Tα ζώδια πάνε στα καράβια!

Άντε να γελάσουμε και λιγάκι!!!Μα πόσο μέσα πέφτει οεο!


ΚΡΙΟΣ: Γιέ μου που πας?

- Μάνα θα πάω στα κρουαζιερόπλοια! Δεν είσαι μάνα εσύ, βασιλομήτωρ είσαι!!

ΤΑΥΡΟΣ: Γιέ μου που πας?

- Μάνα, δεν πάω πουθενά, και όπως θα έρχεσαι φέρε και τα καράβια.

ΔΙΔΥΜΟΣ: Γιέ μου που πας?

- Μάνα, θα πάω με τα παιδιά στα καράβια, γουστάρω.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ: Γιέ μου που πας?

- Μανούλα μου, θα πάω στα καράβια, όπως έκανε ο πατερούλης μου και ο παππούς μου, και τα καράβια ψυχή εχουν και αυτά.

ΛΙΟΝΤΑΡΙ: Γιέ μου που πάς?

- Μάνα θα πάω στα Καράβια να γίνω καπετάνιος.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ: Γιέ μου που πας?

- Μάνα θα πάω στα καράβια να τα απολυμάνω.

ΖΥΓΟΣ: Γιέ μου που πας?

- Μάνα θα πάω στα καράβια. Ή να μην πάω? ή να πάω? ρε μάνα τι να κάνω τελικά?

ΣΚΟΡΠΙΟΣ: Γιέ μου που πας?

- Μάνα, γιατί ρωτάς?

ΤΟΞΟΤΗΣ: Γιέ μου που πας?

- Μάνα όπου να 'ναι φεύγω, αρκεί να πάω κάπου..

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ: Γιέ μου που πας?

- Μάνα θα πάω στα καράβια, όλος ο καλός ο κόσμος εκεί πάει.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ: Γιέ μου που πας?

- Μάνα, όταν εγώ γύρναγα απο τα καράβια, οι άλλοι πήγαιναν.

ΙΧΘΕΙΣ : Γιέ μου που πας?

- Μάνα, που πάω?

Για την Καρολίνα...

Το Καρολινάκι μου το γνώρισα εντελώς τυχαία. Κοινή παρέα , φίλοι και συνεργάτες. Χαμογελαστό παιδί, μέχρι να την πιάσουν τα εσωστρεφικά της και λίγο η ανασφάλεια της. Όχι άδικα θα τονίσω.

Ο καιρός πέρασε δεθήκαμε καθεμιά με τις δικές της ιστορίες, τραγελαφικές και μη, έρωτες ατέρμονοι που μένουν στο κεφάλι και δεν ξεκολλούν με τίποτα. Στιγμές, χαμόγελα, διακοπές, καμάκια, ξενύχτια και κυρίως έχει την αποκλειστική ευθύνη που ξεκίνησα να γνωρίζομαι με την λέξη ξενύχτι, ποτό κτλ κτλ. (Ακόμα στην χρεώνω την βραδιά του LIVE, θα ήμουν πολύ καλύτερα χωρίς αυτή την άσχημη ανάμνηση που ακολούθησε 2 βράδια μετά). Χαλάλι της όμως, ακόμα και εκείνος ο Γολγοθάς που ακολούθησε 2 μήνες μετά και εξακολουθώ να βιώνω βαθιά μέσα μου, το μοιράστηκα για πρώτη φορά και με κάποιον άλλο.

Η Καρολίνα είναι αυτό που λες, κορίτσι με φαινομενική υπομονή. Αφήνει να φαίνεται ότι αντέχει αλλά πιθανότατα στα μέσα της διαδρομής να εχει καταρρεύσει χωρίς φυσικά να το έχεις πάρει γραμμή. Γελάω απίστευα όταν σε βομβαρδίζει με αυτές τις απίστευτες ερωτήσεις ανασφάλειας, που όσο και να της εξηγείς αρνείται να κατανοήσει. Και πάμε πάλι από την αρχή!

Καρολινάκι μου, ξέρω πως περάσαμε όλοι μας δύσκολες στιγμές το 2011, ακούσαμε πολλές ιστορίες και κουβαλήσαμε ακόμα περισσότερες πίκρες στις πλάτες μας, ωστόσο να θυμάσαι αυτό: Οι καλοί φίλοι είναι πάντα εδώ και ας μην τους βλέπεις. Είναι πάντα εδώ κυρίως στα δύσκολα. Τα εύκολα τα αφήνουμε για εκείνους που μπορούν.

Σε θαυμάζω απεριόριστα που κάνεις το βήμα να προσφέρεις εργασία εκεί στα βουνά και τα λαγκάδια της Ουγγαρίας. Είμαι σίγουρη πως θα έχεις πολλά να διηγηθείς όταν με το καλό επιστρέψεις! Μέχρι τότε, άσε τις ιστορίες του παρελθόντος στο συρτάρι και μάζεψε όσες περισσότερες καινούργιες μπορείς! Θα σε περιμένουμε όλοι μας με μια ανοιχτή αγκαλιά όταν επιστρέψεις! Καλό ταξίδι!!!

Πόσο το λατρεύω, αναρωτιέμαι και εγώ. Καλό βροχερό και ταξιδιάρικο απόγευμα...

BLACK LIST - S

Αναρωτιέμαι ποια είναι η τελευταία φορά που έριξα "μαύρο" σε κάποιον-α. Πάει καιρός αρκετός, νομίζω η αχαριστία ήταν ένας καλός λόγος που το έπραξα τότε σε μια υποτιθέμενη φίλη - φίδι. Είχαν προηγηθεί ατελείωτα ψέμματα, δολοπλοκίες και μπόλικα κλάματα - ala Μάρθα Βούρτση που πλέον τώρα που τα σκέφτομαι μου φέρνουν τόσο έντονο γέλωτα όσο δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.

Εκείνης, ναι της χρειαζόταν να μπει στην μαύρη μου...λίστα! Είχε όλα τα κομφόρ για να το καταφέρει. Τα ήθελε όλα δικά της, όλους γύρω της, τα δικά μου δικά της, τον χρόνο όλων μας δικό της, τον γκόμενό μου δικό της, τα λεφτά μου δικά της, την τύχη μου δική της, και αν μπορούσε και την ανάσα μου να την έχει υπό την κατοχή της θα την βόλευε. Κατάφερε και τα είχε για ένα διάστημα, ομολογώ πως το επέτρεψα θέλοντας να δώσω σε έναν άνθρωπο πνιγμένο στην ανασφάλεια να καταλάβει πως όλοι οι άνθρωποι δεν είναι όπως τους είχε στο μυαλό της. Λάθος μου να πιστεύω πως ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να έχει συναισθήματα, καρδιά, το αίσθημα του τι σημαίνει φιλία. Όταν έχεις γεννηθεί παρτάκιας στην ζωή σου, όταν κουβαλάς χιλιάδες ανασφάλειες και κόμπλεξ στην ζωή σου δυστυχώς όλη την ασφάλεια του κόσμου να σου παρέχουν, θα ψάχνεις και τον διπλανό πλανήτη για ακόμα περισσότερη. Αχορταγιά, απληστία, αγνωμοσύνη, και μυαλό ελάχιστον.

Όταν βρίσκεται ξαφνικά από το τίποτα με κάτι στα χέρια, ομολογώ πως πρέπει να διαθέτεις και το ανάλογο balance για να το ελέγξεις. Λυπάμαι που τότε δεν το είχα παρατηρήσει νωρίτερα.

Όλοι μας έχουμε μια μαύρη λίστα.  Καθένας με την γεμίζει με τον δικό του τρόπο. Έμπρακτα ή και γραπτά. Ως ψευδώνυμο... ή ως υποκοριστικό.Με "θύματα" ή με "αποβράσματα". Το επάγγελμα του καθενός ή ο τόπος διαμονής του δεν παίζει ρόλο.Το μυαλό είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει πρωταγωνιστή στο "μαύρο χαρτί", του εγκεφάλου ή ενός απλού τετραδίου. Μικρή σημασία έχει.

Ξαφνικά νοιώθω έντονη την ανάγκη να παραδεχτώ πως το δικό μου τετράδιο διαθέτει και δεύτερο όνομα στην λίστα. Για ακόμη μια φορά, η λέξη εκμετάλλευση ακούστηκε έντονα στον χώρο κ' ας λέχθηκε χαμηλόφωνα. Ήταν τόσο δυνατό το νόημα της που νόμιζες πως καθόσουν δίπλα από καμπάνα που χτυπά άκοπα  θέλοντας να σε ξυπνήσει από έναν λήθαργο που μόνο εσύ θα μπορούσες να είχες πέσει.

Καμιά φορά οι "πληροφορίες" όσο και ας σε ξαφνιάζουν, ενδόμυχα τις περίμενες. Άρα γιατί απορείς? Μήπως τελικά η περίπτωση σου θυμίζει πολύ την παραπάνω ιστορία? Τυχαίο...δεν νομίζω! Μήπως τελικά θα ήταν πιο φρόνιμο να σταματήσεις να "ακούς" και να αρχίσεις να "βλέπεις"? Είναι όπως το είπε και ο σοφός : Αυτου του ανθρώπου 10 να του δώσεις...θα ψάχνει για την ενδέκατη...Τα σέβη μου..

ΥΓ: Όταν γινόμαστε πολλές...με κουράζει. Έχω ένα θέμα με την πολυκοσμία...Πιες και ένα στην υγειά μου!Από το κερασμένο του νέου έτους...

Μερικές φορές...

Συνήθως η παραπάνω εικόνα θα μπορούσε να είναι μια ακόμη από τις χιλιάδες που κυκλοφορούν στο  ίντερνετ. Χιουμοριστικές και μη, αγαπησιάρες, λουλουδάτες, επετειακές κτλ κτλ. Χάνω το μπούσουλα με την κατηγοριοποίηση τα τελευταία χρόνια. Όχι άλλες κατηγορίες!

Η συγκεκριμένη έφτασε στο mail μου από έναν καλό φίλο που με ξέρει χρόνια. Άρα ήξερε ότι θα με αγγίξει. "Λες και φτιάχτηκε για σένα. Ξέρω ότι τώρα θα σουφρώσεις το κάτω χείλος σου παραπονιάρικα", έγραφε η σημείωση και δεν έπεσε έξω στα προγνωστικά. Το κάτω χείλος σούφρωσε, και τα μάτια βούρκωσαν .

Όχι δεν θυμάμαι να το έχει κάνει ποτέ κανείς το συγκεκριμένο. Όχι γιατί δεν το ήθελαν αλλά πιθανότατα γιατί ήξερα να κρύβομαι καλά πίσω από ένα λαμπερό χαμόγελο. Ποτέ δεν ήθελα να είμαι βάρος σε κανένα  και εξακολουθώ και το πράττω μέχρι σήμερα. Ακούω πολλά από τους τριγύρω, είμαι πάντα εκεί για όλους αλλά στα δικά μου σκούρα θα εξαφανιστώ. Ο άνθρωπος δεν αλλάζει όσα χρόνια και αν περάσουν!

Αυτό δεν λέγεται εσωστρέφεια. Αυτό δεν λέγεται "δεν σου έχω εμπιστοσύνη", ούτε δεν είσαι ο κατάλληλος - η να σου ανοίξω την ψυχή μου. Αυτό λέγεται, "θέλω να κλειστώ στο δωμάτιο μου, να κλάψω, να τα βάλω με τον εαυτό μου για τις μαλακίες μου, να ορκιστώ για ακόμη μια φορά ότι δεν θα τις ξανά κάνω, και την επόμενη της εφιαλτικής βραδιάς να ξέρω ότι μου τα έχωσα τα είπα στο καθρέφτη και ξαλάφρωσα. Οπότε μην μου θυμώνετε.:)

Οι πολλές απόψεις πάντα με μπέρδευαν. Οι διαφορετικές γνώμες και λύσεις σε ένα θέμα πάντα δημιουργούσαν ένα τεράστιο κουβάρι στο μυαλό μου και συνήθως δεν μπορούσα από μόνη μου να βρω μια λύση σε ένα  πρόβλημα. Έτσι έπαψα να μοιράζομαι εύκολα ένα πρόβλημα. Ακόμα έχω ζωντανή στο κεφάλι μου εκείνη την ημέρα της απόλυτης ελευθερίας άποψης. Εκείνο το πρωινό του 2006 ήταν η αρχή μιας εντελώς διαφορετικής προσέγγισης στην λέξη πρόβλημα. Και όμως μια ηλίθια τυχαία στιγμή μπορεί να αλλάξει πολλά.

Φωτογραφίες σαν την παραπάνω λοιπόν σε βγάζουν από το πρόγραμμά σου. Καταλαβαίνεις ότι όσο και προσπαθείς να κρυφτείς πίσω από  ένα λαμπρό χαμόγελο για να μην στεναχωρήσεις κανένα έχεις ανάγκη το χάδι που θα σε κάνει να λυθείς εντελώς. Όσο και αν προσπαθείς να το αποφύγεις...

Δευτέρα βράδυ. Μετά από αρκετό καιρό κλείνω την πόρτα του σπιτιού σε φυσιολογική ώρα. Κάνει κρύο ναι, άλλαξε απότομα ο καιρός. Ταιριάζει στην ψυχολογία μας. Μια κρύο μια ζέστη...Τα σέβη μου.

Πίστη...

Πίστη, πιστεύω, θέλω να πιστεύω πως θα έρθουν καλύτερες μέρες. Δεν το βλέπω. Χάνω την πίστη μου, την αισιοδοξία μου?Μπα..

Το τελευταίο διάστημα οι άσχημες ειδήσεις διαδέχονται η μια την άλλη. Το μόνο πράγμα που ακούω και βλέπω σε φίλους αλλά και απλούς ανθρώπους που περνούν απλά από δίπλα σου, στο δρόμο το μετρό, στο γραφείο, είναι αρνητική διάθεση, στεναχώρια και μια μόνιμη έκφραση στα χείλη: " Δεν υπάρχει μέλλον".

Αν με ρωτούσες 4 χρόνια πίσω αν υπάρχει μέλλον σε μένα θα σου έλεγα, όχι. Τα έχασα όλα μαζί και εμένα και την πίστη μου ότι μπορώ να ισορροπήσω τον εαυτό μου. Δεν έβρισκα κάτι θετικό τριγύρω δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θα βρω τα πατήματα μου να προχωρήσω ως όφειλα για εμένα αλλά και για την οικογένεια μου.

4 χρόνια μετά εξακολουθώ να μην έχω την είδηση "της ζωής μου" η οποία να μπορούσε να τουμπάρει τα αρνητικά που έφεραν όλα αυτά τα χρόνια. Βρήκα όμως πολλά άλλα που αγνοούσα σαν άνθρωπος, ή προσπερνούσα χωρίς να ακουμπώ, χωρίς να αγγίζω, χωρίς να ασχολούμαι όχι ως όφειλα άλλα ως θα ήταν φρόνιμο.Η απώλεια του πατέρα μου παρατήρησα πως με έκανα 10 φορές καλύτερο άνθρωπο, πολύ πιο ανεκτικό σε καταστάσεις, με μπόλικη δόση υπομονής και θετικής ενέργειας. Δεν περιμένω να ακούσω για να "μιλήσω", δεν περιμένω να ζήσουν για να ζήσω, να βγουν για να βγω. Απλά μιλάω, ζω, βγαίνω, υπάρχω. Ασχολούμαι με τον εαυτό μου περισσότερο από ποτέ.

Αν τότε με ρωτούσες για την πίστη μου, θα σου έλεγα την έχασα. Τώρα απλά θα σου πω, ότι την είχα αφήσει στην άκρη προκειμένου να μπορέσω να κατανοήσω το νόημα της λέξης που την χαρακτηρίζει. Πιστεύω σε κάτι, οτιδήποτε είναι αυτό που θα μου δώσει κουράγιο να συνεχίζω να παλεύω. Να προχωράω, να χαμογελάω να υπάρχω. Χρειάζεται και την δική σου θέληση, το δικό σου "χεράκι" προκειμένου να έρθουν θετικά πράγματα στην ζωή σου, να αλλάξει η τύχη σου. Ουρανοκατέβατα, ποτέ δεν ήρθε τίποτα. Πρόσφατα διάβασα ένα κείμενο της λατρεμένης σκορπίνας μου, η οποία ορθά έγραφε:


"Θεωρώ πως είναι κάποιος τυχερός όταν πιστεύει στην τύχη. Όταν θελήσεις κάτι, πρέπει να το πιστέψεις με όλη σου τη δύναμη και να το κάνεις να συμβεί. Δεν πιστεύω ότι θα σου έρθει ουρανοκατέβατα ένα λαχείο που να κερδίζει. Για να κερδίσεις το λαχείο πρέπει πρώτα να το αγοράσεις."

Ναι, όντως. Ένα "λαχείο" δεν μπορεί να σου "κάτσει" αν δεν βγεις να το αγοράσεις. Όπου "λαχείο" βάλτε ο καθένας από εσάς ότι είναι αυτό που έχει ανάγκη. Όταν κλείνεσαι στον εαυτό σου, και δεν έχεις όρεξη να μιλήσεις να γελάσεις να ζήσεις... Αν δεν προχωρήσεις. 

Κάθε μέρα που περνάει καταλαβαίνω, πόσο πολύ έχουν κλειστεί στον εαυτό τους όλοι. Το παρατηρώ, από φίλους συγγενείς, ανθρώπους που τους αισθάνομαι για άγνωστο λόγο κοντά μου, αλλά είναι μίλια μακρυά. Να θυμάστε απλά πως κάθε μέρα που περνά, μας δίνει τόσα πολλά που ούτε εμείς οι ίδιοι δεν μπορούμε να φανταστούμε. Στιγμές, χαρές, λύπες, συναίσθημα. Έντονο και μη, έρωτα, αγάπη. Και όταν έχουμε "μάτια ανοιχτά" είναι χαρά θεού να μπορούμε να τα ζούμε όλα. Κάθε μέρα που περνάει δεν γυρίζει πίσω. Πιστεύουμε όλοι σε ένα καλύτερο αύριο , πάντα με δική μας βοήθεια. Τα σέβη μου...



TIP ΗΜΕΡΑΣ : «Έπρεπε να "γεράσω" αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία.
Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια...
Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια.
Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν...

Aνέκδοτα της εποχής...

1. ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ είναι φίλοι μας.

2. Δεν είναι θέμα χρέους,αλλά ανταλλαγής οργάνων.Τους χρωστάμε τ΄αντερα μας-Θα πάρουν τ΄αρ**ια μας !!!

3.Γνωρίζω οικογένεια με 2 συνταξιούχους και 2 εργαζόμενους. Που κάνω καταγγελία ?.

4.Τις προάλλες ένα αυτοκίνητο στούκαρε στην βιτρίνα ενός καταστήματος ,και φώναξε ο καταστηματάρχης
-Επιτέλους,μπήκε ένας άνθρωπος στο μαγαζί.

5.Γιατί πήγε στο Κατάρ ο Πρωθυπουργός? Εμείς στο Σιχτιρ τον στείλαμε.

6.Αν το Ελληνικό κράτος αναλάβει την έρημο Σαχάρα,σε λίγα χρόνια θα υπάρχει έλλειψη άμμου !!!!.
7.Μη κλέβεται,μη λέτε ψέματα,
η κυβέρνηση δε γουστάρει ανταγωνιστές.

8.Έβγαλα το Δημοτικό...Έβγαλα το Γυμνάσιο και το Λύκειο...Έβγαλα και το Πανεπιστήμιο...Και τώρα για να βρω δουλειά πρέπει να βγάλω ΔΙΑΒΑΤΉΡΙΟ !!!.

9.Ένας μέσος εργαζόμενος παίρνει τη μέρα 23 ευρώ...
Τα 2 πάνε στο ΙΚΑ,2 στα κοινόχρηστα,6 στη ΔΕΗ και 10 η εφορία. Μένουν 3 !
ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΑ !!!.

10.Σκέφτονται να κατέβουν στο Σύνταγμα για διαμαρτυρία οι ληστές και οι λωποδύτες.
Κατηγορούν την Κυβέρνηση για μονοπωλιακές τακτικές στο επάγγελμα.


...και που είστε ακόμα!! 'Αντε καλό μας Σαββατοκύριακο!