Για το "καλό" μας!

"Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα", τραγουδούσε ο Βασίλης Παπακωσταντίνου το 1982, προφητικά όπως αποδείχθηκε στο μέλλον.
Είκοσι οχτώ χρόνια αργότερα ζούμε τον στίχο και στην πράξη. Άλλο αν χρόνια τώρα άλλοι λειτουργούσαν εμμέσως για εμάς χωρίς την παρουσία μας.
Ένα κράτος σε απόλυτη σύγχυση, οι πολίτες σε ξεσηκωμό και η κυβέρνηση προσπαθεί - μάταια - να σε πείσει ότι, ότιο συμβαίνει είναι για το καλό μας. Μου θυμίζει τις συμβουλές των γονιών μας όταν είμασταν παιδιά που σου έδιναν ένα τρισάθλιο σιρόπι - άγευστο (μετέπειτα ανακαλύφθηκε αυτό με γεύση κεράσι) και σου έλεγαν πάνω από τρεις με τέσσερις φορές την έκφραση " είναι για το καλό σου".
Τέσσερα χρόνια αργότερα ο εξαιρετικός Γιάννης Μηλιώκας μας τραγουδούσε:
"Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου"
Προφητικός και εκείνος, αλλά στο βωμό του "για το καλό μου" κανείς δεν κατάφερε πολλά. Κάθε άνθρωπος έχει την αντίδραση μέσα του. Αυτό που σου λένε ότι είναι για το καλό σου το θεωρείς μια μαλακία και μισή. Κάνεις εκείνο που γουστάρεις κ'ας μην είναι για το καλό σου. Το καταλαβαίνεις πολύ αργότερα.
Η κυβέρνηση αποφάσισε λοιπόν, ότι για το καλό μας, πρέπει να μαζευτούμε σπίτια μας. Να περικόψουμε και τα ολίγα τα οποία ξοδεύουμε, και να πληρώσουμε τα σπασμένα ενός μάτσου αχρήστων οι οποίοι στα δύσκολα κρύβονται στις πολυτελείς τους βίλλες.

Η κυβέρνηση μας ζητάει να κάνουμε πίσω, να ακούσουμε , να αποδεχτούμε χωρίς συζήτηση, χωρίς διάλογο, χωρίς δηλαδή δημοκρατικές διαδικασίες.

Δέκα χρόνια αργότερα, ο Αντώνης Βαρδής μαζί με τον μύθο Στέλιο Καζαντζίδη και τους αδερφούς Κατσιμίχα, το έβλεπαν το έργο, και είπαν να το κάνουν τραγούδι, στην Ελλάς του 2000...


"Πες μου τι θα κάνεις τώρα
έτσι που σε καταντήσαν
πατρίδα σερβιτόρα.
Στα σκυλάδικα χορεύεις
μες στη νύχτα ταξιδεύεις
ταυτότητα γυρεύεις"
Αυτό και αν ήταν προφητικό τραγούδι. Εκείνοι τα έλεγαν, όλοι τα τραγουδούσαμε, αλλά ελάχιστοι έπιασαν το νόημα των στίχων. Ίσως τώρα, έτσι που μας καταντήσαν, να καταφέρουμε να ξυπνήσουμε από τον λήθαργο. Για εμάς, για τα παιδιά μας, για την αξιοπρέπεια μας... Τα σέβη μου.


ΥΓ: Για το "καλό" μου κλείνω και εγω πλέον τα αυτιά μου! Για να αντέξει το μυαλό μου...

"Απλά, ένας τελικός".

Η Σοφία, είχε δίκιο. "Κάτι σε έχει ανακατέψει. Απίστευτο πως με καταλαβαίνεις! Μέσω του γραπτού λόγου, κιόλας. Ούτε καν χρειάστηκε να ανοίξω το στόμα μου!
Μεταξύ πολλών που με ανακάτεψαν, και η δήλωση του γενικού γραμματέα, Αθλητισμού, κ. Μπιτσαξή.
" Αυτή δεν ήταν μια γιορτή του ποδοσφαίρου. Ήταν απλά ένας τελικός κυπέλλου". Πρώτη φορά είδε επεισόδια ο κύριος. Πρώτη φορά είχε την αίσθηση του πλακώνονται στο ξύλο ορισμένοι, έτσι επειδή δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν. Μα καλά κ. Μπιτσαξή, που ζείτε? Σε άλλον πλανήτη? Αυτόν της μερέντας? Γιατί σίγουρα στον πλανήτη γη, αποκλείεται.

Κάθε μήνα όλο και κάτι βλέπουμε, κάθε τόσο, όλο και κάτι ακούμε. Για ψύλλου πήδημα μερίδα ανεγκέφαλων δημιουργούν φασαρίες στο όνομα του θεού βάνδαλου έτσι, γιατί περίεργα την είδαν, που λέει και το άσμα.
Το να πας στο γήπεδο και να παρακολουθήσεις ανώδυνα έναν αγώνα πλέον ακούγεται τουλάχιστον σαν ανέκδοτο. Μου μετέφεραν εικόνες απείρου κάλλους με τύπο "σφύχτερμαν" να δέρνει άνθρωπο που τόλμησε να του πει,ότι κάθεται στην δική του θέση. Με αίματα αποχώρησε ο Χριστιανός. Παρών στο σκηνικό 12χρόνος μαθητής. Κοιτούσε τρεμάμενος το όλο συμβάν με τον πατέρα του δίπλα να χασκογελάει...!

Επεισόδια γίνονται συνέχεια, μερικά από τα οποία δεν μαθαίνονται ποτέ. Σε γειτονιές, πλατείες, συνδέσμους οργανωμένων οπαδών κτλ.
Και εγώ αναρωτιέμαι με το φτωχό πλην τίμιο μυαλό μου, με την απαγόρευση μετακίνησης οπαδών θα λυθεί το πρόβλημα πιστεύετε κ. Μπιτσαξή? Όλοι είδαμε πόσοι οπαδοί του ΑΡΗ, ταξίδεψαν στην Καβάλα χωρίς διακριτικά της ομάδας τους, και όταν τους ρωτούσαν οι αστυνομικές δυνάμεις, έλεγαν ότι έχουν να πάνε σε γάμο. Είχαν τυπώσει μάλιστα και προσκλήσεις!!! Ευφυέστατος αυτός ο κίτρινος λαός, το χω ξαναγράψει.
Όχι, η απαγόρευση μετακίνησης είναι ένα ακόμη μέτρο που δεν πρόκειται να βοηθήσει σε τίποτα. Απλά θα τους τσατίσει περισσότερο! Και όταν τσαντίζονται έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα! Βρείτε λύσεις, γ' αυτό βρίσκεστε σε αυτές τις θέσεις.

* Το κύπελλο, βάφτηκε πράσινο, όπως και γενικά η φετινή ποδοσφαιρική χρονιά μετά το νταμπλ που κατέκτησε ο Παναθηναϊκός Τα σπάσαμε όλοι μας στα μπουζούκια (πριν πέσουν οι φάπες) και ευχηθήκαμε, περισσότερους τίτλους, παραμονή Πατέρα και μεταγραφές ουσίας για την σεζόν που έπεται. Καιρός για ξεκούραση, έργα και πάνω απ όλα πράσινη πολυμετοχική ηρεμία για το καλό της ομάδας!
Τα νταμπλούχα, σέβη μου!

Λάθος επιλογές.

Δεν είναι δύσκολο να πέσεις στη λούμπα της λάθος επιλογής συντρόφου, μετά από μια έντονη απογοήτευση, και δεν αναφέρομαι μόνο σε απογοήτευση που αφορά σχέση. Κάθε μέρα όλοι μας βιώνουμε έντονες συγκινήσεις. Χαρά λύπη, απογοήτευση, που για μένα προσωπικά είναι πολύ χειρότερη από το να λυπάμαι. Διαρκεί στο μυαλό μου πολύ περισσότερο. Με μοναδική εξαίρεση το θάνατο. Αυτό δεν μπορώ ακόμη να το περιγράψω. Δεν έχω καταφέρει να βρω την ιδανική λέξη που να το περιγράφει. Και ίσως να μην την βρω και ποτέ.

Πρόσφατα είχα κουβέντα με φίλη η οποία προσπαθούσε να με πείσει ότι πάντα οδηγούμαι σε λάθος επιλογές μετά από μια περίοδο έντονης φόρτισης. Με λογικά και τεκμηριωμένα επιχειρήματα της έδωσα να καταλάβει πόσο λάθος είναι, αν και δεν νομίζω ότι το πολύ αποδέχτηκε. Επέμενε να στρέψω αλλού το βλέμμα μου, εκεί που ξέρουν όπως είπε να σου φέρονται, σαν γυναίκα. Άκρη δεν βγάλαμε σαφώς 2 γυναίκες ισχυρογνώμονες

Πως ορίζεται άραγε η λάθος επιλογή? Τι είναι αυτό που πολλές φορές ενώ σε κάνει να ξέρεις ότι κάτι δεν προχωρά, δεν κάθετε, δεν αξίζει( διαλέξτε την κατάσταση σας) το διατηρούμε στο μυαλό μας ζωντανό, σαν τσιπούρα ημέρας. Ούτε καν σαν κατεψυγμένη, αρνούμαστε δηλαδή να δεχτούμε ότι έχει περάσει από επεξεργασία μέχρι να ρθει στο πιάτο μας. Ουτοπία, σαφώς δεν αντιλέγω,ή σκάλωμα εγκεφάλου όπως το χαρακτηρίζω εγώ

Η Έλντα έλεγε πάντα ότι τα κολλήματα του εγκεφάλου μας παραμένουν εκεί επειδή αρνούμαστε να ψάξουμε το ειδικό υλικό που τα "ξεκολλάει". Μπορεί να είχε και δίκιο. Στενόμυαλη δεν υπήρξα ποτέ,βλέπω και πέρα απο τη μύτη μου,ευτυχώς!

Άλλο θέμα είχα στο μυαλό μου όταν αποφάσισα να ξεκινήσω να γράφω το συγκεκριμένο κείμενο, αλλιώς μου βγήκε στην πορεία. Με επηρέασε η "σοφή φίλη", το ομολογώ. Ίσως και να χες δίκιο, η πραγματική ευτυχία μπορεί να είναι ακριβώς δίπλα μου και να μην τη βλέπω για τους δικούς μου λόγους...

Όλοι έχουμε περάσει από έναν "λάθος" άνθρωπο. Και επαναλαμβάνω ότι τη λέξη λάθος καθένας μπορεί να την προσδιορίσει όπως εκείνος θέλει. Λάθος περίοδος, λάθος συνθήκες, λάθος συμπεριφορές, λάθος, λάθος λάθος. Μικρή σημασία έχει, γιατί εκείνη την ώρα ουδείς μπορεί να το αντιληφθεί. Λίγο το πάθος, λίγο τα γιατί ρε γμτ να μην κάθεται όπως το θέλω, λίγο τα ερωτηματικά που πλανώνται στην ατμόσφαιρα σαν ενοχλητικό κουνούπι το καλοκαίρι, αρκούν για να μείνει ζωντανή στο μυαλό σου μια εκ των υστέρων σκεπτόμενη, λάθος επιλογή.

Αυτά τα τετριμμένα που λένε όλοι, του στυλ, "όλα για κάποιο λόγο γίνονται", ή "αν είναι να γίνει θα γίνει" κτλ, τα ακούω βερεσέ. Έχουμε πολλά παραδείγματα ανθρώπων που χώρισαν και ξανά έσμιξαν μετά από μικρό ή και μεγάλο χρονικό διάστημα και ήταν, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Κατανόησαν, θυμήθηκαν , ξύπνησαν δεν ξέρω. Εκείνοι ξέρουν καλύτερα.

Καταλήγω στο γεγονός, πως ότι επιλογή και αν κάνουμε στη ζωή μας, πάντα κάτι μας αφήνει, μας διδάσκει. Έχω πάντα ζεστές αναμνήσεις στο μυαλό μου από όλους τους ανθρώπους που γνώρισα, ασχέτως πως μπορεί να ολοκλήρωσε το κύκλο της η σχέση μας. Οπότε δεν θέλω και αυτό είναι θέλω μου, να χαρακτηρίσω καμία σαν λάθος επιλογή. Στο συγχρονισμό του χρόνου και στα θέλω μας το χάναμε.

Μην σκέφτεσαι τα λάθη ή τα σωστά. Είναι τόσο υποκειμενικές λέξεις και οι δυο. Να σκέφτεσαι μόνο κατ' εμέ τα θέλω σου. Αυτά είναι σίγουρα δικά σου!Τα σέβη μου

ΥΓ: Ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια. Είναι πηγή ενέργειας για μένα σε πολλά δύσκολα βράδυα.

ΥΓ 2 Και ναι, η ευτυχία μπορεί ναναι και πολύ κοντά μου, "σοφή φίλη". Για την ακρίβεια ακριβώς δίπλα μου. Αλλά εμένα τα μάτια μου, προς το παρών, όπως μου σχολίασαν άτοπα, είναι ακόμη αλλού.

Σχεδιάζοντας πως να μην κάνω σχέδια!

"Μα καλά τίποτα δεν σχεδιάζεις εσύ", με ρώτησες.

"Πλέον τίποτα. Ότι σχεδιάζω γυρίζει τούμπα. Οπότε καλύτερα να βρίσκομαι προ εκπλήξεως". (εε δεν είναι...??)

Την τελευταία φορά που σχεδίασα, πληγώθηκα. Έπεσα, σηκώθηκα και τούμπαλιν Θύμωσα, ξέσπασα, έσπασα, καταχώνιασα, ηρέμησα και ξανά έκανα ρεαλιστικό rewind σε ότι πέρασα.

Το να σχεδιάζεις σαν γενικός όρος δεν ακούγεται άσχημο. Αντιθέτως ακούγεται και σε πολλές περιπτώσεις καταλήγει σε καλό. Άλλες πάλι είναι εκεί όπου περιμένεις κάτι με λαχτάρα και όταν δεν έρθει σου φαίνεται σαν να ήλθε η συντέλεια . Δεν συζητώ για τις μόνιμες καταστροφικές συνέπειες σχεδίων. Αν είσαι δεν και λίγο πεσιμιστής, σου ρχεται να πηδηχτείς από το παράθυρο!!

Κάνω ένα φλας μπακ στον εαυτό μου και με φέρνω στο νου σε ηλικία 20 χρονών (όχι ότι είναι μακρυά, αλλά κουβέντα να κάνουμε). Θυμάμαι, πως ήθελα να ξέρω από την Δευτέρα ακόμα τι θα κάνω το Σάββατο την Κυριακή, ακόμη και την ερχόμενη εβδομάδα Άγχος ετοιμασίες, γκρίνιες και σχεδόν ποτέ τα πράγματα δεν έρχονταν όπως τα προγραμμάτιζα Και δεν συνέβαινε μόνο σε μένα. Αναρωτηθήκατε ποτέ, αν από το πολύ σας άγχος να προγραμματίσετε κάτι για να γίνει στην εντέλεια, σας ξέφυγε σε μεγάλο βαθμό ο αυθορμητισμός Μια εκδήλωση, ένα πάρτι, ένας γάμος, γενέθλια, γιορτές, μια απλή έστω έξοδος ή ακόμη και το μέλλον σας...

Αν πάρω παράδειγμα τον εαυτό μου, σίγουρα το αυθόρμητο έλειπε σε πολλές περιπτώσεις. Πιο στημένη με θυμάμαι, λιγότερο αυθόρμητη και σίγουρα κατά πολύ πιο αγχωμένη.

Πιάνω τον εαυτό μου, 7 χρόνια μετά τα 20 μου να κοροϊδεύει την Ναυσικά που κυκλοφορεί όλη μέρα με μια ατζέντα προκειμένου να μην της ξεφύγει κάτι, ή αφαιρεθεί και δεν ολοκληρώσει μια δουλειά της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ζήλεψα τον αδερφό μου και τον Τάσο που αν και νέοι, λειτουργούν αυθόρμητα με το πρώτο πράγμα που θα καταπιαστούν Απόφαση λέγεται, σχέση, δουλειά, δεν έχει σημασία. ΄

Κάποιοι το παραπάνω το ονομάζουν αστάθεια χαρακτήρα, κάποιοι ασοβαρότητα, κάποιοι άλλοι παιδιαρίσματα. Εγώ πάλι θεωρώ πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι απλά θέλουν να ζουν χωρίς πρέπει. Χωρίς μια τετριμμένη καθημερινότητα Και είμαι σίγουρη πως θα το καταφέρουν.

Γ' αυτό ονομαζόμαστε άνθρωποι. Για να είμαστε διαφορετικοί και να μαθαίνουμε. Νέες συμπεριφορές, νέους τρόπους σκέψης.

Μεταξύ μιας προγραμματισμένης ζωής και μια αυθόρμητης, θα πάρω το δεύτερο. Όχι γιατί μου λείπει η εμπειρία, όχι γιατί είμαι ανώριμη αλλά περνώντας και από τα δυο στάδια παρατήρησα πως ότι έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις, καλό ή κακό σε εκπλήσει διπλά.΄Οι έντονες συγκινήσεις για άλλους είναι αρεστές για άλλους κακός σύμμαχος. Για μένα σίγουρα η έκφραση "τα καλύτερα έρχονται από εκεί που δεν τα περιμένεις ή όταν δεν τα σχεδιάζεις " νομίζω οτι μου ταιριάζει απόλυτα. Εσένα? Τα σέβη μου...

ΥΓ: Σε θαυμάζω γιατί ξέρεις πως να στηρίζεις τις επιλογές σου. Σε θαυμάζω γιατί παρότι σχεδιάζεις, ξέρεις και πως να το αναιρείς. Με θαυμάζω γιατί συμπληρώνω αυτό το παζλ. Μας θαυμάζω γιατί κάθε κοινό μας δευτερόλεπτο κρύβει και κάτι καινούργιο.

θέλω να διαμαρτυρηθώ!!!

Η κατάσταση των ανθρώπων όσο πάει και χειροτερεύει! Τα λέγαμε και με τον σούπερ - μπάτσο εχθές. Από το κακό στο χειρότερο πάμε. Μην γελάτε καθόλου, αφορμή μου δόθηκε χθες για να καταλάβω πόσο σαλταρισμένος είναι ο κόσμος με όσα του συμβαίνουν καθημερινά. Λεφτά, δουλειές, ανεργία, γκρίνια. Σάμπως θέλει και πολύ το μυαλό να σαλτάρει?

Ώρα 20:15΄, οδός Ποσειδώνος, μετά την πλατεία του Φαλήρου. Κατηφορίζω στο ρεύμα προς Γλυφάδα, αφενός για να απολαύσω τη θάλασσα μου και αφετέρου να πάω και σε μια δουλεια, που εκκρεμούσε.. Ξαφνικά παρατηρώ από μακρυά ότι στην λωρίδα του δρόμου που το τραμ διασχίζει κάθετα την Ποσειδώνος, ένα αυτοκίνητο είναι παρατημένο πάνω στις ράγες. Το τραμ κόβει την λωρίδα της ανόδου και σταματάει κοντά στο αυτοκίνητο. Ωχ, μουρμουρίζω. Θα έμεινε ο άνθρωπος!

Λίγα λεπτά αργότερα και ενώ όλοι μας έχουμε σταματήσει, ένας κύριος πλησιάζει το αυτοκίνητο καθώς διακρίνεται μια γυναικεία φιγούρα μέσα.

- "Κυρία μου μείνατε" την ρωτάει

- Όχι κύριε.

- Και τότε τι κάνετε στη μέση του δρόμου?

- θέλω να διαμαρτυρηθώ, λέει!

Κατέβηκα κάτω, την πλησίασα Ένα βλέμμα στο άπειρο, γύρω στα 40. ΄

"Κυρία μου μετακινήστε το αυτοκίνητο, έχουμε να πάμε στις δουλειές μας" της λέω.

-Μας δεν σας ενοχλώ εγώ μου λέει Να κάνει το τραμ όπισθεν να φύγετε!

Ε,εεε "έφυγα" τελείως. Την παλεύεις κυρά μου? Έχω τριών μηνών παιδί στο σπίτι και περιμένει. (άκου τι σκέφτηκα),π ήγαινε σπίτι σου να διαμαρτυρηθείς της λέω, και μου κλείνει αμέσως το παράθυρο χωρίς να ασχοληθεί καθόλου, μουρμουρίζοντας, " δεν φεύγω. Θέλω να πάω φυλακή"!!!

Ένας κύριος που ήταν δίπλα μου μου λέει: "ο κόσμος 'έχει χαζέψει. Ποιός ξέρει τι της έχουν κάνει και πόσα χρωστάει για να θέλει να την πάνε μέσα".

Περιμένοντας περί τα 10 λεπτά να δούμε τι θα γίνει και πότε θα αποφασίσει η σαλταρισμένη να κάνει στην άκρη, με πλησιάζει ενας άλλος κύριος και λέει "εσείς χωράτε έστω και στριμωχτά να περάσετε να πάτε στο παιδί σας"Ποιο παιδί μου βρε άνθρωπε του λέω. Επίτηδες το πα μπας και σηκωθεί να φύγει!

- "Γιατί ελεύθερη είστε" ρωτάει?

-"Γιατί ρωτάς του λέω? Ενδιαφέρεσαι?Γελάσαμε όλοι μας, και εγώ ακόμη περισσότερο!

Στα 20 περίπου λεπτά που πέρασαν εκείνη δεν κουνήθηκε. Τελικά το τραμ έκανε όπισθεν!Αν έχετε το Θεό σας! Όπως είπε και ο Άρης, έπρεπε να ήταν εκείνος εκεί. Θα γελούσαμε διπλά με την τρέλα που κουβαλάει και εκείνος! Που να τις ενώσουμε κιόλας!!!!

Ο κόσμος έχει χάσει πλέον τα λογικά του. Λίγο το οικονομικό, λίγο αυτά που ακούμε δεξιά αριστερά, δεν θέλει και πολύ το μυαλό να γυρίσει ανάποδα! Και δεν έχουν έρθει τα χειρότερα. Άρα...δεν έχουμε δει τίποτα ακόμη! Περαστικά μας!!!Τα σέβη μου!!!

Καλότυχο ναναι!

Και ναι, τα κατάφερα! Μετά το εβδομαδιαίο άγχος και τις αναποδιές, και κάποια άσχημα μαντάτα, τελικά κατάφερα να είμαι αξιοπρεπής στην βάφτιση!

Και το όνομα αυτής...Χριστίνα!!

Δεν έχω λόγια να περιγράψω τη στιγμή. Αν συγκινήθηκα μία, στο γάμο της μητέρας της αυτό, ήταν άλλο πράγμα! Μεταξύ φίλων συγγενών και διαφόρων νέων στην παρέα... η Χριστίνα πήρε το ονοματάκι της βαφτίστηκε Χριστιανή Ορθόδοξη και σκόρπισε χαρά και άπλετο γέλιο σε όλους μας. Τσαχπίνα σαν την μητέρα της, νευρική σαν τον πατέρα της και πλέον λόγω λαδιού επίμονη σαν την νονά της! Τα χει όλα αυτό το παιδί, τι άλλο θέλει!!!? Καλότυχο να ναι στη ζωή της, και πάντα χαμογελαστή!Όλα τα υπόλοιπα ξέρει αυτή πως θα τα αντιμετωπίσει!

Ένα από τα ωραιότερα και ουσιαστικά Σαββατοκύριακα που πέρασα μετά από πολλά χρόνια, αποτελεί πλέον παρελθόν.

Η Βάφτιση της μικρής συνδυάστηκε και με ένα ωραιότατο πρωτάθλημα που σκόρπισε χαρά σε όλους ακόμη και αν το αποτέλεσμα το γνωρίζαμε μέρες τώρα. Άλλο να το λες και άλλο να το ζεις. Κ' ας μου ψιθύρισε την ώρα του μυστηρίου ο πατέρας της "α ρε κουμπάρα, αν ήσουν και Ολυμπιακάρα θα είχες όλα τα καλά μαζεμένα". Συγκρατήθηκα λόγω της ημέρας και του Παπά για να μην απαντήσω!

Πολλά καλά μαζεμένα πέφτουν τελευταία και μου μυρίζει μπαρούτι. Δεν μπορεί τόση ξαφνική και καλή τύχη, κάτι με περιμένει στη γωνία. χαχαχαχα!!

Ευχαριστώ όλους σας για τις ευχές, αλλά για ακόμη μια φορά σας ενημερώνω ότι ο γάμος δεν είναι στα σχέδια μου. Προς το παρόν τουλάχιστον. Μελλοντικά το συζητάμε (?)...Το συζητάμε??

Ωριμότερη, σοφότερη και πιο ρεαλίστρια από ποτέ (σας το είχα υποσχεθεί και το τήρησα) , εύχομαι σε όλους σας να έχετε την πιο τέλεια εβδομάδα που μπορεί να σας τύχει! Για μένα θα είναι σίγουρα... μετά από αρκετό καιρό!! Τα φευγάτα σέβη μου!

ΥΓ: Περιμένετε μπηχτές?Μπάαααααααααααααααα!

Υπάρχω...Υπήρχες...

Υπάρχουν κάτι στιγμές μαγικές που ο κόσμος γυρίζει τούμπα!!!

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ξέρουν να μοιράζονται αναμνήσεις και αλήθειες!

Υπάρχουν κάποιοι άλλοι άνθρωποι που ξέρουν να μας κάνουν να "γελάμε" με την ψυχή μας.

Υπάρχει τροφή για πολλούς, λεκτική κυρίως.

Υπάρχουν σαρκοβόρα ζώα εκεί έξω, τα οποία σε περιμένουν στη γωνία να αποτελειώσουν ότι έχει απομείνει.

Αγάπη υπάρχει αρκεί να την ψάξεις σωστά. Την πόρτα δεν θα στην χτυπήσει να είσαι σίγουρος- ή, ούτε θα σε κάνει add στο facebook!!!!( τα λέω για να τα ακούω και εγώ)

Η Ευγένεια, από την Ευγενία απέχουν πολύ, κυρίως στην ορθογραφία...!!!Κατάντια...

Υπήρξες και εσύ, και εμφανίστηκες, από το πουθενά να δώσεις ζωή στη νεκρή σκέψη μου λόγω παράνοιας των διπλανών μου!Ήλθες απλά γιατί ξέρεις...

Υπήρχαν στιγμές που μου έλειψες...Οι κουβέντες μας, τα πράσινα μάτια σου, το οτι ξέρεις να μιλας χωρίς γρίφους!Εξω απο τα δόντια. Έπρεπε να σε είχα ακούσει τότε...Ποτέ δεν είναι αργά για να διορθώσεις τα λάθη σου!

Υπάρχει ζωή εκεί έξω ρε παιδιά...!ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΗΝ!!!

ΥΓ Αυτό το κείμενο, το ότι ζούμε άρα υπάρχουμε, είναι εξαιρετικά αφιερωμένο σε σένα. Όσο μπόι σου λείπει, τόσο αληθινός είσαι τελικά!!Καλώς ήλθες ...