If today was your last day,what?

Οι nickelback, μου έδωσαν να καταλάβω πως πολλές φορές οι στίχοι ενός τραγουδιού μπορεί να σημαίνουν πολλά παραπάνω, απο το απλά να ντύνουν μια υπέροχη μελωδία.
Ξεχωρίζω: do whatever it takes ' cause you can't rewind a moment in this life let nothing stand in your way cause the hands of time are never on your side

Κάνε ,ότι περνάει από το χέρι σου λοιπόν, γιατί δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω μια στιγμή σ'aαυτή τη ζωή. Μην αφήσεις τίποτα να σταθεί εμπόδιο στο δρόμο σου , γιατί τα "χέρια του χρόνου" δεν θα είναι ποτέ με το μέρος σου.

Χρόνος : Ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη".

Χρόνος : η ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν , το παρόν , και το μέλλον , θεωρούμενη ως σύνολο".

Χρόνος, χρόνος, χρόνος. Καθόλου ελεύθερος χρόνος. Πήξιμο,τρέξιμο,δουλειές,ευθύνες, σκέψεις, εικόνες, αναμνήσεις. Κ'ομως όλα αυτά απαιτούν χρόνο, τον οποίο δεν καθόμαστε ποτέ να σκεφτούμε αν τον έχουμε, απλά τον παραχωρούμε απλόχερα βάση προτεραιοτήτων
Το τραγούδι λέει, αναρωτιέται προλαμβάνει: Αν ήταν η τελευταία σου μέρα αυτή που διανύεις, και για την αυριανή θα ήταν πολύ αργά, θα έλεγες αντίο στο χθες?Θα ζούσες την κάθε στιγμή σαν να ήταν η τελευταία?
Πόσοι από εμάς διαθέτουμε έστω και λίγο χρόνο από την μέρα μας, να σκεφτούμε όλα αυτά? Πόσοι ζούμε την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία? Την απάντηση την αφήνω σε εσάς. Εγώ την έδωσα στον εαυτό κάποια χρόνια πίσω. Με λίγες στιγμές εξαιρέσεων...γιατί "λάθη είμαστε, άνθρωποι κάνουμε"(χεχε)"Μy nickel back,please..."

Would you find that one you’re dreamin’ of? Swear up and down to God above That you finally fall in love If today was your last day...

Τι σου έμεινε απο το 2009?

Πλησιάζουν Χριστούγεννα, ακολουθεί η Πρωτοχρονιά, απολογισμοί περασμένου έτους, κτλ κτλ κτλ. Είναι 23/12, και μέσα στο φωτεινό γραφείο προσπαθώ να βάλω σε μια σειρά τις χιλιάδες δουλειές που εκκρεμούν ενώ παράλληλα σκέφτομαι ότι πρέπει να ξεκουραστώ και λίγο! Ανέκδοτο ακούγεται, αλλά λόγω πείσματος, θα το καταφέρω και αυτό!
"Τι σου έμεινε τον χρόνο που έφυγε¨, με ρώτησε στα ερτζιανά, ο Κώστας.
"Πολλά και διάφορα! Θες σοβαρή απάντηση?"
Τι μου έμεινε άραγε απο το 2009?
1. Η δεύτερη απόδραση του τρελού, με το ελικόπτερο
2. Το ότι ο Πάσσαρης θέλει να γίνει μοναχός!
3. Η φυγή του Τεν Κάτε, η οποία κάνει τους μισούς "πράσινους" να διαφωνούν με τους άλλους μισούς.
4. Ένας μαλάκας που με τράκαρε και μετά εξαφανίστηκε, δηλώνοντας λίγο αργότερα οτι ψεύδομαι και θα μου κάνει μήνυση την οποία και έκανε!
5. Το τρελό μπάσκετ του Παναθηναϊκού στο Βερολίνο, και η φανέλα Σπανούλη στα χέρια μου ως δωρο, ένα βράδυ του Αυγούστου...
6. Τα λάθη μου!
Είδα:
5. Το golfaki να μετατρέπεται σε πατίνι!
6. Ανθρώπους να παίρνουν αποφάσεις και να τις μαθαίνω μέσω τρίτων!
7. Την εθνική να βουλώνει στόματα, και τους μισούς Έλληνες ξαφνικά να αγαπούν τον Ρεχάγκελ.
8. Την Μπάγερν να χάνει το πρωτάθλημα!Για τον παναθηναϊκό, δεν μου έκανε εντύπωση!
9. Την Έφη Θώδη να καταλήγει σε ψυχιατρείο και τα μισά κανάλια να ψάχνουν την αφορμή!!
10. Τον μισθό μου στα ίδια επίπεδα!(shit)
11. Εναν με βιολί να κάνει την πλάκα του και να κερδίζει την Γιουροβίζιον!
Άκουσα:
11. Πολλά, Νουνού όμως ένα!
12. Ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε οικονομική κρίση(σώωωωπα).
Οτι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης!
Τι περιμένω το 2010?
1. Λιγότερα ψέμματα.
2. Λιγότερες μαλακίες στο χαζοκούτι και οχι μόνο.
3. Καλή και ποιοτική μουσική!
4. Αποδείξεις,(μεταφορικά και κυριολεκτικά)
5. Καλούς διαιτητές, γιατι βαριέμαι τη γκρίνια και τις ανακοινώσεις!
5. Να γίνω "καλό" κορίτσι, μπας και πάω στον παράδεισο!
Εσένα τι σου έμεινε απο το 2009?

Χρόνια μας πολλά, με μυαλά ανοιχτά και πολλά χαμόγελα!! Ho,ho,ho, Merry Christmas, an a happy new year!

It's derby time, my love!

Τι κακό-κατάρα και αυτή. Χρόνια τώρα να μπλέκω αφενός μεν με λάθος ανθρώπους και αφετέρου οι συγκεκριμένοι να μην βλέπουν και μπάλα. Τώρα θα μου πεις, ποιος είναι ο μη φυσιολογικός, εδω? Καλά, οκ, εγω είμαι η ανώμαλη της υπόθεσης, που αντί να θέλω να απολαύσω Κυριακάτικους ή Σαββατιάτικους καφέδες, προτιμώ τη Σούπερλίγκα. Εντάξει το δέχομαι. Αμάρτησα για τον Καραγκούνη!Έχασα τέλεια ραντεβού για είχε τελικό Τσάμπιονς Λίγκ. Δεν πήγα εκδρομή με τον φίλο μου, γιατί θα έχανα το ντέρμπι στο γήπεδο! Ναι, ναι τα έχω κάνει όλα αυτά, και ακόμη χειρότερα!

"Και τι ζητάω, τι ζητάαααω, μια ευκαιρία στο γήπεδο να πάαααω. Ναι παραλήρημα λέγεται,ποδοσφαιρικό. Κ' ας σε κοιτούν οι 9 στους 10 άνδρες που δεν ξέρουν το επάγγελμα σου συνωμοτικά, βάζοντας στοίχημα μεταξύ τους ότι δεν γνωρίζεις καν τι είναι το οφσάιντ, και ότι ανήκεις στην γενιά γυναικών που αγάπησε την μπάλα μετά το Γιούρο του 2004, έτσι γιατι ήταν στη μόδα!

Οφσάιντ: Ένας παίχτης είναι σε θέση οφσάιντ εάν είναι πιο κοντά στη γραμμή του αντίπαλου τέρματος, και από τη μπάλα και από τον δεύτερο τελευταίο αντίπαλο.

Και το κόρνερ δεν βγαίνει από το κορνέ, αλλά από το ποδόσφαιρο! : Η μπάλα τοποθετείται μέσα στο γωνιαίο τόξο το πλησιέστερο προς το κοντάρι με σημαία της γωνίας (από όπου η μπάλα πέρασε έξω από τη γραμμή τέρματος).

Εξαιρέσεις υπάρχουν παντού...!

Σήμερα τα ντέρμπι είναι δις. Ποδόσφαιρο , μπάσκετ. Η μέρα έχει κάτι από το πρωί, η δουλειά είναι στο φουλ, εγώ παρότι έχω πήξει σκέφτομαι ότι ο τρίτος του γραφείου για το γούρι λείπει, και αγχώνομαι μην πάει γρουσουζιά! Ναι, ρε έχω διδαχθεί από τους καλύτερους, (βλέπε Ιωαννίδη)

Ένα είναι το σίγουρο, ότι μετά από μέρα ντέρμπι Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού, δεν έχεις αντοχές για τίποτα άλλο. Νοικοκυρές, μπορείτε να πάτε να απολαύσετε τον καφέ σας στην παραλία, οι υπόλοιποι...ανώμαλοι ποδοσφαιρόφιλοι, συντονιστείτε! It's derby time, my love!Ας κερδίσει ο καλύτερος!

ΥΓ: Τάσο, εστω και Ολυμπιακός, χαίρομαι που επιτέλους κάποιος θα βλέπει μπάλα μαζί μου!!

Knocking on heaven's door...

Χάθηκα το ξέρω. Αλλά λίγο οι υποχρεώσεις οι εργασιακές, λίγο οι προσωπικές δεν μου έδιναν και πολύ χώρο και χρόνο να κάτσω να αναπτύξω τα όσα ζω το τελευταίο διάστημα Άσε που δεν ενδιαφέρουν και κανέναν. Κρατάμε το γεγονός ότι χαμογελάμε σε όλους τους τομείς, μετά από 2 περίπου χρόνια, και αυτό αρκεί. Δυο χρόνια πέρασαν, από τότε που ο πατέρας μου έφυγε από κοντά μας. Δυο δύσκολα χρόνια με πολλά ερωτηματικά, νεύρα και απορίες, αναποδιές, τραγελαφικές καταστάσεις, αλλά πολύ ένταση και ενέργεια για να συνεχίσεις παρακάτω. Ο Θάνατος σου, με πόνεσε, με λύγισε, αλλά με έμαθε να πατάω ακόμη πιο γερά στα πόδια μου. Να δέχομαι τα λάθη μου και να τα πληρώνω μόνη χωρίς το κατσάδιασμα σου, το οποίο ομολογώ πως μου έχει λείψει αρκετά. Και ναι, είναι αρκετά από τότε. Νομίζω πως περιπλανιόμουν μέσα σε έναν άδειο κόσμο προσπαθώντας βρω τα δικά μου πατήματα, ενώ παράλληλα η εικόνα σου ήταν πάντα τριγύρω, εκεί να θυμίζει πως τελικά για τα πάντα υπάρχει η πρώτη φορά. Πρώτη φορά χωρίς να υπάρχει "τετράδα" στο τραπέζι, πρώτα γενέθλια, γιορτή, Χριστούγεννα, Πάσχα, κτλ. Δεν περίμενα ποτέ να με καταλάβουν στην ζωή μου,δεν το επεδίωξα κιόλας Καθένας από εμάς κρύβει το δικό του γολγοθά, και όσο και να θέλει να τον μοιραστεί, πάντα ένα μέρος θα μένει βαθιά χαραγμένο στην ψυχή του. Και εσύ είσαι πάντα μέρος μου,κομμάτι μου. Η ζωή συνεχίζεται, ναι. Αυτό κάνω και εγώ, και αυτή τη φορά νομίζω πως είμαι σε καλό δρόμο!(?) Μεγάλες κουβέντες δεν λέω. Τις έκοψα καιρό τώρα. Άσε που ξεχνάω εύκολα. Υποσχέσεις, προγράμματα,ραντεβού. Για το επόμενο πεντάλεπτο, ότι θες. Από κει και πέρα, από εκεί και πίσω,λυπάμαι. Αλσχάιμερ με το ζόρι!
Είμαι η Μαρίνα, και μετά από 2 χρόνια χωρίς εσένα, είμαι καλά. Κράτησα την θετική σου πλευρα, τις όμορφες εικόνες σου. Σε χαρτί, αλλά κυρίως στο μυαλό μου! Κράτησα ότι με κάνει να χαμογελάω, και να σκέφτομαι πόσο περήφανη είμαι που σου έμοιασα! Μετά από δυο χρόνια, I'm knocking on heaven's door just to tell you, thank you....!
Μας λείπεις,πολύ!
Τα σέβη μου!

ΧαμοΓΕΛΑΤΕ, δεν κοστίζει!

Μέρα ηλιόλουστη μετά από ένα συνεχόμενο τριήμερο που δεν άφησε στεγνό τίποτα πάνω στην Αθήνα! Κατευθύνομαι προς Μαρούσι,μπας και τελειώσουν ποτέ αυτές οι ρημάδες οι φυσικοθεραπείες, και μαζί τελειώσω και εγώ τα δρομολόγια στα Β. προάστια που με αναγκάζουν να σηκώνομαι με τις κότες, καθημερινά. Το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι ότι ο γιατρός είναι πράσινων,αγωνιστικών φρονημάτων, και έτσι περνάει κάπως ευχάριστα η ώρα.

Η μέρα προβλεπόταν πιο τέλεια από ποτέ. Η διάθεση στο φουλ και εγώ μαζί με τη "ξαδέρφη" ανοίγουμε το κουτί με τις ιστορίες. Σύγχρονες, αρχαίες, παλιομοδίτικες, μοντέρνες...Απ όλα είχε ο μπαξές! Ανάμεσα στην ιστορία του Τραμ και της ντουντούκας, η Στέλλα γελάει με την ψυχή της... Από το βάθος του ηλεκτρικού ακούγεται μια φωνή "Κορίτσια στο σαλόνι σας, νομίζετε ότι βρίσκεστε?" Ένας ηλικιωμένος κύριος κοντά στα 70 μας κοιτούσε θυμωμένα, με βλέμμα που απαιτούσε να βγάλουμε το σκασμό. "Καθένας με τα προβλήματα του", μου λέει η Στέλλα "Μην δίνεις σημασία"!

Σημασία δεν έδωσα, αντιθέτως προβληματίστηκα Για το γεγονός πως σε ένα τρένο γεμάτο ανθρώπους ουδείς χαμογελούσε. Για γέλιο, κανένας λόγος. Αγριεμένες φάτσες, προβληματισμένοι άνθρωποι, κάποιοι εξ αυτών μεγάλης ηλικίας οι οποίοι και που αναπνέεις ακόμη ενοχλούνται!

Τι συμβαίνει ρε παιδιά? Γιατί τόση κατήφεια? Γιατί τόσα νεύρα? Και δεν αναφέρομαι μόνο σε ανθρώπους του ηλεκτρικού και του μετρό. Αλλά και για όλους αυτούς που μας περιτριγυρίζουν τους οποίους παρατηρώ καθημερινά με μια γκρίνια στο στόμα. Λέτε να είναι η περίοδος ή περίοδος με την κυριολεκτική της έννοια?

Για μένα το χαμόγελο-γέλιο είναι πηγή ζωής. Αν το έχανα ποτέ, θα έχανα και τον εαυτό μου. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ορισμένοι άνθρωποι το κλειδώνουν στο ντουλάπι της ψυχής τους, για αρκετά μεγάλο διάστημα, διαλέγοντας το πρόσωπο του προβληματισμού

Δεν ζω σε άλλο πλανήτη, σας προλαβαίνω. Εδώ, ζω, και εγώ!Όπως ακριβώς το έγραψα όμως. Ζω! Και το ζω περιλαμβάνει τα πάντα!!!Τα σέβη μου!

ΥΓ "Πότε ήταν η τελευταία φορά που γέλασες με την ψυχή σου?" Εγω πάλι την περασμένη Κυριακή! Και το καταχάρηκα!!! Και στα δικά σας...!

Δεύτερη ευκαιρία...

Ήμουν μόλις 15 ετών. Το ίδιο και εκείνη. Μαζί μεγαλώσαμε. Παίζαμε "μήλα" και κρυφτό στην πλατεία. Εκείνη επαναστάτρια και ανεξάρτητη από μικρή. Το ίδιο και εγώ, σε μικρότερο βαθμό, βέβαια Ίδιες, και συνάμα τόσο διαφορετικές
Περνούσαμε τα καλοκαίρια παρέα, στο ίδιο σπίτι. Λόγω συγγένειας οι γονείς μας περνούσαν πολύ χρόνο μαζί.
Εγώ διστακτική αλλά εγωίστρια. Εγκλωβισμένη πίσω από τα πρέπει του πατέρα μου ακόμη. Εκείνη με πιο ελεύθερη βούληση, απίστευτα νευρική και εριστική. Κι όμως ήταν αίμα μου. Ήθελα να μπορούμε να συνεννοηθούμε,τουλάχιστον!
Θυμάμαι έντονα, τις στιγμές που ο πατέρας της, της επέτρεπε να βγει έξω να δει φίλους, ενώ εμένα όχι. Εκείνη μπορούσε να πηγαίνει σε πάρτι,ενώ εγώ όχι. Εκείνη μπορούσε να πάει διακοπές μόνη,εγώ όχι. Ήμουν μικρή κατά τη λογική του πατέρα μου. Τότε, αυτό με εκνεύριζε. Τώρα μπορώ να καταλάβω. Δεν ήμουν μικρή, ήμουν πολύ μικρή!
Τα χρόνια κύλισαν με μόνη διαφορά ότι τα κοινά μας καλοκαίρια έπαψαν να υπάρχουν. Μεγαλώσαμε. Άλλοι περισσότερο,άλλοι λιγότερο. Μέχρι εκείνο το απόγευμα. Που όλα άλλαξαν...
Η ανακάλυψη ότι ένας πολύ κοντινός σου συγγενής, είναι μπλεγμένος με ναρκωτικά, σε σοκάρει. Δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις. Όταν ανακάλυψα ότι εκείνη ήταν μπλεγμένη με ουσίες, δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Δεν μίλησα ποτέ στους γονείς της. Ούτε καν στους δικούς μου. Φοβήθηκα, το ομολογώ και παράλληλα δεν ήθελα να την προδώσω Τίποτα δεν μένει κρυφό όμως, ευτυχώς για εκείνη, όπως αποδείχτηκε.
Δεν άκουγε κανένα και τίποτα. Βούλιαξε βαθιά στο βούρκο και αρνιόταν να βγει από εκεί. Ήταν εντελώς άλλος άνθρωπος. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν πως θα εξασφαλίσει χρήματα. Με οποιοδήποτε κόστος, χωρίς να υπολογίζει.
"Κοιταζόμουν στον καθρέφτη και δεν έβλεπα τίποτα διαφορετικό", λέει τώρα.
Τα χρόνια πέρασαν, η κατάσταση άρχισε να γίνεται μη αναστρέψιμη. ότι προσπάθειες έγιναν αποδείχτηκαν άκαρπες. Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Φοβόμασταν όλοι το χειρότερο. Και ξαφνικά οι γονείς της μαθαίνουν για ένα χριστιανικό κέντρο απεξάρτησης. Το λεγόμενο ΡΕΤΟ με έδρα την Ισπανία. Ήταν η τελευταία ελπίδα...
01/10/09 (3,5 χρόνια αργότερα)

-Θα περάσω να σε πάρω από το μετρό του Πειραιά στις 14.00, να πάμε για καφέ!Οκ?
-Οκ?

Ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος ξεπρόβαλε μπροστά μου. Ένα κορίτσι γεμάτο ζωή. Γεμάτο ευγένεια, και όνειρα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό που έβλεπα μπροστά μου, ήταν η ξαδέρφη μου. Η παρέα των παιδικών μου χρόνων. Πιο υγιής από ποτέ, πιο ζωντανή από ποτέ. Ήθελα να κλάψω, από χαρά!
Στις 4 ώρες που περάσαμε παρέα, μου είπε τα πάντα. Για τις δύσκολες πρώτες μέρες που έζησε στο Οβιέδο, για την περίοδο προσαρμογής, για το πόσο τυχερή είναι που είναι ζωντανή...Και εγω απλά παρατηρούσα, αμίλητη. Έναν εντελώς άλλον άνθρωπο μπροστά μου. Απεξερτημένο, χαμογελαστό,συνειδητοποιημένο, ελεύθερο, όπως είπε και εκείνη.
"Είχα μια δεύτερη ευκαιρία και την εκμεταλλεύτηκα Είμαι ελεύθερη!"
Η εξάρτηση ποτέ δεν ωφέλησε κανένα. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε ναρκωτικές ουσίες. Η.... κατάφερε να βρει τον δρόμο της. Δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω στην Ελλάδα, όπως μου τόνισε. "Δεν με κρατάει τίποτα εδώ. Εκεί έχω βρει τον δικό μου δρόμο, και σκοπεύω να τον ακολουθήσω".
Αξίζεις και εσύ..μια δεύτερη ευκαιρία..Στο χέρι σου είναι!


ΥΓ Για περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με το πρόγραμμα της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης "ΡΕΤΟ", μπορείτε να απευθυνθείτε: http://www.maranatha.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=166

Πληροφορίες: κιν. 6979808822 και σταθερό 210-6625096
21o ΧΛΜ. ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ- ΛΑΥΡΙΟΥ, ΘΕΣΗ ΚΑΡΕΛΑ 19400 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ

Ασθένεια φθινοπώρου

Aυτό με το φθινόπωρο, το είχα από παιδί ένα πράγμα. Αυτό το κλείνομαι λίγο σε μένα,χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, με το πρώτο κρύο αεράκι της εποχής Με τη πρώτη ζακέτα που θα κρατήσω στο χέρι μου.
Άρνηση νομίζω λέγεται να αφήσω πίσω μου το καλοκαίρι. Την εποχή που λατρεύω.
Το φετινό καλοκαίρι μπορεί να μην μου πρόσφερε απολύτως τίποτα θετικό αντίθετα ήταν ένα από τα πιο περίεργα καλοκαίρια της ζωής μου. Μου άφησε πολλά να σιχαίνομαι, αλλά τόσα να χαμογελάω, και αρκετά να θυμάμαι. Από "νωρίς" έδειξε τα δόντια του, απρόσμενα αφήνοντας στη ψυχή μου γλυκόπικρη γεύση. Ακολούθησαν πολλές αλλαγές σε όλους τους τομείς, θετικές ή αρνητικές δεν ξέρω. Δεν έχω καταλήξει.
Και τώρα, με μια ζακέτα αγκαλιά καλωσορίζω μια νέα εποχή, που κρύβει υπερβολικές ώρες δουλειάς, και ακόμη περισσότερες ώρες σκέψης. Καλά είναι και τα δυο, δεν με χαλάνε. Άλλωστε όπως λένε, όποιος δεν σκέπτεται, συσκέπτεται, και εγώ μισώ τις συσκέψεις!
Τα 1,6 κυβικά της " γερμανικής σοκολάτας" μου με συντροφεύουν στα νέα μου ταξίδια, τα βροχερά. Η θέση του συνοδηγού μπορεί να μην είναι γεμάτη, ίσως δεν θέλω να την γεμίσω ανούσια. Μου αρκεί που είναι εκεί,όμως.
Τα καλύτερα ταξίδια είναι τα μοναχικά, τελικά. Κρύβουν ουσία. Το κατάλαβα καλά σε εκείνο το 8άωρο ατελείωτο ταξίδι. Όσα δεν τολμούσα να ξεστομίσω, τα είπα εκείνη τη μέρα. Φωναχτά για να τα ακούω και ίδια. Πράγματα θαμμένα, γεγονότα, ειδήσεις. Φιγούρες ανθρώπων ταξίδεψαν μαζί μου, μεγαλύτερο μέρος των οποίων σταμάτησε και κατέβηκε στο μέσο της διαδρομής. Άλλοι χαμογέλασαν δίνοντας μου ένα γλυκό φιλί και άλλοι δεν γυρισαν ποτέ να κοιτάξουν πίσω. Δεν έχει νόημα, ίσως. Την δεύτερη βερσιόν, του συνταξιδιώτη, πολυ την εκτίμησα. Είναι πολύ πιο ντόμπρα από το φιλί του Ιούδα κ' ας πονάει.
Αύριο(σήμερα) έχω να κάνω μια εξέταση που με τρομάζει πολύ. Ίσως και γ'αυτο είμαι τόσο φορτισμένη, δεν ξέρω.
Φθινόπωρο. Συνήθως λένε ότι πέφτουν τα πρώτα φύλλα. Εγώ θα πω ξεκινά μια νέα εποχή...Τα σέβη μου!