Γιατί είναι υπέροχο να είσαι άνδρας?

Πάμε να δούμε και κάτι διαφορετικό, αλλά έχει μια δόση αλήθειας στα περισσότερα!ΔΙΟΤΙ στατιστικά κάθε στιγμή σού αναλογούν τέσσερις διαθέσιμες γυναίκες

Δεν είναι ντροπή ούτε μυστικό που αυνανίζεσαι συνεχώς..

Κανείς δεν χαζεύει το στήθος σου, όταν του μιλάς.

Μπορείς να αγοράσεις προφυλακτικά χωρίς ο περιπτεράς να σε φαντάζεται γυμνό.

Μπορείς να βρεις καλή δουλειά κι ας μην έχεις υπέροχα οπίσθια.

ΔΙΟΤΙ καρφάκι δεν σου καίγεται που κανείς δεν πρόσεξε το καινούργιο σου κούρεμα.

Οι ρυτίδες, τ' άσπρα μαλλιά και η κοιλίτσα είναι γοητεία.

Δεν έχεις λόγο να ξυρίζεσαι απ' τον λαιμό και κάτω.

Τα παπούτσια ποτέ δεν σε πληγώνουν.

Αν γουστάρεις, αφήνεις μούσι και μουστάκι.

Μπορείς να ρευτείς ελεύθερα. (λέμε τώρα)

Όταν κάθεσαι, δεν χρειάζεται να θυμάσαι τι φοράς για να βάλεις ανάλογα τα πόδια σου.

Όλοι οι οργασμοί σου είναι αληθινοί...

ΔΙΟΤΙ οι φίλοι σου δεν σου τη σπάνε άμα βάλεις κιλά.

Συνεννοείσαι στο τηλέφωνο σε 30 δευτερολέπτα.

Δεν ψυχαναγκάζεσαι να κουβαλάς μια τσάντα γεμάτη άχρηστα πράγματα.

Στα εστιατόρια τρως όλο το φαγητό σου.

Οι πενθήμερες διακοπές χρειάζονται μια μικρή βαλίτσα μόνο.

Οι ουρές για να πας στις τουαλέτες είναι κατά 80% μικρότερες.

Μπορείς να κάνεις μπάνιο και να ετοιμαστείς σε 10 λεπτά.

Ακόμη και στο κατούρημα έχεις στόχο.

Στα 35 αν είσαι ανύπαντρος, κανείς δεν το κάνει θέμα.

ΔΙΟΤΙ το μόνο βιολογικό ρολόι που έχεις είναι εκείνο που σε ειδοποιεί πως αρχίζει ο ποδοσφαιρικός αγώνας.

Όταν ζοχαδιάζεσαι, δεν φταίει μια αόριστη ορμονική τσιγκολελέτα που εκφράζεται με τη δικαιολογία-πασπαρτού «είμαι αδιάθετη».

Δεν υπάρχει τίποτα ανώμαλο και παρεξηγήσιμο όταν δύο γυναίκες κάνουν σεξ μεταξύ τους· αρκεί να το κάνουν μπροστά σου.

ΔΙΟΤΙ ο γάμος δεν είναι η σημαντικότερη στιγμή της σταδιοδρομίας σου.

Δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να συζητάς 6 μήνες πριν και 6 μήνες μετά γι' αυτό

το μισάωρο ορθοστασίας δίπλα σε μια ντυμένη μπομπονιέρα.

Οι ποικιλίες νέων μοντέλων σε αυτοκίνητα και γυναίκες ανανεώνονται συνεχώς.

Όσο υπάρχει ζωή σ'αυτόν τον πλανήτη, θα υπάρχει πάντα και μια Σούλα - ανακουφίστρα, πρόθυμη ν'αποτελέσει την εναλλακτική σου λύση.

ΔΙΟΤΙ σ' ένα πάρτι αν κάποιος φοράει τυχαία τα ίδια ρούχα με σένα μπορεί να

γίνει άνετα κολλητός σου.

Ένα λευκό πουκάμισο με κολαρισμένο γιακά κι ένα ζευγάρι υποδήματα σοβαρά ήταν, είναι και θα είναι πάντα αρκετά.

Έχει αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι που έχουν οπτική επαφή με τα γεννητικά τους

όργανα είναι εξωστρεφείς και άνετοι· καθόλου τσιτωμένοι.

Ε ναι λοιπόν,δεν χρειάζεσαι ποτήρι για να πιεις νερό απ' το μπουκάλι του ψυγείου!

ΔΙΟΤΙ έχεις λόγο τιμής. (εξαρτάται...)

Ανοίγεις τα βαζάκια μόνος σου.

Ξέρεις πώς θ' αλλάξεις λάστιχο στο αυτοκίνητο.

Όλα στο πρόσωπό σου παραμένουν στο φυσικό τους χρώμα.

Δεν χρειάζεται να τακτοποιείς το σπίτι επειδή θα έρθει ο υδραυλικός.

Δεν είναι απαραίτητο να θυμάσαι τα γενέθλια των άλλων.

Δεν χρειάζεται ν' ανησυχείς αν θα φύγει κάποιος πόντος απ' το καλσόν σου· εκτός

αν είσαι τσολιάς στ' ανάκτορα.

ΔΙΟΤΙ όταν χωρίσεις, υπάρχει πάντα τουλάχιστον μία γκόμενα διαθέσιμη,

κολλητή φίλη της δικιάς σου, να σε παρηγορήσει στην αγκαλιά της...

Άμα σφίξουν τα πράγματα υπάρχει πάντα ένα Αγιον Ορος· και μόνο που το ξέρεις, αρκεί.


ΥΓ: Η' όπως λέει και ο Σπύρος όταν λες θες "αυτό" εννοείς αυτό, κ'οχι 10 παραλλαγές του "αυτό" . Παραταύτα γ'αυτό μας αγαπάτε!

ΥΓ Η φωτογραφία είναι η "αδυναμια μου" μιας και μιλάμε για άνδρες. Εγω θα συμπληρώσω , για όμορφους άνδρες!

Όταν το τηλέφωνο χτυπήσει...

Ομολογώ δεν είχα σκοπό να πιαστώ με κάτι τέτοιο, αλλά θα της το κάνω το χατήρι της Εφούλας, μιας και δεν είναι στα πολύ up της τον τελευταίο καιρό. Επιστροφές, καταστροφές θα σου πω καλή μου και αρκεί. Είναι σαν τον φρέσκο κρουασάν το ψωμί κτλ. Όταν τα ξαναζεσταίνεις δεν τρώγονται για κανένα λόγο στο πλανήτη. Σκληρά, άκαμπτα και παντελώς άνοστα!! Λείπει το φρέσκο βουτυράκι που δίνει και όλη την νοστιμιά στην γεύση!
Τι συμβαίνει όταν μετά από πολλά χρόνια χτυπάει ξαφνικά το κινητό σου τηλέφωνο και βλέπεις μέσα σε 3 λέξεις τα μάτια σου να αλληθωρίζουν? Το τρεις λέξεις είναι σχετικό γιατί σε περίπτωση έντονου θράσους το κείμενο μπορεί να τις ξεπερνά ή και ακόμα να παίρνει την μορφή τηλεφώνου. Ωραία πράγματα. ΄
Το γεγονός ότι ένας πρώην εμφανίζεται από το πουθενά θέλοντας να δηλώσει παρόν μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα, μπορεί και τίποτα. Στην περίπτωση της Εφούλας, το τηλέφωνο από κάποιον που μόλις αφίχθει από εξωτερικό είναι κάπως πιο περίεργο. Του τέστην : το καλησπέρα, επέστρεψα Ελλάδα, μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως:

1. Ήρθα και δεν έχω παρέες.
2. Ήρθα και δεν έχω καβάτζες.
3. Ήρθα και βαριέμαι που ζω.
4. Ήρθα και σε πήρα γιατί δεν σε ξέχασα ποτέ μου (σπάνιο φαινόμενο)
5. Ήρθα γιατί τα πράγματα εις την αλλοδαπήν σκούρυναν, και μαζί με αυτά και οι γκόμενες.
6. Μου έλειψες... (ακόμα πιο σπάνιο)


Σε περιπτώσεις, εκτός Εφης μπορείς να διαβάσεις πολλά τέτοια ραβασάκια που πλέον αντί για χαρτί έρχονται μέσω της νέας τεχνολογίας . (αχ ακόμα θυμάμαι τα δικά μου στο δημοτικό)

Τώρα η Έφη μας ενημέρωσε ότι θα απαντήσει ένα απλό "άντε συνουσιάσου" (μην γίνομαι και αισχρή δεν μου το επιτρέπει η Μπραχαμιώτικη ανατροφή μου).
Πέρα από το χαβαλέ του όλου θέματος τέτοιου είδους επισκέψεις ποτέ δεν ωφέλησαν κανένα από τους δυο εμπλεκόμενους Κυρίως όταν ο ένας από τους δυο έχει προχωρήσει την ζωή του. Σέβομαι απεριόριστα την θέληση των ανθρώπων όπως και το αυθόρμητο του χαρακτήρα τους για να το κάνουν, απλά πρώτα καλό θα είναι να έχουν κάνει ένα σχετικό "ρεπορτάζ" για την ζωή του άλλου, μετά από τόσο μεγάλο διάστημα απουσίας.
Σε όλους μας έχει συμβεί, δεν είναι μόνο θέμα της Έφης. Καθένας έπραξε ανάλογα και σύμφωνα με το πως διατηρεί στον κεφάλι του τον συγκεκριμένο άνθρωπο, γιατί όλοι οι χωρισμοί δεν είναι ίδιοι. Σκοπός είναι να μπορέσεις να μην γυρίσεις τούμπα όλο σου το παρόν, για το παρελθόν. Εκτός αν ακόμα, βρίσκεται στο πίσω μέρος του μυαλού σου. Εκτός αν εθελοτυφλείς,αλλά γιατί να το κάνεις? Αξίζει τον κόπο? Αναρωτήσου!
Τα σέβη μου.

Εύχομαι...

"Πρόσεχε τι εύχεσαι γιατί μπορεί να πραγματοποιηθεί", μου έγραψε κάποια στιγμή ο Δημήτρης και εκτός του ότι με "φρέναρε", κατάφερε να με προβληματίσει
Καθένας από εμάς έχει διαφορετικές ευχές ανάλογα με την ηλικία στην οποία βρίσκεται και ενίοτε και την φάση την οποία περνάει. Πχ:

Στα 5 μου, ευχόμουν να έρθει να μου μιλήσει εκείνο το κατάξανθο παιδί που καθόταν ακριβώς απέναντι μου στο νηπιαγωγείο και γυρνούσε κάθε τόσο και μου χαμογελούσε.

Στα 7 μου ευχόμουν να υπήρχε ένας νόμος που θα έκλεινε όλα τα σχολεία του κόσμου, ή τουλάχιστον (στα κέφια μου) θα μας έφερνε σε αυτά μετά της 10 το πρωί.

Στα 12 μου, ευχόμουν να μην υπήρχε η Φυσική η χημεία και ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ τα μαθηματικά και μαζί με αυτά και όποιοι δάσκαλοι τα δίδασκαν.

Στα 16 μου, ευχόμουν να περάσουν οι μέρες για να φτάσω στην τρίτη λυκείου όπου και θα πήγαινα πενταήμερη. Το μετά από αυτό άλλωστε το είχα ήδη αποφασίσει.

Στα 18 μου ευχόμουν να βρω τον πρίγκιπα του παραμυθιού.

Από τα 20 και μετά ευχόμουν να δουλεύω λιγότερο, ευχή που διατηρώ μέχρι σήμερα (τυχαίο? δεν νομίζω)

Το θετικό με μένα παρατηρώντας τις μέχρι στιγμής ευχές μου, είναι ότι δεν περιείχαν ποτέ την λέξη χρήμα. Όχι στην ζωή μου δεν πείνασα ποτέ, φρόντισαν οι δικοί μου γ' αυτό. Δεν κολυμπούσα στις ανέσεις, αλλά είχα τα απαραίτητα και μου αρκούσαν. Ο έρωτας έπαιζε πάντα πρωτεύοντα ρόλο (αγάπες , λουλούδια , συννεφάκια).


Αναρωτιέμαι αν κάποιες από τις ευχές που έκανα σε καίριες περιόδους της ζωής μου, έπαιρναν σάρκα και οστά, κατά πόσο θα άντεχα τις αλλαγές που θα επέφερε στη ζωή μου?

Μεταξύ μας τον πρίγκιπα τον γνώρισα στα 18 μου, αλλά τον πέταξα στο καλάθι στον αχρήστων, οπότε μάλλον το0ν αναζητούσα απλά σαν πρότυπο ανθρώπου και όχι ουσιαστικά δίπλα μου. Οπότε άκυρο.

Η αλλαγή ώρας στο σχολείο θα δημιουργούσε πρόβλημα στους γονείς μου που δούλευαν και εκείνοι τότε, οπότε, άκυρο. Άσε που έμαθα από νωρίς τι σημαίνει
πρωινό ξύπνημα. (άσχετα αν η δουλειά μου είναι άλλου ωραρίου)

Η φυσική, η χημεία και τα μαθηματικά μπορεί να μην είναι το φόρτε μου, ωστόσο μερικές φορές στην ζωή μου που τα χρειάστηκα μου έλυσαν τα χέρια αυτά τα λίγα που διατήρησα στο κεφάλι μου. Οπότε άκυρο!

Αααα, την πενταήμερη δεν την αλλάζω, έχω να θυμάμαι πολλά ευτράπελα από εκεί οπότε, να μια ευχή που αν και δεν πραγματοποιήθηκε την ώρα που ήθελα αλλά πολύ αργότερα, με δίδαξε τι σημαίνουν οι λέξεις υπομονή, αναμονή, προσμονή για κάτι...

Η δουλειά δεν τελειώνει ποτέ και μεταξύ μας αν σταματήσω ποτέ να δουλεύω θα σαλτάρω εντελώς. Η μόνη διαφορά είναι ότι πλέον σε αυτή τη φάση της ζωής μου, έχω και άλλες προτεραιότητες Ανθρώπους που και θέλω και χρειάζομαι να τους βλέπω συχνότερα. Φίλους και μη, φευγάτους και μη, γελαστούς και μυστηριώδεις και κυρίως στο μυαλό μου γυρίζει ο πρίγκιπας του παραμυθιού. Όχι εκείνος των 18, αυτός που είναι στο δρόμο, 60 χιλιόμετρα απόσταση...

Στα 29 μου δεν ξέρω τι να πρωτοευχηθώ. Φοβάμαι, (ελπίζω, θέλω), οτι μπορεί να πραγματοποιηθούν μπορεί και όχι. Μάλλον θα το αφήσω στη μοίρά του. Τ αναπάντεχα είναι πάντα και τα καλύτερα, ε δεν συμφωνέις?

Τα σέβη μου και προσέξτε τι εύχεστε...μπορεί να πραγματοποιηθεί..!


ΥΓ: εύχομαι να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω να να μην επέτρεπα στον πατέρα μου να φύγει εκείνο το Σαββατοκύριακο...

Φίλος είναι...

Την Ευτυχία, δεν την ξέρω τόσο καλά. Την γνώρισα σαν νέα συνάδελφο μέσω του φέιςμπουκ και την λάτρεψα από την πρώτη στιγμή. Απλό παιδί, χαμογελαστό, καθόλου κλεισμένο στον εαυτό του,παρά τις δύσκολες συνθήκες τις οποίες βρέθηκε καθ όλη την διαμονή της στην Αθήνα.
"Είναι άσχημο, να μην έχεις φίλους, να μην μπορείς να μοιραστείς αγωνίες, στιγμές και εικόνες", μου ψιθύρισε με όλη της την ειλικρίνεια ένα βράδυ που μιλούσαμε και ένοιωσα ένα τσίμπημα στο στήθος. Παλιές εικόνες της εφηβείας. Ίσως όχι σε τέτοιο βαθμό, αλλά έχω περάσει και εγώ από αυτό το στάδιο.
Τότε ο λόγος ήταν ένας άνδρας. Άφησα πίσω μου φίλους και φίλες και αφοσιώθηκα στην τότε σχέση μου γιατί υπήρχε η λογική του , "θα βγαίνεις μόνο μαζί μου".
Οι επαναστατικές μου τάσεις τότε δεν είχαν ωριμάσει όσο έπρεπε και έτσι στην αρχή της εφηβεία μου αυτό μου φαινόταν λογικό. Να περνάς όλο τον χρόνο με τον άνθρωπό σου. Κάτι η ανάγκη του να νοιώσεις αυτό το συναίσθημα κάτι ο έρωτας που χτύπησε την πόρτα...Κάτι το να κάτι τ'άλλο...
Κάποια χρόνια αργότερα και ενώ η σχέση είχε τελειώσει με δάφνες, απειλές και πολλά απρόοπτα, βρέθηκα στο μέσω της απόλυτης μοναξιάς. Οι φίλες μου, είχαν κάνει τη ζωή τους, τις παρέες τους και εγώ αναρωτιόμουν, τι έκανα λάθος. Για την ακρίβεια, είχε κάνει πολλά λάθη αλλά δεν μπορούσα να τα δω καθαρά.
Οι σχέσεις μου αποκαταστάθηκαν πολύ γρήγορα μαζεύοντας όλο το κόσμο που με ενδιέφερε και ζητώντας μια τεράστια συγνώμη από όλους. Φυσικά και κατάλαβαν. Γ' αυτό και βρίσκονται ακόμη δίπλα μου, με μικρές εξαιρέσεις οι οποίες ξεθώριασαν στο χρόνο.
Οι φίλοι είναι σχεδόν πάντα ότι κοντινότερο έχουμε στη ζωή μας. Μοιραζόμαστε όλες μας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς, χωρίς να εμβαθύνουμε βέβαια σε πολύ προσωπικά θέματα.
Κατ'εμέ φίλος δεν είναι αυτός που σου τηλεφωνεί κάθε μέρα.
Φίλος είναι αυτός που θα βρεθεί εκεί την ώρα που πρέπει.
Φίλος είναι αυτός που θα σου μιλήσει σκληρά προκειμένου να καταλάβεις το λάθος σου και να μην το επαναλάβεις.
Φίλος είναι αυτός που δεν θα ανακατευτεί ποτέ στα προσωπικά σου. Θα σεβαστεί την άποψή σου, και όταν του ζητήσεις την δική του θα σου μιλήσει ανοιχτά Πάντα από τη δική του οπτική γωνία.
Φίλοι μου είστε όλοι εσείς εκεί έξω, μετρημένοι στα δάχτυλα αλλά τόσο πολύτιμοι για μένα, όλα αυτά τα χρόνια. Στα εύκολα, στα δύσκολα, στα απλά, στα καθημερινά. Φίλη μου είναι και η Ευτυχία, η οποία και μόνο από το όνομα της σε προδιαθέτει για το πόσο τυχεροί είναι όσοι την περιβάλλουν!
Τα σέβη μου.

**Εξαιρετικά αφιερωμένο στην φίλη μου, Ευτυχία που ξενυχτάει παρέα με το Blog μου. Κοριτσάκι μου μπορεί να μην σε ξέρω καλά, ωστόσο ξέρω πως οι γονείς σου πρέπει ναναι πολύ υπερήφανοι που σε έχουν! Να είσαι πάντα καλά.


"Φίλος" είσαι και "εσύ", που με κάνεις να γελάω κάθε μέρα. Που με κάνεις να νοιώθω ελεύθερη χωρίς να είμαι με "κολάρο" στο λαιμό. Που μιλάς με το εμείς και όχι με το εγώ. Που ακούς, που μοιράζεσαι, που υπάρχεις γενικώς...

And I know now

There's place I go where I'm alone, do anything I want, be anyone I want to be!!!Γιατί όλοι μας, κάποτε και ίσως και ακόμα, κάπου κρυβόμαστε - εξαφανιζόμαστε από όλα αναζητώντας γαλήνη. Όταν, απλά λειτουργεί περισσότερο το μονος μου από το πολλοί, ή και ακόμα από το ουτοπικό σε ορισμένες περιπτώσεις, μαζί. Για εκείνους τους μοναχικούς ανθρώπους νομίζω έγραψε την τραγουδάρα ο Faulkner.



***And I know now...

Αγαπάμε...

Αγαπάμε μαμά, γιατί είναι όλη την ώρα μες το άγχος, που είμαι, τι κάνω, τι θα φάω, με ποιόν θα βγω τι ώρα θα γυρίσω, λες και είμαι 10 χρονών! Γιατί πολύ απλά είναι η μαμά που όλοι αγαπήσαμε και δεν θα αλλάξει ποτέ!

Αγαπάμε την Ρίτα γιατί όταν νευριάζει και αρχίζει την γκρίνια θες να την δαγκώσεις!!!Αλλά μετά από λίγο σου περνάει γιατί είναι η Ρίτα βρε παιδί μου!

Αγαπάμε την Ντίνα, γιατί όλο σου λέει θα πάτε για μπάνιο, για ψώνια για καφέ και όλο την παίρνει ο ύπνος!!!Γιατί απλά είναι η Ντίνα και δεν αλλάζει και ούτε και θέλουμε να αλλάξει!

Αγαπάμε τον Γιώργο γιατί αντέχει την τρέλα που κουβαλάμε στην δουλειά! Τις φωνές μου, όταν κάτι δεν γίνεται όπως θέλω και το παραλήρημα όλων κάθε Παρασκευή πριν κλείσει επιτέλους αυτή η ριμάδα εκπομπή!!

Αγαπάμε Νίκο, γιατί όσο αίμα μου κ' αν είναι έχω πιάσει πολλές φορές τον εαυτό μου να τον κοιτά με δολοφονικό βλέμμα. Του λες μην μιλάς και εκείνος φλυαρεί, ΑΚΟΠΑ!!

Αγαπάμε Αλεξάνδρα γιατί απλά ξέρει ποιόν θέλει, τι θέλει, πότε το θέλει γιατί το θέλει και πως το θέλει. (θα γινόσουν καλή ρεπόρτερ by the way).

Αγαπάμε άγιον Ψάριον, γιατί κάνει ευτυχισμένη την Αλεξάνδρα, και κάνει όλους τους υπόλοιπους να κλαίμε από τα γέλια.

Αγαπάμε Εύα και Δώρα , γιατί αν και καινούργιες φίλες ξέρουν να δηλώνουν παρόν όταν πρέπει!

Αγαπάμε Μαράκι γιατί και μόνο που χαμογελάει με τόσο νάζι λιώνει ο Κώστας στα πατώματα!

Αγαπάμε Εφούλα γιατί she's finally back to Greece γαμώτη μου!!!!!!!!!!!!!

Αγαπάμε, πολύ όμως Μαρία και Πέτρο, γιατί είναι μακράν το πιο ισορροπημένο ζευγάρι που έχω γνωρίσει ποτέ και ξέρουν τι παει να πει φιλία!

Αγαπάμε πολύ Βασίλη, γιατί απλά είναι η αρσενική Μαρίνα, και αυτό τα λέει όλα!!!

Αγαπάμε Σπύρο γιατί είναι πάντα εδώ Άγρυπνος φρουρός πάντα. Αδερφός, φίλος, δικός μου άνθρωπος!

Αγαπάμε Γιώργο γιατί παρότι είναι κρυψίνος, έχει γούστο και μόνο να βλέπεις αντίδραση προσώπου όταν τον αποκαλείς "κοντέεεεεεε"!

Αγαπάμε Τόνια, γιατί παρότι δεν σε αφήνει ΠΟΤΕ να διαβάσεις με την ηρεμία σου την εφημερίδα στην παραλία, είναι φίλη από καρδιάς. Ξέρει να δίνει, χωρίς να απαιτεί!!

Αγαπάμε Σοφία, γιατί μας έδωσε τα "φώτα" της για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι στην εφηβεία μας, να αγαπήσουμε τόσο τα γράμματα όσο και εκείνη, αληθινά, ουσιαστικά!

Αγαπάω τη Ναυσικά και το Νίκο γιατί πολύ απλά είναι δυο άνθρωποι τόσο δικοί μου, όσο δεν φαντάζεστε!

Αγαπάω την βαφτιστήρα μου, γιατί με έχει κάνει πιο υπεύθυνη από την ημέρα που ήρθε στον κόσμο.

Αγαπάω τα λάθη μου, γιατί με έκαναν σωστό άνθρωπο και όχι δείγμα ανθρώπινης οντότητας!

Αγαπάω ,εμένα γιατί μέρα με τη μέρα γίνομαι καλύτερη...!

Τα σέβη μου, για έναν όμορφο Σεπτέμβρη. Εγω τον απολαμβάνω...

Αυτό το καλοκαίρι...

Πάνε δυο χρόνια και κάτι από την τελευταία φορά που είδα στον ύπνο μου τόσο ζωντανά τον πατέρα μου. Θυμάμαι ήταν πολύ έντονη περίοδος. Από πολλές απόψεις τότε. Μπερδεμένη πολύ, συναισθηματικά, εργασιακά και γενικά επικρατούσε μια έντονη αναμπουμπούλα.
Ήρθε ξάπλωσε πλάι μου, και στηρίζοντας και οι δυο τα κεφάλια μας στις ανοιχτές παλάμες, γυρμένοι στο πλάι, αρχίσαμε να μιλάμε.

"Τι έχεις μικρή?"
"Τι να έχω? Τίποτα. Όλα καλά μεγάλε"
"Γιατί μου λές ψέμματα μικρή?"
"Ε να μωρε, δεν ξέρεις όλο κάτι στραβώνει, όλο για κάτι πρέπει να τρέχω χωρίς να φταίω και αυτό με τσακίζει."
"Μην ανησυχείς μικρή. Το καλοκαίρι είναι κοντά...

Και ξαφνικά άνοιξα τα μάτια μου. Ήμουν ακριβώς στην ίδια θέση με εκείνη του ονείρου. Μόνο που δίπλα μου υπήρχε κενό. Και όμως ήταν τόσο ζωντανό!
Από τότε, ψάχνω στα καλοκαίρια μου, απαντήσεις. Στη θάλασσα, δίπλα. Σαν τον Πέτρο, τον πρωταγωνιστή από την συμπρωτεύουσα που διάβασα και θαύμασα και πρέπει να πω ένα πολύ μεγάλο μπράβο στον Έκτορα για το τόσο εξαιρετικό βιβλίο (εσύ είσαι και να το θυμάσαι, εκδόσεις Ζήτη) που έγραψε, αποσπάσματα του οποίου θα διαβάσω στην επίσημη παρουσίαση του στην Αθήνα.
Κάπου στην Θάλασσα αναζητούν πολλοί από εμάς τις απαντήσεις τους. Εγώ προσπαθούσα να βρω την απάντηση στα καλοκαίρια που μου έταξε ο πατέρας μου. Αγνώστου χρονολογίας. Και πάντα τα περίμενα με αγωνία, ψάχνοντας, αναζητώντας αλήθειες, ανθρώπινες εικόνες και στιγμές που δεν θα μου χαλούσαν αυτό που διατηρώ χρόνια στο κεφάλι μου και στην ψυχή μου. Την αυθεντικότητα
΄Το τρίτο καλοκαίρι της ζωής μου από τότε, ακόμα δεν έχει τελειώσει. Κάπου ανάμεσα σε κλάματα και άσχημες συναισθηματικά στιγμές, έντονες εικόνες που έφυγαν ανεπιστρεπτί, εγώ πάλευα να βρω απαντήσεις. Μάταια.
Και ξαφνικά, σαν να φαίνεται φως στο τούνελ... Είναι ιδέα μου λες? Γιατί έχω και αυτόν τον άτιμο τον αστιγματισμό που δεν με αφήνει να δω "καθαρά". Μπα δεν είναι οφθαλμαπάτη, είναι όντως φως. Και όσο πλησιάζω, γίνεται όλο και πιο φωτεινή η πλευρά του τούνελ. Λες να είναι το καλοκαίρι που μου έταξες αυτό? Το ελπίζω, με ηρεμεί, με κάνει καλύτερη! Τα σέβη μου...

ΥΓ: Προσπάθησα πολύ να ξορκίσω τα φαντάσματα που με κυνηγούν, χρόνια τώρα. Τις άσχημες εικόνες του παρελθόντος, και δεν εννοώ του κοντινού παρελθόντος για να μην παρεξηγηθώ ΚΑΙ ΠΑΛΙ!!!Νομίζω πως το φετινό καλοκαίρι, όσο πάει και μου...πάει!