Άνοιξη: coming soon!

Όταν αρχίζουν αυτές οι ηλιόλουστες μέρες στην Αθήνα να μας χτυπούν την πόρτα, όση γκρίνια ή γκίνια και κλεισούρα έφερε ο Χειμώνας ξεχνιέται αστραπιαία. Όταν σε όλη την Ευρώπη επικρατούν πολικές θερμοκρασίες και εσύ έχεις 19 βαθμούς Κελσίου ενώ παράλληλα παρατηρείς δειλά δειλά τους πρώτους λουόμενους στις παραλίες καταλαβαίνεις γιατί αυτή η χώρα είναι ευλογημένη. Όσα και αν περάσει όσα και αν τραβάει από εξωγενείς παράγοντες, την τρέλα που κουβαλάνε τόσο οι άνθρωποι που κατοικούν σε αυτή όσο και οι θερμοκρασίες δεν θα μπορέσουν να την αλλάξουν.
Γιατί, ναι. Έχουμε δικούς μας ρυθμούς. Ναι, αγαπάμε τον ήλιο μας, τις συνήθειες μας την τρέλα μας τις παρέες μας. Αγαπάμε να ζούμε για να βλέπουμε τους διπλανούς μας γελαστούς. Ίσως όχι όλοι μας, αλλά οι περισσότεροι από εμάς.

Χρόνια τώρα ο ήλιος όσο καταστροφικός κι αν ειναι για το δέρμα παράλληλα είναι και ένας είδος "αντιβίωσης" για αυτό τον πολύ περίεργο ιό που ονομάζεται πεσμένη διάθεση, αποξένωση και πολλά ακόμα. Γιατί όταν έχεις την δυνατότητα να μπεις στο αυτοκίνητο σου και να κάνεις μια βόλτα στην παραλία πλάι σε οικογένειες, αγαπημένα ζευγάρια και γενικά εικόνες αγάπης και γαλήνης ο ίδιος σου ο εαυτός γαληνεύει. Παροδικά?Έστω και παροδικά η γαλήνη που μπορεί να αποφέρει δεν συγκρίνεται με καμία βροχή. Ειδικά όταν αυτή φωλιάζει στην ψυχή.

Οι ηλιόλουστες μέρες ήρθαν νωρότερα από όσο περίμενα. Αχάριστη δεν είμαι, δεν θα γίνω τώρα. Καλοδεχούμενες να είναι και να μείνουν μαζί μας για καιρό. Γιατί ποιός δεν έχει ανάγκη από λίγο ανεμελιά περπατώντας σε μια ηλιόλουστη παραλία? Ποιος δεν είπε αλήθειες σε μια τέτοια βόλτα?Όλοι μας..Γιατί οι ιστορίες της Θάλασσας έχουν πάντα την δική σου χάρη. Ειδικά όταν συνοδεύονται από ηλιόλουστες ημέρες. ...Τα σέβη μου!

Ho...ho...ho

Ho...ho...ho! Χαρούμενα Χριστούγεννα σε όλους μας!
Το πνεύμα ζει, ναι ακόμα και από το γραφείο. Μπορεί αν μην έχουμε δίπλα μας της οικογένεια μας περιτριγυριζόμαστε όμως από αυτούς που βλέπουμε ακόμα περισσότερο και από τους δικούς μας ανθρώπους. Τους συναδέλφους.

Μπορεί η χρονιά που θα μας αφήσει σε λίγες ημέρες να ήταν από τις χειρότερες σχεδόν για όλους μας, ωστόσο δεν κατάφερε να κάμψει την αισιοδοξία μας. Για τις καλύτερες ημέρες που θέλουμε όλοι μας να έρθουν, για την αγάπη που ζητά καθένας μας, την ηρεμία, την επαγγελματική αποκατάσταση για όσους ταλαιπωρούνται καιρό τώρα μέσα σε αυτούς και πολλοί αγαπημένοι μου άνθρωποι, αλλά και για το χαμόγελο που δεν θα σβήσει ποτέ από τα χείλη μας όσα εμπόδια κι αν βρούμε στον δρόμο
μας.

Κάθε χρονιά που φεύγει πλέον μας θυμίζει ότι μεγαλώνουμε, ότι οι ανάγκες μας αλλάζουν μαζί και οι ρυθμοί της ζωής μας και οι προτεραιότητες μας. Αυτό που μένει σταθερό όμως είναι η αγάπη των δικών μας ανθρώπων, αυτών που μας έχουν ζήσει σε όλες τις πτυχές της ζωής μας, στα καλά και στα άσχημα μας, στα εύκολα και τα δύσκολα στην τρέλα και στην σοβαρότητα. Για όλους αυτούς που λατρεύω και ξέρουν όλοι τους καλά ποιοι είναι, να πω ένα ευχαριστώ που με ακούν, που μου χαμογελούν στα ζόρικα, που μου υπενθυμίζουν τα λάθη μου, που χαίρονται με την χαρά μου, που μοιράζονται τους προβληματισμούς και τις σκέψεις μου. Για όλους του υπόλοιπους που θέλησαν - ακούσια θέλω να πιστέψω - να μου βάλουν τρικλοποδιές , δεν πειράζει. Το μόνο που κατάφεραν είναι να με κάνουν, να ΜΑΣ κάνουν όλους μας πιο δυνατούς.

Υγεία σε όλους εύχομαι από καρδιάς, ηρεμία σε όσους την έχουμε πραγματικά ανάγκη, ουσία στην καθημερινότητα μας και στην προσωπική μας ζωή και πολύ αγάπη. Αγνή , αληθινή, χωρίς δόλο. Γιατί πέρα από την τρέλα μας αυτή είναι η αμέσως επόμενη που χρειαζόμαστε όλοι για να ανταπεξέλθουμε.  Σας αγαπώ όλους απεριόριστα. Τα σέβη μου.  

Παραμονές...χειμώνα. "

Ποτέ μου δεν αρνήθηκα ό,τι το καλοκαίρι με κάνει πιο "ζωντανή". Πιο κινητική, πιο εύθυμη, πιο ρε παιδί μου! Κάθε φορά που νοιώθω ό,τι χάνεται στον ορίζοντα κάτι μου λείπει, πριν ακόμα αρχίσει να φαίνεται στην πράξη. Άμυνες και εκεί. Πρόληψη πριν ακόμα κλειστούμε στην καθημερινότητα του Χειμώνα. Γιατί κάπως έτσι τον έχω στο μυαλό μου. Με τα καλά και τα άσχημα του. Κρύο, βροχές,νεύρα στην κίνηση, νύχτα από της 18:00, βαρεμάρα να κουνηθείς από τον καναπέ σου. Αλλά και χουχούλιασμα, αγάπες και λουλούδια, πάπλωμα, Τσάμπιονς Λιγκ και κάμποσα ακόμα καλά που όσο και αν μου φαίνονται μακρινά (με εξαίρεση το "σεντόνι" στα ευρωπαϊκά γήπεδα") σύντομα νοιώθω πως θα μας χτυπήσουν την πόρτα.

Θες δεν θες, ο περίγυρος σε βάζει σε αυτή την νοοτροπία. Τα καλοκαιρινά ρούχα εξαφανίζονται τα χειμερινά είναι παντού στις βιτρίνες, τα αντίστοιχα μαγαζιά που έπινες τις κοκτειλάρες σου που λέει και μια ψυχή κλείνουν για να σε μεταφέρουν στο κέντρο, η παραλιακή αρχίζει να χάνει την ζωντάνια της και εσύ κάνει σχέδια για το τι θα μπορέσει να σε ξεσηκώσει από τον καναπέ σου προκειμένου να μην σαπίσεις εκεί και σε βρουν σε αποσύνθεση. (σκέφτομαι πολλά, αλλά ποιος τα προλαβαίνει δεν ξέρω)

Το ραβασάκι της εφορίας σου υπενθυμίζει ό,τι όσες κρεπάλες έκανες μέσα στο καλοκαίρι πρέπει να τις αφήσεις πίσω σου, το αυτοκίνητο σου ζητάει και αυτό τα..."σχολικά" του, οι Κυριακές σου πλέον αποτελούν παρελθόν και τις περνάς παρέα με τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό και τα άλλα παιδιά της Σουπερλίγκας, τους διαιτητές, τις εκπομπές τα σούπερ, τις κάρτες τις φωνές και τα αφιερώματα. Ε ναι ρε παιδιά για εμένα Χειμώνιασε από αρχές Σεπτέμβρη, δεν θα το κρύψω. Στο μυαλό μου, όχι στην γκαρνταρόμπα μου.Καθημερινότητα θα μου πεις και δίκιο θα έχεις...

Ας μην γκρινιάζουμε λοιπόν για την κυρία...Τις περισσότερες φορές το ίδιο μας το κεφάλι πλάθει εκτός από ιστορίες για αγρίους και μη και τις εποχές. Αν έχεις χειμώνα στην ψυχή σου και 40 βαθμούς να κάνει έξω εσύ θα ψάχνεις για το "παπλωματάκι σου" και δυστυχώς ξέρω - γνωρίζω - θυμάμαι πολλές τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων. Ας κοιτάξουμε λίγο ψηλά λοιπόν. Ο ουρανός δεν είναι πάντα τόσο συννεφιασμένος...Τα σέβη μου.

ΥΓ: Σαν να μην πέρασε μια ημέρα από τότε που χτίζαμε το δικό σου " παλατάκι".Από τότε πέρασαν χρόνια μα οι εικόνες μου παραμένουν πάντοτε ίδιες. Ακόμα και το μαγνητάκι στο ψυγείο μου χαμογέλεασε από μακρυά...Για να δεις ό,τι τίποτα δεν περνάει απαρατήρητο!

ΥΓ: Πστ εσύ, το πνεύμα αντιλογίας. Για εσένα μιλάω. Χαμογέλα μου λίγο! Τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα...Στο υπόσχομαι!

Σαν το καλοκαίρι δεν έχει....

"Σαν το ελληνικό καλοκαίρι δεν έχει" αποκρίθηκα στον εαυτό μου ενώ βρισκόμουν σε κάποια παραλία της Αθήνας παρέα με την "μπέμπα". Εκείνη αποφάσισε να τιμήσει την θάλασσα μετά απο κάποια χρόνια και εγώ δεν θα μπορούσα να λείπω από αυτή την γιορτή.

"Ζεις για την θάλασσα μωρή" λέει γελώντας ενώ με παρατηρούσε που χάζευα το γαλάζιο μπροστά μας. Εεε εντάξει ίσως και τον "κυριούλη" απέναντι που φάνταζε σαν βγαλμένος από παραμύθι.

- "Χωρίς θάλασσα δεν υπάρχει ζωή μικρή μου"

- "Ναι καλά, χωρίς κρύο δεν υπάρχει ρε Μαρίνα"...

Και κάπου εκεί απλά αναρωτιέσαι πως γίνεται οι περισσότεροι φίλοι σου να διαφέρουν
τόσο πολύ από εσένα και όμως να είναι τόσο κοντά σε εσένα. Με μικρές εξαιρέσεις διπροσωπίας...Γιατί μάλλον αγαπάμε πολύ το διαφορετικό. Αυτό που μας βγάζει ενίοτε από την βουβαμάρα μας και την βατή καθημερινότητα μας. Καλά τα έλεγε ο "παρανοϊκός". Αν είμαι με έναν άνθρωπο τόσο μονόχνοτο όσο εγώ νομίζω θα αργοπεθαίνω μέρα με την ημέρα". Όχι πως δεν το έκανε και χωρίς αυτόν δίπλα του, αλλά κουβέντα να γίνεται.

Αύγουστος στην Αθήνα για εμένα όσο θυμάμαι τον εαυτό μου ήταν 3 πράγματα: Ελεύθεροι δρόμοι, οι γονείς στο χωριό οπότε είχες όλο το σπίτι δικό σου και μαζί όλα αυτά τα καλά που φέρνει μια τέτοια κατάσταση. Λιγότερη γκρίνια, αρκετή ελευθερία, καμία περιττή ερώτηση και φυσικά εργασία και χαρά σε ήρεμους ρυθμούς μιας και έστελνα επί μονίμου βάσεως τον άψογο άνθρωπο - συνεργάτη Πανάγιο για διακοπές την συγκεκριμένη εποχή.

Το 2013 ούτως ή άλλως ξεκίνησε περίεργα, συνεχίστηκε στο ίδιο mood και στην συνέχεια οπότε όταν ήρθε και η περίοδος των αδειών ξαφνικά βρέθηκα να αλλάζω τις συνήθειές μου και να πρέπει να μάθω πως είναι η Αθήνα τον Αύγουστο χωρίς ΣΚΑΙ. Καλά δεν τα έβαψα και μαύρα να πω την αλήθεια μου, απλά φέτος ήρθαν έτσι οι συνθήκες που έπρεπε να παραμείνω εντός λεκανοπεδίου.

Μια χαρά είναι και η Αθήνα ντάλα καλοκαίρι! Πας παντού ήρεμη, παρκάρεις ήρεμη, πίνεις το ποτό σου ήρεμη και κυρίως καθιστή , είμαστε πλέον λίγοι και καλοί και όχι αρκετοί και μαιντανοί - κλαρινογαμπροί κτλ κτλ. Απολαμβάνεις,παρατηρείς ρε παιδί μου επι δύο ένα πράγμα. Όπως εχθές σε μια βόλτα μου σε εμπορικό κατάστημα χάζευα ένα κοριτσάκι θα ήταν 10 χρονών το οποίο  έμοιαζε απίστευτα ανεξάρτητο. Η αδερφή του, ίδιας ηλικίας, φώναζε να φύγουν γιατί η μαμα θα τις μαλώσει και εκείνη απαντούσε μονολεκτικά και με μπόλικη δόση βεβαιότητας στην τρομαγμένη αδερφή της : Πως κάνεις έτσι, τίποτα δεν θα μας κάνει αν αργήσουμε 10 λεπτά. Χαλάρωσε λίγο, έχουμε καλοκαίρι"!Αααα, κάποιον μου θυμίζει ψιθυρίζω αυτή η μικρή επαναστάτρια και της παραχώρησα την θέση μου για να γίνουν τα δέκα  λεπτά αργοπορίας πέντε και να γλυτώσει παράλληλα μισάωρη γκρίνια και ενδεχόμενη τιμωρία!Ξέρω καλά από δαύτες...Πέρασα από εκεί!

Απολαμβάνοντας την τελευταία Κυριακή ρεπούχα - αδειούχα μέχρι και χθες νόμιζα πως ήθελα να κάνω 100 διαφορετικά πράγματα. Ως γνωστόν όμως όταν κάνεις σχέδια ο θεός ψοφάει στο γέλιο, οπότε επανήλθα στην κρυψώνα μου και άδειασα τις σκέψεις μου καθήμενη στην πολυθρόνα αντί να βρεθώ σε κάποια παραλία. Ναι όντως υπάρχουν στιγμές που ακόμα και εγώ με εκπλήσσω με τις επιλογές μου...Τα σέβη μου!


ΥΓ: Από τις πιο όμορφες εικόνες του φετινού καλοκαιριού είναι αναμφίβολα η παρουσία της "γλυκούλας" στην ζωή μας, στην καθημερινότητα μας, στα ...κορν φλέικς μας!(Θα πάω αύριο να πάρω καινούργιο πακέτο) Ευλογημένο παιδί από όλες τις απόψεις με ήθος, τρέλα δημιουργική και πολύ αγάπη για τους γύρω της. Στοχευμένη βέβαια αυτή την στιγμή σε έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορεί να μην μοιράζομαι πολλά αλλά λατρεύω όσο τίποτα. Τον...τεράκι!

Μαθήματα κουτοπονηριάς!

Κουτοπόνηρος...Αυτός που νομίζει ό,τι σε δουλεύει ψιλό γαζί, το απολαμβάνει μόνος του ή με παρέα, καυχιέται για τις επιδόσεις και την φαντασία του και ζει τον μύθο μέσα στο μοναδικό - δικό του μυαλό. Μόνο που είναι λίγο καμένο...Απλά δεν το έχει καταλάβει ακόμα.

Δέκτης κουτοπόνηρου: Ένας άνθρωπος έξυπνος ή μη που ακούει την παπαρολογία του παραπάνω τύπου, κάνει υπομονή και αν του κόβει λίγο παραπάνω τον γράφει στα ...παπάκια του και γελάει κάθε φορά που συναναστρέφεται μαζί του. Διαλέξτε...

Ο κουτοπόνηρος μέσα στην κατά πολλά κιλά βλακεία που τον δέρνει έχει και ένα καλό. Ζει στον δικό του πλανήτη. Ε΄χει την αίσθηση πως είναι τόσο έξυπνος ώστε μπορεί αν ελίσσεται, να πλάθει με απίστευτη ευκολία ιστορία για αγρίους και το κυριότερο να πιστεύει πραγματικά πως κατάφερε να  σε δουλέψει. Θέλει ταλέντο ομολογώ να τα καταφέρεις μόνος σου όλα αυτά. Επίσης χρειάζεται έντονη δόση φαντασίας, άπλετο ψέμα και μπόλικο "άδειασμα" σε όποιον χρειαστεί να χρησιμοποιήσει προκειμένου να πετύχει τον σκοπό του. Με μια λέξη...και μάλιστα άκρως λαϊκή: Παπατζής! 

Από τέτοιους γεμίσαμε. Ξεπετάγονται από παντού,σαν κατσαρίδες το κατακαλόκαιρο. Αηδία προκαλούν και οι δυο περιπτώσεις δεν είναι τυχαίο το παράδειγμα. Aυτό που προκαλεί όμως μεγαλύτερο γέλωτα είναι ότι , όταν ο εκάστοτε κουτοπόνηρος αποφασίσει να μοιραστεί την ιστορία του με κάποιον και ο άλλος δεν μπορεί να κρατήσει το στόμα του κλειστό η φανταστική ιστορία γίνεται "βούκινο" εκείνος ρεζίλι και εμείς πιο σοφοί...Τα σέβη μου.Μαζί με τα έντονα γέλια μου!




ΥΓ: Κατά τα άλλα την υγειά μας να έχουμε να μαθαίνουμε από τους "καλύτερους του είδους"!

Summer rules...

Σαν να μην πέρασε μια ημέρα μου φάνηκε από την ώρα που άνοιξε μπροστά μου και πάλι το ιστολόγιο. Πάει καιρός, το ξέρω. Όλοι χρειαζόμαστε ένα διάλειμμα. Από όλα στην ζωή μας. Ακόμα και από αυτά που κάποτε μας χαλάρωναν αρκετά. Οι προτεραιότητες δεν αλλάζουν, αλλάζουν όμως οι συνθήκες.

Το καλοκαίρι μας ήρθε νωρίς φέτος.  Μαυρίσαμε πριν την ώρα μας κυριολεκτικά και μεταφορικά. Στέλνουμε ακόμη μια φορά "χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία" και όχι μόνο. Καθένας να πάρει τον δρόμο που του πρέπει...το υπόλοιπο στιχάκι δεν θα το αναφέρω γιατί κοινώνησα πριν την ανάσταση και προσπαθώ ακόμα να κρατήσω τον όρκο μου.

Κατά τα άλλα ακόμα χαμογελάμε. Σε κόντρα όσων προσπαθούν ακόμα και σήμερα να το μπλοκάρουν όλο αυτό. Και είναι πολλοί και από πολλές πλευρές. Υγεία παιδιά! Ένας ένας να μας σερβίρετε τις παπαριές σας! Και που ξέρετε μπορεί κάποια στιγμή να δικαιωθείτε στο πάνθεον των ΣΟΥΠΕΡ ηλιθίων!

Στα δικά μας αρκετά δύσκολοι μήνες  Απρίλιος -  Μάιος με αποκορύφωμα τον Ιούνιο που μας έφερε αναπάντεχες ειδήσεις και αλλαγή συμπεριφορών ειδικά από ανθρώπους που θα έβαζες το χέρι σου στην φωτιά. Δεν θα πω ότι φέρθηκαν αλλόκοτα, θα πω πως κάποια ημέρα θα καταλάβουν από μόνοι τους ό,τι ποτέ δεν κατανόησαν τι είχαν απέναντι τους. Για αυτό ακριβώς τον λόγο - επειδή άργησαν- δεν αποτελούν πρόβλημα.

Η Εφούλα με ξύπνησε λίγο από τον λήθαργό μου ομολογώ, τονίζοντας μου ότι έχει να δει κείμενο μου καιρό και είχε δίκιο. Όχι πως δεν υπήρχε όρεξη για νέες ιστορίες για αγρίους, εικόνες δεν υπήρχαν που να μπορούν να αποτυπωθούν σε χαρτί. Νέες εικόνες, κάτι διαφορετικό βρε παιδί μου. Πάλι τα ίδια και τα ίδια σαχλά, κούρασε. Μαζί κουραστήκαμε και εμείς. Εμείς που παραμένουμε ίδιοι όσο και αν μας κατηγορούν για το αντίθετο. Εμείς που όσο και να ξέρουμε τον εαυτό μας κάθε μέρα ανακαλύπτουμε πτυχές που γεννιούνται από ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν. Κι όχι απαραίτητα άγνωστοι. Γιατί μπορεί να υποθέτουν πως δεν καταλαβαίνεις, αλλά δυστυχώς στο τέλος που ξυρίζουν τον γαμπρό εσύ απλά δεν θα έχεις χρόνο για να ακούσεις. Και στην τελική βρε "αδερφέ" πόσα ακόμα να ακούσεις?Και για να έχουμε καλό ερώτημα, εσένα ποιος σε ακούει? Η μάνα Τερέζα πέθανε, μπορεί το πνεύμα της να ζει ανάμεσα μας αλλά είναι καιρός να πάει σε άλλο σώμα!

Ελέω εφορίας η άδεια θα μας βρει στην άδεια ελπίζω Αθήνα. Τελικά οι παραλίες της Αττικής ξαφνικά θα μου φανούν υπέροχες! Καλά να περάσετε όπου κι αν πάτε! Τα σέβη μου!


ΥΓ: Οι δυο καρέκλες γέμισαν ήδη...Περιμένω να γεμίσουν και υπόλοιπες...!

Άμυνες...

Οι άμυνες δεν είναι μόνο αθλητικός όρος. Δυστυχώς δηλαδή. Θα μας έβγαζε όλους από πολλές δύσκολες στιγμές. Είναι και λέξη που χρησιμοποιείται κατά κόρον και στην καθημερινότητα μας...
"Γελάω" πολύ με τις άμυνες των ανθρώπων, αλλά τις καταλαβαίνω. Τις έζησα πιο μικρή έντονα. Μαζεμένη και χαμένη σε σκέψεις, να λύσω γρίφους να κατανοήσω, να βοηθήσω και παράλληλα να κρατήσω μια θέση η οποία δεν θα πιέζει τον άλλο. Μεγαλώνοντας κράτησα μόνο το βοηθήσω. Τα υπόλοιπα απλά κατάλαβα ό,τι αν δεν θέλει ο άλλος να βρει λύση στο πρόβλημα του, δεν θα την βρεις εσύ και κυρίως δεν θα τον φέρεις πιο κοντά σου με αυτόν τον τρόπο. Μάλλον το ακριβώς αντίθετο θα γίνει. Και όπως εύστοχα είπε και το κορίτσι "αυτοκίνητο" , δεν θα γίνεις το αποκούμπι κανενός. Και επειδή από αποκούμπια χορτάσαμε, πάμε παρακάτω.

Η εβδομάδα που πέρασε είχε έντονα σκαμπανεβάσματα. Το να σε βάζουν σε διαδικασία  προβληματικής σκέψης μετά από καιρό ομολογώ δεν με χάλασε τόσο όσο το γεγονός να μην νοιώθω σταθερή στα πόδια μου. Μπερδεμένη ανάμεσα σε αποφάσεις που εκκρεμούν, κάποιες από αυτές είναι σαν την κολόνια. Κρατούν χρόνια και αιωρούνται στην ατμόσφαιρα όπως σχολίασε ένα ξημέρωμα Παρασκευής. Γιατί το έχουμε πει, τα ξημερώματα μας πάνε.Η μάλλον, μου πάνε.

Το να ακούς κάτι που δεν σου αρέσει από ανθρώπους που προσπάθησαν να εισβάλλουν στην ήρεμη και σταθερή κατά τα άλλα ζωή σου το ονομάζω παροδική στεναχώρια.Σε 2-3 μέρες θα γελάς με όσα διάβασες, είδες ή άκουσες. Γιατί απλά ποτέ δεν ήθελαν ουσιαστικά να μάθουν εσένα. Μάλλον έψαχναν εκείνους, Οπότε κάπου βοήθησες πάλι. Ως εδώ καλά. Όταν η σκέψη όμως επιστρέφει στις σταθερές αξίες της ζωής σου και της πραγματικής πηγής ενέργειας θυμάσαι έντονα τα λόγια εκείνων που σε περιτριγυρίζουν τόσο καιρό και στο φωνάζουν...Ξύπνα και κοίτα δίπλα σου. Γιατί δεν ξυπνάς όμως? Γιατί μάλλον κοιμάσαι και εσύ παρέα με την ωραία κοιμωμένη. Και από εξ ουρανού πρίγκιπες ξεμείναμε πατριώτη...Τα σέβη μου.

ΥΓ: Να οργανωθούμε, η πρώτη βουτιά έγινε. Άρα και το καλοκαίρι χτυπάει την πόρτα μας...