Kρύο κρύο καιρός για...σπίτι!

Καλά όχι ότι κάναμε και κάτι διαφορετικό πριν το κρύο αλλά λέμε τώρα! Απλά ρε παιδί μου, αυτός ο καιρός πέρα του ότι σου δείχνει αλλαγή σκηνικού, σε προδιαθέτει να πάρεις τον καλό - η σου μια τεράστια αγκαλιά και να χουχουλιάσετε λέγοντας ιστορίες. Ατελείωτες, οι οποίες δε χρειάζεται να έχουν "προορισμό".  "Ιστορίες χωρίς σύνορα"!
Κάνεις τα μπανιερά σου, αφήνεις εντελώς χύμα στο κύμα τα μαλλιά σου, βάζεις το aircondition και μέχρι να ζεστάνει ο χώρος (γιατί αδέρφια μην γελιόμαστε, ποιος τρελός έχει γεμίσει πετρέλαιο τέτοια εποχή) φτιάχνεις έναν αχνιστό καφέ και περιμένεις να χτυπήσει το κουδούνι...! Το ραδιόφωνο παίζει σιγά, η τηλεόραση κλειστή και η φαντασία ταξιδεύει.

Ο Χειμώνας έχει την δική του ομορφιά. Η ζεστασιά του σπιτιού, η παρέα δίπλα στο τζάκι, τα ταξίδια σε χειμερινούς προορισμούς που σπάνε την μονοτονία της υπερβολικής πλέον δουλειάς για όλους μας. Αναζητάς την πρώτη ευκαιρία να εξαφανισθείς από τα πάντα και να ταξιδέψεις έστω και για λίγο. Εμένα τα ταξίδια με τραβάνε περισσότερο μόλις αρχίσει να κρυώνει ο καιρός παρά το καλοκαίρι. Γιατί? Ίσως γιατί οι καλοκαιρινές διακοπές είναι περισσότερο δεδομένες από ότι οι χειμερινές. Είναι πιο απρόσμενες, πιο τρυφερές, πιο "χουχουλιάρικες". Το καλοκαίρι θέλουμε όλοι μας να ξεπορτίζουμε. Που μυαλό για μέσα...

Χουχουλιάζεις στον δερμάτινο καναπέ του σπιτιού τον οποίο να ναι καλά ο θεός, όταν χρειάστηκε να τον πάρεις είχες λεφτά και  δεν στα έφαγε η κυβέρνηση, συνεργασίας ή μή. Ρίχνεις μια ματιά στα κλεφτά. Εκεί στην γωνίτσα η σκόνη έχει κάνει την εμφάνιση της. "Ρε δεν μας χαιρετάς ας περιμένεις την σειρά σου".

Σάββατο, σκοτείνιασε. Νιώθεις πως είναι 9 η ώρα το βράδυ και όμως είναι ακόμα 18:00. Καλό αυτό. Προλαβαίνω να χαζέψω τα γερμανικά μου πριν χουχουλιάσω στην "ζεστασιά μου". Τα σέβη μου!

Μυρωδάτες αλλαγές!

Τα καινούργια ξεκινήματα πάντα με άγχωναν. Σε όλους τους τομείς της ζωής μου. Σχέσεις, δουλειά κτλ κτλ. Θέλω να ξέρω με τι έχω να κάνω πάντα κ' ας πέφτω έξω σε ορισμένες περιπτώσεις. Κοιτάς διπλά την επόμενη φορά. Μέχρι το επόμενο λάθος που θα σου στερήσει μερικές ,ώρες, μέρες, μήνες ηρεμίας. Για καλό συμβαίνει και αυτό. Προσπαθούμε πάντα να βλέπουμε τα πράγματα θετικά.

Ο μήνας μπήκε αγχωτικά. Το χαρτί από εκείνο το ριμαδοδικαστήριο έφτασε και μαζί με αυτό και ένα χαράτσι στο συνεργείο. Η μπουμπού αρρώστησε και θέλει "γιατρό". Καινούργιο "γιατρό".Ας είναι , χαλάλι της. Τουλάχιστον αυτή αξίζει να ασχολείσαι μαζί της. Δεν μιλάει, δεν λαλάει, μόνο σε πάει όπου ...η καρδιά ορίζει.

Μονολογούσα: Κ' άλλος μήνας περίεργος μόλις "ξύπνησε". Μήνας αναμνήσεων που θα φορτίσει εμένα προσωπικά αρνητικά σε 16 μέρες. Τέταρτος χρόνος χωρίς εσένα στο σπίτι μας. Φαίνεται τόσο άδειο. Ας είναι , δεν πληγώνεσαι πλέον, δεν στεναχωριέσαι, δεν τρέχεις, δεν τσακώνεσαι μαζί μου για το τι έχει το αυτοκίνητο, για την Ζωή μου που είναι περίεργη και διαφορετική από αυτή που περίμενες. Αγχώνεται η μαμά για σένα. Κ' ας είναι εντελώς διαφορετικό. Η δική σου μουρμούρα, πάντα θα μου λείπει. Ευτυχώς πρόλαβα και την έζησα γελώντας μαζί σου. Ανταλλάσσοντας απόψεις. Με άκουσες μια φορά και προλάβαμε και ζήσαμε μαζί την σχέση που θέλαμε τόσα χρόνια και οι δυο μας αλλά ήμασταν τόσο ίδιοι χαρακτήρες για να μπορέσουμε να το παραδεχθούμε και οι 2, πατέρα. Ανεκτίμητες στιγμές, ζωντανές στο κεφάλι μου. Σε άκουσα και εγώ. Κανένα θυμό δεν κρατάω πλέον ότι αρνητικό και να συμβεί. Κ' ας λυγίζω καμία φορά. Όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν. Θα έδινα τα πάντα για να μπορώ να περάσω μαζί σου, ακόμα μια συνάντηση διαλόγου. Περίεργου σαν τον δικό μας. Να μου λες, "μην παντρευτείς σε μικρή ηλικία" να παραδέχεσαι ότι δεν θες να μείνεις μόνος σου, να μου χαμογελάς, να μου φωνάζεις όταν στεναχωριέμαι για μια ατέρμονη σχέση λέγοντας "Καλά είσαι χαζή?Κλαις για άνδρα?Ντροπή!". Όλα αυτά λείπουν. Όλα.

Τα παραπάνω τριγύριζαν στο μυαλό μου όταν πήγα να παραλάβω τη "μπουμπού" από τον γιατρό. Γιατί για αυτά τα θέματα έτρεχες μόνο εσυ΄. Τώρα σειρά μου. Ευτυχώς ο "γιατρός" μου έφτιαξε την μέρα μέσα σε δευτερόλεπτα. "Για να μην μας ξεχάσεις" Κ' ήταν τόσο όμορφο, όσο και η κίνηση..!Τελικά οι αλλαγές πολλές φορές ωφελούν!  Τα σέβη μου!

TIP ΗΜΕΡΑΣ: "Να θυμάσαι πως το να μην παίρνεις αυτό που θέλεις, είναι συχνά ένα θαυμάσιο 'χτύπημα της τύχης'"

Γιατί αγαπάμε και τις Δευτέρες. Κυρίως όταν αφήνουν πίσω τους τον Οκτώβριο. Μπρρρ, ποτέ μου δεν τον χώνεψα.Αυτός και ο Σεπτέμβριος μονίμως μια αηδία μου φέρνουν. Προφανώς επειδή κουβαλάμε ακόμα επάνω μας τις εικόνες των διακοπών που δεν λένε να μείνουν πίσω.

Τελευταία μέρα του Οκτώβρη. Οι υποχρεώσεις μένουν ίδιες μην έχω και ψευδαισθήσεις. Μην σου πω και περισσότερες. Σε αυτές τις περιπτώσεις επαναλαμβάνουμε την ίδια λέξη: "Κολυμπάμε". Και μαζί με αυτό:
I turn the music up,
Got my records on
I shut the world outside until the lights come on
Maybe the streets alight,
Maybe the trees are gone
Ι feel my heart start beating to my favorite song

Πόσο αισιόδοξη μουσική σε μια κρύα και μουντή μέρα που μόλις ξεκίνησε. Διάθεση υπάρχει, για να την αλλάξουμε! Καλώς να μας έρθεις Νοέμβρη...!Τα σέβη μου!Guten Tag !

ΤΙP ΗΜΕΡΑΣ: "Κανείς δεν είναι πιο υποδουλωμένος από εκείνους που εσφαλμένα πιστεύουν πως είναι ελεύθεροι"

Καλημέρες!

Στις ήρεμες μέρες, στα όμορφα πρωϊνα, στις γλυκιές κουβέντες, στο χαμόγελο που μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε να ζούμε μέσα στους περίεργους καιρούς...Στα αληθινά σ'αγαπώ. Σέυχαριστώ, καλημέρα...!

OFFICE RULES

Ναι, ναι έχει άνεμο σήμερα! Καθαρίζει μυαλά. Τα περισσότερα τουλάχιστον γιατί στα ντουβάρια δουλειά δεν γίνεται.

Απέναντι μου κλαίνε από τα γέλια με ένα βίντεο στο you tube. Ο Ανδρίκος έχει τα δικά του τρεχάματα (βρε αγόρι μου και εσύ σταμάτα να σαι τόσο γοητευτικός και ευθύς... "στέλνοντας" κόσμο. Αφού ξέρεις, στις-στους δήθεν δεν αρέσει αυτό), ο Νικόλας έχει το μυαλό του στις εξόδους, ο Νίκος μου άνοιξε τα μάτια αναφορικά με την "μπουμπού" ο μόνος λόγος για τον οποίο θα κοιτούσα τόσο επίμονα άνδρα Ολυμπιακό και ο Άρης ασχολείται με το φαινόμενο Σουλτάν. Για  να μην να αναφερθώ στον μεγάλο απόντα της ημέρας, Πανάγαθο, που σέρνεται στους καναπέδες. Και μην ρωτήσετε πως το ξέρω, πάνε πολλά χρόνια που ξέρω να σε διαβάζω ρεεεεεεεε!

Ημέρα Τρίτη, τόπος γραφής Φάληρο. Διάθεση τέλεια, άγχη πολλά αλλά who gives a fuck. Ζούμε για να ασχολούμαστε με μαλακίες και κάπου αφήσαμε στην άκρη την ουσία του πράγματος.

Σταμάτησα για 10 λεπτά να ασχολούμαι με το οτιδήποτε και παρατηρούσα τους γύρω μου. Καθένας και μια ιστορία. Ένας χαβαλές, μια ερώτηση που ζητά απάντηση. Μια απορία, μια ατάκα, μια στιγμή, πολλές προσωπικότητες ανθρώπων. Ποτέ δεν κάθισα να ασχοληθώ παραπάνω από όσο χρειαζόταν με τους ανθρώπους που με περιτριγυρίζουν στην δουλειά. Κ'άς είναι οι μόνοι άνθρωποι που βλέπω τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Αυτοί με τους οποίους θα τσακωθώ αληθινά, θα ηρεμήσουμε αμφότεροι λίγο αργότερα, που θα βγούμε και κάθε έξοδος θα αφήσει ιστορία ειδικά όταν είναι παρόν ο Νικόλας. Καταστάσεις του παρελθόντος ίσως δεν μου επέτρεπαν να αφεθώ παραπάνω από όσο προβλεπόταν. Ναι ζήλια λεγόταν της εκάστοτε σχέσης μου. Τόσο γελοίο που αγγίζει το γραφικό!

Οι άνθρωποι που μας περιτριγυρίζουν σε καθημερινή βάση στην εργασία μας είναι και αυτοί που ζούμε περισσότερο από όσο μπορεί να θέλαμε αλλά και προβλεπόταν. Γιατί έτσι είναι η δουλειά. Πολλές προσωπικότητες μαζί σε ένα μικρό χώρο, διαφορετικές ιστορίες, διαφορετικοί χαρακτήρες, άνθρωποι, ηλικίες, και αρμοδιότητες. Κολυμπάς, ακούς , συμμετέχεις , γίνεσαι μέρος μιας παρέας που αν είσαι τυχερός μπορεί να μείνει και μια ζωή. Καλή ώρα σαν και εμάς (κοντεύει 10ετία και συνεχίζουμε). Κ' ας γκρινιάζω συχνά. Κ' ας έχεις ακούσει τα απίστευτα από το στόμα μου!!!Για ακόμη μια φορά μου έκανε καλό να σε ακούω να "¨μου τα χώνεις". Δεν το γουστάρω γενικώς. Με νευριάζει, αλλά στο συγκεκριμένο κομμάτι είχες απόλυτο δίκιο.  Το στοίχημα τρέχει ακόμα. Και πίστεψέ με, θα το κερδίσω. Έναν καφέ είπαμε? Μπα.Θα σε χρεώσω φίλε μου...


TIP ΗΜΕΡΑΣ: "Ό,τι επαναλαμβάνουμε μας καθορίζει..."- Αριστοτέλης

Αξιοπρέπεια.Το 2011.

Βαρέθηκα να ακούω δίπλα , πίσω, δεξιά αριστερά: "Ώχου σιγά, έκανες ότι έκανες , έκανα ότι έκανε, και τι έγινε, χέστηκες, γύρνα σελίδα, σβήστα όλα , προχώρα, γραφτούς, μην ασχολείσαι, δεν βαριέσαι, λειτούργησε μια φορά χωρίς να σκέφτεσαι αν θα έχει το αποτέλεσμα που πρέπει, κεράτωσε είναι Must πλέον, μην απαντάς σε κανένα. Πιο απλά: Γίνε αναίσθητος.Ρε φίλε - η το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που το καλούπι τους δεν περιέχει την λέξη αναισθησία  το έχεις αναρωτηθεί ποτέ μέσα στο μυαλό σου? Το γεγονός ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντέχουν την αδικία και ξεσπούν ? Το γεγονός ότι δεν θα γυρίσουν την πλάτη στα δύσκολα και τα θέλω από πότε μετονομάζεται σε αδυναμία? Ποιος σοφός το είπε για να του στείλω μια θεϊκή μούντζα?

Η εργασιακή καθημερινότητα όσο πάει και γίνεται χειρότερη. Για την ζωή μας δεν θα κάνω λόγο. Δεν πάει κατά διαόλου, απλά δεν πάει γενικώς. Χάσαμε αλλά δεν ξεχάσαμε, δυστυχώς. Και δυστυχώς στο τετράγωνο που δεν ξεχάσαμε. Θα ήταν πολύ βολικό και είναι και της μόδας. Αλλά με την μόδα ποτέ δεν τα πηγαίναμε καλά. Δεν είναι τυχαίο που κολλάμε στα ίδια αγαπημένα ρούχα που μας κάνουν να νοιώθουμε καλά. Καλά είπα?  Έχω χρόνια να το νιώσω και μου έλειψε σαν λέξη, μην λέω και ψέμματα.

Μέσα από χιλιάδες προβλήματα που περνούν από μπροστά μας πλέον ανα λεπτό και ζητούν λύση, μέσα από χιλιάδες λάθος συμπεριφορές που σε φέρνουν στα όρια σου και ξεσπάς σε λάθος ανθρώπους, όπως χθες πχ (λάθος που φώναξα το παραδέχτηκα) , νομίζω πως κάποιοι από εμάς , εσάς διατηρείτε το ίδιο προφίλ. Προσπαθούμε να βρούμε τις ισορροπίες μας. Όχι να σβήσουμε λάθη ή σωστά που τώρα μπορεί να μας φαίνονται "κάπως" , αλλά τουλάχιστον να τα έχουμε καλά με τον εαυτό μας. Να γελάμε, όχι απλά να χαμογελάμε γιατί πρέπει κάτι να αποδείξουμε. Να πράττουμε χωρίς να περιμένουμε αντάλλαγμα. Αυτό ναι, είναι έχω αξιοπρέπεια. Σέβομαι τον εαυτό μου πρώτα και μετά τους γύρω μου. Γιατί αν δεν σέβομαι αυτό που κουβαλάω "πάνω μου" δεν μπορώ να σεβαστώ κανένα.

Σέβομαι, ζω, υπάρχω, είμαι.  Λέξεις που με δίδαξε "το άτομο" και που διατηρώ χρόνια στο λεξιλόγιο μου. Ναι, εγώ ξέρω να σέβομαι και μέσα από τα λάθη μου - άλλοτε χοντρά, 'άλλωτε πταίσματα.Να αγαπώ τους γύρω μου γι' αυτό που είναι. Έτσι έμαθα να ξεπερνώ και το θυμό μου, σε όλους τους τομείς της ζωής μου στους περισσότερους από τους οποίους αδικήθηκα, πατήθηκα, έπεσα. Κάτω. Πάτωμα. Πονάει, πολύ, ακόμα.

Η νύχτα πάντα λένε ότι κρύβει πολλά. Μυστικά, πάθη, ψέμματα, αλλά και αλήθειες. Διφορούμενη σε όλους τους τομείς. Εκεί πολλές φορές όμως μπορείς να βρεις και την ηρεμία που σου στερεί μια άκρως αρνητική μέρα στη δουλειά με φωνές. Εκεί στον γνωστό προορισμό , όπου ο καλύτερος φίλος σου είναι το σκοτάδι , το φεγγάρι και η αντανάκλαση του στο νερό. Εκεί που μπορείς να φωνάξεις δυνατά όλα όσα σε βαραίνουν. Μόνος σου. Γιατί απλά δεν θα χρειαστείς να εξηγήσεις σε κανένα τις σκέψεις σου. Εκεί να πας, βοηθάει. Τα σέβη μου.

ΥΓ: Στο κορίτσι "10 γραφεία πιο πίσω" που με ενέπνευσε. Να μείνεις πάντα τόσο ανθρώπινη και ζωντανή όσο σε γνώρισα! Που θα πάει θα βρούμε την ηρεμια μας.

TIP ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Μην χαίρεσαι όταν έχεις πολλές - ους να σε περιτριγυρίζουν !!!Τα φθηνά εμπορεύματα έχουν πολλούς καταναλωτές.

Καλημέρες!

Συγκλονιστικές καλημέρες! Παρασκευή ξημέρωσε ίσως η χειρότερη μέρα της εβδομάδας για εμένα, αλλά όταν η διάθεση πιάνει ταβάνι σου φαίνεται απλώς ένα παιχνίδι! Και έτσι θα είναι! Χαλάλι το ξενύχτι, χαλάλι όλα . Τόσο γέλιο είχα καιρό να ρίξω! Όλα τα καλά του θεού πάνω σας να πέσουν τόσο που μου φτιάξατε την διάθεση! Ρε την "Εύη", τι του έκανε του τύπου. Εδώ κολλάει γάντι η λέξη του  Τασάρα: "γυναίκες"! Να σαι καλά βρε κοπέλα μου μας έφτιαξες τη διάθεση!

Αντίστροφη μέτρηση. 5 εκπομπές και προετοιμασία για την εκτή! Αντέχουμε? Εννοείται, βλέπω φως στο τούνελ, αλλά από άλλο δρόμο! Δεν είναι φοβερό? Τα σέβη μου!

Αφιερωμένο, μαζί με τα ευχαριστώ μου!