Επιστροφή στην καθημερινότητα!

Ωραίο πράγμα οι γιορτές , δεν λέω. Λαμπάκια, άδεια, πολύ τζάκι, πολύ παρέα και χαβαλές , αλλά κράτησαν λίγο και νομίζω πως φέτος δεν τις χόρτασα όσο θα ήθελα. Δεν ξέρω ρε παιδί μου, όταν επέστρεψα στα γνώριμα λημέρια του γραφείου ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Κ' ας είχε περάσει μια ολόκληρη εβδομάδα.

Παραδόξως δεν με χάλασε, όπως άλλοτε. Η ατμόσφαιρα ήταν χαλαρή, οι άνθρωποι χαμογελαστοί και με ενόν καλό λόγο να σου πουν και κυρίως επικρατούσε μια απίστευτη θετική αύρα. Ναι, συμβαίνουν και θαύματα. Μάλλον η δική τους άδεια ήταν πιο γεμάτη από εμπειρίες. Εμένα μπορεί το 2012 να με βρήκε άρρωστη στο κρεβάτι με πυρετό και με αγκαλιά την λεκάνη, αλλά τουλάχιστον είχα ένα χαμόγελο πλατύ, το οποίο διατηρώ μέχρι και σήμερα.

Επιστροφή στην καθημερινότητα για όλους μας, λοιπόν. Μαθήματα, δουλειά, φωνές, βίντεο, κείμενα, αφιερώματα, ταξιδιάρες σκέψεις, αλλά με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο. Χωρίς άγχος. Οι αρνητικές ειδήσεις του Δεκέμβρη με έμαθαν καλά, όπως όσο και να αγχωθείς για κάτι, ούτως ή άλλως δεν πρόκειται να το αποφύγεις. Απλά, απόλαυσε το. Και επειδή δεν έχω σκοπό να πάω σαν το σκυλί στ' αμπέλι, όταν αποφασίσω ότι πρέπει να γράψω ή να μοντάρω τις υποχρεώσεις μου, θα το κάνω. Μην με ζορίζετε εσείς δεν θα έχετε ούτε βίντεο ούτε κείμενο!Ναι, ναι εγώ είμαι, δεν κάνετε λάθος. Όσο μεγαλώνεις μαθαίνεις, είναι γεγονός. Καλή χρονιά να έχουμε όλοι μας λοιπόν, με υγεία και κυρίως με λιγότερο άγχος. Τα σέβη μου



Αν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταία μου μέρα να είσαι σίγουρος πως και πάλι τα ίδια πράγματα θα έλεγα...

2011 στιγμές

Καλά δεν θα πω ότι το 2011 ήταν το καλύτερο μου, αλλά κομμάτια να γίνει. Υπήρξαν και κάποιες - ελάχιστες στιγμές υπερβολικής χαράς. Το μόνο κακό της υπόθεσης στις συγκεκριμένες είναι, ότι πάντα ακολουθούσαν ίδιας βαρύτητας αρνητικές. Έτσι υπήρχε μια ισορροπία. Ααα, όλα κ' όλα. Απαγορεύεται να έχεις ή το ένα ή το άλλο σε ποσότητα και διάρκεια στην δική μου περίπτωση. Τσεκαρισμένο και πλέον αποδεκτό.

Έχασα ανθρώπους που λάτρεψα, έζησα έντονες στιγμές γέλιου και κλάμματος, άστοχες έξοδοι, απώλεια χρημάτων ελέω κρίσης, μια έxtra δουλειά στα τέλη της σεζόν και μπόλικα μηνύματα που μπορεί να γνώριζα ότι δεν έχουν ουσιαστική απάντηση, αλλά όταν μιλάει η καρδιά όλα τα πρέπει πάνε βόλτα στα βουνά και τα λαγκάδια. Στιγμές, πολλές, ανεκτίμητες οι περισσότερες, μέρος της ζωής μας σε μια χρονιά η οποία δεν μου άφησε πολλά να θυμάμαι αλλά δίδαξε πολύ περισσότερα από ότι περίμενα. Κυρίως στο τέλος της. Γιατί ως γνωστόν τα "καλύτερα" τα αφήνουμε για το τέλος.

Σταθερές αξίες οι άνθρωποι που γεμίζουν καθημερινά την ζωή μας και στέκονται δίπλα μας σε όλες τις φάσεις μας. Αρνητικές και θετικές. Όπως εκείνο το βράδυ, όπου μετά από 2 ποτάκια στο Live , προσπαθούσα να μαζ΄ψω τον εαυτό μου από τα πατώματα. ΄Μου πήρε μήνες, αλλά το πάλεψα. Και ευχαριστώ όλους για την γκρίνια σας. Σας έγραψα στα παλιά μου παπούτσια το ξέρω, αλλά όσα πρέπει μου λέτε, τόσο θα κάνω αυτό που θέλω εγώ. Οπότε μην με ζορίζετε.!:)Απλά να με αγαπάτε, αρκεί.

Για τους δικούς μου ανθρώπους λοιπόν, αυτούς που είναι δίπλα αλλά και εκείνους που είναι μακρυά μόνο σαν παρουσία να θυμάστε πως σας αγαπώ πολύ, σας ευχαριστώ για όσα περάσαμε παρέα το 2011, άσχημα και καλά, για όσα μου δώσατε και σας έδωσα. Ακόμα περισσότερες μέρες θα ζήσουμε παρέα το 2012, ακόμα περισσότερες βλακείες θα κάνουμε γιατί, έτσι μας αρέσει... Έτσι αγαπάμε, εμείς. Ολοκληρωτικά και για μια ζωή.

Καλή χρονιά να έχουμε όλοι μας. Δημιουργική με υγεία, χαμόγελα και για το τέλος μια ευχή : Η νέα χρονιά αργά ή γρήγορα να φέρει δίπλα μας τους ανθρώπους που πραγματικά λείπουν από την ζωή μας. Μέχτι τότε θα ταξιδεύουμε με το μυαλό μας...Καλή μας χρονιά!

Να σας χαίρομαι ζουζούνες μου.

Λαμπάκια, δρόμοι στολισμένοι, παιδάκια με στέκες που πάνω τους υπάρχουν από ελαφάκια μέχρι Αγιο Βασιλάκια, Χριστούγεννα , ναι. Πότε έφτασαν δεν κατάλαβα. Ακόμα και τώρα, κινούμαι στους ίδιους ρυθμούς. Ψάχνω να βρω τι δουλειά έχω να κάνω , γιατί σίγουρα κάτι θα έχω που το ξέχασα. Ανωμαλία, δεν είναι. Διαφυγή είναι, να μην σκέφτεται το μυαλό πράγματα που πληγώνουν, τα οποία τέτοιες μέρες πάντα τα γιγαντώνονται.

Η μικρή μου ξαδέρφη φρόντισε νωρίς , νωρίς να με βάλει στο κλίμα λέγοντας μου τα κάλαντα. Την συγχωρώ,έχει από το δικό μας αίμα, οπότε λίγη τρέλα παραπάνω, δικαιολογείται.

Ξύπνησα νωρίς, αναπόλησα στο κρύο μπαλκόνι μου, πόσο δύσκολη περίοδος είναι αυτή που πέρασε, πόσες άσχημες ειδήσεις άκουσα και πόσες δύσκολες μέρες περιείχε ο Δεκέμβριος. Και δυστυχώς, ήταν πολλές. Η παρέα του τσιγάρου ξάφνου φαντάζει τόσο βαρετή και κυρίως επικίνδυνη. Το παρατάω και μεταφέρομαι στην αγαπημένη μου γωνιά, που όσα χρόνια και αν περάσουν δεν θα σταματήσω να "κρύβομαι" εκεί. Παίρνω αγκαλιά το καλοριφέρ, και φέρνω στο νου τις πηγές ενέργειας μου, τις βαφτιστήρες μου. Η μια γιορτάζει σήμερα και η άλλη αύριο. Τα τελευταία χρόνια ήταν ο μόνος λόγος που μου θύμιζαν ότι μπαίνουν τα Χριστούγεννα. Νονά, δηλαδή δεύτερη μαμά, δηλαδή ευθύνη τεράστια για μένα. Τις λατρεύω τόσο, όσο ούτε εγώ η ίδια δεν μπορώ να καταλάβω. Η μια, είναι πλέον δεσποινίδα, ζητάει, ρωτάει, σε πουλάει και σε αγοράζει που λέει και η μαμά της. Ας με πουλήσει λέω, χαλάλι της.
Η άλλη, μεγαλώνει, γρήγορα η άτιμη. Περπατήσαμε , βέβαια, είπαμε και νονά, κυνηγιόμαστε στο σπίτι της μαμάς, πετάμε τα πάντα κάτω, νευριάζουμε κιόλας, απαιτούμε. Ποιος είπαμε ότι έβαλε λάδι σε αυτό το παιδί? Γκου χου γκούχου! Εγω, ναι, εεε δεν πειράζει μόλις μεγαλώσει θα ηρεμήσει και αυτή, σαν την νονά της. Κάντε λίγο υπομονή και ρωτήστε για λεπτομέρειες την μάνα μου, για το τι τράβηξε! :)

Μεγάλωσαν και αυτές, μεγάλωσε και η νονά μαζί τους. Χαμογελάνε αυτές, χαμογελάει και η νονά, κλαίνε αυτές, κομματιάζεται η νονά, λέει ναι, συνέχεια,  φωνάζουν οι μανάδες τους, εεε?Κάπως έτσι δεν γίνεται πάντα?

Να είστε πάντα γελαστές, ευτυχισμένες, 10 φορές πιο τυχερές στην ζωή σας από εμένα, υγιείς , και να θυμάστε πάντα, πως είμαι πάντα εδώ για ότι μα ότι συμβεί. Κυρίως σε αυτά που ίσως σας πονέσουν. Σας αγαπάω υπερβολικά πολύ και τις δυο σας! Η νονά...

καλό σου ταξίδι...

Καλό σου ταξίδι Πόντιε...Να δώσεις χαιρετίσματα στον λατρεμένο μου

Βιάζομαι...

Τελευταία το ακούω όλο και περισσότερο αλλά το παρατηρώ και στον εαυτό μου. Αν πριν βάδιζα γρήγορα, τώρα το κάνω ακόμα πιο γρήγορα. Αν πριν έπινα τον καφέ μου μέσα σε μισή ώρα, τώρα το δεκάλεπτο φαίνεται αργοπορία. Ακόμα και οι μικρές στιγμές ηρεμίας στο σπίτι διακόπτονται σχεδόν πάντα από τηλέφωνα, mail, μηνύματα, υποχρεώσεις που πριν μπορεί να αγνοούσες επιδεικτικά.

Η ζωή όλων μας άλλαξε ριζικά. Οι υποχρεώσεις έγιναν δεκαπλάσιες και οι απολαβές μας έπιασαν πάτο. Και εμείς βιαζόμαστε... Βιαζόμαστε να φύγουμε, να γυρίσουμε, να πάρουμε, να δώσουμε, να μοιραστούμε, να αγαπήσουμε, να μιλήσουμε, να βαδίσουμε, να γράψουμε (το επάγγελμα βλέπεις). Και κυρίως, βιαζόμαστε να ζήσουμε...

Αν ανήκεις στην κατηγορία τη δική μου, του αγχωτικού ανθρώπου τότε σίγουρα θα έχεις ξεφύγει ΚΑΙ εσύ μαζί με εμένα. Νοσταλγείς τις ανέμελες στιγμές της εφηβείας σου, που τους έγραφες όλους στα παλιά ...reebok σου ή στις γκέτες σου, αναπολείς την αγωνιώδη προσπάθεια σου να φτάσεις σε ένα εργατικό επίπεδο που απλά δουλεύεις για να ζεις και όχι το αντίστροφο, που τελείωνες τις υποχρεώσεις σου σε χρόνο ντε τε και αφοσιωνόσουν στον ανέμελο έρωτα που σου είχε πάρει τα μυαλά.

Ξαφνικά μέσα σε τόσο μικρό διάστημα η ζωή όλων μας έχει αλλάξει 180 μοίρες. Ξαφνικά δεν μπορείς να σχεδιάσεις ούτε την πάρα μικρή  λεπτομέρεια που πριν φάνταζε ηλίθια που ούτε την ανέφερες. Η ζωή σου μοιράζεται ανάμεσα στην  δουλειά και το σπίτι , στους τσακωμούς σου εκεί, και στο επόμενο χαράτσι που θα σου χτυπήσει την πόρτα και εσύ πρέπει να το καλοδεχτείς γιατί...κρίση έχουμε ρε αδερφέ.

Και ξάφνου, συνειδητοποιείς ότι έχεις μπει στο τρυπάκι που θέλουν. Να μην λες πολλά, να μην σκέφτεσαι, να μην ζεις. Μόνο να πράττεις και να βιάζεσαι! Να τα εκπληρώσεις όλα! Να είσαι σωστός, να μην ζητάς, να μην γελάς, να μην να μην να μην . Πιόνι λέγεται νομίζω...Πιόνι που καθοδηγούν όλοι αυτοί που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση και τώρα μας μιλούν για σωτηρία. Όλοι αυτοί που ρίχνουν ο ένας το φταίξιμο στον άλλο και στο τέλος δεν φταίει κανένας. Μόνο τα πιόνια...

Ξαφνικά, δεν βιάζομαι καθόλου. Αράζω σπίτι, χαμογελάω πολύ ανάβω το τζάκι μου χαλαρώνω. Κρίση είναι ρε αδερφέ, θα περάσει. Κείμενο είναι μωρέ, που θα πάει θα το τελειώσει, υποχρεώσεις είναι ρε άνθρωπε, οκ θα γίνουν. Ζωή δεύτερη δεν θα έχω, και δεν έχω σκοπό να την χαραμίσω. Χαλαρά που λένε και στο βόρειο χωριό μου!Τα σέβη μου.





TIP Ημέρας: "Θα αποτύχεις και στο 100% των προσπαθειών που ποτέ δε θα κάνεις"

Bad mood sucks.

Trust I seek and I find in you 
Every day for us something new 
Open mind for a different view 
and nothing else matters... 







We've been through this such a long long time
Just tryin' to kill the pain
But lovers always come and lovers always go
An no one's really sure who's lettin' go today
Walking away...








Ps : Κακή διάθεση, μελαγχολική μουσική. Σαββατόβραδο, "κλείνω" απλά τα μάτια, ταξιδεύω. Εξακολουθώ να είμαι "πεσμένη", κακοδιάθετη. Κάτι φταίει, το ψάχνω ακόμα. Κουνάω το χέρι, αριστερά δεξιά να διώξω τις κακές σκέψεις, έχω πολλά να δώσω ακόμα. Το υπόσχομαι...

Οι άσχημες ειδήσεις δεν σταματούν. Αναρωτιέμαι αν ο Θεός εκεί πάνω έχει βαλθεί να μαζέψει ότι καλύτερο υπάρχει σε τούτο τον κόσμο εδώ κάτω. Σε αυτό το χάλι το οποίο έχει περιέλθει αυτός ο κόσμος εδώ κάτω. Ξέρω, δεν φταίει αυτός θα μου πεις και θα έχεις τα δίκια σου, φίλε - η αναγνώστη - ρια. Μόνοι μας τα κάναμε σκατά!Αλλά δεν μπορείς να μένεις απαθείς μπροστά σε μια άσχημη είδηση που αφορά φιλικό σου πρόσωπο. Θυμίζει πολύ από...σένα και παράλληλα σε ρίχνει ακόμα περισσότερο.
Δεν αντέχω να βλέπω αγαπημένα μου πρόσωπα στεναχωρημένα. Πόσο μάλλον ανθρώπους που λατρεύω, κοντινούς, ανθρώπους με όλη την σημασία της λέξης. Που μόχθησαν στην ζωή τους για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον τα παιδια τους τα εγγόνια τους , και να χαμογελούν.

Δεν αντέχω να βλέπω ανθρώπους να δακρύζουν, πόσο μάλλον ανθρώπους που έχω σαν αδέρφια μου. Που ήταν δίπλα μου σε όλες τις δύσκολες στιγμές της ζωής μου, εκεί που πολλοί λάκισαν, δεν άντεξαν, δεν ήθελα, δεν με ενδιαφέρει. Δεν κρατάω κακίες στην ζωή μου. Όχι γιατί είμαι αναίσθητη, αλλά επειδή ο θυμός, οι κακίες, και η λέξη εκδίκηση είναι λέξεις που μετά τον χαμό του πατέρα μου ορκίστηκα να μην βάλω ποτέ στο στόμα μου.

Οι άνθρωποι είναι περίεργα όντα. Καθένας έχει την δική του προσωπικότητα , κάθε μία μοναδική. Σε μας μπορεί κάποιες συμπεριφορές να φαίνονται παράξενες. Είναι απλά διαφορετικές. Γιατί είμαστε και εμείς διαφορετικοί. Μοναδικοί, με τα πάνω μας και τα κάτω μας.


Γ' αυτό στεναχωριέμαι για τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Θυμίζει πολύ τον πατέρα μου, ήταν φίλος του άλλωστε. Αγνός άνθρωπος, άκακος, λεβέντης, ειλικρινής, Πόντιος και πάνω από όλα ήταν άνθρωπος. Με όλη την σημασία της λέξης.

Να μην ανησυχείς για τίποτα, "καλέ μου άνθρωπε". Έχεις αφήσει πίσω σου αξιόλογους  ανθρώπους σαν και εσένα και μια φίλη που θα είναι πάντα δίπλα στην οικογένεια σου. Κυρίως στα δύσκολα.  Όσο για το δικό σου μοναδικό ταξίδι, δώσε ένα γλυκό φιλί από εμένα στο λατρεμένο μου.Ξέρει πόσο μου λείπει. Τα λυπημένα σέβη μου.