Ξημερώνει...2013.

2013 ευχές, χαμόγελα, στιγμές, αληθινές αγκαλιές, εμπειρίες, ξεκινήματα,αγαπημένα πρόσωπα που μένουν χαραγμένα στο μυαλό και στη ζωή μας. Κάθε μια από τις παραπάνω λέξεις σας εύχομαι ολόψυχα να χτυπήσει την πόρτα σας. Καθένας ξέρει τι πραγματικά έχει ανάγκη. Κ' ας μην έχουμε πολλές φορές την δυνατότητα να το εκφράσουμε λόγω εξωγενών παραγόντων. Σημασία έχε που το νοιώθουμε.

Δόξα το θεό, όλοι θα βρούμε τις δικές μας προσωπικές αλήθειες. Ακόμα και αν αυτές δεν μας επισκεφτούν μέσα στην χρονιά που μόλις άνοιξε τις πόρτες της. Και το νοιώθω πως θα είναι διαφορετική. Έφυγε στενάχωρα και η αυγή της μας άφησε μια τόσο γλυκιά γεύση που κρατάμε μέσα μας σαν την πιο σπάνια συνταγή του βιβλίου της ζωής μας.

Η νέα χρονιά δεν θέλω να φέρει πολλά αναπάντεχα. Θέλω να έχει ηρεμία. Προσωπική και επαγγελματική. Μπόλικη κουβέντα ουσιαστική, αυτιά και μάτια ανοιχτά για να μπορούμε να ακούσουμε και να δούμε όσα μας περιμένουν. Γιατί πολλές φορές σφύζουμε από υγεία αλλά εμείς οι ίδιοι νοιώθουμε λειψοί. Ξέρω λίγοι μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους και να κατανοήσουν πόσο σημαντική είναι κάθε μέρα που περνά. Μοναδική. Και δεν γυρίζει πίσω, όσο και αν πολλές φορές θα το θέλαμε για να αλλάξουμε τα στραβοπατήματα που κάναμε, ή τις αποφάσεις τα αποτελέσματα των οποίων δενήταν αυτά που περιμέναμε. Όχι. Όλα αυτά είναι δικά μας. Τα λάθη μας, τα σωστά μας, η τρέλα μας. Ας μάθουμε από αυτά. Όμορφα μαθήματα ζωής. Για εκείνους που ξέρουν να εκτιμούν , να το παραδέχονται και να το εκφράζουν. Για εκείνους που τολμούν περισσότερο από όσο οι ίδιοι νομίζουν. Στην κάθε στιγμή...στην πρώτη μας αγάπη και παντοτινή. Καλή μας χρονιά....Τα σέβη μου. 

Μερικές φορές...

"Μερικές φορές οι άνθρωποι κλαίνε. Όχι γιατί είναι αδύναμοι, αλλά γιατί ήταν για πολύ καιρό δυνατοί"
Πρόσφατα το άκουσα κάπου. Χαμογέλασα πονηρά βρίσκοντας επιτέλους την δικαιολογία στα κατά καιρούς περίεργα βράδια με δάκρυα στην κρυψώνα του δώματος. Για όλα υπάρχει μια δικαιολογία ψιθυρίζω.

Υπάρχουν διαφόρων ειδών άνθρωποι. Εκείνοι που δεν αντέχουν, εκείνοι που νομίζουν ότι αντέχουν και οι αναίσθητοι.(αυτό πάλι δυσκολεύομαι να το πιστέψω). Όλες οι παραπάνω περιπτώσεις έχουν μια κοινή συνιστώσα. Την καρδιά. Εκεί στοχεύουν όλα τα συναισθήματα. Αρνητικά ή θετικά. Απλά κάποιοι μπορούν να τα κοντρολάρουν, κάποιοι δεν θέλουν και κάποιοι απλά τα προσπερνούν. Οι τελευταίοι, πιθανότατα να είναι και οι πιο πληγωμένοι της υπόθεσης.

Σκαλίζοντας πίσω στις ιστορίες φίλων, αναρωτιέμαι τι από όλα θα ήταν καλύτερο. Να δείχνεις άτρωτος ή να είσαι? Να παριστάνεις τον αναίσθητο ή να είσαι πραγματικά? Να ζεις στο δικό σου καβούκι αρνούμενος να δεχτείς επίθεση που πιθανότατα να σε βγάλει από εκεί ή να το γυροφέρνεις κοιτάζοντας στα μάτια τον αντίπαλο?Να κοιτάς ρε παιδί μου κατάματα το πρόβλημα ή να διυλίζεις τον κώνωπα και να καταπίνεις την κάμηλον, χωρίς ουσιαστικά να βρίσκεις λύση στο θέμα σου? Να ξεσπάς ή να βαραίνεις ακόμα περισσότερο την πλάτη σου βάζοντας κάθε μέρα και ένα 'σακι' με προβλήματα? Να κλαις μπροστά σε όλους αδιαφορώντας για το τι θα σκεφτούν ή να χάνεσαι στην γωνιά σου για να μην σε χαρακτηρίσουν αδύναμο.

Όχι. Ακόμα και οι πιο δύσκολοι άνθρωποι έχουν ψυχή. Ακόμα και οι πιο απόμακροι έχουν τον τρόπο τους για να τους φέρεις κοντά σου. Και οι πιο ανεξάρτητοι μπορούν να εξαρτηθούν σε έναν βαθμό από το άνθρωπο που θα τους το "γεννήσει". Ακόμα και οι πιο άπιαστοι στόχοι, μπορούν να γίνουν εφικτοί... Ακόμα και οι πιο δυνατοί, μπορούν να κλάψουν λοιπόν. Όχι γιατί είναι αδύναμοι όπως πιθανότατα θα χαρακτηριστούν, αλλά επειδή για πολύ καιρό ήταν πολύ δυνατοί...
Τα σέβη μου.

Money...money ...money!

 - Τον βλέπεις αυτόν εκεί?Δεν έχεις ιδέα πόσο ιδιόρρυθμος είναι. Πολλά λεφτά, από καλή οικογένεια του New York ,ουσιαστικά "κλειδωμένος" στην προσωπική του ζωή.
- Ποιος αυτός ο αχώνευτος? Αυτός για να γελάσει πρέπει να φτάσει η δευτέρα παρουσία. Και τι εννοείς "κλειδωμένος".
- Εσωτερικοί κανόνες , πλουσίων. Σημαίνει κάνει τώρα την ζωή του γιατί αργότερα θα πρέπει να παντρευτεί αυτή που διάλεξαν ουσιαστικά οι γονείς του. Γιατί έτσι πρέπει.
Ντοινγκ(καμπάνα στο κεφάλι). Τε λε ρε!!!Ποιος τα λέει αυτά?
- Ααα έτσι είναι, τα λεφτά πάνε με τα λεφτά. Άγραφος νόμος.
- Ευτυχώς δεν ήμουν ποτέ μου τόσο πλούσια, μουρμουρίζω και επίσης δεν είχε τέτοιους γονείς.

Ο παραπάνω διάλογος είναι πέρα για πέρα αληθινός, μεταξύ εμού και ενός καλού φίλου. Όχι ότι μου έκανε εντύπωση ο τρόπος σκέψης ή με εξέπληξε το γεγονός ότι ακόμα και τώρα κάποιοι άνθρωποι σκέφτομαι με  βάση το συμφέρον και όχι το καλό του παιδιού τους. Τι σημαίνει πρέπει?

Τέτοιες περιπτώσεις συνοικεσίων καταλήγουν σχεδόν πάντα σε μια ωραιότατη ουτοπία. Εκείνος αλλού και εκείνη αλλού. Όταν δεν καλύπτεσαι λογικό να γυρίσεις το κεφάλι σου και να ψάξεις κάτι που σε γεμίζει. Συμβατικοί γάμοι, παιδιά που γυρεύουν την προσοχή των δικών τους την οποία ποτέ δεν θα έχουν στο βαθμό που εκείνα χρειάζονται. Τίποτα δεν συγκρίνεται από μια πραγματικά ενωμένη και ειλικρινή οικογένεια - σχέση. Εκεί που ξέρεις ότι θα χαμογελάσεις και θα το εννοείς και όχι για να αποφύγεις την κρεβατομουρμούρα. Εκεί που το δώρο που θα λάβεις θα είναι από καρδιάς και όχι για να καλύψει ο σύζυγος την εκάστοτε "κουτσουκέλα" του προκειμένου να σου κλείσει το στόμα. Και εσύ το κλείνεις, γιατί έμαθες να κάνεις την ζωή σου, εκτός οικογένειας.

Ξέρω αρκετές περιπτώσεις τέτοιων ζευγαριών, ευτυχώς όχι δικών μου ανθρώπων, αλλιώς τώρα κάποιον από τους δυο θα τον είχα σκοτώσει, στη σκέψη ότι θα παραμελούσε το παιδί του για να πηδιέται(με το μπαρδόν) δεξιά αριστερά και μετά με ένα μπουκέτο λουλούδια και μια ψεύτικη υπόσχεση για ηρεμία , όλα θα ήταν όπως πριν. Μια ουτοπία δηλαδή.

Οχι, οι οικονομικά εύρωστοι άνθρωποι δεν είναι οι μόνοι που φτάνουν σε τέτοιους ακραίους οικογενειακούς δεσμούς. Φυσικά είναι και προνόμιο της μεσαίας τάξης. Απλά εκεί είναι και καθαρά θέμα ανθρώπου. Τώρα βέβαια με την κρίση υπάρχει και η νέα μόδα που ακούω δεξιά αριστερά από ανδρικά στόματα: Λεφτά έχει? Θέλω να βρω μια πλούσια γυναίκα. Καλά για τις γυναίκες δεν θα πω πολλά, οι περισσότερες αναζητούν τον τέλειο σύζυγο, άνδρα, εραστή, "καβαλάρη", λεφτά, καθόλου τσιγκούνη, έτοιμο για όλα, να μαγειρεύει, να πλένει κιόλας, να μην ρωτάει πολλά, να μην κοιτάει, να μην βγαίνει και κυρίως να δίνει περισσότερα από όσα παίρνει. Ρε κορίτσια, εσείς οι απαιτητικές, θέλω να ρωτήσω κάτι: Εσείς τι ακριβώς προσφέρετε?  Σεξ?Αυτό πάρα είναι εύκολο, προσβάσιμο όπου θέλουν και ότι ώρα θέλουν εκεί έξω. Από που@@ γεμίσαμε πια. Μήπως , λέω μήπως πρέπει να κατεβάσετε λίγο τα στάνταρ σας?

Ναι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία κατε εμέ. Απλά την συμπληρώνουν, γιατί πρέπει και κάτι να φάμε ρε αδερφέ. Ας μάθουμε και στα λίγα, αρκεί να έχουμε ο ένας τον άλλο, και κυρίως τον ίδιο μας τον εαυτό.

Τα σέβη μου.

ΥΓ: Πστ: Εσύ η ψηλή η μαυρομάλλα, χωρίς να το καταλάβεις έχεις αρχίσει και βάζεις εκείνο το νερό στο κρασί σου που λέγαμε. Μάλλιασε η γλώσσα μου!

ΥΓ 2: Ντινάκι, ή σφούρα, ή άσυλο, ή όπως αλλιώς θες, ότι είναι να γίνει, θα γίνει. Κανείς δεν γλύτωσε από την μοίρα του. Οπότε απλά χαλάρωσε.  

Πλανήτες...

Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με δαύτους. Κυρίως όταν ήταν ανάδρομοι όπως γλαφυρά τους περιέγραφαν οι κολλητές μου που έπαιζαν τέτοια θέματα στα χαρτιά. Ανάδρομος Ερμής, Αφροδίτη, Κρόνος. Της θείας τους έλεγα αφοπλιστικά. Fich dich θα πω τώρα. (γιατί ως γνωστόν οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Η Μπάγερν δηλαδή γιατί την κυρά μαλλί κουνουπίδι την γράφω στα All star μου)

- Τι μου λέτε ρε παιδιά ανάποδοι οι πλανήτες μου?Συνουσιάζονται όλοι μαζί ε?Κάτι σαν πάρτυ οργίων?Σώπα, συμβαίνουν και τέτοια πράγματα ε?Γιατί εγώ νόμιζα με το φτωχό πλην τίμιο μυαλουδάκι μου πως εμείς βάζουμε συνήθως το χεράκι μας για να τα κάνουμε όλα ρόιδο. 

- Όχι, Μαρίνα. Απλά οι πλανήτες σου, το ζώδιο σου, ο ωροσκόπος σου (και τα παιδιά του την διακόπτω) είναι σε ανάποδη περίοδο. Και μην κοροϊδεύεις.

- Μάλιστα κυρία Λίτσα μου. Απλά όταν τους μιλήσετε, ενημερώστε τους ότι και όλα τούμπα να έρθουν εγώ απλά θα κάνω του κεφαλιού μου. Γιατί έτσι είμαι. 

- Είσαι αδιόρθωτη το ξέρεις?

- Το ξέρω . Και μ' αρέσει. 

- Δεν βγάζω άκρη.

- Και δεν θα βγάλεις.Μην το παλεύεις. 

- Fich κάτι, πως το λές. 

- Μαθαίνεις γρήγορα καλή μου παρατηρώ!

Σουρεαλιστικός διάλογος μεταξύ μια υδροχόου και ενός ψαριού όπως εύστοχα παρατήρησε στη συνέχεια η μελαχρινή κολλητή μου. Στο τέλος απλά αποδέχτηκε την διαφορετικότητα μας. Την αγαπώ όμως.Είναι η φωνή της συνείδησής μου όταν όλα στο μυαλό γυρίζουν πιο γρήγορα και από την ταχύτητα φωτός. Όχι ότι βγάζει άκρη ποτέ ή καταφέρνει κάτι, αλλά τουλάχιστον το παλεύει και αυτό την βάζει ακόμη πιο ψηλά στην λίστα των ανθρώπων που εκτιμώ. Και δεν είναι και μεγάλη μεταξύ μας. 

Τι σημαίνει άραγε όλοι οι πλανήτες σου είναι σε άσχημη τροχιά?Έχουν νεύρα δηλαδή?Περίοδο?Τσακώνονται για την πρωτιά στη σειρά? Είχαν κακή βραδιά?Hang over? Γελάω. Πλανήτες υπάρχουν πολλοί, "νουνού"...όμως ένα μελαχρινή μου θεά!

Κανένας πλανήτης δεν συνομοτεί, καμία κακή ενέργεια σύμπαντος δεν καταφέρνει να μας διαλύει αν δεν το επιτρέψουμε εμείς οι ίδιοι. Όταν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου βρίσκεις πάντα τρόπους να ξεπεράσεις τις αναποδιές σου και να τις κάνεις "γλυκιές ευχές"... Το μόνο εύκολο είναι να παραδίνεσαι, να πετάς λευκή πετσέτα και να βολεύεσαι βάζοντας στο repeat το πρόβλημα. Ξεκόλα. Προχώρα στην λύση του.  Αλλιώς για μια ζωή θα είσαι το αντικείμενο συμπόνιας.  

Σαββατόβραδο, χωρίς καμία όρεξη για έξοδο. Λες να είναι ανάδρομος πάλι κανας πλανήτης?Μπα. Του δικού μου του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη, είναι "αετός". Που δεν φυλακίζεται. Μου μοιάζει!

Τα σέβη μου. 

Αγαπώ τη γη...

Αν κάτι αγαπώ στους ανθρώπους είναι ευθύτητα. Στα καλά και στα άσχημα. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Ειδικά όταν βρίσκεσαι στα πατώματα να έχουν το θάρρος να σου πουν την πάσα αλήθεια χωρίς να θέλουν να σε προστατέψουν. Η ιστορία πάντα τους δικαιώνει. Ακόμα και όταν φάνηκαν σκληροί σε ευαίσθητους ανθρώπους. Πάντα όμως.

Αν κάτι μισώ θανάσιμα στους ανθρώπους είναι η εκμετάλλευση.Κυρίως των ευαίσθητων ανθρώπων.  Γιατί οι σκληρόπετσοι δεν τους καίγεται καρφί. Πόσο τους ζηλεύω. Ξέρουν να ζουν τελικά.
Εκμεταλλεύομαι μια κατάσταση ή έναν άνθρωπο για εμένα σημαίνει αγαπάω θανάσιμα τον εαυτό μου. Αρνούμαι να σκεφτώ οτιδήποτε μπορεί να τον βλάψει και κάνω ότι περνάει από το χέρι μου προκειμένου να φαίνομαι άτρωτος - η στον περίγυρο μου, επαγγελματικό και μη. Εκμεταλλεύομαι την αδυναμία του άλλου για να πάρω δύναμη επειδή νοιώθω ότι ακολουθεί η κατάρρευση. Ενός ονείρου πραγματοποιήσιμου  ή μιας ονείρωξης, θα φανεί στο χειροκρότημα. Η ιστορία είπαμε δικαιώνει, σε όλες τις περιπτώσεις.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η αδυναμία είναι πιο εμφανής από ποτέ, κυρίως όταν χάνονται τα κεκτημένα. Τα δεδομένα. Αυτά που θεωρούνται  ότι βρίσκονται πάντα στην γωνία περιμένοντας ένα νεύμα. Ο παράγοντας δυσπιστία σε έναν άνθρωπο πάρα είναι καταστροφικός. Καταφέρνει να χάσει ακόμα και τα δεδομένα. Μην με ρωτάτε πως, απλά το καταφέρνει.

Η ζωή το έχουμε πει - και ζήσει εκ των έσω, είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Ακόμα πιο μικρή για να ξεχνάμε πως είναι να χαμογελάς με την ψυχή σου, χωρίς να αγχώνεσαι τι θα ξημερώσει το επόμενο πρωί. Και τόσο πολύτιμη για να αρνηθείς την ευτυχία που απλώνεται μπροστά σου, χωρίς να ζητά, να απαιτεί, να δυσπιστεί. Απλά να σε ακούει και να σε ακολουθεί. Συνήθως αυτές οι περιπτώσεις είναι αυτές που κερδίζουν, κυρίως όταν οι άνθρωποι πατούν στα πόδια τους και δεν είναι σαν τον άνεμο. Κρύοι, αδέσμευτοι, ελεύθεροι και ασταθείς. Καλός ο αέρας, αλλά αγαπώ περισσότερο την γη.

Τα σέβη μου. 

Ήλιε, ήλιε είσαι εδώ?

Μακρύ ζεστό καλοκαίρι μας σέρβιραν. Δεν λέω μακρύ ήταν από πολλές απόψεις και ακόμα δεν μας έχει εγκαταλείψει, αλλά και ζεστό παράλληλα. Μας ήρθε νωρίς, μας πάγωσε ενδιάμεσα, μας πέθανε στη συνέχεια και από εχθές φυσάει παπάδες! Δεν είναι κατάσταση αυτή, θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω πριγκίπισσα που έλεγε και μια βόρεια φίλη. Τι ανωμαλία και τούτη!!

Ονειρευόμουν μπάνιο σήμερα και μάλιστα εκτός πισίνας! Αλλά έμεινα με το όνειρο στο...σβέρκο. Συννεφιά και μπόλικος αέρας ήταν τα δυο πράγματα που παρατήρησα ανοίγοντας το παράθυρο το πρωί. Ωραία πράγματα. Σφουγγάρισε να σου περάσουν τα νεύρα και μην μιλάς, που θες και θάλασσα. Καλύτερος τρόπος για να ξεφύγει ο εγκέφαλος δεν υπάρχει. 

Κατηφορίζω προς την οικία (πολλά ρωτάτε και δεν κάνει, μην είστε κουσκουσιάριδες) τσουπ, κάτι φαίνεται να βγαίνει στον ορίζοντα από αυτό που ονομάζουμε ήλιο. Δεν σφάξαν, έχω βγει από το mood της θάλασσας, να φύγετε κύριε τώρα, να πάτε αλλού. Δεν θα παίζετε εσείς με την ψυχοσύνθεση μου! 

Καλοί φίλοι, μπόλικο..."ηλικιακό" πείραγμα (ρε κωλόπαιδα, δεν θα βρεθείτε στην θέση μου, θα πεθάνετε) και καφεδάκι σε μια Κυριακή που απρόσμενα μου δόθηκε σαν ρεπό. Πως το πάθανε! Ρε Πανάγο αγόρι μου, γύρνα πίσω γιατί χωρίς εσένα στο γραφείο τα νεύρα μου δεν θα είναι για καιρό σε χειμερία νάρκη. Άντε αρκετά μαύρισες!

Το "ζέπελιν" στο απέναντι μπαλκόνι σταθερή αξία. Αααα, όλα και όλα. Να μην ενημερωθεί για τα τεκταινόμενα της Κυριακής?Να μην μάθει ποιος μπήκε, που μπήκε γιατί μπήκε, ΑΝ μπήκε και αν μπήκε τι έκανε εκεί που μπήκε ή τι θέλει να κάνει εκεί που μπαίνει. Κουράστηκα εγώ με τόσα ερωτήματα, απορώ εκείνος πως δεν κουράζετε. Αλλά θα μου πείτε, παντού υπάρχει ένας μύθος. Να τον πιούμε αλλά και να τον ακούσουμε ενίοτε!

Και μετά στην μελαχρινή που όλο γελάει. Εκεί στον ασύρματο. Πολλές φορές απορώ πως δεν έχει ξεριζωθεί η μασέλα της με εμάς τα όργια που κάνει παρέα. Χαρά της ζωής, γελαστή, φιλόξενη, ανθρώπινη. Πόσο σπάνια τα βρίσκεις όλα τούτα την σήμερον ημέρα, και πόσο τυχερός μπορεί να νοιώθει ένας άνθρωπος όταν τα εισπράττει. Προσωπικά ή σε φιλικό επίπεδο. 

Ναι, αυτή την περίοδο νοιώθω ευλογημένη. Οι χαρούμενες ειδήσεις είναι για πρώτη φορά περισσότερες από τις αρνητικές(πάμε πάλι όλοι μαζί παιδιά να φτυστούμε, ναι,ναι με τον παραδοσιακό τρόπο) και με εκπλήσσει ευχάριστα όλο αυτό. Μου δίνει διπλάσια ενέργεια και θετική αύρα να μοιράσω και να μοιραστώ. Όχι επειδή ότι δώσεις θα πάρεις, αυτά είναι για τους εγωιστές, αλλά επειδή το νοιώθω σε τριπλάσιο βαθμό από ότι πριν. Είπαμε, μην είστε κουσκουσιάριδες!

Και τώρα μπαλκονάκι, μουσική ,ηρεμία. Μόνο ένα πράγμα λείπει για να ολοκληρωθεί με τον καλύτερο τρόπο η βραδιά. Ένα χαμόγελο, ξέρεις εσύ. Από εκείνα τα γνωστά που λατρεύω...Τα σέβη μου!

Back but not toο black...

Τώρα Πίου δεν με λες φέτος. Μάλλον έχω ένα αχνό μαυριδερό χρώμα που μαρτυρά τον προορισμό των φετινών μου διακοπών. Ότι δηλαδή ήταν βουνίσιες. Και ναι, δεν το μετανιώνω. Είχα καιρό να τιμήσω τον μπαμπά και το έπραξα φέτος. Πολύς κόσμος, καλοί φίλοι, παλιοί και νέοι. Όλα ήταν τόσο ζεστά σαν να ήταν εκεί και ο μπαμπάς μαζί μας. Σε όλες τις στιγμές.

Νωρίτερα την τιμητική τους είχαν τα εξοχικά. φίλων. Σαλαμίνα και Κόρινθος. Κρίση γαρ, αλλά και πολύ γέλιο στο τέλος. Και τώρα πίσω στην Αθήνα, στην όμορφη Αθήνα. Οχι μόνο από άποψη κόσμου, αλλά και από άποψη ανθρώπων που σε περιμένουν καρτερικά. Και μετά από πολλά χρόνια δεν ήρθα με μαυρισμένη διάθεση. Και φταις εσύ γ'αυτό...Σ'ευχαριστώ!

Το έγραψα στο facebook και θα το γράψω και εδώ γιατί ειλικρινά το πιστεύω. "Σε όσους έδωσα και δεν το εκτίμησαν χαλάλι τους. Ήρθε όμως η ώρα να τα πάρω εις διπλούν πίσω..." Και μέχρι στιγμής λαμβάνω ότι μου έχει λείψει όλα αυτά τα χρόνια. Κυρίως ειλικρίνεια. Τα άλλα για εμένα έρχονται με τον καιρό ή μήπως και πολύ νωρίτερα από όσο τα περίμενα...:?-)

Η ζωή κυλάει και μαζί και εμείς. Ποτέ μην τα παρατάς για τίποτα, ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στην γωνία τελικά...Καλή διάθεση χρειάζεται και σωστό timing που ειπε και μια ψυχή η οποία θα βρει και εκεινη με την σειρά της τον δρόμο της, είμαι σίγουρη.

Να πω ένα χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν αύριο. Όλοι εσείς, να είστε τόσο ευτυχισμένοι όσο νοιώθω και εγω αυτή την περίοδο. Και κυρίως χαμογελαστοί. Όλοι όσοι λείπετε κάντε μια βουτια και για εμένα που θα κρατάω όρθια και ζωντανή την Αθήνα με τα πολλά μυστικά της. Τα μπόλικα φώτα της και τις άπειρες ήρεμες γωνιές της τον Αύγουστο. Κάπου εκεί θα βρίσκομαι και εγώ. Καλά να περάσετε.! Τα σέβη μου


ΥΓ: "Σωτήρη" σε βλέπω!