Αγαπώ τη γη...

Αν κάτι αγαπώ στους ανθρώπους είναι ευθύτητα. Στα καλά και στα άσχημα. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Ειδικά όταν βρίσκεσαι στα πατώματα να έχουν το θάρρος να σου πουν την πάσα αλήθεια χωρίς να θέλουν να σε προστατέψουν. Η ιστορία πάντα τους δικαιώνει. Ακόμα και όταν φάνηκαν σκληροί σε ευαίσθητους ανθρώπους. Πάντα όμως.

Αν κάτι μισώ θανάσιμα στους ανθρώπους είναι η εκμετάλλευση.Κυρίως των ευαίσθητων ανθρώπων.  Γιατί οι σκληρόπετσοι δεν τους καίγεται καρφί. Πόσο τους ζηλεύω. Ξέρουν να ζουν τελικά.
Εκμεταλλεύομαι μια κατάσταση ή έναν άνθρωπο για εμένα σημαίνει αγαπάω θανάσιμα τον εαυτό μου. Αρνούμαι να σκεφτώ οτιδήποτε μπορεί να τον βλάψει και κάνω ότι περνάει από το χέρι μου προκειμένου να φαίνομαι άτρωτος - η στον περίγυρο μου, επαγγελματικό και μη. Εκμεταλλεύομαι την αδυναμία του άλλου για να πάρω δύναμη επειδή νοιώθω ότι ακολουθεί η κατάρρευση. Ενός ονείρου πραγματοποιήσιμου  ή μιας ονείρωξης, θα φανεί στο χειροκρότημα. Η ιστορία είπαμε δικαιώνει, σε όλες τις περιπτώσεις.

Σε τέτοιες περιπτώσεις η αδυναμία είναι πιο εμφανής από ποτέ, κυρίως όταν χάνονται τα κεκτημένα. Τα δεδομένα. Αυτά που θεωρούνται  ότι βρίσκονται πάντα στην γωνία περιμένοντας ένα νεύμα. Ο παράγοντας δυσπιστία σε έναν άνθρωπο πάρα είναι καταστροφικός. Καταφέρνει να χάσει ακόμα και τα δεδομένα. Μην με ρωτάτε πως, απλά το καταφέρνει.

Η ζωή το έχουμε πει - και ζήσει εκ των έσω, είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Ακόμα πιο μικρή για να ξεχνάμε πως είναι να χαμογελάς με την ψυχή σου, χωρίς να αγχώνεσαι τι θα ξημερώσει το επόμενο πρωί. Και τόσο πολύτιμη για να αρνηθείς την ευτυχία που απλώνεται μπροστά σου, χωρίς να ζητά, να απαιτεί, να δυσπιστεί. Απλά να σε ακούει και να σε ακολουθεί. Συνήθως αυτές οι περιπτώσεις είναι αυτές που κερδίζουν, κυρίως όταν οι άνθρωποι πατούν στα πόδια τους και δεν είναι σαν τον άνεμο. Κρύοι, αδέσμευτοι, ελεύθεροι και ασταθείς. Καλός ο αέρας, αλλά αγαπώ περισσότερο την γη.

Τα σέβη μου. 

Ήλιε, ήλιε είσαι εδώ?

Μακρύ ζεστό καλοκαίρι μας σέρβιραν. Δεν λέω μακρύ ήταν από πολλές απόψεις και ακόμα δεν μας έχει εγκαταλείψει, αλλά και ζεστό παράλληλα. Μας ήρθε νωρίς, μας πάγωσε ενδιάμεσα, μας πέθανε στη συνέχεια και από εχθές φυσάει παπάδες! Δεν είναι κατάσταση αυτή, θα τα παρατήσω όλα και θα γίνω πριγκίπισσα που έλεγε και μια βόρεια φίλη. Τι ανωμαλία και τούτη!!

Ονειρευόμουν μπάνιο σήμερα και μάλιστα εκτός πισίνας! Αλλά έμεινα με το όνειρο στο...σβέρκο. Συννεφιά και μπόλικος αέρας ήταν τα δυο πράγματα που παρατήρησα ανοίγοντας το παράθυρο το πρωί. Ωραία πράγματα. Σφουγγάρισε να σου περάσουν τα νεύρα και μην μιλάς, που θες και θάλασσα. Καλύτερος τρόπος για να ξεφύγει ο εγκέφαλος δεν υπάρχει. 

Κατηφορίζω προς την οικία (πολλά ρωτάτε και δεν κάνει, μην είστε κουσκουσιάριδες) τσουπ, κάτι φαίνεται να βγαίνει στον ορίζοντα από αυτό που ονομάζουμε ήλιο. Δεν σφάξαν, έχω βγει από το mood της θάλασσας, να φύγετε κύριε τώρα, να πάτε αλλού. Δεν θα παίζετε εσείς με την ψυχοσύνθεση μου! 

Καλοί φίλοι, μπόλικο..."ηλικιακό" πείραγμα (ρε κωλόπαιδα, δεν θα βρεθείτε στην θέση μου, θα πεθάνετε) και καφεδάκι σε μια Κυριακή που απρόσμενα μου δόθηκε σαν ρεπό. Πως το πάθανε! Ρε Πανάγο αγόρι μου, γύρνα πίσω γιατί χωρίς εσένα στο γραφείο τα νεύρα μου δεν θα είναι για καιρό σε χειμερία νάρκη. Άντε αρκετά μαύρισες!

Το "ζέπελιν" στο απέναντι μπαλκόνι σταθερή αξία. Αααα, όλα και όλα. Να μην ενημερωθεί για τα τεκταινόμενα της Κυριακής?Να μην μάθει ποιος μπήκε, που μπήκε γιατί μπήκε, ΑΝ μπήκε και αν μπήκε τι έκανε εκεί που μπήκε ή τι θέλει να κάνει εκεί που μπαίνει. Κουράστηκα εγώ με τόσα ερωτήματα, απορώ εκείνος πως δεν κουράζετε. Αλλά θα μου πείτε, παντού υπάρχει ένας μύθος. Να τον πιούμε αλλά και να τον ακούσουμε ενίοτε!

Και μετά στην μελαχρινή που όλο γελάει. Εκεί στον ασύρματο. Πολλές φορές απορώ πως δεν έχει ξεριζωθεί η μασέλα της με εμάς τα όργια που κάνει παρέα. Χαρά της ζωής, γελαστή, φιλόξενη, ανθρώπινη. Πόσο σπάνια τα βρίσκεις όλα τούτα την σήμερον ημέρα, και πόσο τυχερός μπορεί να νοιώθει ένας άνθρωπος όταν τα εισπράττει. Προσωπικά ή σε φιλικό επίπεδο. 

Ναι, αυτή την περίοδο νοιώθω ευλογημένη. Οι χαρούμενες ειδήσεις είναι για πρώτη φορά περισσότερες από τις αρνητικές(πάμε πάλι όλοι μαζί παιδιά να φτυστούμε, ναι,ναι με τον παραδοσιακό τρόπο) και με εκπλήσσει ευχάριστα όλο αυτό. Μου δίνει διπλάσια ενέργεια και θετική αύρα να μοιράσω και να μοιραστώ. Όχι επειδή ότι δώσεις θα πάρεις, αυτά είναι για τους εγωιστές, αλλά επειδή το νοιώθω σε τριπλάσιο βαθμό από ότι πριν. Είπαμε, μην είστε κουσκουσιάριδες!

Και τώρα μπαλκονάκι, μουσική ,ηρεμία. Μόνο ένα πράγμα λείπει για να ολοκληρωθεί με τον καλύτερο τρόπο η βραδιά. Ένα χαμόγελο, ξέρεις εσύ. Από εκείνα τα γνωστά που λατρεύω...Τα σέβη μου!

Back but not toο black...

Τώρα Πίου δεν με λες φέτος. Μάλλον έχω ένα αχνό μαυριδερό χρώμα που μαρτυρά τον προορισμό των φετινών μου διακοπών. Ότι δηλαδή ήταν βουνίσιες. Και ναι, δεν το μετανιώνω. Είχα καιρό να τιμήσω τον μπαμπά και το έπραξα φέτος. Πολύς κόσμος, καλοί φίλοι, παλιοί και νέοι. Όλα ήταν τόσο ζεστά σαν να ήταν εκεί και ο μπαμπάς μαζί μας. Σε όλες τις στιγμές.

Νωρίτερα την τιμητική τους είχαν τα εξοχικά. φίλων. Σαλαμίνα και Κόρινθος. Κρίση γαρ, αλλά και πολύ γέλιο στο τέλος. Και τώρα πίσω στην Αθήνα, στην όμορφη Αθήνα. Οχι μόνο από άποψη κόσμου, αλλά και από άποψη ανθρώπων που σε περιμένουν καρτερικά. Και μετά από πολλά χρόνια δεν ήρθα με μαυρισμένη διάθεση. Και φταις εσύ γ'αυτό...Σ'ευχαριστώ!

Το έγραψα στο facebook και θα το γράψω και εδώ γιατί ειλικρινά το πιστεύω. "Σε όσους έδωσα και δεν το εκτίμησαν χαλάλι τους. Ήρθε όμως η ώρα να τα πάρω εις διπλούν πίσω..." Και μέχρι στιγμής λαμβάνω ότι μου έχει λείψει όλα αυτά τα χρόνια. Κυρίως ειλικρίνεια. Τα άλλα για εμένα έρχονται με τον καιρό ή μήπως και πολύ νωρίτερα από όσο τα περίμενα...:?-)

Η ζωή κυλάει και μαζί και εμείς. Ποτέ μην τα παρατάς για τίποτα, ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στην γωνία τελικά...Καλή διάθεση χρειάζεται και σωστό timing που ειπε και μια ψυχή η οποία θα βρει και εκεινη με την σειρά της τον δρόμο της, είμαι σίγουρη.

Να πω ένα χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν αύριο. Όλοι εσείς, να είστε τόσο ευτυχισμένοι όσο νοιώθω και εγω αυτή την περίοδο. Και κυρίως χαμογελαστοί. Όλοι όσοι λείπετε κάντε μια βουτια και για εμένα που θα κρατάω όρθια και ζωντανή την Αθήνα με τα πολλά μυστικά της. Τα μπόλικα φώτα της και τις άπειρες ήρεμες γωνιές της τον Αύγουστο. Κάπου εκεί θα βρίσκομαι και εγώ. Καλά να περάσετε.! Τα σέβη μου


ΥΓ: "Σωτήρη" σε βλέπω!

Είσαι άνεργος?Είσαι και γαϊδούρι!

Ναι, πάει καιρός. Άκουσα μπόλικη γκρίνια και το κατάλαβα. Όπως λέει και μια ψυχή, λίγο η ζέστη λίγο τα λόγια του παπά δεν θες και πολύ να ξεφύγεις.

Και εγώ αυτό το διάστημα ξέφυγα.Το ομολογώ. Θυμήθηκα πως είναι να βγαίνεις έξω και να ξεχνάς να γυρίσεις σπίτι σου. Κακό δεν μου φάνηκε μεταξύ μας, πολυέξοδο ναι. Το καλοκαίρι έχει την αύρα του την ταξιδιάρα. Ξεκινάς για κάπου, καταλήγεις αλλού και δεν σε απασχολεί καθόλου αν το πρωί σε περιμένουν ένα σωρό υποχρεώσεις, φωνές, δουλειές, αρχισυντάκτες κτλ κτλ. Ζωή λέγεται και αυτό και συνεχίζεται δεν σταματάει, απλά το δέχεσαι με περισσότερη υπομονή.

Βγήκα πολύ, άκουσα "πολλά" δεν πίστεψα τίποτα και πολύ καλά έκανα δηλαδή. Μαζί με την αύρα του καλοκαιριού έρχονται και οι υπερμπούρδες. Ναι, συμφωνώ αυτές είναι παντός καιρού, απλά το καλοκαίρι λέγονται σε ασύδοτο βαθμό! Είπαμε, η ζέστη τα λόγια του παπά κτλ κτλ

Έψαχνα όμως το κάτι διαφορετικό για μπορέσω να το μοιραστώ. Όλα τα υπόλοιπα των τελευταίων ημερών τα έχω υπέρ - αναλύσει.

Ημέρα Τρίτη, θέατρο βράχων. Ένα ζευγάρι κάθεται δίπλα από την Νατασούλα η οποία κάθεται δίπλα σε εμένα. Γαλάνη - Αλεξίου live. Δεν χάνεται.
Ο τύπος έχει ακουμπήσει το κράνος του πιάνοντας ελάχιστο χώρο στο ξύλινο δάπεδο. Και ξαφνικά πλησιάζει μια κυρία.


"Βγάλτο να καθίσω"
"Κυρία μου δεν χωράτε"
"Βγάλτο χωράω σου λέω" (του ποτέ δεν χωρούσε εγγυημένα)
"Μα δεν χωράτε σας λέω, ήρθατε αργά (21:20 άφιξη 21:30 έναρξη συναυλίας) και δεν φταίω αν δεν μπορείτε να βρείτε θέση. Εμείς είμαστε χαζοί που περιμένουμε τόση ώρα?
"Είσαι άνεργος και γαϊδούρι προφανώς νέε μου για να έρχεσαι μιάμιση ώρα νωρίτερα, ντροπή σου"...

Είσαι άνεργος και γαϊδούρι λοιπόν. Νέα ατάκα in town!Όσοι δηλαδή πράξαμε το φυσιολογικό - να είμαστε τουλάχιστον 1 ώρα πριν την έναρξη της συναυλίας εκεί - είμαστε άνεργοι και γαϊδούρια κιόλας!

Γελούσαμε όταν έφυγε η εν λόγο "κυρία".Και όλοι μας ήμασταν περίπου κοντά στα 30.Άραγε αναρωτήθηκε η "κυρία" για πιο λόγο μπορεί και κάποιοι από τον χώρο να είναι άνεργοι? Μήπως επειδή  κάποιοι σαν και αυτή βολεύτηκαν εις βάρος της δικιάς μας γενιάς? Και είναι τόσο προκλητική που μας αποκαλεί και γαϊδούρια? Μετά αναρωτιόμαστε γιατί φτάσαμε ως εδώ. Λυπάμαι για ορισμένους ανθρώπους που έμαθαν στα έτοιμα, τα βολεμένα και τα δήθεν. Μεγάλε, πέθανες και δεν το ξέρεις! Τα λέμε!


ΥΓ: Ψηλούλα μου, ναι εσύ με το κατάμαυρο μαλλί επανέλαβε το πολλές φορές στον εαυτό σου: I'm not giving up...Just starting over!Περαστικούλια!


ΥΓ: Nατασάκι μου, ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα! :-)

Περί Κινέζων ο λόγος...

Πιο βαρετά πεθαίνεις τις τελευταίες μέρες. Κ'ας τρέχουν οι υποχρεώσεις και ας μας εκνευρίζει που το σχεδόν όλο το καλοκαίρι με κάτι θα ασχολούμαστε.! Κ'ας μην ξέρουμε αν θα καταφέρουμε να αδειεύσουμε σαν άνθρωποι. Γκρίνια δεν έχω τουλάχιστον δουλεύω, εκεί φτάσαμε πλέον. Να χαιρόμαστε που μετά από 12 χρόνια σκληρής δουλειάς και ατελείωτων υπερωριών έχουμε έναν μισθό να τρέχει, έστω και κουτσουρεμένο. Αλλά τι μαλακίες λέω. Υπάρχουν συνάδελφοι με τα διπλάσια χρόνια από εμένα εκεί έξω , με οικογένεια και παιδιά που βιώνουν την ανεργία.  Άρα σκάσε και κολύμπα κοπελιά!

Μέσα στην περίεργη περίοδο που βιώνουμε όλοι μας η ψυχολογία βαράει και εκείνη τα δικά της "εγκεφαλικά". Μια πάνω μια κάτω , ασανσέρ. Εικόνες από το παρελθόν συγκρούονται με το παρόν με την λογική να υψώνει το δικό της τείχος μετά από χρόνια. Και εσύ απλά κάνεις τον κινέζο - "νασουσύρωτοκασόνι"!

Σκατά είπες? Όχι, ποτέ. Δοκιμασίες , ακόμα και τώρα. Αυτός εκεί πάνω δεν ξέρει τι να κάνει και δοκιμάζει τα νεύρα μας. Άγνωστο μέχρι πότε. Τι φεγγάρια και εκλείψεις μου λες, πραγματικότητα ρε συ. Ζήσε την, αντέχεις, μπορείς... Κ'ας κάνεις λάθη κ'ας βρίσκεσαι στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Ή μήπως ήταν τελικά η σωστή? Ποτέ δεν θα μάθουμε...Τα σέβη μου.

Καθημερινότητα.

Σίγουρα κάτι το ιδιαίτερο πρέπει να είχε η χθεσινή ημέρα, δεν εξηγείται αλλιώς. Στραβή ήταν από την γέννηση της, στραβή μέχρι και πριν από λίγο που μας άφησε. Και καλά μας έκανε δηλαδή. Μπόλικες σκέψεις και ο μπαμπάς μου "ζωντανός" μπροστά μου καθ όλη την διάρκεια της. Πολλές αναμνήσεις, άπειρες.

Φλασιά?Μπα αυτός ποτέ δεν φεύγει από το μυαλό μου. Απλά κάθετε στην άκρη αφήνοντας την μονότονη καθημερινότητα  με τις άπειρες δουλειές να μπαίνει σε προτεραιότητα. Πόσο ηλίθιο μου ακούγεται που την ψιθυρίζω?Πόσο ηλίθιο και που την διαβάζω. Καθημερινότητα. Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου την τελευταία φορά που βγήκα από δαύτη. Που θέλησα να το κάνω για την ακρίβεια. Πάει καιρός. Χρειάζεται καλός συμπαίκτης όπως εύστοχα μου είπε και μια ψυχή. 

Πόσο μονότονη καταντάμε πολλές φορές εμείς οι ίδιοι την καθημερινότητα μας? Αποδεχόμενοι τον ρόλο που μας βάζουν να παίξουμε με το ίδιο πάντα σενάριο, το οποίο και θεατρικό έργο να ήταν όσο και να σου άρεσε κάποια στιγμή και εσύ ο ίδιος θα αγανακτούσες με την εμμονή σου. Βάζουμε και εμείς το χεράκι μας σε όλο αυτό, δεν διαφωνώ, όσο αισιόδοξοι και αν είμαστε υπάρχουν στιγμές που κλεινόμαστε στο καβούκι μας χωρίς απαραίτητα να μας ταλανίζει κάτι. Μάλλον τρωγόμαστε με τα ίδια μας τα ρούχα. Αν είσαι από τους ανθρώπους που την επόμενη ημέρα τα αλλάζουν είσαι τυχερός. Αν πάλι η αλλαγή είναι μόνο στα λόγια, λυπάμαι χάνεις χρόνο και ηρεμία. Κοίταξε το!

Κλείνοντας να ευχαριστήσω ακόμη μια φορά την καλή μου την Μύρα (και όχι την μοίρα μου η οποία είναι ότι να ναι) για την όμορφη έκπληξη που με περίμενε. " Δεν τον ήξερα,αλλά έχω ακούσει τα καλύτερα". Ο μπαμπάς μου, ήταν κάτι ιδιαίτερο όντως θα έχω να το λέω. Τα σέβη μου.

TIP ΗΜΕΡΑΣ: Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο αλλά κανένας τον εαυτό του.

Καλοκαίριασε...?

Πάει καιρός που είχα κάτι να μοιραστώ μαζί σας. Τόσος όσος χρειάστηκε να το ρίξω στην εργασιοθεραπεία χωρίς σκέψεις πέρα από μικρές ανούσιες παρενθέσεις ουτοπίας.  Δεν έκανα και κάτι πρωτότυπο θα πείτε όσοι με ξέρετε. Εγώ που με ξέρω παραπάνω θα πω ότι πάρα ήταν αυτή την φορά.

Η σεζόν ολοκληρώθηκε στο πρώτο της κομμάτι - αυτό που αφορά τα πρωταθλήματα δηλαδή - και πλέον οι ρυθμοί έπεσαν. Όταν λέμε έπεσαν,  μην φανταστείτε και τίποτα το ιδιαίτερο απλά η λέξη ρεπό την Κυριακή μπήκε και πάλι στην ζωή μας από τον περασμένο Αύγουστο. Κόντεψε να περάσει χρόνος.Έρχεται το Γιούρο και θα μου κοπεί ο βύχας και πάλι! Δώσε, αντέχω!

Αθλητικά ας μην επεκταθώ,  τίποτα δεν πήγε όπως θα θέλαμε σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο αλλά δεν πτοούμαστε. Τα καλύτερα ακόμα δεν έχουν έρθει κ' ας αργούν. Κάπου θα χουν κολλήσει υποθέτω και αρνούμαι να δεχτώ ότι έχουν χάσει τον δρόμο. Ναι, θετική αύρα. Κ' ας πάνε όλα από το κακό στο χειρότερο. Κ' ας υπάρχει βομβαρδισμός αρνητικών ειδήσεων καιρό τώρα. Αν αφήσουμε να μας επηρεάσουν, καλύτερα να φουντάρουμε πριν πέσουμε σε κατάθλιψη. Γλιτώνουμε και τα ψυχοφάρμακα!

Έχω γελάσει - κλάψει  απίστευτα με όλη αυτή την "φάση" που επικρατεί τον τελευταίο καιρό ελέω εκλογών. Λέγανε, λέγανε, αερολογίες ως συνήθως χωρίς ουσία και χωρίς καμία έγνοια για τους  ανθρώπους που υποφέρουν από την ανεργία τις μειώσεις μισθών την πείνα, τις οικογένειες που δεν μπορούν όχι απλά να σιτίσουν το σπιτικό τους αλλά ούτε καν τον ίδιο τους τον εαυτό. Προσωπικά μεγάλωσα χωρίς να μου έχει λείψει τίποτα. Φρόντιζε πάντα ο μπαμπάς και η μαμά, όχι ότι μου λείπει κάτι τώρα, δόξα το θεό η δουλειά μου είναι εκεί και με περιμένει. Αλλά δεν μου αρέσει να κοιτάω την πάρτη μου. Δεν με έμαθαν έτσι στην ζωή μου. Έμαθα να είμαι εκεί να βοηθώ όσο μπορώ τους γύρω μου προκειμένου να βλέπω γελαστά πρόσωπα.

Ξέρω, οι καλές εποχές της αλάνας και την ανεμελιάς, έχουν περάσει προ πολλού, το άγχος έχει μπει για τα καλά στις ζωές όλων μας, πράγμα που μας κάνει να είμαστε διπλά  ψιλιασμένοι για ότι ακούμε από τον διπλανό μας. Παλαιότερα όλα ήταν πολύ πιο απλά έχω μια αίσθηση. Οι γυναίκες ήταν λιγότερο "αντράκια" και οι άνδρες τιμούσαν τα παντελόνια που φορούσαν. Το χουμε χάσει λίγο ομολογώ. Κάπου στο δρόμο. Και δεν φταίει μόνο το ένα από τα 2 φύλα για την όλη κατάσταση. Ποτέ δεν φταίει γενικά μόνο ένας. Νόμος για εμένα. Απλά στο τέλος μιλάει πάντα αυτός που κουβαλάει λιγότερο εγωισμό μέσα του. Ναι και όμως υπάρχουν ακόμα εκεί έξω άνθρωποι που βάζουν το μυαλό, την ανθρωπιά πάνω από τον εγωισμό. Και πόσο τους θαυμάζω!

Υποτίθεται πως μπαίνει καλοκαίρι, υποτίθεται λέω και σήμερα το θερμόμετρο έδειξε και πάλι 14 βαθμούς. Ανώμαλη περίοδος, ανώμαλος καιρός. Πακέτο δεν πάνε αυτά...?Μοναδική χαραμάδα στην μουντή σημερινή μέρα, η παράδοση της Ολυμπιακής φλόγας. Γιατί οι Έλληνες δεν είναι ούτε τεμπέληδες, ούτε αργόσχολοι, ούτε του πεταματού. Η Ελλάδα είναι πρώτα από όλα ιστορία! Ελλάδα, μπορείς να κάνεις περισσότερα από όσα και εσύ η ίδια πιστεύεις. Τα σέβη μου.