Μια στιγμή μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή!

Και εκεί που η Άση Μπίλιου, η Λίτσα Πατέρα και τα άλλα παιδιά, σε έχουν πρήξει στο "μην ελπίζεις, φιλε ιχθύ,δεν θα σου φέξει μέσα στο 2009 καθόλου", εκεί που όλοι λένε, είναι ανάδρομος, έρχεται έκλειψη (μάζεψε τα δόντια σου κτλ κτλ) τσούπ..Είδηση! Κέφια λέμε..Ποια Λίτσα μου λές και Πιπίτσα! Ρε γεννήσαμε λέμε! Ένα κορίτσαρο 3,5 κιλά(μωρή που το κουβάλαγες όλο αυτό?) Μαλλί έτοιμο για κοτσίδα, μαύρο(μοιραία θα μας βγεις εσύ), μάτι τσαχπίνικο, δάχτυλα μακρυά με νύχια μακρυά επίσης!(εε από κάπου πήρε το παιδί.τι να πω εγώ τώρα..) Και το καλύτερο..κίχ! Ούτε κλάμα ούτε τίποτα! Αυτά είναι παιδιά! Μόνο το μελλοντικό δικό μου(γκουχου γκουχου)θα βγει γκρινιάρικο! Μου την έχουν δώσει εμένα την ευχή-κατάρα! Γαύρο οργανωμένο για γαμπρό, και παιδί σαν και τα μούτρα μου! (φρίκη μου ρχεται μόνο που το ακούω, αν σκεφτώ τι είχα κάνει στη μάνα μου)
Και τσούπ, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, αλλάζει όλη η διαθεση σου! Ρε ποιά προβλήματα, ποιά συναισθηματικά μου λες, ποιά δουλειά, ποιος Παναθηναικός χωρις πρωτάθλημα τα ξέχασα όλα λέμε, μπροστά σε αυτό το θέαμα . Λίγο η αδυναμία που έχω και στους 2 γονείς, λίγο ο συναισθηματικός μου κόσμος, εε δεν ήθελα και πολύ να με πάρουν τα ζουμιά..
Ωρα 08.00. Το τηλέφωνο χτυπάει στην άκρη της γραμμής ο Νικόλας, χεσμένος από την χαρά του..
"Ξύπνα βαζέλα, γεννάμε!"
"Τιιι?Γεννάμε?
"Γεννάμε μωρή κουμπάραααααααα"
Έρχομαι, ανάθεμα τον Ολυμπιακό σου ρε, έρχομαι"

Μιάμιση ώρα αργότερα ήμουν στο "Ελενα" Δεν είχε γεννήσει ακόμη..Η αναμονή κακό πράγμα, το χω ξαναπεί. Άσε που δεν είμαι καθόλου Fan! Πέρα δώθε όλοι μας, με αποκορύφωμα το Νικόλα που είχε καπνίσει και ένα πακέτο τσιγάρα για πλάκα!
Τελικά, κατά της 14:00, ο γιατρός Κρητίκαρος , μπερμπάντης βγήκε κορδοτός..Για περάστε λέμε για την κοράκλα..!
Συγκίνηση..Αυτό μόνο. Έπιασα τον εαυτό μου να λυγίζει, στη θέα αυτού του πλάσματος. Όταν δε το κράτησα στην αγκαλιά μου , άλλη αίσθηση.. "Πάρτο, είναι πολύ εύθραυστο" φώναξα στη μαία, 2 λεπτά αργότερα, και ξέσπασαν όλοι σε γέλια!
Σε τέτοιες στιγμές και ο πιο σκληρός άνθρωπος λυγίζει. Είδα τον άτρωτο και μπρουτάλ, Νικόλα να κλαίει εμένα σε άλλο κόσμο τους τριγύρω να χαμογελούν δακρύζοντας. Πολύ αντιφατικό, αλλά τόσο μοναδικό!
Με την Ναυσικά γνωριζόμαστε από 5 χρονών. Όταν την έφερε από το χέρι η μητέρα της να καθίσει στη διπλανή καρέκλα από τη δική μου, στην Α' Δημοτικού. Αυτό ήταν. Από τότε αχώριστες. Τι και αν φτάσαμε 28 χρονών, τι και αν αυτή άνοιξε καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή της, για μένα θα ναι πάντα η Ναυσικά που ξέρω. Μια απόλυτα οργανωτική κοπέλα σε σημείο που θα σου σπάσει τα νεύρα, ένας χαμογελαστός άνθρωπος γεμάτος ενέργεια, πάντα ειλικρινής απέναντι σου και σκληρή όταν βλέπει ότi κάποιος πάει να πειράξει τους ανθρώπους που αγαπάει, λάτρης της μόδας (μα είναι δυνατόν να παρατήρησες το μπουφάν μου μετά τον τοκετό?έλεος..) και πάνω απ' ολα πιστή φίλη, με όλη την έννοια της λέξης. Δεν θυμάμαι να μην ήταν ποτέ "εκεί" όταν την χρειάστηκα. Στα δύσκολα στα εύκολα, στα απλά, στα καθημερινά. Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, ξέρεις εσύ πολύ καλά το λόγο. Ευχαριστώ που πάντα μαζεύεις το μυαλό μου όταν σκορπάει άσκοπα, όταν λυγίζει το εγώ μου, όταν δεν βλέπω τόσο καθαρά όσο εσύ! Άλλωστε και αυτό είναι φιλία..Να βλέπεις αυτό που δεν μπορώ να δω εγώ καθαρά..Ίσως αν ήμουν λιγότερο ξεροκέφαλη να είχα αποφύγει πολλά..Το δούλεψα όμως το θέμα..!
Το όνομα δεν με ενδιαφέρει και μεταξύ μας κανένα δεν ενδιαφέρει..Αυτό που μου αρκεί είναι που το έζησα από τόσο κοντά και ήμουν εκεί για σένα, όχι γιατί έπρεπε αλλά γιατί το ήθελα! Μακάρι η ζωή της να είναι γεμάτη από "θέλω" από ανθισμένες ημέρες γεμάτες χρώμα..Το γκρίζο δεν ταιριάζει σε κανένα μας.. Σας αγαπάω πολύ, και αυτή η αγάπη είναι αληθινή!Να μας ζήσει!


ΥΓ: Το ότι το παιδί δεν θα γίνει βαζελάκι δεν με τσιγκλάει τόσο, όσο το γεγονός ότι δεν βγήκε ψάρι σαν την τρελή τη νονά του! Με λίγη προσπάθεια όμως όλα αλλάζουν, αν όχι στα χαρτιά σίγουρα στο χαρακτήρα! Άστο επάνω μου..!

Ακόμα και απο ψηλά μην ξεχνάς να χαμογελάς!

Ωραία ξεκίνησε αυτή η εβδομάδα.. Φονικός σεισμός στην γείτονα Ιταλία, πολλά θύματα, εικόνες βιβλικής καταστροφής, άνθρωποι άστεγοι βλέμμα χαμένο, ένας Έλληνας φοιτητής νεκρός, εκατοντάδες ακόμη αγνοούνται. Τι να πεις Κάτι τέτοιες ώρες καλύτερα να σωπαίνεις. Καλύτερα οι κάμερες να κλείνονται μέσα στα κανάλια, και να αφήνουν τους ανθρώπους να πενθούν, χωρίς να να γίνονται τσιμπούρια. Δεν βοηθάει πουθενά αυτό Το πρωί, πριν μαθευτεί το τραγικό γεγονός για τον άτυχο φοιτητή έβλεπα την μητέρα του στη τηλεόραση να φωνάζει στον γιο της να κάνει υπομονή, να δώσει ένα σημάδι ζωής. Έβλεπα την λαχτάρα στα μάτια της να τον σφίξει στην αγκαλιά της, σκεπασμένη με μια κουβέρτα. Άγρυπνη. Αλλά τι σημασία έχει ο ύπνος τέτοιες ώρες. Συγκλονίστηκα. Μπορεί να μην είμαι μητέρα, για να νιώσω όπως εκείνη, να μπω στην ψυχολογία της. Μπαίνω όμως στη θέση της μητέρας της δικής μου και σκέφτομαι πως μπορεί να είχε λειτουργήσει. Θυμάμαι το βλέμμα της όταν έμαθε για τον πατέρα μου και πως στάθηκε δίπλα του πριν μας αφήσει. Είμαι άνθρωπος όμως, και όσο και αν δεν φαίνεται και δεν το δείχνω, υπερευαίσθητος. Δάκρυσα το πρωί, στεναχωρήθηκα, είναι και οι μέρες τελευταία που μου χουν πέσει και όλα μαζί Τι να πρώτο σκεφτώ, και από που να αρχίσω να λύνω. Περίοδος, ότι να ναι. Κάθομαι και αναρωτιέμαι πολλές φορές πως τα καταφέρνω πάντα, και τα προβλήματα όλων με έναν μαγικό ανεξήγητο τρόπο, τα κάνω δικά μου. Και τα λεγε η Έλντα ένα φεγγάρι.."Βγάλε και τίποτα από την πλάτη..Θα καμπουριάσεις.."Τότε άκουγα, προσεχτικά.. Αλλά ως συνήθως οι καιροί αλλάζουν και μετά τα δυο χρόνια, της είπα ξαφνικά."Καιρός να πετάξω μόνη μου. Νομίζω δεν χρειάζομαι να σε ακούω άλλο" Και το έκανα. Από τότε πάει κοντά ένας χρόνος. Είδα πολλές αλλαγές στον χαρακτήρα μου, στο τρόπο που βλέπω τα πράγματα εκεί έξω, αλλά όσο και να το τόνιζα στον εαυτό μου, την υπερβολική ευαισθησία μου, δεν κατάφερε να την μετριάσω. Παραμένω ένας ρομαντικός άνθρωπος του οποίου το μυαλό δεν κατάφερε ποτέ κανείς να προσεγγίσει με τον τρόπο που θα ήθελα εγώ. Μπορεί και να μην τους ένοιαζε, μπορεί και να μην τους άφησα γιατί δεν άξιζε τον κόπο. Δεν έχω καταλήξει ακόμα. Ποτέ μην λες ποτέ λένε, Ι still have faith. Χαίρομαι όμως που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω που προσπαθούν να αλλάξουν αυτό το μπουρδελόκοσμο που ζούμε. Άνθρωποι που ξέρουν να σέβονται, που υπολογίζουν . Με συγκίνησε η Σοφία, όταν μου ζήτησε να πάω να μιλήσω στα παιδιά του σχολείου για το περιβάλλον.. Ποιος εγώ σκέφτηκα τότε? Και όμως, εκείνη ξέρει, τι είμαι εγώ, εγώ μπορεί όχι ακόμη 100%. Κοκκίνισα και μόνο που σκέφτηκα ότι πρέπει να αναπτύξω τις σκέψεις μου προς τα έξω.. Τελικά το αποτέλεσμα ήταν πιο αυθόρμητο από ποτέ! Πάνε χρόνια που τελείωσα το λύκειο, πάνε χρόνια που θυμάμαι την κόρη της ένα κοριτσάκι μια σταλιά και τώρα μαθαίνω ότι ετοιμάζει προτάσεις για την βουλή των εφήβων. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά όταν ξέρεις ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι εκεί έξω, χαίρεσαι που τους βρήκες στο δρόμο σου. Που σε δίδαξαν πέντε σωστά πράγματα, και μαζί με τους γονείς σου, βγήκε ένα αποτέλεσμα, αν όχι απόλυτα λογικό, τουλάχιστον ανθρώπινο! Η Σοφία για μένα, είναι από τους ανθρώπους μου με βοήθησαν να αγαπήσω το γράψιμο, να αγαπήσω την λογοτεχνία, και να έχω λόγο να είμαι "ακόμη" στο σχολείο μιας και τα υπόλοιπα μαθήματα δεν μου άρεσαν καθόλου! Δεν είναι τυχαίο πως ήταν πάντα εκεί για όλους.. Ακόμη και στη πενταήμερη..θυμάσαι??Ακόμα περιμένει να σιδερώσω το πουκάμισο ο άμπαλος!Ξέρεις εσύ..χαχα(ωραίες αναμνήσεις, ευχαριστώ!) Μέσα στα χαλάσματα, πάντα ξεπροβάλει ένα λουλούδι, ένα φυλλαράκι. Μια ελπίδα. Και η μυρωδιά του είναι πάντα μαγική, διαφορετική! Καλή μας εβδομάδα! Τα σέβη μου..

ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ:

Μου το έστειλαν και είπα να το μοιραστώ..Εσείς πόσα απο αυτά δεν γνωρίζατε?

1. Οι πιο νέοι γονείς στον κόσμο ήταν 8 και 9 ετών στην Κίνα το 1910.

2. Κάθε βασιλιάς που κοσμεί τα τραπουλόχαρτα, είναι μεγάλος ιστορικός βασιλιάς:

ΜΠΑΣΤΟΥΝΙΑ- Βασιλιάς Δαβίδ,
ΚΟΥΠΕΣ- Καρλομάγνος,
ΣΠΑΘΙΑ -Μέγας Αλέξανδρος
ΚΑΡΟ- Ιούλιος Καίσαρας

3. 111.111.111 x 111.111.111 = 12.345.678.987.654.321

4. Το άγαλμα ενός ανθρώπου πάνω σε άλογο όπου το άλογο έχει και τα δυο μπροστινά του πόδια στον αέρα ,σημαίνει πως αυτός πέθανε στη μάχη.
- Εάν το άλογο έχει το ένα μπροστινό πόδι στον αέρα ,τότε ο άνθρωπος πέθανε από τραύματα που υπέστη στην μάχη.
- Εάν το άλογο έχει και τα 4 πόδια στη γη , τότε το άτομο είχε
φυσικό θάνατο.

5. 'I am.' : Είναι η πιο σύντομη ολοκληρωμένη πρόταση στην Αγγλική γλώσσα.


6. Ερώτηση: Αν συλλαβίσεις στα αγγλικά τους αριθμούς, πότε θα βρεις για πρώτη φορά το γράμμα 'a' ?
Aπάντηση: One thousand.

7. Ερώτηση: Tι κοινό έχουν , το αλεξίσφαιρο γιλέκο, ο υαλοκαθαριστήρας αυτοκινήτου , η έξοδος κινδύνου και οι εκτυπωτές laser ?
Aπάντηση: Oλα έχουν επινοηθεί από γυναίκες.

8. Ερώτηση: Πιο είναι το μόνο φαγητό που δεν χαλάει?
Aπάντηση: Το μέλι

9. Στα χρόνια του Shakespeare, τα στρώματα των κρεβατιών
κατασκευάζονταν από σχοινιά. Όταν τραβούσαν τα σχοινιά ,έσφιγγε το στρώμα και έκανε το κρεβάτι σταθερό ,για ύπνο. Έτσι βγήκε η φράση 'goodnight, sleep tight'.

10. Στην Βαβυλώνα 4.000 χρόνια πίσω συνηθιζόταν για τον μήνα μετά τον γάμο ,ο πατέρας της νύφης να προσφέρει στον γαμπρό ένα <υδρόμελι> για να πίνει. Το υδρόμελι ήταν μπύρα με μέλι και επειδή το ημερολόγιο τότε βασιζόταν στην σελήνη (moon), ο μήνας αυτός ονομάστηκε honeymoon.

11. Στην αρχαία Αγγλία κάποιος δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδί εκτός και αν είχε την συγκατάθεση του Βασιλιά (εξαιρούνταν τα μέλη της βασιλικής οικογένειας).
Όποιοι ήθελαν να αποκτήσουν παιδί, έπαιρν αν την συγκατάθεση του
Βασιλιά και έτσι τους δινόταν μια μεταλλική πλάκα που κρεμούσαν στην πόρτα τους όταν έκαναν σεξ.
Η πλάκα έγραφε ότι διέπρατταν F.U.C.K. δηλαδή 'Fornication Under Consent of the King' (συνουσία υπό την συγκατάθεση του Βασιλιά).

12. Στη Σκοτία , ένα νέο παιχνίδι επινοήθηκε. Ο τίτλος του ήταν <<>> έτσι η λέξη GOLF εισήχθη στην Αγγλική γλώσσα.

KAI........ 13:

TO 1981

1) O πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης
3) O Πάπας απεβίωσε

TO 2005

1) O πρίγκιπας Κάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Ευρώπης
3) O Πάπας απεβίωσε

Eαν ο Πρίγκιπας Κάρολος θελήσει να ξανά παντρευτεί

και η Liverpool βρεθεί πάλι στον τελικό του Champions League,

παρακαλούμε να ενημερώσετε τον Πάπα..

ΥΓ..Και εμάς νωρίτερα όμως για το παίξουμε στο στοίχημα..

Συμβουλή..

Καλοί οι γεροντο-έρωτες "μεγάλε", αλλά όταν το πράγμα ξεφεύγει από την "πλάκα", και περνάει σε απειλές καλό είναι να επισκεφτείς κανέναν καλό γιατρό προκειμένου να μην αποβεί μοιραίο και για σένα και για τον περίγυρό σου..
Κάποια στιγμή σου είχα πει.."Ότι πηδάει κανείς καλό είναι.Το μετά είναι είναι το θέμα". Δεν με άκουσες, μεταξύ μας και εγώ μπορεί να μην σε άκουγα. Όμως εγώ είμαι 28, ελεύθερη - ήρεμη- προσγειωμένη, με "ξεφούσκωτα πλέον μυαλά" σε αντίθεση με σένα που ξεφιτιλίζεσαι και σκορπάς και τα τελευταία αποθέματα αξιοπρέπειας που σου έμειναν!
Για το καλό όλων λοιπόν, και επειδή συνήθως ο περίγυρος είναι αυτός που τα τραβάει όλα, καλό είναι να προχωρήσεις στις "ανάλογες" ενέργειες, και ξέρεις καλά τι εννοώ, προκειμένου να βρούμε "όλοι" την ησυχία μας και μέσα στο "όλοι" αναφέρω και εσένα.
Είναι ωραίο πράγμα να παλεύεις για τα θέλω σου, το κάνω και εγώ συχνά αλλά να θυμάσαι ότι και την πίτα και τον σκύλο δεν γίνεται..Εγώ το έμαθα πολύ νωρίτερα από σένα.. Εσύ πότε σκοπεύεις να το καταλάβεις?
Όσο για την άλλη πλευρά.καλό είναι να μην μεταθέτεις ευθύνες δεξιά και αριστερά και να κοιτάξεις βαθιά που έφταιξες και εσύ Το εύκολο στο ξανά είπα, είναι δείχνεις με το δάχτυλο "απέναντι". Το δύσκολο να το στρέψεις και προς τον εαυτό σου...

ΥΓ.. Τις τελευταίες μέρες η ζωή μου είναι λίγο ανάστατη λόγω κάποιων προσωπικών θεμάτων.. Λές και εμείς είμαστε σε φανταστική "φόρμα" και θέλαμε κάτι να μας ξυπνήσει..Το σκέφτηκα πολύ πριν γράψω το συγκεκριμένο post κυρίως γιατί αφορά ανθρώπους του περιβάλλοντός μου που αγαπάω και που παρότι είναι πολύ μεγαλύτερης ηλικίας από εμένα λειτουργούν σαν ανήλικα..Θα μου πεις στα δύσκολα λίγοι άνθρωποι λειτουργούν με βάση τη λογική και το συναίσθημα σε ισορροπία. Συνήθως υπερτερεί το συναίσθημα..Και επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση το συναίσθημα που κυριαρχεί είναι "θυμός", έχω αρχίσει να αγχώνομαι..Σοβαρευτείτε γιατί έχουμε και "δουλειές"..

Ταξίδι στο..Λασίθι.

Επτά μέρες ήταν και πέρασαν. Σαν νερό Ούτε που τις κατάλαβα για να πω την μαύρη μου αλήθεια. Αλλιώς τα χα σχεδιάσει αλλιώς προέκυψαν Άλλωστε αυτή δεν είναι η μαγεία του απρόβλεπτου που λέγαμε στο παρελθόν? Ναι αυτή είναι τολμώ να απαντήσω. Η μαγεία του σχεδιάζω πράγματα που ποτέ δεν παίρνουν σάρκα και οστά και στην θέση τους μπαίνουν άλλα πλάνα, άλλες εικόνες άλλοι άνθρωποι, άλλες απαντήσεις.
Την άδεια μου την περίμενα μήνες τώρα. "Θα φύγω, θα ταξιδέψω, θα , θα ,θα" Σαν πολιτικός ένα πράγμα μιλούσα. Τελικά ένα ατύχημα στο πόδι με κράτησε στην Αθήνα, τα εισιτήρια έμειναν open(ναναι καλα ο πράκτορας) και εγώ μετά από πολλούς μήνες απήλαυσα μια Κυριακή στην Αθήνα όλο δική μου, χωρίς ποδόσφαιρο , έννοιες, γκρίνια και τρέξιμο! Και δεν με χάλασε καθόλου ομολογώ! Απόλαυσα πλάι στη θάλασσα τον πιο ωραίο καφέ, σε εκείνο το γνωστό μέρος που δεν αλλάζω με καμία καφετέρια στο πλανήτη. Εκεί, στο καβούρι..Θυμάσαι? Εκεί που το κύμα σκάει πάνω στη ξύλινη κατασκευή, εκεί όπου ο διπλανός μοιράζεται ακόμη και με σένα τους προβληματισμούς του. Εκεί που γίνεστε όλοι μια παρέα! Σε εκείνη την καφετέρια έχω περάσει πολλές φάσεις τις ζωής μου, και με διαφορετικά πρόσωπα. Φιλικά και μη. Είχα καιρό και να πάω , αλλά και απλά να περάσω! Νομίζω αρνιόμουν βαθιά μέσα μου, αλλά τελικά, όπως πάντα καταλήγω, "όλα είναι θέμα μυαλού"! Η τρίωρη συζήτηση με το "καρφί" αποδείχτηκε αρκετά εποικοδομητική Πέρα από τις πλάκες και το γνωστό καθημερινό πείραγμα, σε όσα είπε δεν είχε άδικο. Κ' ας μη του το παραδέχομαι σχεδόν ποτέ, ξέρω πως κατά βάθος με ξέρει πολύ περισσότερο απ' οτι μπορεί εγώ τον εαυτό μου! That's friends for άλλωστε δεν λένε!Για να παρατηρούν αυτά που δεν μπορείς εσυ να δεις καθαρά!
Η μέρα κύλησε τόσο αργά, που οι ελάχιστες ώρες που βολοδέρναμε φάνηκαν, μέρες! Γέλασα πολύ ένοιωσα παιδί, κόντεψα να γκρεμοτσακιστώ στα βράχια του "καταφύγιου" , έβγαλα τις πιο άκυρες φωτογραφίες που μπορούσα να βγάλω, αλλά το ευχαριστήθηκα με την ψυχή μου!
Στο γυρισμό ένοιωθα ότι είχα πάει ένα ταξίδι, τόσο γεμάτο και ευχάριστο ενώ στη πραγματικότητα ήμουν μόλις λίγα χιλιόμετρα απο το σπίτι μου!
Οι τελευταίες δυο μέρες πριν την επιστροφή στην μουντή καθημερινότητα είχα προαποφασίσει πως θα είναι για μένα! "Σπιτώθηκα" για τα καλά, είδα τα dvd που τόσο καιρό μου φώναζαν "μας έχει παρατήσει" , ασχολήθηκα με το δωμάτιο μου, πράγμα εξαιρετικά επίπονο, έβαψα τα μαλλιά μου και είδα και την μητέρα μου επιτέλους να χαμογελάει καθώς με είδε για παραπάνω από μια ώρα που συνήθιζα να βρίσκομαι στο σπίτι!
Συμπέρασμα? Τελικά δεν είναι τόσο το ταξίδι στη κυριολεκτική του έννοια που σε χαλαρώνει και σε κάνει να ξεφεύγεις, όσο το ταξίδι που επιτρέπεις στο μυαλό σου να κάνει! Ακόμη και αυτο, θα το δεχτεί με χαρά, έστω και αν η απόσταση που θα διανύσει είναι ελάχιστη..Τα σέβη μου.

ΥΓ. Δεν θα ξεχάσω πως πρέπει να μεγαλώσω, αυτό στο υπόσχομαι! Άντε και στο γάμο σου εγώ, τα καλύτερα!χεχε

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1

Λίγο πρίν τη δύση ο αέρας φυσούσε δυνατά.Τα μαλλιά της ανέμιζαν στο κρύο βοριαδάκι, που της διαπερνούσε όλο το κορμί. Στάθηκε στην άκρη του γκρεμού παρατηρώντας τη Θάλασσα. Τα κύμματα εσκαγαν επάνω στα βράχια σαν να τα κατάπιναν. "Όμορφο θέαμα",σκέφτηκε. Όμως το μυαλό της γυρνούσε τριγύρω απο την ίδια σκέψη. Πατέρας της ήταν άλλωστε. Ήδη της έλλειπε πολύ. Όσα και άν είχαν συμβεί ήταν αίμα της δικός της άνθρωπος. Κομμάτι του εαυτού της. Ξαφνικά ήρθαν στο νού της τόσες στιγμές, σαν ενας σωρός φωτογραφίες που όσο τις κοιτάς τόσο σου φέρνουν στο νού εμπειρίες ιστορίες με φώς, αλλα και σκοτάδι. Στη δική της περίπτωση όλα φώτισαν. Μια σκέψη ακολούθησε το χαμογελό της. Μια έκφραση που συνήθηζε να της λέει μια σοφή φίλη της. "Χριστίνα, όταν επέλθει χωρισμός μετα απο μια μεγάλη σχέση, θα καταλάβεις το μέγεθος της αγάπης που της είχες, οταν σου έρχονται στο νού μόνο οι χαρούμενες στιγμές.Οι θετικές στιγμές, τα γέλια οι χαρές". Ενοιωθε μπερδεμένη..Για ακόμη μια φορα τα είχε τσουκρίσει με το Μάκη. ΄
Καθισμένη στο παγκάκι της πλατείας προσπαθούσε να ρουφήξει όσο περισσότερη ενέργεια μπορούσε. Ενοιωθε τόσο μπερδεμένη. Τι πραγματικά είναι αυτό που νοίώθει ή μαλλον τι πραγματικά είναι αυτό που έχει ανάγκη να νοιώσει αυτή τη στιγμή?Ειναι ώρες που σκέφτεται τόσο έντονα την ασφάλεια που της δίνει η σχέση της με το Μάριο, αλλα και πάλι είναι τόσο έντονη η επιθυμία της να νοιώσει το παράνομο το όποίο της ξυπνάει εποχές ελευθερίας. Τι ναι άραγε αυτό που την έκανε σε μια τόσο ήρεμη περίοδο της ζωής της να να αναστατωθεί τόσο ώστε να προχωρήσει σε άγνωστα μονοπάτια?. Το πρόσωπο του, το μυστήριο που κρύβουν τα μάτια του, το συναίσθημα του ανακαλύπτωι, κάτι που έχει ξέχασει να κάνει με το Μάριο έδω και πολύ καιρό. Ειναι σαν να είχε δυο φωνές μέσα της να της λένε δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.Δυο τελέιως διαφορετικά συναισθήματα.Απο τη μια η ασφάλεια η οποία πάντα δεν είναι και δεδομένη, και απο την άλλη το άγνωστο..Σ'αγαπάω ψυθίρησε, και αμέσως μετά χαμογελασε..Ειμαι ερωτευμένη.Ηταν τόσο δυφορούμενο, τόσο δύσκολο να το βάλει σε μια σειρα..Αναστέναξε!Μόλις είχε βρεί δουλεια για το μυαλό της για τις επόμενες ημέρες ίσως και μήνες...Αστραπιαία όμως το μυαλό της γύρισε στο βλέμμα του Νίκου.Αυτός ο άνθρωπος τελικά ήρθε στη ζωη της για κάποιο λόγο την δεδομένη στιγμή, δεν μπορεί να ναι τυχαίο, μονολόγησε.Η το άλλο σενάριο λέει και ότι ο Θεός δοκιμάζει την ψυχή της.
Με αργές κινήσεις έσφιξε πάνω της το παλτό της και αγκαλιασε με τα χέρια της το σώμα της.Μια στάλα βροχής έσταξε στο μέτωπο.Όμορφη αίσθηση. Πήρε μια βαθιά ανάσα,ρουφόντας τόσο οξυγόνο όσο είχε ανάγκη το σώμα της για να χαλαρώσει.Λάτρευε την βροχή όσο τίποτα!
Σηκώθηκε..Ενοιωσε τόση ανακούφυση και χαμογελώντας μονολόγησε "κάθε λεπτό μας αξίζει οσο τίποτα άλλο, αν ρωτήσεις έναν ανθρωπο μεγάλης ηλικίας, καθε λεπτό που περνά μας διδάσκει κατι περισσότερο απ'οτι γνωρίζουμε, καθε λεπτό, μας δίνει περισσότερο καιρό για όνειρα και φιλοδοξίες, καθε λεπτό..λοιπόν αξίζει να το ζείς για τον εαυτό σου" Και αυτό αποφάσισε να κάνει, να ζήσει για τον εαυτό της..
Αποφάσισε να κάνει ένα μεγάλο περίπατο, ενοιωθε γεμάτη ξαφνικά.Απο εικόνες απο ερωτηματικά απο πολλά. Δίνει παντού και δεν κρατάει τίποτα για εκείνη. "Αρα πώς είναι να παίρνεις, άρα πως είναι να μην δίνεις?" μονολόγησε και αμέσως τη διαπέρασε ρίγη. Πως μπορούν οι άνθρωποι να μη δίνουν, πως μπορούν να μήν αγαπούν όλοκληρωτικα.Εκείνη δεν μπορούσε να σκεφτεί πως είναι να μην δίνεις ψυχή και σώμα εκεί που λατρεύεις.Εκείνοι όμως μπορούν. Σε τι ωμό απο συναισθήματα κόσμο ζούμε, πόσο μακρυα είναι οι άνθρωποι απο την αίσθηση, απο την αναζήτηση του εαυτού τους οτιδήποτε και αν περιλαμβάνουν αυτες οι δυο λέξεις ."Αίσθηση, αναζήτηση"
Περπατώντας , η βροχή όλο και δυνάμωνε, και εκείνη όσο δυνατή και αν προσπαθούσε να πίσει το εαυτό της οτι είναι, κάτι εξακολουθούσε να τη κρατάει, κάτι, κάτι της έλειπε. Είπε οτι θα ζήσει για εκείνη, αλλα δεν είναι τελικά στο αίμα της. Δε το αντέχει, θέλει να μοιράζεται, να γέλαει να κλαίει, να αγαπάει και να την αγαπούν. Δεν είναι τόσο απλό, και αυτό είναι που την πονά περισσότερο απ'ολα. "Αχ κορίτσι μου" μονολόγησε, "Γιατι ναναι τόσο περίπλοκα όλα, γιατι". Όταν ήταν ήταν μικρή της φαίνονταν όλα τόσο απλά, τελικά είναι τόσο δύσκολα.Η ζωή είναι βουτηγμένη στο ψέμα και την ουτοπία. Λές οτι αγαπάς αλλα κάτι σου λείπει, λές οτι νοιάζεσαι αλλα πάντα κάποιος θα σου αποδείξει το αντίθετο, λές οτι αφήνεις πίσω ότι σε ενοχλεί αλλα πάντα, κατι θα βρεθεί να σου θυμήσει εικόνες του παρελθόντος γεμάτες πόνο και οργή .
Στάθηκε στη μέση της πλατείας, η ώρα κόντευε δωδεκάμιση, ούτε που καταλαβε πως πέρασε η ώρα. Ένοιωσε την ανάγκη να ουρλιάξει, για τα χάμενα νιατα της, για τις λάθος επιλογές της, για τα γιατί της, για εκείνη.ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ. Το ουρλιαχτό, της μαλάκωσε τη ψυχή. Αλλη αίσθηση..Λές και ήταν γυμνή, λές και δεν φορούσε τίποτα.Ένοιωσε απελευθερωμένη απ'ολα και απο όλους, και ετσι αργα, αργα..επέστρεψε στη οδό, ελευθερίας,στη δική της ελευθερία, του σπιτιού της.
Μετα απο μια τόσο έντονη βραδιά, σειρά πήρε η ηρεμία, άφησε πίσω της τον πατέρα της, το Μάριο το Νίκο, θα τα ανέλυε σε άλλο κεφάλαιο της μοναξιάς της. Τώρα θέλει να ζήσει λίγο για εκέινη. Θα αφησει πίσω τα μυστικά, δεν ηταν έτοιμη να τα μοιραστεί με κανένα. Τώρα θα μοιράζεται μόνο στιγμές. Και με τους δυο μονολόγησε ξυπνώντας μέσα στα σατέν κοκκινα σεντόνια. Για μια φορά θα κάνω αυτό που θέλω και όχι αυτό που πρέπει. Μαμααααααααααααα καφεεεεεεε!!!Με φουντούκι εεεεε!!!
Αχ αυτή η μαμα της Αγγελος σωστός, βράχος δίπλα στα παιδιά της μετα το θάνατο του πατέρας της. Τον έχασε όταν η Χριστινά ήταν μόλις 15 χρονών και ο Βασίλης ο αδερφός της 12. Θα μπορούσε να είχε ξαναπαντρευτεί την καλοκοίταγαν πολλοί, αλλα εκείνη ήταν ανένδοτη. Άλλον απο το αρκουδακι της όπως αποκαλούσε χαριτολογώντας το Γιάννη, το πατέρα των παιδιών της δε θα έβαζε ούτε στο σπίτι της αλλα περισσότερο στη ψυχή της.
"Ναι παιδάκι μου ναι, στα έχω έτοιμα.Σήκω"..
Χαμογέλασε η Χριστίνα...Η σημερινή μέρα θα ήταν αφιερωμένη στον εαυτό της.Πετάχτηκε απο το κρεβάτι, φόρεσε τη ρόμπα της και κατευθύνθηκε προς τη κουζίνα.Η μυρωδιά του ζεστού καφέ την οδηγούσε μηχανικα προς το τραπέζι.Απόλαυσε μαζί με τη μητέρα της το πιο ωραίο και γαλήνιο πρωινό της ζωής της.
"Θα πάω στο κέντρο για ψώνια μαμα, θα τα πάρω όλα, ότι έχασα θα το κερδίσω ξανα"
"Να πάς παιδί μου, αχ να σε έβλεπα να χαμογελάς πάντα έτσι. Ποναει η ψυχή μου όταν είσαι θλιμμένη..
Έσκυψε και τη φίλησε τρυφερα η Χριστίνα..Σα τα μάτια της θα την πρόσεχε.Πάντα δίπλα της.Ειναι κάτι τελείως δικό της, ο μόνος άνθρωπος που τη στήριζε πάντα, εστώ και αν δεν ήταν απόλυτα ειληκρινής απέναντι της στο παρελθόν.Πολύ αργότερα κατάλαβε πως δεν το έκανε επίτηδες...


ΥΓ. Το κείμενο αυτό γράφτηκε δύο περίπου χρόνια πρίν. Αποτελεί φανταστική ιστορία που τελικά όπως αποδείχτηκε πολλά απο εκείνα που γράφτηκαν τότε ήταν προφητικά για τον άνθρωπο που τα έγραψε. Το τέλος της πορείας της Χριστίνας είναι αποφασισμένο, ευτυχώς δεν μοιάζει σε τίποτα με την πορεία της ψυχής και της καθημερινότητας της δικής μου που την εμπνεύστηκα Μέχρι στιγμής τουλάχιστον...

Ο νόμος του "Ζέπελιν"

Ωραίο πράγμα το μπαλκόνι στα σπίτια.. Αααα όλα κ'ολα. Είμαι φαν και δεν σηκώνω κουβέντα! Κάθεσαι αραχτός κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες στο μπαμπού(καλά και χωρίς μπαμπού πάλι κάθεσαι) απλώνεις και τα πόδια στο σκαμπό, ποτάκι στο χέρι, καλή παρέα, αεράκι και δεν πάνε πνιγούν τα πάντα! Ο "Παναθηναϊκός και η Μάντσεστερ να κερδίζουν, οι άλλοι να πάνε τα γαμηθούν (ναι εντάξει οκ, το έγραψα όπως με βολεύει, πειράζει??)
Και εκεί που με περίσσια χάρη αερίζεις τις πατούσες σου(χμμ) απολαμβάνεις το τσιγαράκι σου , το ποτάκι σου και λές τις μαλακίες του αιώνα με τους κολλητούς σου, τσούπ πετάγεται σαν να μην πω τι ο γείτονας απο το απέναντι μπαλκόνι και σε καρφώνει ενώ παράλληλα προσπαθεί να ακούσει τι θα πεις, μπας και βγάλει και καμία είδηση να χει να πορεύεται με τους υπόλοιπους της γειτονιάς στην επόμενη μάζωξη tea hour σε κάποιο από τα γνωστά σπίτια της γειτονιάς!Kαι όλα αυτα ενώ ποτίζει..καθαρίζει κτλ κτλ!
Και να ήταν μόνο το καλοκαίρι..Είναι πάντος καιρού και εποχών ο mr Ζέπελιν γείτονας! Ελέγχει τους πάντες και τα πάντα, ξέρει πότε φεύγεις πότε έρχεσαι με ποιον τα χεις, πώς είναι ο συγκεκριμένος, τι αμάξι οδηγεί, πάνω κάτω την ηλικια του(κόβει βρε το μάτι) και ποιες είναι οι φίλες σου - φίλοι σου! Ότι πάλι δεν γνωρίζει γιατι δεν έχει πηγή για πληροφόρηση, ααα δεν πτοείται Σε ρωτάει..Σιγά μην δεν κάνει ρεπορτάζ..Πως θα έχει μια εμπεριστατωμένη άποψη..Τι, μεσοβέζικα πράγματα?Οοοοοοοοχι, καλέ μου! Ή κάνουμε σωστές δουλειές ή δεν κάνουμε!
Και το μεγάλο γέλιο της υπόθεσης γείτονας, είναι ότι ενώ ξέρει πως γνωρίζεις οτι σε παρακολουθεί, προσπαθεί να το καλύψει κοιτώντας αδιάφορα προς άλλη κατεύθυνση την ώρα που φεύγεις ή καλύπτεται πίσω από ένα παντζούρι το οποίο ίσα ίσα που ανοίγει για να μπορεί να παρακολουθεί με την ηρεμία του χωρίς να δίνει στόχο! Λες και εσύ δεν τον βλέπεις..Εντάξει έναν αστιγματισμό τον έχω αλλά εντελώς γκαβή δεν είμαι!
Τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση? Σαφώς και δεν αμπαρώνεσαι μέσα, σαφώς και δεν πας στην άλλη γωνία για να σε πάρει ο φίλος ή η φίλη σου με το αυτοκίνητο!Λειτουργείς σαν να μην υπάρχει, απλά την κατάλληλη ώρα, του δίνεις να καταλάβει με τον δικό σου μοναδικό τρόπο πόσο τρόμπας είναι ενώ παράλληλα πουλάς και το παραμύθι του αιώνα το οποίο (στανταρ άσσος), θα μάγευε ακόμη και το Φώσκολο!
Π.χ Στη δική μου περίπτωση μια μέρα ο περίεργος γείτονας είχε λυσσάξει για τον τόπο προορισμού του αδερφού μου καθώς παρατήρησε έντονη κινητικότητα στο σπίτι και βαλίτσες στο αυτοκίνητο!
Σενάριο Α' :"Αναχωρεί για Αμερική, καθώς θα διαπραγματευτεί την εξαγορά ενός σπιτιού γιατί κατά ένα μεγάλο μέρος θα χρειαστεί να μετακομίσει εκεί, λόγω εργασίας..Ασε άσε, πάει να σκάσει η μάνα μου"
Σενάριο Β: Αποφάσισε να μετακομίσει σε δικό του σπίτι!
Σενάριο Γ: Και εσένα ρε μεγάλε τι σε νοιάζει που θα πάει?Έχεις σκοπό να καλύψεις τα έξοδα( αυτό το σενάριο παίζει να εκφραστεί μόνο σε περίπτωση έντονων νεύρων, όπου το τελευταίο που σε απασχολεί είναι να ασχοληθείς με το γείτονα. Εκεί ούτε με σένα δεν ασχολείσαι καλά καλά! Ε εκείνη τη μέρα δούλεψε το σενάριο Α το οποίο τον άφησε μαλάκα!
Η ονομασία Ζέπελιν βγήκε εντελώς αυθόρμητα μια μέρα και τελικά για την συγκεκριμένη περίπτωση των γειτόνων μου τουλάχιστον ταιριάζει γάντι! Δεν θα μου κάνει εντύπωση αν ξέρουν και λεπτομέρειες από την φορολογική μου δήλωση!Για την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς μου πχ, γνωρίζουν τα πάντα! Επειδή όμως είναι γνωστό πόσο μου τη δίνει η αδιακρισία στον άνθρωπο καθώς επίσης πόσο με εκνευρίζει το πισώπλατο κουτσομπολιό και επειδή το στόμα μου δεν μένει για κανένα λόγο κλειστό όταν μιλάμε για τέτοιους ανθρώπους, ααα μια καφρίλα ενίοτε την βγάζω! Όχι ότι αγχώνονται, μπα..Από το ένα αυτί μπαίνει και από άλλο βγαίνει, αλλά τουλάχιστον τους δείχνεις ότι "ρε μεγάλε σε έχω πάρει χαμπάρι, μην μου κρύβεσαι πίσω από τα στόρια) Πράγμα που εξέφρασα μια μέρα όταν παρατήρησα το κεφάλι να κρύβεται πίσω από την μπαλκονόπορτα! "Εεεε, καλησπέρα,φώναξα. Καλέ έχει τόσο καλό καιρό έξω μην κάθεσαι πίσω από το παντζούρι, κρίμα είναι"!!Έμα...
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ανθρώπων η επιστήμη έχει σηκώσει τα χέρια ψηλά, γιατί τα "πόδια" για κανένα λόγο πιστέψτε με! Τα σέβη μου!


Υγ: Ενημερωτικά, αν δεν με δείς στο Σ.Κ, έχω πάει να παραλάβω τα κλειδιά του νέου διαμερίσματος στα Καλάβρυτα.. Αν αργήσω φάτε!