Knocking on heaven's door...

Χάθηκα το ξέρω. Αλλά λίγο οι υποχρεώσεις οι εργασιακές, λίγο οι προσωπικές δεν μου έδιναν και πολύ χώρο και χρόνο να κάτσω να αναπτύξω τα όσα ζω το τελευταίο διάστημα Άσε που δεν ενδιαφέρουν και κανέναν. Κρατάμε το γεγονός ότι χαμογελάμε σε όλους τους τομείς, μετά από 2 περίπου χρόνια, και αυτό αρκεί. Δυο χρόνια πέρασαν, από τότε που ο πατέρας μου έφυγε από κοντά μας. Δυο δύσκολα χρόνια με πολλά ερωτηματικά, νεύρα και απορίες, αναποδιές, τραγελαφικές καταστάσεις, αλλά πολύ ένταση και ενέργεια για να συνεχίσεις παρακάτω. Ο Θάνατος σου, με πόνεσε, με λύγισε, αλλά με έμαθε να πατάω ακόμη πιο γερά στα πόδια μου. Να δέχομαι τα λάθη μου και να τα πληρώνω μόνη χωρίς το κατσάδιασμα σου, το οποίο ομολογώ πως μου έχει λείψει αρκετά. Και ναι, είναι αρκετά από τότε. Νομίζω πως περιπλανιόμουν μέσα σε έναν άδειο κόσμο προσπαθώντας βρω τα δικά μου πατήματα, ενώ παράλληλα η εικόνα σου ήταν πάντα τριγύρω, εκεί να θυμίζει πως τελικά για τα πάντα υπάρχει η πρώτη φορά. Πρώτη φορά χωρίς να υπάρχει "τετράδα" στο τραπέζι, πρώτα γενέθλια, γιορτή, Χριστούγεννα, Πάσχα, κτλ. Δεν περίμενα ποτέ να με καταλάβουν στην ζωή μου,δεν το επεδίωξα κιόλας Καθένας από εμάς κρύβει το δικό του γολγοθά, και όσο και να θέλει να τον μοιραστεί, πάντα ένα μέρος θα μένει βαθιά χαραγμένο στην ψυχή του. Και εσύ είσαι πάντα μέρος μου,κομμάτι μου. Η ζωή συνεχίζεται, ναι. Αυτό κάνω και εγώ, και αυτή τη φορά νομίζω πως είμαι σε καλό δρόμο!(?) Μεγάλες κουβέντες δεν λέω. Τις έκοψα καιρό τώρα. Άσε που ξεχνάω εύκολα. Υποσχέσεις, προγράμματα,ραντεβού. Για το επόμενο πεντάλεπτο, ότι θες. Από κει και πέρα, από εκεί και πίσω,λυπάμαι. Αλσχάιμερ με το ζόρι!
Είμαι η Μαρίνα, και μετά από 2 χρόνια χωρίς εσένα, είμαι καλά. Κράτησα την θετική σου πλευρα, τις όμορφες εικόνες σου. Σε χαρτί, αλλά κυρίως στο μυαλό μου! Κράτησα ότι με κάνει να χαμογελάω, και να σκέφτομαι πόσο περήφανη είμαι που σου έμοιασα! Μετά από δυο χρόνια, I'm knocking on heaven's door just to tell you, thank you....!
Μας λείπεις,πολύ!
Τα σέβη μου!

ΧαμοΓΕΛΑΤΕ, δεν κοστίζει!

Μέρα ηλιόλουστη μετά από ένα συνεχόμενο τριήμερο που δεν άφησε στεγνό τίποτα πάνω στην Αθήνα! Κατευθύνομαι προς Μαρούσι,μπας και τελειώσουν ποτέ αυτές οι ρημάδες οι φυσικοθεραπείες, και μαζί τελειώσω και εγώ τα δρομολόγια στα Β. προάστια που με αναγκάζουν να σηκώνομαι με τις κότες, καθημερινά. Το μόνο που σώζει την κατάσταση είναι ότι ο γιατρός είναι πράσινων,αγωνιστικών φρονημάτων, και έτσι περνάει κάπως ευχάριστα η ώρα.

Η μέρα προβλεπόταν πιο τέλεια από ποτέ. Η διάθεση στο φουλ και εγώ μαζί με τη "ξαδέρφη" ανοίγουμε το κουτί με τις ιστορίες. Σύγχρονες, αρχαίες, παλιομοδίτικες, μοντέρνες...Απ όλα είχε ο μπαξές! Ανάμεσα στην ιστορία του Τραμ και της ντουντούκας, η Στέλλα γελάει με την ψυχή της... Από το βάθος του ηλεκτρικού ακούγεται μια φωνή "Κορίτσια στο σαλόνι σας, νομίζετε ότι βρίσκεστε?" Ένας ηλικιωμένος κύριος κοντά στα 70 μας κοιτούσε θυμωμένα, με βλέμμα που απαιτούσε να βγάλουμε το σκασμό. "Καθένας με τα προβλήματα του", μου λέει η Στέλλα "Μην δίνεις σημασία"!

Σημασία δεν έδωσα, αντιθέτως προβληματίστηκα Για το γεγονός πως σε ένα τρένο γεμάτο ανθρώπους ουδείς χαμογελούσε. Για γέλιο, κανένας λόγος. Αγριεμένες φάτσες, προβληματισμένοι άνθρωποι, κάποιοι εξ αυτών μεγάλης ηλικίας οι οποίοι και που αναπνέεις ακόμη ενοχλούνται!

Τι συμβαίνει ρε παιδιά? Γιατί τόση κατήφεια? Γιατί τόσα νεύρα? Και δεν αναφέρομαι μόνο σε ανθρώπους του ηλεκτρικού και του μετρό. Αλλά και για όλους αυτούς που μας περιτριγυρίζουν τους οποίους παρατηρώ καθημερινά με μια γκρίνια στο στόμα. Λέτε να είναι η περίοδος ή περίοδος με την κυριολεκτική της έννοια?

Για μένα το χαμόγελο-γέλιο είναι πηγή ζωής. Αν το έχανα ποτέ, θα έχανα και τον εαυτό μου. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ορισμένοι άνθρωποι το κλειδώνουν στο ντουλάπι της ψυχής τους, για αρκετά μεγάλο διάστημα, διαλέγοντας το πρόσωπο του προβληματισμού

Δεν ζω σε άλλο πλανήτη, σας προλαβαίνω. Εδώ, ζω, και εγώ!Όπως ακριβώς το έγραψα όμως. Ζω! Και το ζω περιλαμβάνει τα πάντα!!!Τα σέβη μου!

ΥΓ "Πότε ήταν η τελευταία φορά που γέλασες με την ψυχή σου?" Εγω πάλι την περασμένη Κυριακή! Και το καταχάρηκα!!! Και στα δικά σας...!

Δεύτερη ευκαιρία...

Ήμουν μόλις 15 ετών. Το ίδιο και εκείνη. Μαζί μεγαλώσαμε. Παίζαμε "μήλα" και κρυφτό στην πλατεία. Εκείνη επαναστάτρια και ανεξάρτητη από μικρή. Το ίδιο και εγώ, σε μικρότερο βαθμό, βέβαια Ίδιες, και συνάμα τόσο διαφορετικές
Περνούσαμε τα καλοκαίρια παρέα, στο ίδιο σπίτι. Λόγω συγγένειας οι γονείς μας περνούσαν πολύ χρόνο μαζί.
Εγώ διστακτική αλλά εγωίστρια. Εγκλωβισμένη πίσω από τα πρέπει του πατέρα μου ακόμη. Εκείνη με πιο ελεύθερη βούληση, απίστευτα νευρική και εριστική. Κι όμως ήταν αίμα μου. Ήθελα να μπορούμε να συνεννοηθούμε,τουλάχιστον!
Θυμάμαι έντονα, τις στιγμές που ο πατέρας της, της επέτρεπε να βγει έξω να δει φίλους, ενώ εμένα όχι. Εκείνη μπορούσε να πηγαίνει σε πάρτι,ενώ εγώ όχι. Εκείνη μπορούσε να πάει διακοπές μόνη,εγώ όχι. Ήμουν μικρή κατά τη λογική του πατέρα μου. Τότε, αυτό με εκνεύριζε. Τώρα μπορώ να καταλάβω. Δεν ήμουν μικρή, ήμουν πολύ μικρή!
Τα χρόνια κύλισαν με μόνη διαφορά ότι τα κοινά μας καλοκαίρια έπαψαν να υπάρχουν. Μεγαλώσαμε. Άλλοι περισσότερο,άλλοι λιγότερο. Μέχρι εκείνο το απόγευμα. Που όλα άλλαξαν...
Η ανακάλυψη ότι ένας πολύ κοντινός σου συγγενής, είναι μπλεγμένος με ναρκωτικά, σε σοκάρει. Δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις. Όταν ανακάλυψα ότι εκείνη ήταν μπλεγμένη με ουσίες, δεν ήξερα πως να αντιδράσω. Δεν μίλησα ποτέ στους γονείς της. Ούτε καν στους δικούς μου. Φοβήθηκα, το ομολογώ και παράλληλα δεν ήθελα να την προδώσω Τίποτα δεν μένει κρυφό όμως, ευτυχώς για εκείνη, όπως αποδείχτηκε.
Δεν άκουγε κανένα και τίποτα. Βούλιαξε βαθιά στο βούρκο και αρνιόταν να βγει από εκεί. Ήταν εντελώς άλλος άνθρωπος. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν πως θα εξασφαλίσει χρήματα. Με οποιοδήποτε κόστος, χωρίς να υπολογίζει.
"Κοιταζόμουν στον καθρέφτη και δεν έβλεπα τίποτα διαφορετικό", λέει τώρα.
Τα χρόνια πέρασαν, η κατάσταση άρχισε να γίνεται μη αναστρέψιμη. ότι προσπάθειες έγιναν αποδείχτηκαν άκαρπες. Η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο. Φοβόμασταν όλοι το χειρότερο. Και ξαφνικά οι γονείς της μαθαίνουν για ένα χριστιανικό κέντρο απεξάρτησης. Το λεγόμενο ΡΕΤΟ με έδρα την Ισπανία. Ήταν η τελευταία ελπίδα...
01/10/09 (3,5 χρόνια αργότερα)

-Θα περάσω να σε πάρω από το μετρό του Πειραιά στις 14.00, να πάμε για καφέ!Οκ?
-Οκ?

Ένας τελείως διαφορετικός άνθρωπος ξεπρόβαλε μπροστά μου. Ένα κορίτσι γεμάτο ζωή. Γεμάτο ευγένεια, και όνειρα. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό που έβλεπα μπροστά μου, ήταν η ξαδέρφη μου. Η παρέα των παιδικών μου χρόνων. Πιο υγιής από ποτέ, πιο ζωντανή από ποτέ. Ήθελα να κλάψω, από χαρά!
Στις 4 ώρες που περάσαμε παρέα, μου είπε τα πάντα. Για τις δύσκολες πρώτες μέρες που έζησε στο Οβιέδο, για την περίοδο προσαρμογής, για το πόσο τυχερή είναι που είναι ζωντανή...Και εγω απλά παρατηρούσα, αμίλητη. Έναν εντελώς άλλον άνθρωπο μπροστά μου. Απεξερτημένο, χαμογελαστό,συνειδητοποιημένο, ελεύθερο, όπως είπε και εκείνη.
"Είχα μια δεύτερη ευκαιρία και την εκμεταλλεύτηκα Είμαι ελεύθερη!"
Η εξάρτηση ποτέ δεν ωφέλησε κανένα. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε ναρκωτικές ουσίες. Η.... κατάφερε να βρει τον δρόμο της. Δεν θα γυρίσει ποτέ πίσω στην Ελλάδα, όπως μου τόνισε. "Δεν με κρατάει τίποτα εδώ. Εκεί έχω βρει τον δικό μου δρόμο, και σκοπεύω να τον ακολουθήσω".
Αξίζεις και εσύ..μια δεύτερη ευκαιρία..Στο χέρι σου είναι!


ΥΓ Για περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με το πρόγραμμα της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης "ΡΕΤΟ", μπορείτε να απευθυνθείτε: http://www.maranatha.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=166

Πληροφορίες: κιν. 6979808822 και σταθερό 210-6625096
21o ΧΛΜ. ΛΕΩΦΟΡΟΣ ΑΘΗΝΩΝ- ΛΑΥΡΙΟΥ, ΘΕΣΗ ΚΑΡΕΛΑ 19400 ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ

Ασθένεια φθινοπώρου

Aυτό με το φθινόπωρο, το είχα από παιδί ένα πράγμα. Αυτό το κλείνομαι λίγο σε μένα,χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος, με το πρώτο κρύο αεράκι της εποχής Με τη πρώτη ζακέτα που θα κρατήσω στο χέρι μου.
Άρνηση νομίζω λέγεται να αφήσω πίσω μου το καλοκαίρι. Την εποχή που λατρεύω.
Το φετινό καλοκαίρι μπορεί να μην μου πρόσφερε απολύτως τίποτα θετικό αντίθετα ήταν ένα από τα πιο περίεργα καλοκαίρια της ζωής μου. Μου άφησε πολλά να σιχαίνομαι, αλλά τόσα να χαμογελάω, και αρκετά να θυμάμαι. Από "νωρίς" έδειξε τα δόντια του, απρόσμενα αφήνοντας στη ψυχή μου γλυκόπικρη γεύση. Ακολούθησαν πολλές αλλαγές σε όλους τους τομείς, θετικές ή αρνητικές δεν ξέρω. Δεν έχω καταλήξει.
Και τώρα, με μια ζακέτα αγκαλιά καλωσορίζω μια νέα εποχή, που κρύβει υπερβολικές ώρες δουλειάς, και ακόμη περισσότερες ώρες σκέψης. Καλά είναι και τα δυο, δεν με χαλάνε. Άλλωστε όπως λένε, όποιος δεν σκέπτεται, συσκέπτεται, και εγώ μισώ τις συσκέψεις!
Τα 1,6 κυβικά της " γερμανικής σοκολάτας" μου με συντροφεύουν στα νέα μου ταξίδια, τα βροχερά. Η θέση του συνοδηγού μπορεί να μην είναι γεμάτη, ίσως δεν θέλω να την γεμίσω ανούσια. Μου αρκεί που είναι εκεί,όμως.
Τα καλύτερα ταξίδια είναι τα μοναχικά, τελικά. Κρύβουν ουσία. Το κατάλαβα καλά σε εκείνο το 8άωρο ατελείωτο ταξίδι. Όσα δεν τολμούσα να ξεστομίσω, τα είπα εκείνη τη μέρα. Φωναχτά για να τα ακούω και ίδια. Πράγματα θαμμένα, γεγονότα, ειδήσεις. Φιγούρες ανθρώπων ταξίδεψαν μαζί μου, μεγαλύτερο μέρος των οποίων σταμάτησε και κατέβηκε στο μέσο της διαδρομής. Άλλοι χαμογέλασαν δίνοντας μου ένα γλυκό φιλί και άλλοι δεν γυρισαν ποτέ να κοιτάξουν πίσω. Δεν έχει νόημα, ίσως. Την δεύτερη βερσιόν, του συνταξιδιώτη, πολυ την εκτίμησα. Είναι πολύ πιο ντόμπρα από το φιλί του Ιούδα κ' ας πονάει.
Αύριο(σήμερα) έχω να κάνω μια εξέταση που με τρομάζει πολύ. Ίσως και γ'αυτο είμαι τόσο φορτισμένη, δεν ξέρω.
Φθινόπωρο. Συνήθως λένε ότι πέφτουν τα πρώτα φύλλα. Εγώ θα πω ξεκινά μια νέα εποχή...Τα σέβη μου!

Υπομονή?Τί ναι αυτό?Τρώγεται?

Έχω ξεχάσει πόσες φορές έχω ακούσει ή και διαβάσει τη λέξη υπομονή αυτό το μήνα. Έχω επίσης ξεχάσει πως είναι να μην έχεις υπομονή δυο χρόνια τώρα. Επίσης έχω βαρεθεί να ακούω πόσο υπομονή κάνουν οι άλλοι μαζί μου (είμαι μια κατηγορία μόνη μου,το έχουμε χίλιο αναφέρει)
Ξυπνάς ένα πρωί, από αυτά τα πρωινά, που ευχαρίστως σπας 2-3 εύκαιρους στο ξύλο από τις τσαντίλες σου, όπου η μαλακία του καθένα πρέπει να ηχεί στα αυτιά σου και μετά ξεφυσώντας, σου λέει την κλασσική ατάκα - αηδία: "υπομονή, τι να κάνουμε. Μπορούμε να κάνουμε και αλλιώς?".

Μπορούμε ,ρε μπορούμε. Κλείσε λίγο το στόμα σου εσύ, και λίγο εμείς οι υπόλοιποι, και η λέξη υπομονή δεν θα χρειαστεί να προστεθεί στο λεξιλόγιο του κεφαλιού μας. Τώρα από την άλλη θα μου πεις, εσύ που ζεις, δεν βλέπεις τι γίνεται εκεί έξω, στον μικρό πλανήτη?Μωρέ βλέπω, το θέμα είναι ότι δεν αντέχω άλλο να βλέπω. Δεν χρειάζεται να έχω άποψη για όλα. Δεν χρειάζεται να το "ζω" ρε παιδί μου το θέμα στο έπακρο. Μπορώ να μην σκέφτομαι, να μην αγχώνομαι και να μην έχω εξωγενείς παράγοντες να με βγάζουν από την ηρεμία μου? Όχι δεν μπορώ ε? Μωρέ θα μπορέσω...Είναι να μην μπει στο κεφάλι μου. Όπως και στο "δικό σας"...
Δεν έχω άλλη υπομονή ακούω. Ε δεν πειράζει,ποιος σου είπε να έχεις? Και στην τελική ποιος σου είπε να μπεις στη διαδικασία να έχεις? Κάνε υπομονή διαβάζω...Εμ δεν θέλω. Άρα τι κάνω όταν δεν θέλω? Το ρίχνω στην τρελή? Δεν βγάζει τίποτα κ'αυτή η λύση. Υπάρχουν περισσότερο τρελοί από σένα εκεί έξω, δεν βγάζεις άκρη. Μην κάνεις απολύτως τίποτα, μου λένε. Και η επόμενη λέξη που ακούς είναι, "αναίσθητη". Από πότε η λέξη αναισθησία είναι συνηφασμένη με την υπομονή? Τρέλα παιδί μου,τρέλα!
Χαλαρότητα παίδες, και άσε τον τρελό στην τρέλα του. Είναι η μόνη λύση τελικά. Το "θέλω" θεωρείται πλέον αδυναμία, το "πρέπει" ταμπέλα, και το "γιατί", αδιακρισία Ότι να ναι που είπε και μια ψυχή, και πόσο δίκιο είχε, τελικά!
Δεν ξέρω αν με χαρακτηρίζει, ότι ο ίδιος χαρακτήρισε τον εαυτό του, μάλλον όχι θα έλεγα, το θέμα είναι ότι με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη με όσα βλέπω τριγύρω μου. Και να "κλείσω τα μάτια",δεν μπορώ. Είμαι ανήσυχο πνεύμα,τελικά!

ΥΓ: Δεν αφήσατε τίποτα όρθιο εκει έξω,πλέον. Και μετά σου λέει πήγαινε να ψηφίσεις...Τι? Αλητεία μεγάλη.

Ένστικτο...

Έχω πει ουκ ολίγες φορές ότι το παρελθόν μου το σέβομαι απόλυτα αλλά το αφήνω εκεί που είναι. Πίσω δηλαδή. Πολλά από τα αρνητικά της πίσω πορείας μου διαπερνούν σπάνια τα αγγεία του εγκεφάλου μου και αυτό μόνο όταν κάτι τα τσιγκλίσει, ενώ βρίσκονται σε συνεχή χειμερία νάρκη.

Αυτό το ρημάδι το τσίγκλισμα δε, είναι που με ενοχλεί περισσότερο. Κ' αυτό γιατί δεν προέρχεται ποτέ από μένα αλλά από τρίτους παράγοντες, άθελα τους πάντα. Ίσως από υπερβολική αγάπη προς το πρόσωπό μου, θέλοντας να προλάβουν πιθανό ξάφνιασμα από μεριάς μου σε περίπτωση που ανακαλύψω την είδηση από μόνη μου.

Κάπως έτσι χτύπησε το τηλέφωνο χθές το βράδυ, αργά. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Το τηλέφωνο στην οθόνη ήταν πολύ oικείο για μένα, οπότε ουδόλως υπήρχε λόγος να μην απαντήσεις. Μεταξύ μπατσοσυζήτησης, η μελαχρινή κόμπιασε προς στιγμήν. "Ξέρεις θέλω να σου πω, αλλά καλύτερα από κοντά".

"Άσε τα από κοντά και λέγε ευθέως τι συμβαίνει"

" Να ξέρεις, ο ακατονόμαστος, αρραβωνιάστηκε, έμαθα"

"Ε, και?"

"Καλά δεν σε πείραξε"?

"Τι να με πειράξει ρε κορίτσι μου, έχουμε 2009..."

Το να μαθαίνεις ότι η μεγαλύτερη σχέση της ζωής σου, η οποία μάλιστα έληξε και με πολύ άσχημο τρόπο, προχωράει παρακάτω, ακούγεται κάπως. Κάπως περίεργο όντως, συμφωνώ μαζί σου... Ακόμα πιο περίεργη ακούστηκα στα αυτιά μου να προσπερνώ με περίσσια ευκολία αυτό που σε όλους΄φάνηκε εξωπραγματικό Ίσως τελικά να ξέρω καλά τους ανθρώπους που συναναστρέφομαι Περισσότερο απ' όσο νομίζουν και οι ίδιοι. Κάπως έτσι ήξερα καλά και εκείνον, όπως και το αποτέλεσμα της μετέπειτα πορείας που διάλεξε. Για την οποία ναι, ομολογώ ότι είμαι πολύ χαρούμενη. Χαρούμενη που ένας χωρισμός έφερε χαρά κάπου

αλλού. Χαρούμενη που διακαιώθηκα για το αύριο που διάλεξα και εγώ, φεύγοντας από κάτι τόσο άρρωστο. Χαρούμενη που δεν επέμεινα...

Κάποια στιγμή ένας πολύ ξεχωριστός άνθρωπος - για εμένα - με ρώτησε αυθόρμητα, αν κατάλαβα πριν χωρίσω ή μετά ότι αυτός ο άνθρωπος δεν έκανε για μένα.

Απάντησα το ίδιο αυθόρμητα όσο και η ερώτηση του εκείνο το βράδυ της ΤσικνοΠέμπτης, ότι το ήξερα πολύ νωρίτερα. Απλά εθελοτυφλούσα,προσπερνούσα.

Τελικά, νομίζω πως καμιά φορά πρέπει να ακολουθούμε νωρίτερα το ένστικτό μας. ''Μας ξέρει'' περισσότερο απ' ότι μπορεί εμείς τον ίδιο μας τον εαυτό...

Στο βόρειο χωρίο μου...

Πάνε κοντά στα 2 χρόνια από τότε που χάσαμε τον πατέρα μου. Από τότε κανείς από τους υπόλοιπους δεν θέλησε ποτέ να πατήσει στα πάτρια- δικά του- εδάφη. Ψυχολογικό νομίζω καθαρά. Άρνηση να μπεις σε ένα χώρο που ήταν το δεύτερο σπίτι του μια και αποτελούσε το δικό του προσωπικό καταφύγιο το οποίο επισκεπτόταν πολύ συχνά και ας απέχει 7,5 περίπου ώρες από τον μόνιμο τόπο διαμονής του.

Φέτος τα πράγματα άλλαξαν. Απρόσμενα, έτσι όπως τα λατρεύω όταν συμβαίνουν. Το ενδεχόμενο να επισκεφτούμε το χωριό στις αρχές του Απρίλη δεν ήταν καν μέσα στα σχέδια κανενός. Η μητέρα μου εξακολουθούσε να είναι διστακτική και εμείς σχεδιάζαμε χωρίς τον ξενοδόχο! Εγώ και ο αδερφός μου αλλάξαμε ''πορείες'' και προτεραιότητες και μαζί συμπαρασύραμε και την μητέρα μου.

Καιρό τώρα άκουγα από παντού, "βγάλετε την από το σπίτι, πρέπει να ταξιδέψει λίγο μη μένει κλεισμένη". Ποτέ δεν ασχολήθηκα. Σέβομαι απόλυτα τις επιλογές της όπως εκείνη σέβεται τις δικές μου. Δεν την πίεσα ποτέ για τίποτα. Ήξερα ότι μόλις έρθει η κατάλληλη ώρα θα το τολμήσει από μόνη της. όπως και το έκανε.

Η αρχή έγινε στα τέλη Ιουλίου όπου λόγο κάποιου γεγονότος χρειάστηκε να ταξιδέψει στο χωριό Και το έπραξε χωρίς δεύτερη σκέψη. Η αρχή είχε γίνει. Δεν χρειαζόταν να πω περισσότερα...

Είναι Τρίτη 4 Αυγούστου. Το αεράκι στην Αθήνα έχει εξαφανιστεί και στη θέση του βρίσκεται μια καυτή λάβα που αγγίζει και τους 40 βαθμούς. Όχι Μαρίνα κορίτσι μου, μονολογώ. Δεν θα μείνεις να πεθάνεις στη ζέστη. Θα ανηφορίσεις εκεί όπου την συγκεκριμένη περίοδο το βράδυ για να ξαπλώσεις χρειάζεσαι απαραίτητα πάπλωμα! Εκεί όπου ξέρω οτι θα ξαναπιάσω στυλό και χαρτί. Εκεί στο βόρειο χωριό μου...Τους ποταμούς!

ΥΓ: Μην φάτε...έρχομαι!Καλό καλοκαίρι σε όλους σας!