Back but not toο black...

Τώρα Πίου δεν με λες φέτος. Μάλλον έχω ένα αχνό μαυριδερό χρώμα που μαρτυρά τον προορισμό των φετινών μου διακοπών. Ότι δηλαδή ήταν βουνίσιες. Και ναι, δεν το μετανιώνω. Είχα καιρό να τιμήσω τον μπαμπά και το έπραξα φέτος. Πολύς κόσμος, καλοί φίλοι, παλιοί και νέοι. Όλα ήταν τόσο ζεστά σαν να ήταν εκεί και ο μπαμπάς μαζί μας. Σε όλες τις στιγμές.

Νωρίτερα την τιμητική τους είχαν τα εξοχικά. φίλων. Σαλαμίνα και Κόρινθος. Κρίση γαρ, αλλά και πολύ γέλιο στο τέλος. Και τώρα πίσω στην Αθήνα, στην όμορφη Αθήνα. Οχι μόνο από άποψη κόσμου, αλλά και από άποψη ανθρώπων που σε περιμένουν καρτερικά. Και μετά από πολλά χρόνια δεν ήρθα με μαυρισμένη διάθεση. Και φταις εσύ γ'αυτό...Σ'ευχαριστώ!

Το έγραψα στο facebook και θα το γράψω και εδώ γιατί ειλικρινά το πιστεύω. "Σε όσους έδωσα και δεν το εκτίμησαν χαλάλι τους. Ήρθε όμως η ώρα να τα πάρω εις διπλούν πίσω..." Και μέχρι στιγμής λαμβάνω ότι μου έχει λείψει όλα αυτά τα χρόνια. Κυρίως ειλικρίνεια. Τα άλλα για εμένα έρχονται με τον καιρό ή μήπως και πολύ νωρίτερα από όσο τα περίμενα...:?-)

Η ζωή κυλάει και μαζί και εμείς. Ποτέ μην τα παρατάς για τίποτα, ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει στην γωνία τελικά...Καλή διάθεση χρειάζεται και σωστό timing που ειπε και μια ψυχή η οποία θα βρει και εκεινη με την σειρά της τον δρόμο της, είμαι σίγουρη.

Να πω ένα χρόνια πολλά σε όλους όσους γιορτάζουν αύριο. Όλοι εσείς, να είστε τόσο ευτυχισμένοι όσο νοιώθω και εγω αυτή την περίοδο. Και κυρίως χαμογελαστοί. Όλοι όσοι λείπετε κάντε μια βουτια και για εμένα που θα κρατάω όρθια και ζωντανή την Αθήνα με τα πολλά μυστικά της. Τα μπόλικα φώτα της και τις άπειρες ήρεμες γωνιές της τον Αύγουστο. Κάπου εκεί θα βρίσκομαι και εγώ. Καλά να περάσετε.! Τα σέβη μου


ΥΓ: "Σωτήρη" σε βλέπω!

Είσαι άνεργος?Είσαι και γαϊδούρι!

Ναι, πάει καιρός. Άκουσα μπόλικη γκρίνια και το κατάλαβα. Όπως λέει και μια ψυχή, λίγο η ζέστη λίγο τα λόγια του παπά δεν θες και πολύ να ξεφύγεις.

Και εγώ αυτό το διάστημα ξέφυγα.Το ομολογώ. Θυμήθηκα πως είναι να βγαίνεις έξω και να ξεχνάς να γυρίσεις σπίτι σου. Κακό δεν μου φάνηκε μεταξύ μας, πολυέξοδο ναι. Το καλοκαίρι έχει την αύρα του την ταξιδιάρα. Ξεκινάς για κάπου, καταλήγεις αλλού και δεν σε απασχολεί καθόλου αν το πρωί σε περιμένουν ένα σωρό υποχρεώσεις, φωνές, δουλειές, αρχισυντάκτες κτλ κτλ. Ζωή λέγεται και αυτό και συνεχίζεται δεν σταματάει, απλά το δέχεσαι με περισσότερη υπομονή.

Βγήκα πολύ, άκουσα "πολλά" δεν πίστεψα τίποτα και πολύ καλά έκανα δηλαδή. Μαζί με την αύρα του καλοκαιριού έρχονται και οι υπερμπούρδες. Ναι, συμφωνώ αυτές είναι παντός καιρού, απλά το καλοκαίρι λέγονται σε ασύδοτο βαθμό! Είπαμε, η ζέστη τα λόγια του παπά κτλ κτλ

Έψαχνα όμως το κάτι διαφορετικό για μπορέσω να το μοιραστώ. Όλα τα υπόλοιπα των τελευταίων ημερών τα έχω υπέρ - αναλύσει.

Ημέρα Τρίτη, θέατρο βράχων. Ένα ζευγάρι κάθεται δίπλα από την Νατασούλα η οποία κάθεται δίπλα σε εμένα. Γαλάνη - Αλεξίου live. Δεν χάνεται.
Ο τύπος έχει ακουμπήσει το κράνος του πιάνοντας ελάχιστο χώρο στο ξύλινο δάπεδο. Και ξαφνικά πλησιάζει μια κυρία.


"Βγάλτο να καθίσω"
"Κυρία μου δεν χωράτε"
"Βγάλτο χωράω σου λέω" (του ποτέ δεν χωρούσε εγγυημένα)
"Μα δεν χωράτε σας λέω, ήρθατε αργά (21:20 άφιξη 21:30 έναρξη συναυλίας) και δεν φταίω αν δεν μπορείτε να βρείτε θέση. Εμείς είμαστε χαζοί που περιμένουμε τόση ώρα?
"Είσαι άνεργος και γαϊδούρι προφανώς νέε μου για να έρχεσαι μιάμιση ώρα νωρίτερα, ντροπή σου"...

Είσαι άνεργος και γαϊδούρι λοιπόν. Νέα ατάκα in town!Όσοι δηλαδή πράξαμε το φυσιολογικό - να είμαστε τουλάχιστον 1 ώρα πριν την έναρξη της συναυλίας εκεί - είμαστε άνεργοι και γαϊδούρια κιόλας!

Γελούσαμε όταν έφυγε η εν λόγο "κυρία".Και όλοι μας ήμασταν περίπου κοντά στα 30.Άραγε αναρωτήθηκε η "κυρία" για πιο λόγο μπορεί και κάποιοι από τον χώρο να είναι άνεργοι? Μήπως επειδή  κάποιοι σαν και αυτή βολεύτηκαν εις βάρος της δικιάς μας γενιάς? Και είναι τόσο προκλητική που μας αποκαλεί και γαϊδούρια? Μετά αναρωτιόμαστε γιατί φτάσαμε ως εδώ. Λυπάμαι για ορισμένους ανθρώπους που έμαθαν στα έτοιμα, τα βολεμένα και τα δήθεν. Μεγάλε, πέθανες και δεν το ξέρεις! Τα λέμε!


ΥΓ: Ψηλούλα μου, ναι εσύ με το κατάμαυρο μαλλί επανέλαβε το πολλές φορές στον εαυτό σου: I'm not giving up...Just starting over!Περαστικούλια!


ΥΓ: Nατασάκι μου, ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα! :-)

Περί Κινέζων ο λόγος...

Πιο βαρετά πεθαίνεις τις τελευταίες μέρες. Κ'ας τρέχουν οι υποχρεώσεις και ας μας εκνευρίζει που το σχεδόν όλο το καλοκαίρι με κάτι θα ασχολούμαστε.! Κ'ας μην ξέρουμε αν θα καταφέρουμε να αδειεύσουμε σαν άνθρωποι. Γκρίνια δεν έχω τουλάχιστον δουλεύω, εκεί φτάσαμε πλέον. Να χαιρόμαστε που μετά από 12 χρόνια σκληρής δουλειάς και ατελείωτων υπερωριών έχουμε έναν μισθό να τρέχει, έστω και κουτσουρεμένο. Αλλά τι μαλακίες λέω. Υπάρχουν συνάδελφοι με τα διπλάσια χρόνια από εμένα εκεί έξω , με οικογένεια και παιδιά που βιώνουν την ανεργία.  Άρα σκάσε και κολύμπα κοπελιά!

Μέσα στην περίεργη περίοδο που βιώνουμε όλοι μας η ψυχολογία βαράει και εκείνη τα δικά της "εγκεφαλικά". Μια πάνω μια κάτω , ασανσέρ. Εικόνες από το παρελθόν συγκρούονται με το παρόν με την λογική να υψώνει το δικό της τείχος μετά από χρόνια. Και εσύ απλά κάνεις τον κινέζο - "νασουσύρωτοκασόνι"!

Σκατά είπες? Όχι, ποτέ. Δοκιμασίες , ακόμα και τώρα. Αυτός εκεί πάνω δεν ξέρει τι να κάνει και δοκιμάζει τα νεύρα μας. Άγνωστο μέχρι πότε. Τι φεγγάρια και εκλείψεις μου λες, πραγματικότητα ρε συ. Ζήσε την, αντέχεις, μπορείς... Κ'ας κάνεις λάθη κ'ας βρίσκεσαι στο λάθος μέρος την λάθος στιγμή. Ή μήπως ήταν τελικά η σωστή? Ποτέ δεν θα μάθουμε...Τα σέβη μου.

Καθημερινότητα.

Σίγουρα κάτι το ιδιαίτερο πρέπει να είχε η χθεσινή ημέρα, δεν εξηγείται αλλιώς. Στραβή ήταν από την γέννηση της, στραβή μέχρι και πριν από λίγο που μας άφησε. Και καλά μας έκανε δηλαδή. Μπόλικες σκέψεις και ο μπαμπάς μου "ζωντανός" μπροστά μου καθ όλη την διάρκεια της. Πολλές αναμνήσεις, άπειρες.

Φλασιά?Μπα αυτός ποτέ δεν φεύγει από το μυαλό μου. Απλά κάθετε στην άκρη αφήνοντας την μονότονη καθημερινότητα  με τις άπειρες δουλειές να μπαίνει σε προτεραιότητα. Πόσο ηλίθιο μου ακούγεται που την ψιθυρίζω?Πόσο ηλίθιο και που την διαβάζω. Καθημερινότητα. Προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου την τελευταία φορά που βγήκα από δαύτη. Που θέλησα να το κάνω για την ακρίβεια. Πάει καιρός. Χρειάζεται καλός συμπαίκτης όπως εύστοχα μου είπε και μια ψυχή. 

Πόσο μονότονη καταντάμε πολλές φορές εμείς οι ίδιοι την καθημερινότητα μας? Αποδεχόμενοι τον ρόλο που μας βάζουν να παίξουμε με το ίδιο πάντα σενάριο, το οποίο και θεατρικό έργο να ήταν όσο και να σου άρεσε κάποια στιγμή και εσύ ο ίδιος θα αγανακτούσες με την εμμονή σου. Βάζουμε και εμείς το χεράκι μας σε όλο αυτό, δεν διαφωνώ, όσο αισιόδοξοι και αν είμαστε υπάρχουν στιγμές που κλεινόμαστε στο καβούκι μας χωρίς απαραίτητα να μας ταλανίζει κάτι. Μάλλον τρωγόμαστε με τα ίδια μας τα ρούχα. Αν είσαι από τους ανθρώπους που την επόμενη ημέρα τα αλλάζουν είσαι τυχερός. Αν πάλι η αλλαγή είναι μόνο στα λόγια, λυπάμαι χάνεις χρόνο και ηρεμία. Κοίταξε το!

Κλείνοντας να ευχαριστήσω ακόμη μια φορά την καλή μου την Μύρα (και όχι την μοίρα μου η οποία είναι ότι να ναι) για την όμορφη έκπληξη που με περίμενε. " Δεν τον ήξερα,αλλά έχω ακούσει τα καλύτερα". Ο μπαμπάς μου, ήταν κάτι ιδιαίτερο όντως θα έχω να το λέω. Τα σέβη μου.

TIP ΗΜΕΡΑΣ: Όλοι σκέφτονται να αλλάξουν τον κόσμο αλλά κανένας τον εαυτό του.

Καλοκαίριασε...?

Πάει καιρός που είχα κάτι να μοιραστώ μαζί σας. Τόσος όσος χρειάστηκε να το ρίξω στην εργασιοθεραπεία χωρίς σκέψεις πέρα από μικρές ανούσιες παρενθέσεις ουτοπίας.  Δεν έκανα και κάτι πρωτότυπο θα πείτε όσοι με ξέρετε. Εγώ που με ξέρω παραπάνω θα πω ότι πάρα ήταν αυτή την φορά.

Η σεζόν ολοκληρώθηκε στο πρώτο της κομμάτι - αυτό που αφορά τα πρωταθλήματα δηλαδή - και πλέον οι ρυθμοί έπεσαν. Όταν λέμε έπεσαν,  μην φανταστείτε και τίποτα το ιδιαίτερο απλά η λέξη ρεπό την Κυριακή μπήκε και πάλι στην ζωή μας από τον περασμένο Αύγουστο. Κόντεψε να περάσει χρόνος.Έρχεται το Γιούρο και θα μου κοπεί ο βύχας και πάλι! Δώσε, αντέχω!

Αθλητικά ας μην επεκταθώ,  τίποτα δεν πήγε όπως θα θέλαμε σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο αλλά δεν πτοούμαστε. Τα καλύτερα ακόμα δεν έχουν έρθει κ' ας αργούν. Κάπου θα χουν κολλήσει υποθέτω και αρνούμαι να δεχτώ ότι έχουν χάσει τον δρόμο. Ναι, θετική αύρα. Κ' ας πάνε όλα από το κακό στο χειρότερο. Κ' ας υπάρχει βομβαρδισμός αρνητικών ειδήσεων καιρό τώρα. Αν αφήσουμε να μας επηρεάσουν, καλύτερα να φουντάρουμε πριν πέσουμε σε κατάθλιψη. Γλιτώνουμε και τα ψυχοφάρμακα!

Έχω γελάσει - κλάψει  απίστευτα με όλη αυτή την "φάση" που επικρατεί τον τελευταίο καιρό ελέω εκλογών. Λέγανε, λέγανε, αερολογίες ως συνήθως χωρίς ουσία και χωρίς καμία έγνοια για τους  ανθρώπους που υποφέρουν από την ανεργία τις μειώσεις μισθών την πείνα, τις οικογένειες που δεν μπορούν όχι απλά να σιτίσουν το σπιτικό τους αλλά ούτε καν τον ίδιο τους τον εαυτό. Προσωπικά μεγάλωσα χωρίς να μου έχει λείψει τίποτα. Φρόντιζε πάντα ο μπαμπάς και η μαμά, όχι ότι μου λείπει κάτι τώρα, δόξα το θεό η δουλειά μου είναι εκεί και με περιμένει. Αλλά δεν μου αρέσει να κοιτάω την πάρτη μου. Δεν με έμαθαν έτσι στην ζωή μου. Έμαθα να είμαι εκεί να βοηθώ όσο μπορώ τους γύρω μου προκειμένου να βλέπω γελαστά πρόσωπα.

Ξέρω, οι καλές εποχές της αλάνας και την ανεμελιάς, έχουν περάσει προ πολλού, το άγχος έχει μπει για τα καλά στις ζωές όλων μας, πράγμα που μας κάνει να είμαστε διπλά  ψιλιασμένοι για ότι ακούμε από τον διπλανό μας. Παλαιότερα όλα ήταν πολύ πιο απλά έχω μια αίσθηση. Οι γυναίκες ήταν λιγότερο "αντράκια" και οι άνδρες τιμούσαν τα παντελόνια που φορούσαν. Το χουμε χάσει λίγο ομολογώ. Κάπου στο δρόμο. Και δεν φταίει μόνο το ένα από τα 2 φύλα για την όλη κατάσταση. Ποτέ δεν φταίει γενικά μόνο ένας. Νόμος για εμένα. Απλά στο τέλος μιλάει πάντα αυτός που κουβαλάει λιγότερο εγωισμό μέσα του. Ναι και όμως υπάρχουν ακόμα εκεί έξω άνθρωποι που βάζουν το μυαλό, την ανθρωπιά πάνω από τον εγωισμό. Και πόσο τους θαυμάζω!

Υποτίθεται πως μπαίνει καλοκαίρι, υποτίθεται λέω και σήμερα το θερμόμετρο έδειξε και πάλι 14 βαθμούς. Ανώμαλη περίοδος, ανώμαλος καιρός. Πακέτο δεν πάνε αυτά...?Μοναδική χαραμάδα στην μουντή σημερινή μέρα, η παράδοση της Ολυμπιακής φλόγας. Γιατί οι Έλληνες δεν είναι ούτε τεμπέληδες, ούτε αργόσχολοι, ούτε του πεταματού. Η Ελλάδα είναι πρώτα από όλα ιστορία! Ελλάδα, μπορείς να κάνεις περισσότερα από όσα και εσύ η ίδια πιστεύεις. Τα σέβη μου.

Σε βλέπω, που με βλέπεις...

Δεν είναι λίγο αστείο και συνάμα τρομακτικό να νιώθεις ότι παρακολουθείσαι? Τώρα μην με ρωτάς πως συνδέονται αυτά τα 2 ούτε εγώ έχω καταλήξει πως κατάφερα να τα συνδέσω. Το μόνο που ξέρω είναι ότι πολλές φορές μου φέρνουν έντονο γέλωτα.Ειδικά όταν μοιράζομαι τις σκέψεις μου με ανθρώπους που γνωρίζουν. Εκεί πάει καλύτερα και από ανέκδοτο. Όχι δεν με λες ειρωνική, με λες προληπτική. Αρκετά με την γλωσσοφαγιά, με κούρασε. Ας ασχοληθείτε με κάτι άλλο εκτός από εμένα σας παρακαλώ, εγώ το έληξα το θέμα...Ζαμπόν να ήταν τόσο καιρό θα είχε καταλήξει στην χωματερή!

   Επιθετική ?Όχι καλέ. Απλά εγώ τουλάχιστον έχω το θάρρος να λέω τι με ενοχλεί και τι όχι. Τι δεν αντέχω και τι ανέχομαι, ποια είμαι απλά. Δεν είναι της μόδας, το ξέρω, αλλά who gives a fuck? Όποιος έχει την μύγα ας την πάρει στην πλάτη την ώρα που απομακρύνεται...
   Του αγίου Γεωργίου σήμερα, να χαίρομαι έναν από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους που έχω στην ζωή μου. Γερός να είναι πάνω από όλα, δυνατός να συνεχίσει να με ανέχεται, αν και ξέρω πως χωρίς εμένα δεν μπορεί κατά βάθος (τέρμα βάθος) ούτε εγ΄'ω χωρίς εκείνον. Να τα λέμε αυτά, κυρίως εκεί που τα εκτιμούν!
  Αναμένοντας την άδεια μου να χαθώ στο πουθενά, χωρίς πλάνο, σχέδια, προορισμό. Όπου μας βγάλει...Τα σέβη μου

  

Χρόνια πολλά

Χρόνια πολλά σε όλους. Αγαλλίαση στις καρδιές μας εύχομαι, ηρεμία, χαρές και μπόλικες εκπλήξεις από τους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν. Ελπίζω να περάσατε όμορφα όσοι γυρίσατε και να το ρίχνετε για δεύτερη μέρα έξω όσοι είστε ακόμα εκτός Αθήνας.

Το φετινό Πάσχα για μένα ήταν για ακόμη μια φορά περίεργο. Αλλιώς τα σχεδίαζα αλλιώς μου βγήκαν. Τι πρωτότυπο για σένα θα πείτε και άδικο δεν θα έχετε. Τα σχέδια για Ανάσταση στο βόρειο χωριό μου πήγαν περίπατο ελέω δουλειάς και ομολογώ πως μετά από καιρό χαλάστηκα αρκετά. Αυτή η ειλικρίνεια μου ώρες ώρες καταντά σπαστική.

Έμεινα Αθήνα δεν σούβλισα κανένα αρνί - όχι ότι το τρώω κιόλας - και πέρασα μια όμορφη Κυριακή του Πάσχα στο γραφείο να αναλύω γιατί η φετινή  - βλαμμένη Μπάγερν έχασε το πρωτάθλημα. Είναι και αυτός ένας τρόπος θα μου πεις, ποιο Πάσχα?Τι να το κάνεις το Πάσχα?Χοληστερίνες, λίπη, μακρυά από εμάς. 40 μέρες χωρίς κρέας τις κράτησα και  φέτος πριν κοινωνήσω και αφού έπραξα ως όφειλα ζητώντας την συγνώμη της χρονιάς, περίμενα το φετινό Πάσχα να έχει διαφορετική εξέλιξη. Άμα δεν σε θέλει ρε κορίτσι μου τι το ζορίζεις το θέμα.?

Ευτυχώς οι καλοί φίλοι να με αποζημιώσουν στην συνέχεια. Βόλτα στην Σαλαμύκονο, ανάβεις το τελευταίο τζάκι της χρονιάς με λίγους και καλούς φίλους  και ψήνεις μια μέρα μετά. Δεν το λες και κακό. Γκρίνια να μην υπάρχει!Ακούς?

Χρόνια πολλά για ακόμη μια φορά σε όλους, μέσα από την καρδιά μου. Κυρίως σε αυτούς που είναι χιλιόμετρα μακρυά μας και μελαγχολούν μέρες σαν την χθεσινή...Και του χρόνου εκεί που όλοι ονειρευόμαστε. Στην δική μας Ιθάκη...Τα σέβη μου.


Ps: Αυτές τις μέρες να μην ξεχάσω να πω στους ανθρώπους που αγαπώ όσο πολύ τυχερή είμαι που είναι δίπλα μου.