Η παρέλαση του σήμερα!

"Όσοι από εσάς σκοπεύετε να παρελάσετε, να κατεβείτε στο προαύλιο για πρόβες", φροντοφώναζε η διευθύντρια σε όλες τις τάξεις, προκειμένου να μαζευτούμε όλοι όσοι είχαμε έναν Ανδρούτσο - Κολοκοτρώνη (διαλέξτε έναν ήρωα ρε παιδί μου) μέσα μας και καλα για παρέλαση! Και βουρ η μισή τάξη στο προαύλιο! Ειδικά αν ήταν την ώρα της Χημείας ή της φυσικής, πρώτη έσερνα χορό στο μπουλούκι μου μαζευόταν στην πόρτα μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα!Να χάσουμε μάθημα θέλαμε βασικά, αλλά μην το κάνουμε θέμα! Ρε παιδί μου ένα μόνιμο παράπονο το είχα. Όλο στην τρίτη σειρά από το τέλος με έβαζαν, γαμώτο! Προφανώς το 1,65 μου δεν έφτανε για πιο μπροστά! Αλλά, " θα σας φτιάξω εγω, θα δείτε τι έχετε να πάθετε" ψιθύριζα!Θα βάλω τακούνι και θα είμαι ξεκάρφωτη σε αυτή την σειρά!
Όσο τακούνι και να έβαζα όμως, που δεν επιτρεπόταν κιόλας, πάντα μια χαρά ήμουν εκεί που με είχαν, οπότε ποτέ δεν κατάφερα να πάρω το αίμα μου πίσω! Άτιμη κοινωνία!
Έτσι έχω τις παρελάσεις στο μυαλό μου. Αθώες, όπως και τα τότε χρόνια!Γελούσαμε πολύ, κοροιδεύαμε την καθηγήτρια και παράλληλα την πειράζαμε που έτρεχε σαν παλαβή και μας φώναζε να είμαστε σε μια σειρά. Δεν μας απασχολούσε τι μάρκα παπούτσι ή πόσο κοντή ήταν η φούστα της διπλανής μας. Καμάκι σαφώς κάναμε, αυτό δεν θα αλλάξει όσο και αν προχωρήσουν τα χρόνια, ή όσο πίσω αν ανατρέξω ρωτώντας κόσμο πιο μεγάλης ηλικίας. Κρατάει χρόνια αυτή η κολώνια!
Σ' ένα mail που μου έστειλαν άνοιξα μια φωτογραφία που απεικόνιζε μια κοπέλα με τόσο κοντή φούστα η οποία με δυσκολία έκρυβε τα απόκρυφα σημεία της. Το μπλουζάκι δε, είχε τόσο βαθύ ντεκολτέ που σε έκανε να πιστεύεις ότι πιο πιθανό ήταν να πηγαίνει στα μπουζούκια παρά στην παρέλαση!Η λεζάντα από κάτω τα έλεγε όλα." Η γυμνή αλήθεια της πατρίδας μας, ζήτω το έθνος". Απο τότε μέχρι σήμερα άλλαξαν πολλά. Για να λάβεις μέρος στην παρέλαση πρέπει, κατά τους μαθητές πάντα, η φούστα σου να είναι καλύτερη απο της διπλανής, όπως και το παπούτσι!Το κομμωτήριο είναι ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΟ, και το νύχι στην εντέλεια!Αλλιώς, που πας ρε κοπελιά ξυπόλυτη στα αγγούρια? Θα σαι το θέμα συζήτησης για κάνα μήνα, άπαξ και δεν πληρής το κώδικα ενδιατολογικής δεοντολογίας της παρέλασης.

Ποια σημαία και μπούρδες! Ζήτω ο PRADA! Αλλάξαν οι καιροί πατριώτη! Σε λίγο θα υψώσουμε τη σημαία του Dolce(για τον Gabbana δεν ξέρω, κάτι πήρε το αυτί μου ότι χώρισαν. Γμτ, κρίμα!),και θα βγάλουμε ύμνο για την louis vuitton! Άσε που θα υπάρχει ξεχωριστό μάθημα στα σχολεία με τίτλο "fashion victim" το οποίο θα διδάσκουν με τεράστια επιτυχία ο Μάρκελλος Νυκτας, και o Τάσος Ρούσσος! Σας κάνει εντύπωση?Εμένα πάλι καθόλου! Αχ Ελλαδίτσα..τι σου έμελε να..ψάλεις!Τα γαλανόλευκα σέβη μου!

Γυναικεία διαίσθηση..

"Το μυρίζομαι από μακρυά", είχε πει κάποτε μια φίλη σε μια κουβέντα , θεωρώντας δεδομένο το κέρατο που έτρωγε, έφαγε ή που θα της χτυπούσε την πόρτα στο μέλλον. Γιατί ένα κέρατο είναι αναπόφευκτο, θα σου χτυπήσει την πόρτα ακόμα και αν δεν ξέρει την διεύθυνσή σου..Άλλωστε το google πλέον όπως ανέφερα και παλαιότερα μπορεί να σου ανοίξει για τα καλά τα μάτια. Δεν χρειάζεται να ρωτήσεις και πολλά. "Γυναικεία διαίσθηση" μου σχολίασε κάποια στιγμή ένας φίλος. Τα μυρίζεται όλα, δεν χρειάζεται να πεις και πολλά. Μαλακίες θα σου πω εγώ. Γυναικεία περιέργεια λέγεται, άγχος για το τι θα της ξημερώσει το αύριο, με αποτέλεσμα να τρώγεται με τα ρούχα της και να ψάχνεται για να δώσει απαντήσεις στα πολλές φορές εντελώς παιδιάστικα ερωτηματικά της. Άλλες πάλι έχει πληροφορίες, είδε όνειρο, αισθάνεται περίεργα, έχει προαίσθημα (κτλ κτλ) προκειμένου να καλύψει την κουτσομπόλα που κρύβει μέσα της. Και μια κουτσομπόλα την κρύβουμε όλες μας, ακόμα και οι άνδρες δεν είναι απαραίτητα γυναικείο προνόμιο, και δεν είναι απαραίτητα τόσο άσχημο όσο ακούγεται . Άλλες μ'αυτό οδηγήθηκαν στην καταστροφή και σ' άλλες τους άνοιξε τα μάτια γιατί προφανώς ζούσαν στο δικό τους μοναδικό συννεφάκι και δεν ήθελαν να το πιστέψουν. Πρίν λίγο καιρό αναζητώντας, ανακάλυψα κάποια πράγματα και το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν εκείνη η έκφραση "Γυναικεία διαίσθηση", και λέω: "Ωραία δικαιολογία". Γέλασα γιατί, εμένα καμία γυναικεία διαίσθηση και καμιά χαρτορίχτρα δεν με οδήγεισαι στο να αναζητήσω. Η κοινή λογική ήταν πόσο μάλλον όταν έχεις φάει ψέμματα με το κουτάλι, ίσως και μια δόση περιέργειας.
Πλέον γελάω, παρατηρώ και σκέφτομαι πως από τότε που γεννήθηκαν οι δικαιολογίες από τότε που μπήκε σαν λέξη στο κοινό ελληνικό λεξικό (και όχι στο "ιδιαίτερο" του Μπαμπινιώτη) ξεχάσαμε τι σημαίνει αυθεντικότητα. Καμία γυναικεία διαίσθηση δεν σε οδηγεί να παρακολουθήσεις τον σύντροφό σου ή τον φίλο σου, τον κολλητό σου, το αδερφό σου για να δεις αν σου έχει πει την αλήθεια. Περισσότερο είναι η ανασφάλεια την οποία έχεις αποκομίσει μέσα από κάποιες τραυματικές εμπειρίες της ζωής σου
Βέβαια κάποιοι άνθρωποι έχουν μια τάση να "υπερφουσκώνουν" καταστάσεις στον εγκέφαλο τους με αποτέλεσμα ,χωρίς λόγο, να τρώγονται με τα ρούχα τους, τα καλλυντικά τους, τα έπιπλά τους κτλ. Εκεί είναι άλλου παπά Ευαγγέλιο που έλεγε και ο πατέρας μου. "Έχω ένα τηλέφωνο μιας καλής ψυχολόγου" θα πω εγώ. Χρήζουν παρακολούθησης γιατί η ζήλια τους αγγίζει το απαγορευμένο - αρρωστημένο άρα μη φυσιολογικό Δεν την γούσταρα ποτέ μου την ζήλια. Σε φθείρει απίστευτα και συν της άλλοις σε οδηγεί πολλές φορές σε λάθος συμπεράσματα και βεβιασμένες παιδιάστικες κινήσεις. Προτιμώ αν και πάντα δεν είναι εφικτό να τα ακούω ευθέως τα "κακά" μαντάτα και να τα λέω επίσης. Δεν θα αρνηθώ ότι ζηλεύω, αλλά πάντα μέσα σε λογικά όρια, αν έχει όριο η ανθρώπινη συμπεριφορά!
'Αποφεύγεις " μου είχε πει πριν κάποια χρόνια το "καρφί", γιατί κατά βάθος ξέρεις πως κάτι θα ανακαλύψεις και το αρνείσαι. Μα η ιστορία σε δικαιώνει πάντα στο τέλος. Καθένας παίρνει ότι του αξίζει, και έτσι έγινε. Καταλήγω στο εξής:Δεν χρειάζεται καμία διαίσθηση και κανένα όνειρο και καμία χαρτορίχτρα για να σου επιβεβαιώσουν ότι ο γκόμενος - α σου είναι πιθανό να έχει ακόμη "σχέσεις" με τον πρώην ή την πρώην του και να μην στο λέει, γιατί ξέρει ότι θα λυσάξεις. Επίσης δεν χρειάζεται ιδιαίτερο μυαλό για να καταλάβεις ότι όταν δεν θα είσαι μαζί του το μάτι του θα πέσει στον κώλο της ξανθιάς απέναντι. (Το κορμί του πατριώτη που λέγαμε) Και να σου πω και κάτι, χαλάρωσε! Καθένας έχει τις ιδιαιτερότητες του, αν δεν μπορείς μάζεψε τα και αναχώρησε για αλλού. Αυτό βέβαια είναι το εύκολο της υπόθεσης όπως είχε πει εύστοχα κάποτε ένας φίλος. Το δύσκολο είναι να είσαι εκεί. Γιατι αν δεν χτυπήσεις δεν θα μάθεις ποτέ πώς είναι να σηκώνεσαι! Ρώτα και εμάς! Τα σέβη μου

ΥΓ Τα ακούς λέω?Τ' ακούω να λες! Ευχαριστώ για την κουβέντα. Πολλά φώτα, κρύο αλλά ζεστές καρδιές και τρυφερά λόγια από ανθρώπους που ξέρω και ξέρουν ότι μια "εικόνα" δεν είναι ποτέ αρκετή!Κeep up the good work!

Η βροχή και ο ταξιδιώτης

H μέρα από μόνη της έχει μια μελαγχολία. Το ήξερα από το πρωί που άνοιξα τα μάτια μου. Διαφορετική αίσθηση, διαφορετική ώρα διαφορετική υποτίθεται εποχή. Και όμως όλα τόσο ίδια. Μουντά, ρηχά και μελαγχολικά. Στο δρόμο για τη δουλειά το ραδιόφωνο του διπλανού παίζει στη διαπασών. Γελάει με την συνταξιδιώτη .Κάτι της λέει προφανώς και από την έκφραση του προσώπου της καταλαβαίνεις πως κρέμεται από τα χείλη του. Σηκώνει με αργές κινήσεις το χέρι του και της χαϊδεύει τα μαλλιά. Τρυφερή εικόνα μέσα σε μια άκρως βροχερή και μουντή μέρα η οποία με έκανε να αναρωτηθώ ποσό καιρό έχω να νιώσω τέτοιο συναίσθημα. Σιγουριάς και ασφάλειας. Δεν ξέρω, με τα από 5 λεπτά το παράτησα και ει μαι σίγουρη πως δεν φταίει το αλσχάϊμερ. Ει ναι νωρίς για τέτοιες ασθένειες ακόμη.
Η δουλειά παρέμεινε στους ίδιους ρυθμούς της, ακόμα και αυτή αρνείται αυτή την περίοδο αλλαγές Επαναπαύθηκε και αυτή στην ηρεμία και την άπνοια των καιρών που διανύουμε. Μια συνεχής επανάληψη των ίδιων πραγμάτων. Μόνο ο Λέτο πήγε να δημιουργήσει μια μπόρα, αλλά ακόμα και εκεί βρέθηκε λύση. Είναι αυτό που έλεγα για τον Μάρτιο. Από τη μία σε ταξιδεύει με τα πρώτα χρώματα της Άνοιξης, και από την άλλη σε βάζει σε σκέψεις κάτι τέτοιες μέρες όπως η σημερινή στις οποίες το μυαλό σου γεμίζει ερωτήματα στα οποία δεν μπορείς να απαντήσεις, άλλωστε πάντα όλα δεν είναι στο χέρι σου.
Πήρα το αμάξι και περιπλανήθηκα λίγο. Ετοιμάζομαι να το δώσω και ακόμα και αυτό νοιώθω ότι λυπάται μαζί με μένα που δεν έχω να του δώσω μια απάντηση. Ωστόσο είναι πάντα εκεί να με ταξιδέψει όπου του ζητήσω και μάλιστα χωρίς να βγάλει κουβέντα. Παρκάρω στην άκρη του γκρεμού, ο ήλιος ξεπρόβαλε με τα από μια άκρως βροχερή μέρα. "Τι ανωμαλία αυτός ο καιρός" μονολογώ. Κατεβαίνω χαμηλά και αρχίζω να περπατάω δίπλα στη Θάλασσα, ρουφάω όσο περισσότερο καθαρό αέρα μπορώ, με μανία. Λες και κάποιος ξαφνικά θα κατεβάσει το διακόπτη και πρέπει να πάρω όση "καθαρότητα" μπορώ. "Όλα τα λεφτά της γης για τη σκέψη σας". Του χαμογελάω και συνεχίζω να περπατάω. "Να συνεχίσετε να χαμογελάτε, κάνετε τους γύρω σας ευτυχισμένους" Θα προσπαθήσω, αλλά δεν με βοηθάνε πάντα για να το πράξω", απαντώ και γυρίζω μια και καλή το κεφάλι μου από την άλλη πλευρά της αμμουδιάς Είδες τελικά δεν είναι όλοι τόσο απόμακροι, τόσο κλειστοί και μυστήριοι. Μου χει λείψει λίγο η τρέλα και ο αυθορμητισμός. Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να θέλει να πει και να μοιραστεί πράγματα και δεν το κάνει. "Μπα σε καλό σου, που είναι το νεύρο που κρύβεις, το πήρε το ρέμα?(Ο υπόλοιπος στίχος από το τραγούδι δεν μου ταιριάζει καθόλου).
Στο τέρμα της παραλίας ένας σκύλος παλεύει με ένα κόκκαλο, μια κοπέλα φωνάζει κλαίγοντας στον φίλο της και εγώ νοιώθω τις πρώτες στάλες τις βροχής στο πρόσωπο μου, σήμα κατατεθέν ότι πρέπει να πάρω του δρόμο του γυρισμού, πριν γίνω "παπί". Μαύρισε ο ουρανός και πάλι, η μέρα δεν έχει κέφια καθόλου και παρασύρει και εμάς μαζί της σε ένα χορό αμφισβήτησης των πάντων.
Γυρίζω στη "Γκόλφω", ο παράξενος ταξιδιώτης συνεχίζει να μου χαμογελάει από μακρυά Δεν έχω ώρα για τέτοια σκέφτομαι, στο μπαμπρίζ όμως ένα κολλημένο χαρτί με ζωγραφισμένη μια γελαστή φα τσούλα,και ένα μήνυμα, έρχεται να με αποστομώσει. "Ήταν το πρώτο πράγμα που με έκανε να χαμογελάσω σήμερα" του φώναξα και μπήκα στο αυτοκίνητο, ξεκινώντας για το δρόμο της επιστροφής. Πιάνω το τηλέφωνο στα χέρια μου.."Έλα, για εκείνη τη βόλτα που λέγαμε, να με υπολογίζεις" Καιρός να θυμηθώ λίγο τα παλία. Τώρα που το σκέφτομαι λίγα πράγματα άλλαξαν από τότε. Στους "τίτλους" μείναμε, καιρός να προχωρήσουμε στις πράξεις..Καλό Σαββατόβραδο, τα σέβη μου.

Happy μου birthday!

Πάει καιρός απο τότε που γεννήθηκα για να σε βασανίζω όπως είπες πρόσφατα! Πάει καιρός από τότε που έπαιρνα τα τακούνια σου και κυκλοφορούσα στο μπαλκόνι σαν κοκέτα. Τότε ήμουν μόλις 3ων χρονών! Στο πρώτο χρόνο της ζωής μου είχα φροντίσει να σας φωνάζω με τον δικό μου τρόπο (μα, μπα), να καταλαβαίνω τα πάντα, να περπατάω και να μην έχετε κλείσει μάτι από το πολύ κούνημα του καροτσιού και της κούνιας και να θέλω σοκολάτα (καταστροφή)! Στα 2 μου χρόνια είχα φροντίσει να μιλάω κανονικά, να γκρινιάζω, να πειράζω τους πάντες και να θέλω να πηγαίνω βόλτα με όποιον τύχαινε να έρθει στο σπίτι(οι τάσεις φυγής που λέγαμε ήταν από τότε).Στο τρίτο έτος η κατάσταση νομίζω είχε απλά ξεφύγει.. Τσιμπούσα τον αδερφό μου γιατί μου την έδινε που μπήκε στην οικογένεια χωρίς να με ρωτήσουν αν θέλω, δεν τον άφηνα σε ησυχία, τον έδερνα κιολας καθώς μόνο εγω είμαι το αφεντικό στο σπίτι και ετοιμαζόμουν για την πρώτη επαφή με το νηπιαγωγείο! Ε από τα τέσσερα και μετά άρχισα να γκομενίζω κιόλας! Αχ αυτόν τον Χρήστο με τα μπλε μάτια ακόμα τον θυμάμαι! Έπαιζα κουκλοθέατρο στο νηπιαγωγείο μόνο για να του τραβάω την προσοχή, και δώστου το χαμόγελο του Γκάρφιλντ η Μαρίνα..!
Απο τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Διδάχτηκα, γέλασα , πόνεσα, έκλαψα, έπεσα, σηκώθηκα, ταξίδεψα. Ξέρεις κάτι, είμαι ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος! Δεν άλλαξε τίποτα! Ο αδερφός μου εξακολουθεί να με εκνευρίζει, η μαμά εξακολουθεί να παραπονιέται που βγήκα τόσο ανεξάρτητη, οι φίλοι γκρινιάζουν που δεν προλαβαίνω να τους βλέπω και εγώ πάντα είμαι εκεί να θυμίζω σε όλους πως τα χρόνια περνούν οι άνθρωποι δεν αλλάζουν οι αναμνήσεις μας συντροφεύουν, καλές ή κακές και αυτό που μας μένει είναι οι στιγμές και οι εικόνες. Και έχω πολλές..

Από όλους σας, φίλους και γνωστούς, ανθρώπους δικούς μου, συνεργάτες, περαστικούς, παιδιά της " καλοκαιρινής παραλιακής", κόντρες στο ξέφωτο με ολόγιομο φεγγάρι, ταξίδια τελευταίας στιγμής,επανάσταση κάτα πράσινων παικτών μέσω μακό, γέλια και πολλά ακόμη που δεν χωρούν μεσα σε μια αράδα.. Τα κρατώ φυλαγμένα στη ψυχή μου και στο μυαλό μου!
Και σήμερα..28! Χωρίς φανφάρες. Ναι, μεγαλώνω το ξέρω! Όπως έλεγε και η μελαχρινή: "θα ερθει και η ώρα σου, και μετα να δω τι θα λές"! Και ναι ήρθε. 2 χρόνια πριν τα "άντα" αλλά μεταξύ μας δεν μου καίγεται καρφί!
Δεν θα πω τη γνωστή πιπίλα, "σημασία έχει το πόσο νοιώθεις", θα πω πως, σημασία έχει το πως ζεις! Γιατί αν ζεις, τότε μπορείς και να νοιώθεις πραγματικά! Και εγώ ζω με τέτοιο τρόπο που να μου να μου αρέσει η ιδέα! Και επειδή η ζωή από μόνη της είναι μια ιδέα σκοπεύω να συνεχίσω να ζω έτσι ακριβώς όπως άρχισα! Άλλωστε πλέον έχω δικά μου τακούνια, αν και η μαμα βρήκε άλλους λόγους να γκρινιάζει, πηγαίνω βόλτες μόνη μου χωρίς να περιμένω κάποιον να έρθει στο σπίτι, και ο αδερφός μου παρ' ότι εξακολουθεί να με ζαλίζει, ξέρω πως κατα βάθος έχει και αυτός τον δικό του τρόπο σκέψης ο οποίος είναι παντελώς διαφορετικός από τον δικό μου, αλλά τι να τον κάνω? Αμπαλιστάν με μπέρμπερι, παρακαλώ!

Για όλα αυτά και ακόμη περισσότερα που θα ζήσουμε όλοι παρέα, ένα μεγάλο ευχαριστώ. Σε αυτούς που αγαπώ και μ' αγαπούν, στους εχθρούς μου, που με έμαθαν να προσέχω περισσότερο και να σκέφτομαι διπλά, σε αυτούς που πέρασαν και δεν ακούμπησαν, στους φίλους που με κάνουν να γελάω μέσα απο την ψυχή μου, σε αυτούς που με εμπνέουν και συνεχίζω να ονειρεύομαι και σε αυτούς που χωρίς να απαιτούν και να γκρινιάζουν βρίσκονται πάντα εδω με τον «δικό» τους τρόπο χαμογελαστοί με μια ανοιχτή αγκαλιά! Έχετε όλοι μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου! Να με χαίρεστε.. Τα σέβη μου!


ΥΓ.. Για σένα «μικρή με το καπέλο» που θα σχολιάσεις, να ξέρεις ότι 28=2Χ14 και 36=2Χ18!Ούτε το γυμνάσιο δεν έχω τελειώσει ακόμη, και εσυ να ετοιμάζεσαι για πανελλήνιες!Πουρόγρια..Χρόνια σου πολλά, και να θυμάσαι πως οτι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό!Σ'αγαπάω πολυ και ας σε ξέρω ελάχιστα!Πολλές φορές δεν χρειάζονται αποδείξεις για να δέσεις με εναν άνθρωπο και να τον εκτιμήσεις! Αρκεί μια κουβέντα, και εγώ τις δικές σου τις θυμάμαι ακόμα!Και για τους περίεργους..δίκροκα ακόμα δεν κατάφερα να κάνω!Επιφυλάσομαι!3-2-1 φούυυυυυυυυυυυυυυυ!

Το ποτήρι είναι μισογεμάτο..

Τις δευτέρες πάντα τις μισούσα, ήταν αρχή της εβδομάδας, αρχή για το σχολείο, αρχή στην δουλεία, όλα από την αρχή γενικώς. Για να αποφύγω την αρνητική της αύρα το έβλεπα αλλιώς το θέμα, εβδομάδα είναι θα περάσει, έλεγα! Άλλες φορές κυλούσε τόσο αργά που ήταν πιο αργή και από την καθυστέρηση και άλλες σαν νερό, το οποίο απολαμβάνεις με μεγάλη ευχαρίστηση μετα απο 2 ώρες "χτυπήματος" στο γυμναστήριο.
Σήμερα ξύπνησα με περίεργη διάθεση, μουντή! Aρνητική ενέργεια και όρεξη μηδέν. "Ωραία λεω, καλά ξεκινήσαμε, και είναι ακόμα Δευτέρα". Είχα αρκετό καιρό να ξεστομίσω τη συγκεκριμένη έκφραση, και αυτό με προβλημάτισε. Σηκώθηκα έστω και δύσκολα, καθώς μάτι και σώμα(δεν είναι απο πυλό, ενημερωτικά) αρνιόντουσαν επίμονα να με υπακούσουν. Σύρθηκα λοιπόν να ετοιμάσω εναν καφέ, μπας και ανατρέψω την κατάσταση! Τελείωσε ο εσπρέσο? Α.. το σύμπαν συνωμοτεί σήμερα! Όχι, δεν θα περάσει το δικό σου!
Νές, νές!οκ, κανένα πρόβλημα! Ανοίγω την tv, πέφτω πάνω στα ζώδια στον ANT1. " Δεν θα ήθελα να είμαι ιχθύς αυτήν την εβδομάδα", ακούω τη Λίτσα να λέει.." Ααααα δεν θα με τρελάνετε εσείς σήμερα, δεν μπορεί κάτι θα βρεθεί να μου φτιάξει τη διάθεση. Εξακολουθώ να ελπίζω σε κάτι θετικό!
Χτυπάει το τηλέφωνο, αυτό μου έλειπε τώρα! Πρέπει να πάς για τα χαρτιά φωνάζει η μαμά.. Χριστέ μου, έλεος! Μα βαλτοί είστε όλοι? Σήμερα κιόλας? Συγκρατούμαι.. Τελικά έχω υπομονή που ούτε εγω δεν ξέρω που την είχα αποθηκευμένη! Με εκπλήσσω ώρες ώρες!
Ωραία, και τώρα τι? Αράζω στο κρεβάτι.. Η ώρα είναι 9.30, δίπλα στο κομοδίνο το μάτι μου πέφτει σε μια φωτογραφία. Απέραντο γαλάζιο και 4 άνθρωποι σε μια παραλία έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια. Χαμογέλασα, και ταξίδεψα. Πάνε και 7 χρόνια! Ωραίες στιγμές. Πέρασε ο καιρός σαν νεράκι τρέχει. Ούτε κατάλαβα πότε φτάσαμε εδώ. Άλλαξαν πολλά, και θα αλλάξουν ακόμη περισσότερα. Και τότε έψαχνα, και ακόμη ψάχνω. Διέξοδο, χρόνο, στιγμές, αλήθειες! Δεν ξέρω αν με ενδιαφέρει τόσο η ανακάλυψη ή το ταξίδι σε αυτή την αναζήτηση. Νομίζω πως διαρκώς αναζητώ κάτι, που δεν θα μοιάζει με τίποτα απ’ όσα βλέπω τριγύρω. Τότε ήμασταν ελεύθεροι, δεν μας ένοιαζε τίποτα, μόνο να περνάμε καλά. Πλέον μαζευτήκαμε κάπως, άλλαξαν οι συνήθειες η καθημερινότητα, οι άνθρωποι που ήταν τριγύρω σου. "Άλλαξες και εσύ ,φίλη. Μην το αρνείσαι", φωνάζει ο άλλος μου εαυτός. "Δεν το αρνούμαι. Ορισμένες φορές νομίζω πως αντικρίζω άλλον άνθρωπο απέναντι. Βλέπεις η "πείρα" όπως όλοι μας θέλουμε να ονομάζουμε τα λάθη μας, σε αλλάζει. Σε κάνει πιο σκληρό, πιο προσεχτικό, πιο καχύποπτο, πιο.. πιο!
Παρ'ολα αυτά κατάφερα να διατηρήσω ανέπαφη την ψυχή μου. Για την δική σου δεν ξέρω, ψάξτο λίγο, όχι μέσα στα καλώδια γιατί είσαι και αφηρημένος"
Απλώνω το χέρι μου και παίρνω την φωτογραφία στα χέρια μου. Πόσο ανέμελες μέρες..! Ρωτάω τον εαυτό μου, "αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω το χρόνο θα το έκανες"? Μπα..
Κάθε ηλικία έχει τα καλά και τα κακά της. Τότε ήταν διαφορετικές οι μαλακίες από τις τωρινές. Πιο αθώες! Οι τωρινές είναι μαλακίες μέν αλλά συνειδητοποιημένες οι περισσότερες. Τα παραμύθια που άκουγες τότε ήταν διαφορετικά απο αυτά που σου πουλάνε στις μέρες μας. Τότε είχες μια αλάνα να κάτσεις στο παγκάκι να τα πείς με σένα, με την κολλητή σου με όποιον σου έκανε κέφι.. Τώρα άντε και βρίσκεις, που θα παρκάρεις, θα μπορεί ο εαυτός σου ή θα είναι κουρασμένος? Ο κολλητός μπορεί ή δουλεύει?
Πετάχτηκα πάνω, πετώντας στο πάτωμα το πάπλωμα, κίνηση η οποία εξοργίζει την μαμά, αλλά δεν με απασχολεί ιδιαίτερα! Πήγα την κούπα του καφέ στο νεροχύτη, και φρόντισα να βάλω την φωτογραφία στη θέση της. Την ώρα που πήγα να κλείσω το κινητό, βλέπω τον αριθμό του ζεύγους απέναντι, "κερνάμε εσπρέσο, σε περιμένουμε και σου έχουμε και μια έκπληξη"! "Τελικά.. πρέπει να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο 'φίλη'" μονολογώ.. Καλή μας εβδομάδα!

O μικρός λευκός πλανήτης της "τσιπούρας"

Κόλυμπαμε, κόλυμπάμε.. Το έλεγε η αγαπημένη μου Ντόρις στο Νέμο. Νομίζω οτι μας ταιριάζει απόλυτα..
Αφού κολυμπήσεις, πεις τα δικά σου και εσυ σαν και αυτήν, ξεχάσεις τα άλλα μισά που θές να εκφράσεις και κάνεις την παρέα με τις τσιπούρες να ξεκαρδιστεί στα γέλια, αποφασίζεις έτσι στα ξαφνικά, γιατί σου ήρθε πάνω στη τρέλα σου να σηκωθείς να φύγεις. Πλήττεις ρε αδερφέ τώρα, άλλωστε δεν είσαι και για χόρταση! Και αύριο μέρα ηλιόλουστη είναι, θα τα ξαναπείτε με την τσίπουρο-παρέα κάπου στα ανοιχτά της Βουλιαγμένης! Αναχωρείς κουνάς νευρικά την ουρά, καθώς φημίζεσαι για το πόσο νευρόσπαστο είσαι και βγάζοντας τα γνωστά φτερά που μόνο εσυ μπορείς να έχεις, πετάς για το γνωστό μικρό λευκό πλανήτη! Κάθεσαι στο γνωστό καναπέ, αναπαυτικά δεν νομίζω γιατί εντός ο λίγου πάλι θα σηκωθείς οποτε μην σπαταλάς και τσαμπα ενέργεια για να βολευτείς! Και απο εκεί, παρατηρείς.. Βλέπεις την αδικία, τον πόνο, την θλίψη. Την φτώχεια, τους δήθεν, τους ματσωμένους, τους ψεύτες. Και δακρύζεις. Γιατί ο κόσμος χάλασε τόσο? Εσυ στο κεφάλι σου τα βλέπεις ολα ρομαντικά! Η αλήθεια όμως δεν ήταν ποτέ ρομαντική, το ίδιο και η πραγματικότητα. Είναι σκληρές και άδικες. Και αυτό σε ενοχλεί! Πολύ όμως!

Θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, θες να βλέπεις τους πάντες να γελούν, μα σιγά σιγά με τα χρόνια έχεις καταλάβει οτι αυτό δεν είναι στο "χέρι σου". Αυτό σε χαλάει.
Παρατηρείς πιο βαθιά, βλέπεις χωρισμούς κλαμένους ανθρώπους. Γιατί έχουν γίνει ολα τόσο περίπλοκα άραγε? Γιατί οι άνθρωποι κολυμπούν σε βαθιά νερά διαλέγοντας άλλους ωκεανούς. Η περιέργεια έχει και αρνητικά σημεία φωνάζει η διπλανή τσιπούρα που διάβασε την, μόνιμα ανοιχτό βιβλίο, σκέψη σου. Άτιμη περιέργεια, ψιθυρίζεις.
Στο διπλανό κόκκινο πλανήτη έχει στηθεί ένα πάρτι. Σίγουρα η παρέα της τσιπουροπούλας έχει κέφια πάλι. Δεν είναι ανάδρομος ο Ερμής ευτυχώς. Γέλια, χαρές μουσική, χορός, ανέκδοτα για "ροφούς" ακούγονται μέχρι τον λευκό πλανήτη. Η μικρή τσιπούρα αναρωτιέται: Μήπως να πάω, να δοκιμάσω λίγο την τρέλα της στιγμής? Δεν της πήρε πάνω απο 1 δευτερόλεπτο να αποφασίσει.. Τα φτερά άνοιξαν και ετοιμάζονται για νέες περιπέτειες. Μπορεί το χρώμα του πλανήτη να μην της αρέσει καθόλου, μπορεί εκεί να βρει "ψάρια" που δεν τα γουστάρει, μπορεί να έχουν ελληνική βραδιά που την βαριέται απίστευτα, μπορεί να έχουν γαύρο για δείπνο, αλλά θα το ρισκάρει. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ξημερώσει.. Τα πελαγίσια σέβη μου!


ΥΓ. Ακόμη αναρωτιέστε τι είναι αυτός ο λευκός πλανήτης? Οι "τσιπούρες" θα καταλάβουν αμέσως! Οι υπόλοιποι ανήκετε στην γή ή τον αέρα! Καλό και αυτό, αλλά θα πάρω το κολύμπι! Φτιάχνει μεταξύ άλλων και κορμί!Ακούς πατριώτη?

Γυναίκα..

Ημέρα της γυναίκας σήμερα. Βασικά από την τηλεόραση το είδα, για να πω την μαύρη μου αλήθεια. Έχω χάσει λίγο τις μέρες. Χρόνια πολλά.. Αλλά απο την άλλη σκέφτηκα και το εξής: Δηλαδή τι ακριβώς πρέπει να γιορτάσω σήμερα? Οτι είμαι γυναίκα? Αυτό δηλαδή είναι θέμα για εορτασμού, ή αφορμή για έξοδο? Δηλαδή αν θέλω να βγω με τις φίλες μου έξω πρέπει να περιμένω την 8η Μαρτίου? Μπα..Σκέφτομαι: Εμείς εδώ, στις ανεπτυγμένες ευρωπαϊκά χώρες ζούμε ανεξάρτητα. Δουλεύουμε ψηφίζουμε, ζούμε! Απο την άλλη υπάρχουν και κάποιες άλλες χώρες όπου η γυναίκα δεν έχει απολύτως καμία υπόσταση και απλά θεωρείται "μέσο" αναπαραγωγής και τίποτα παραπάνω! Αυτό σαφώς και δεν το δέχομαι και για αυτό ναι, οφείλω να γιορτάσω!
Το 1910 στην Κοπεγχάγη καθιερώθηκε η συγκεκριμένη ημέρα, ως παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Από τότε γιορτάζεται κάθε χρόνο σε όλο τον πλανήτη, ακόμα και σε χώρες - περιοχές όπου το γυναικείο φύλλο ζει υπό καταπίεση, χωρίς να έχει κανένα απολύτως δικαίωμα.
Μεταξύ μας η γυναίκα είναι περίεργο όν, μοναδικό! Ζει για τον άνδρα και παράλληλα προσπαθεί να είναι ανεξάρτητη από αυτόν. Αρνείται την καταπίεση και διώχνει την προσφορά. Ζητάει το δύσκολο και πετάει το εύκολο. Δεν δέχομαι την ισότητα των δυο φύλλων για την οποία πολλές κοπιάζουν. Εξακολουθώ να πιστεύω πως ο άνδρας επιβάλλεται να είναι ένα σκαλί πάνω από την γυναίκα όχι γιατί είναι άνδρας, και "πρέπει" αλλά γιατι επιβάλλεται να είναι ο αρχηγός, ο κυνηγός το κάτι παραπάνω που θα αγκαλιάσει το "αδύναμο" φύλλο, δίνοντας του σιγουριά και ασφάλεια. Οι ρόλοι μοιραστηκαν στο πολύ μακρινο παρελθόν. Οι καιροί το ξέρω αλλάζουν, οι άνθρωποι δεν θα το έλεγα , αλλά πάντα κατ' εμε η γυναίκα θα παίζει τον δικό της μοναδικό ρόλο σε όποια κοινωνία και αν ανήκει και με όποια ταμπέλα της έχουν κρεμάσει. Είτε είναι μάνα, αδερφή, σύντροφος, επιχειρηματίας, φεμινίστρια, εργαζόμενη, νοικοκυρά. Κάθε μια απο αυτές έχει ανάγκες , θέλω , συναισθήματα τα οποία χρειάζεται να μοιράζεται. Να δίνει και να της δίνουν. Οπότε σίγουρα χρειάζεται τον άνδρα να την συμπληρώνει.

Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα γυναικών που δηλώνουν οτι ζουν πολύ καλύτερα χωρίς τους άνδρες, και ακόμα περισσότερα που εξαρτώνται από αυτούς. Καθένας ακολουθεί τον δικό του τρόπο σκέψης και ακολουθεί τον δρόμο που τον βολεύει περισσότερο ή που τον καλύπτει περισσότερο.
Κάποια στιγμή ήρθε ενα e-mail, το οποίο δεν σταματούσε να μου υπενθυμίζει πόσα πράγματα καλείται να κάνει μια μητέρα. Στην αρχή μου φάνηκε αστείο, εν συνεχεία ομως κατάλαβα πόσο ρεαλιστικό ήταν. Και είναι πολλά! Αλλά αυτός δεν είναι και ο ρόλος της? Οι γυναίκες γεννιόμαστε με το μητρικό φίλτρο μέσα μας, αναζητάμε μόνες μας την φροντίδα και την προστασία κάτι που ο άνδρας το έχει σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Εκείνος θέλει μόνιμη φροντίδα! Παιδί είναι και αυτός. Αρα λειτουργείς ανάλογα!
Δεν ξέρω τι θα κάνω σήμερα, βασικά το κεφάλι μου κοντεύει να σπάσει. Μπορεί να αγκαλιάσω ένα "παιδί", μπορεί να κουρνιάσω στη γωνιά μου διαβάζοντας κάτι που θα με ταξιδέψει. Το καλό είναι οτι μετράω αντίστροφα για την άδεια. Αυτή είναι η μόνη την οποία θα γιορτάσω! Χρόνια πολλά σε όλες, όπως την εκφράζουν την κάθε μια! Τα σέβη μου