Brain crisis

Και ενώ ξέρεις πως θα φας πάλι το κεφάλι σου, εσύ επιμένεις. Η μάλλον, το μυαλό σου επιμένει, γιατί τα πόδια σου αντιστέκονται Αλλάζουν δρόμο στη θέα.
Είναι σαν αυτό, που ενώ ξέρεις ότι κάποιον τον θες, αρνείσαι πεισματικά να το παραδεχτείς.Γιατί ξέρεις, πως θα μετρήσεις ακόμα ένα λάθος.
Και τώρα θα μου πεις, εσύ η ίδια είσαι αυτή που λέει ότι τα λάθη μας, είναι εντελώς δικά μας, και πρέπει να τα ζούμε μέχρι το τέλος. Ναι, εγώ ήμουν και εξακολουθώ να το πιστεύω Η μάλλον η αυθόρμητη πλευρά του εγκεφάλου μου το πιστεύει έντονα. Γιατί η άλλη πλευρά που περιέχει τη λογική σταματάει τα πάντα. Και κάπου εκεί αρχίζει ο πόλεμος.
Το έχω ξαναπεράσει το συγκεκριμένο όχι πολύ μακρυά από το 2010, και τότε υπερίσχυσε η τρελή πλευρά του μυαλού. Ποτέ δεν το μετάνιωσα αλλά θα μπορούσα και να το είχα αποφύγει.
Ευρισκομένη πάλι κάπου ανάμεσα στο δίλημμα, και τον αυθορμητισμό δεν ξέρω ποια από τις δυο πλευρές του εγκεφάλου να ακούσω. Ίσως τελικά να λειτουργήσω, όπως τότε, το 2006, όπου μια απόφαση που δεν μπόρεσε να παρθεί μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο, πάρθηκε μέσα σε ένα λεπτό, ένα πρωινό του Ιουλίου.
Γιατί μην ξεχνάς, εσύ αποφασίζεις. Τα άγρυπνα, σέβη μου!

Πως θα γίνει να κρατήσει το καλοκαίρι όλο το χρόνο, απλά να μην βαράει 43αρια η Αθήνα? Ειλικρινά είναι ανυπόφορο!!!

Βack to reality (sucks)

Επιστρέψαμε στην σχεδόν άδεια τελικά Αθήνα. Περίεργο μου φαίνεται που εξακολουθώ και βλέπω αυτοκίνητα στους δρόμους τέτοια περίοδο. Αυτή η κρίση φαίνεται ότι μας χτύπησε την πόρτα για τα καλά. Περάσαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε, είδαμε φίλους και μη που μας είχαν λείψει πραγματικά αλλά το ομολογώ δεν πρόλαβα να ξεκουραστώ όσο το ήθελα. Παρά ήταν βαριά χρονιά ΚΑΙ αυτή για μένα. Να δω πως θα περάσει η επόμενη!
Θα το πιούμε και αυτό το ποτήριον, είπαμε είμαι δυνατή που λέτε
όλοι. Αντέχω. Για πόσο δεν ξέρω.
Τα έρημα τα παιδιά που ακολούθησαν πάντως διατηρούν τις επιφυλάξεις τους.Χαχαχαχα.
Για την βόρεια Ελλάδα δεν θα επεκταθώ, χιλιοειπωμένα. Για το χωριό τα ίδια. Κρύβει πάντα μέσα του ένα πολύ όμορφο μέρος της ζωής μου. Μην σου πω και δυο...(εσύ καλά τα λες, εμείς τι κάνουμε)

Πολλές βόλτες, εξαίρετη διοργάνωση του πάρτι από τα παιδιά και γενικά ένα άψογο διήμερο εκδηλώσεων που θα μας μείνει αξέχαστο. Από το παραλήρημα του Νικολάρα, την απουσία σου την δεύτερη μέρα (στο φυλάω αυτό), τον Καρρά που δεν αντέχω να ακούω άλλο, και τον DJ που πρέπει ναχε κατεβάσει την Αρτα και τα Γιάννενα. Τον Αντώνη, που για χάρη του επισκέφθηκα ΕΓΩ αστυνομικό τμήμα και ήταν εκτός υπηρεσίας, τον Άγγελο που αναγκάστηκε να γελάσει θέλει δεν θέλει στην φωτογραφία, την γλυκιά Άννα του που πάω και στοίχημα ότι δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος που να την αντιπαθεί, την Ελένη, τον τρελό Γιώργο στο net, που ακόμα αναρωτιέται "αυτή την ξανθιά κάπου την ξέρω" και και και. Είναι τόσα πολλά που χάνω τη μπάλα (τι πρωτότυπο).
Ανανεώσαμε το ραντεβού μας για του χρόνου ίδια περίοδο. Same Bat time, same bat channel. Γιατί όπως εύστοχα είπε κάποιος Σάββατο βράδυ. Η μια φορά δεν αρκεί για τέτοιο τόπο. Δεν χορταίνεται!
Επιστρέψαμε με νέες ειδήσεις, μάθαμε ότι όσο λείπαμε κάποιοι δεσμεύτηκαν, και καλά έκαναν δηλαδή Αυτό κυνηγούσαν εξ αρχής. Απορώ ακόμα γιατί το ζούσαν το θέμα.
Άλλοι μας επιβεβαίωσαν ότι η μετανάστευση πρέπει να αρχίσει να μπαίνει για τα καλά στο μυαλό μας (μια πρόβα το καουμπόικο θα το κάνω, στο υποσχέθηκα) και χαρήκαμε που ένας δικός μας άνθρωπος επέστρεψε σπίτι του επιτέλους, και άρχισε πάλι να μας πειράζει όπως εμείς τον ξέραμε. Αυτή ήταν η ευχή μου για το καλοκαίρι, και πραγματοποιήθηκε, και ειλικρινά ευχαριστώ το θεό γ'αυτό. Τελικά κάπου μέσα βαθιά υπάρχει ακόμα πίστη.
Αρνούμαι να πω καλό χειμώνα από τώρα Από Οκτώβρη και βλέπουμε! Τα σέβη μου!

Με διαφορά "ύψους".

Η Χαλκιδική έχει πάντα κάτι που μπορεί να σε μαγέψει. Λίγο η θάλασσα, λίγο οι χαλαροί ρυθμοί γενικά της βόρεια Ελλάδας σε αποφορτίζουν και σε κάνουν να ξεχνάς προβλήματα σκέψεις άγχη, τα πάντα. 6 μέρες στο δεύτερο πόδι ήταν αρκετές προκειμένου να μαζέψω ενέργεια για την σεζόν που πρόκειται να χτυπήσει την πόρτα μου σύντομα Η μάλλον πολύ πιο σύντομα απ' ότι περίμενα.
Το θέμα μου μου όμως δεν ήταν η Χαλκιδική, αυτή είναι σταθερή αξία για όποιον την επισκεφτεί μια φορά. Θέλει κάθε χρόνο να κάνει την βόλτα του από εκεί.
Στο ατελείωτο ταξίδι στο γαλάζιο της βορείου Ελλάδος μια ξαπλώστρα παραπέρα, μια ξανθιά κοπέλα είχε τις δικές της ανησυχίες..
"Μα, είναι δυνατόν? Είναι πάνω από 40 χρονών. Τι μπορώ να περιμένω από αυτόν? Πάρα είναι μεγάλη η διαφορά μας", έλεγε απευθυνόμενη στην διπλανή της.
"Είσαι υπερβολική, αφού το θες ζήστο, τι το αναλύεις τόσο πολύ?"
Ναι, το ξέρω αλλά...αυτή η διαφορά...
Χαμογέλασα, πονηρά...
Πριν λίγες μέρες είχα ακριβώς αυτή την κουβέντα με τον Γιάννη κάπου σε ένα μπαράκι στο κέντρο της Αθήνας. Μου εξηγούσε ,πόσο στενόμυαλη λογική είναι αυτή, το να έχει δηλαδή ταμπού τέτοιου είδους. Συμφώνησα, και πάλι γέλασα πονηρά...
Όσο και αν φρικάρει τον πατέρα σου και την μητέρα σου ένας υποψήφιος "γαμπρός" άνω των 12 χρόνων διαφοράς ηλικίας, μεταξύ σας εσύ εμμένεις και επιμένεις στην επιλογή σου. Λίγο το πρωτόγνωρο της επιλογής για κάποιες, λίγο η εμπειρία, λίγο οι τρόποι συμπεριφοράς του, λίγο εγώ λίγο εσύ λίγο και η κακιά στιγμή που λέει και ο τροβαδούρος Μακρόπουλος. Ποιός ασχολείται...Το θες το κάνεις. Και αν σου κάτσει σου αλλάζει την ζωή...
Αναζητώντας την πατρική φυγούρα στο πρόσωπο του Μάριου(42) η Χριστίνα (25) σύναψε σχέσεις μαζί του. Πέρασαν πολλά, γκρίνιες καυγάδες από το σπίτι και ένα σωρό άλλα που κατάφεραν μαζί να τα ξεπεράσουν. Τι και αν οι φίλοι και οι γνωστοί έβγαζαν ένα σωρό παρατσούκλια για την ηλικία του, εκείνη δεν πτοήθηκε ποτέ της. Το πίστευε, τον πίστευε και υλοποίησε την επιλογή της. Από τότε είναι μαζί και ευτυχισμένοι
Βέβαια υπάρχουν χιλιάδες άλλα τα οποία δεν έχουν τόσο ευτυχή κατάληξη, αλλά ποιός είπε ότι όλα τα παραμύθια έχουν happy end? Εγω πάντων όχι!
Ποιός ξέρει τι μας επιφυλάσσει το μέλλον...Τα καλοκαιρινά σέβη μου!

ps σε λίγες ώρες θα διαβώ την πύλη των ποταμών.Φόρος τιμής σε εσένα εκεί πάνω. Γιατί τελικά τίποτα δεν αξίζει παραπάνω από σένα, από μένα και από την οικογένεια μας. Το έμαθα για τα καλά...

Ο γάμος του πρώην σου.

"Όλες οι πρώην κοπέλες μου, μετά από μένα παντρεύτηκαν", έλεγε χαριτολογώντας ο Τάσος ένα όμορφο βράδυ στην Σαλαμίνα πριν κάτι μέρες, και εμείς κρατούσαμε την κοιλιά μας από τα γέλια αφενός και αφετέρου θαυμάσαμε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τις φουρτούνες που πέρασε.
Ε δεν είναι και λίγο να χωρίζεις από μακροχρόνια σχέση και να μαθαίνεις ότι μετά από ένα τρίμηνο η μέχρι και χθες γυναίκα της ζωής σου, είναι στην κυριολεξία γυναίκα της ζωής κάποιου άλλου.
Ο Τάσος το έριξε στο χιούμορ και καλά έκανε. Ξέρει να αντιμετωπίζει τα δύσκολα και να προχωράει όπως προχώρησε και τώρα στη ζωή του.(αρκεί να μην ξαναπλησιάσει το κινητό μου τηλέφωνο!)
Το να μαθαίνεις γενικώς ότι ένας άνθρωπος που σου σημάδεψε την ζωή προχώρησε παρακάτω, όσο και αν έχεις ξεπεράσει καταστάσεις, σίγουρα σε ταρακουνάει ολίγον. Δεν ξέρω αν λέγεται ζήλια αυτό ή θαυμασμός, ή κακία ή οτιδήποτε, αυτό που ξέρω είναι σίγουρα ότι δεν σου περνάει απαρατήρητο. Εικόνες θαμμένες ζωντανεύουν από το πουθενά, κουβέντες άσχημες και καλές στιγμές. Κατά πόσο αξίζει τον κόπο? Σαφώς και δεν αξίζει, αλλά κατά πόσο μπορείς να το ελέγξεις? Όσο πεισματάρης και υπερήφανος μπορεί αν είσαι.
Πχ μαθαίνω ότι υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα και σήμερα περνούν δίπλα από τις πρώτες τους αγάπες (και παντοτινές ) και παρότι είναι παντρεμένες - οι εξακολουθούν να τους - τις κοιτάζουν με λατρεία. Όσα χρόνια και αν έχουν περάσει.
Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε περάσει κάτι ανάλογο, και αν δεν το έχετε περάσει σίγουρα δεν σας το εύχομαι. Όλο και κάποιος θα έρθει να σας ενημερώσει για το τι κάνει που βρίσκεται και με ποια Μέχρι εκείνη την μέρα που μαθαίνεις ότι ο παιδικός σου έρωτας βάζει στεφάνι!
Ναι, I've there, και εγώ Σιγά που θα έλειπα εγώ, από τα "καλύτερα".
Η είδηση ήταν γνωστή εδώ και καιρό, και πέρασε κυριολεκτικά απαρατήρητη γιατί ήταν κάτι που το θεώρησα δεδομένο εξ 'αρχής. Και δεν έπεσα έξω, όσοι και αν θέλησαν να το μειώσουν στο κεφάλι μου.
Χθες το σενάριο πήρε σάρκα και οστά και μαζί με αυτό έκλεισε και ένας όμορφος κύκλος ζωής για να ανοίξει ένας καινούργιος. Κακίες δεν κράτησα ποτέ και για κανέναν στην ζωή μου, ξέρω να συγχωρώ, ακόμα. Για αύριο το πρωί δεν ξέρω...Άλλωστε εντρύφησα για τα καλά αυτό που με δίδαξαν με περίσσια χάρη "ποτέ μην λες ποτέ"!Να ζήσετε!

* Η ώρα για διακοπές έφτασε! Η παρέα μαζεύτηκε, τα περίεργα τηλέφωνα κόπηκαν και όλοι μας, φίλοι και μη, σας ευχόμαστε καλό καλοκαίρι!!!!

Ζωή...

Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται να λες πολλά. Η σιωπή τα λέει όλα. Μια ματιά γεμίζει όλα τα κενά που είχες και σου δείχνει το δρόμο για την επόμενη στάση του λεωφορείου Τερματική ή όχι δεν έχει σημασία. Το ταξίδι - διαδρομή αξίζει τα πάντα. Το μόνο πράγμα που δεν αξίζει είναι η αναμονή. Αυτή σκοτώνει. Το χρόνο σου τον καιρό σου τα ίδια σου τα συναισθήματα τα ποδοπατάει
Πρόσφατα διάβασα ένας ρητό, το οποίο λέει ελάχιστα και τα πάντα. " Δεν χρειάζεσαι τα πάντα για να απολαύσεις την ζωή. Χρειάζεσαι ζωή για να απολαύσεις τα πάντα. Και ναι, χρειάζεσαι ζωή ρε διάολε. Πόσοι από εμάς ζούμε τελικά?Πόσοι από εμάς έχουμε προσπεράσει το γεγονός ότι λειτουργούμε σαν πιόνια σε μια παρτίδα σκάκι γεμάτη παγίδες και λάθος κινήσεις. Μια λάθος κίνηση μπορεί να αποδειχθεί μοιραία και να χάσεις την παρτίδα. Άλλοι το λένε, ήττα. Εγώ το λέω μάθημα. Ζωής...

Τις τελευταίες μέρες ένας πολύ δικός μου άνθρωπος τα λέει κατάματα με τη ζωή. Στέκεται πάνω σε μια λεπτή γραμμή και παλεύει να μην πέσει στο κενό. Εκείνος ξέρει να ισορροπεί, είμαι σίγουρη γ' αυτό. Όπως είμαι σίγουρη και για το ότι θα τα καταφέρει όχι απλά να κρατηθεί όρθιος άλλα και το ότι θα περάσει στην απέναντι πλευρά με τεράστια ευκολία. Στην παραπάνω παράγραφο τόνισα ότι η αναμονή σκοτώνει. Ακόμα και στην συγκεκριμένη περίπτωση, μας σκοτώνει όλους, μας φθείρει Μας κρατά ξάγρυπνους και μέσα στο άγχος. Αλλά μόνο για την συγκεκριμένη περίπτωση η αναμονή είναι φάρμακο. Είναι παράταση ζωής ένος ανθρώπου που έχει αφήσει πίσω του ανθρώπους που τον λατρεύουν, που ΄ζουν και αναπνέουν για να τον δουν να ανοίγει τα μάτια του και να πατά στα πόδια του. Όρθιος, περήφανος, γελαστός. Περιμένουμε όλοι να μας κάνει τις γνωστές του πλάκες. Αυτές που μας έκαναν να τον λατρέψουμε.Περιμένει μια υπέροχη γυναίκα πίσω, και ένα ακόμα πιο υπέροχο πλάσμα να χαμογελάσεις ξανά.
Για όλα αυτά οφείλεις να μείνεις εδώ. Μπορεί να έχουμε γίνει ένα ατελείωτο μπουρδέλο σαν χώρα, αλλά μην ανησυχείς. Έχουμε ακόμα ο ένας τον άλλο, φίλε μου. Και αυτό δεν μπορεί αν το αλλάξει κανείς και ΠΟΤΕ!!!
Για όλα αυτά και για ακόμα περισσότερα να θυμάστε όλοι σας, ότι η ζωή είναι ότι πολυτιμότερο έχουμε. Χωρίς αυτήν, τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο. Να την σέβεστε λοιπόν...Τα σέβη μου.

Σύνδρομο "down"

Μικρή όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι ένα παιδί με κάποια παραπανίσια κιλάκια, ντροπαλή χωρίς πολλές κουβέντες Το στόμα μου άνοιγε πέραν του χαμόγελου σε πολύ δικούς μου ανθρώπους και σε 2-3 κοντινούς φίλους. Κοινώς ανασφαλής πολύ, με έντονο αίσθημα κατωτερότητας προς τους άλλους που φάνταζαν μπροστά μου κατά πολύ ανώτεροι μόνο και μόνο επειδή είχαν έντονο το αίσθημα της επικοινωνίας ή επειδή μπορεί να μου έριχναν και 20 πόντους στο κεφάλι σε ύψος.
Τα χρόνια πέρασαν, σαφώς και δεν ψήλωσα (που τέτοια τύχη) κατάφερα όμως να βελτιώσω σε μεγάλο βαθμό αυτό που με απομάκρυνε από τους γύρω μου. Την επικοινωνία.
Οι άνθρωποι με έντονο το συναίσθημα του "είμαι λίγος" αισθάνονται έντονη ανάγκη για απομόνωση από τους γύρω γιατί πιστεύουν ότι έτσι θα μετριάσουν τις πολλές πολλές κουβέντες οι οποίες δεν είναι και το "φόρτε" τους. Προτιμούν την ασφάλεια του , όσο λιγότερο μιλάς τόσο λιγότερο εκτίθεσαι! Ναι αλλά υπάρχει και το άλλο που λέει: Όσο λιγότερο μιλάς τόσα περισσότερα κρύβεις, αποφεύγεις. Και εγώ ίσως να απέφευγα τότε να ερωτηθώ για την προσωπική μου ανύπαρκτη προσωπική ζωή, σε αντίθεση με των συμμαθητριών μου. Τώρα δε, είναι που δεν με χαλάει και καθόλου. Τότε μου φαινόταν αδιανόητο ΄Τώρα η ελευθερία φαντάζει ιδανική, τότε ήταν βάρος. Τώρα το ανεξάρτητο του χαρακτήρα πάρα - έγινε βίωμα τότε ακουγόταν σαν ψέμα
Ο χρόνος σε συνάρτηση με την επίγνωση του προβλήματος και την θέληση για λύση, πάντα βοηθά να λυθούν τα κόμπλεξ και το αίσθημα του λίγου. Λίγος δεν είναι κανένας, όλοι μας έχουμε από πολύ αρκετά χαρακτηριστικά Προφανώς κρυμμένα κάπου καλά μέσα στις ανασφάλειες μας. Το θέμα είναι κατά πόσο ένας άνθρωπος έχει το σθένος να αποδεχτεί τις αδυναμίες και τα κόμπλεξ του και να προχωρήσει στην ζωή του. Με ή χωρίς αυτά. Για απαντήσεις - παρατηρήσεις κοιταχτήτε στον καθρέφτη και ψάξτε για τα δικά σας, σύνδρομα down! Τα σέβη μου...

Όχι απαραίτητα από επιλογή.

Ο Βασίλης είναι ότι μπορεί να ονειρευτεί μια γυναίκα. Έξυπνος με χιούμορ, στυλάτος, χαμογελαστός, πιστός φίλος. Πιστός γενικώς. Μεγαλωμένος σε μια άριστη οικογένεια με αρχές. Ο Βασίλης όμως είναι μόνος. Όχι απαραίτητα από επιλογή.

Η Τόνια είναι ότι μπορεί να θελήσει εξωτερικά ένας άνδρας. Όμορφη, ψηλή μελαχρινή μεσογειακή γυναίκα. Γυναίκα με τα όλα της ρε παιδί μου. Σκορπίνα, έτοιμη να πάρει τη ζωή στα χέρια της και να θυσιαστεί για τα θέλω της. Η Τόνια είναι μόνη. Όχι απαραίτητα από επιλογή.

Ο Άρης είναι ένας ανοιχτόμυαλος τύπος. Κατά βάθος(όχι πολύ) ευαίσθητος, κάτι που καταφέρνει να κρύβει με μεγάλη μαεστρία. Υψώνει τον τοίχο του απόμακρου, απλησίαστου και άτρωτου και στην ουσία παρά τα "γαλόνια" είναι απλά ένας γλυκός επαναστάτης που ψάχνει το διαφορετικό στη ζωή του. Ο Άρης είναι μόνος. Όχι απαραίτητα από επιλογή.

Η "μελαχρινή, αν εξαιρέσεις ότι τα χει κάνει μπουρδέλο με τις φιλίες της και με διάφορα άλλα προσωπικά της θέματα, είναι ένα αξιόλογο παιδί Χαμογελαστό, πρόσχαρο. Ανοιχτόχερα, πάντα εκεί να βοηθήσει όποιον την έχει πραγματικά ανάγκη, και όχι (πλέον) σαν χορηγός! Η "μελαχρινή" είναι μόνη. Όχι από επιλογή!

Ο Σπύρος και αν είναι αυτό που λέμε "παιδί για σπίτι". Δουλευταράς, ρεαλιστής, κατασταλαγμένος, ανθρώπινος, φίλος, χιουμορίστας Ο Σπύρος είναι μόνος. Όχι απαραίτητα από επιλογή.

Ο Τάσος είναι, φαίνεται τουλάχιστον άνθρωπος που αξίζει να ασχοληθείς αν καταφέρεις να σπάσεις τους κωδικούς του. Μπορεί να μην σου αναλύει τα πάντα όπως οι τοξότες, θα πει λίγα και ουσιαστικά και όταν αποφασίσει πως έπαψε να τα εννοεί, απλά το ανακοινώνει με δικά του "λόγια". Συγκρατημένος, με τοίχους παντού γύρω του. Οχυρό σκέτο, που όσο και να θες να γκρεμίσεις είναι αδύνατον. Ο Τάσος όσο και να προσπαθεί να γίνει αντιπαθητικός, είναι δύσκολο να το καταφέρει. Ο Τάσος είναι μόνος. Δηλώνει από επιλογή.

Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο για φίλους, γνωστούς ανθρώπους της διπλανής πόρτας που διαθέτουν έστω τα απαραίτητα "συστατικά" ενός υγειούς ανθρώπου, αλλά παραμένουν
μόνοι τους, όχι απαραίτητα από επιλογή δική τους. Κάτι το παρελθόν τους, κάτι οι τρικλοποδιές του παρόντος, κάτι η ανασφάλεια κάτι το ένα κάτι το άλλο.

"Χίλιες φορές μόνος-η χωρίς άγχη παρά σε σχέση με μπελάδες στο κεφάλι μου". Έκφραση που την έχουμε ξεστομίσει όλοι μας. Μα όλοι μας. Και όμως κατά βάθος κανείς δεν την εννοεί ουσιαστικά. "Προϊόν" απογοήτευσης, θα το έλεγα. Μόνο την γκαρντάσενα από τα βόρεια θυμάμαι να δηλώνει μόνη, να μένει μόνη και να παραμένει μέχρι και σήμερα μόνη. Μοναδική εξαίρεση στον κανόνα.
Κρυβόμαστε πίσω από το μανδύα της ανασφάλειας που μας κυριεύει, μετά από μια έντονη απογοήτευση και προτιμάμε την μοναξιά ή και την απομόνωση νομίζοντας ότι θα ωφελήσει Είναι λάθος, το παραδέχτηκα και στο Γιάννη΄, όταν με κατηγόρησε για απομόνωση πριν ελάχιστους μήνες. Όχι επαναλαμβάνω, απομόνωση δεν είναι. Μάλλον αυτό τιμωρία ήταν. Σκληρό μεν, αποτελεσματικό, δε. Φτάνεις στο επίπεδο για το οποίο με "ζήλεψες" λίγο αργότερα. Της αυτοσυντήρησης
Θα ζήλευα πραγματικά τους ανθρώπους που επιλέγουν και εμμένουν σε αποφάσεις τους. Που δεν πίσω γυρίζουν ποτέ, και εμπνέουν εμπιστοσύνη με ένα τους βλέμμα και μόνο. Άραγε υπάρχουν στις μέρες μας? Προσωπικά δεν έχει τύχει να γνωρίσω κανένα, και θα το ήθελα ειλικρινά. Να με μάθει΄- διδάξει πως είναι να μην ξανά μπαίνεις στην διαδικασία να επιτρέπεις στον εαυτό σου να τρώει ξαναμασημένη τροφή, και μάλιστα μαγειρεμένη μια βδομάδα και βάλε.
Επιλέγω, άρα ξέρω τι θέλω ή μήπως τελικά δεν ξέρω...?Αναρωτιέμαι. Εσύ?