Stop bleeding...

Κάποια στιγμή αναρωτήθηκα γιατί να υπάρχει η λέξη φιλότιμο, αφού δεν την βλέπεις πουθενά. Κάποια άλλη στιγμή αναρωτήθηκα γιατί να υπάρχει η λέξη σεβασμός αφού εκλείπει από τον χάρτη. Την τρίτη φορά που έφαγα τα μούτρα μου, είπα απλά να πάτε να γαμηθείτε όλοι σας! Έτσι, απλά βορειοελλαδίτικα.
Από τότε δεν ξανά αναρωτήθηκα, απλά παρατηρούσα. Οι αστείες φιγούρες του παρελθόντος φαντάζουν τόσο μικρές για να μπορέσουν να χωρέσουν σε ένα τόσο δα μικρό μυαλό σαν το δικό μου. Μόνο που το δικό μου, προς λύπηση κάποιων όσο μικρό και αν είναι το χρησιμοποιώ ΟΛΟ! Λυπάμαι !
  Περίεργη εβδομάδα, κυρίως εργασιακά, και από πολλές απόψεις και ψυχολογικά. Μια από εκείνες που σιγοψιθυρίζεις την μεγάλη λέξη που όλους μας ενώνει: ΣΚΑΤΑ!
Πέφτεις λίγο, προσπαθούν να σε ρίξουν δηλαδή, το καταφέρνουν μέχρι ένα σημείο και έπειτα γίνεσαι τόσο Bitch που δεν αναγνωρίζεις ούτε τον ίδιο σου τον εαυτό. "Εγώ είμαι αυτή? Μπα, κάποιο λάθος έχει γίνει". Και όμως κανένα λάθος δεν έχει γίνει. Μάλλον εσύ και ο εαυτός σου είστε το μόνο λάθος στην όλη ιστορία. Για πάρτο αλλιώς λοιπόν. Κάνε μια 180άρα γύρω σου και κούνα λίγο το ξανθό σου κεφαλάκι μπας και ξυπνήσει από το λήθαργο της βλακείας που σε δέρνει την τελευταία 3ετία. Δεν θέλει κόπο, απλά τρόπο και μάτια λίγο πιο ανοιχτά από αυτά που διαθέτεις όταν σε πιάνει "η ώρα του ώμου".
Αυτοκριτική λέγεται, it's ok! Καλό είναι να γίνεται που και που, όταν πιάνεις πάτο. Όταν τίποτα δεν φαίνεται αρκετό, και τίποτα φυσιολογικό. Όταν υποτίθεται κουρνιάζεις στην ηρεμία και ξαφνικά σου φαίνεται παρανοϊκή.Μάλλον κρύβεσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό. Όχι τον παρελθοντικό, αυτός "ξεπούλησε" και μαζί του και εσυ. Δεκτό, ποτέ αποδεκτό, και στα παπάρια μας στην τελική.
    Το καλοκαίρι εκεί που μας έρχεται μας φεύγει. Αστάθεια,  παρέα με τον δικό μας χαρακτήρα. Μια πάνω μια κάτω. Μια βροχή μια ηλιοφάνεια. Σταθεροποιήσου κάπου, βαρέθηκα! Τα έξαλλα σέβη μου!  

Στην διπλανή ξαπλώστρα...

 Την περασμένη Κυριακή η μέρα ξεκίνησε ιδανικά. Μπορεί το ρεπό μου να έκανε φτερά ωστόσο ο έντονος ήλιος μου έδωσε έναυσμα να πραγματοποιήσω το πρώτο μπάνιο της σεζόν. Επιτέλους, μονολόγησα κοιτώντας έξω από το παράθυρο μου. Ώρα για βουτιά.

Το ξεφτίλισε ολίγον ο χειμώνας φέτος. Σαν πέρυσι από της 15 Απριλίου μαζί με τον Σπύρο είχαμε εγκαινιάσει την σεζόν. Φέτος, κόντευε να βγει και ο Μάης και δεν το αποφάσιζα. Τελικά, ορισμένα πράγματα δεν χρειάζονται και πολύ σκέψη. Είναι να τα αποφασίζεις αυθόρμητα. Κάπως έτσι παρέα με την πετσέτα μου και το GOAL αγκαλιά κατέβηκα στην παραλία.

Στην διπλανή ξαπλώστρα από εμένα βρίσκονταν 3 κυρίες ηλικίας γύρω στα 45. Κομψές με τα καπελάκια τους, τα extreme μαγιουδάκια τους, τσιγαράκι, περιοδικό, και πολύ μα ΠΑΡΑ πολύ κουτσομπολιό. Για τον άνδρα της η μια , για τον γκόμενο η άλλη, για τα τατουάζ των παιδιών, τις πλαστικές που θέλουν να κάνουν κτλ κτλ. Ακατάπαυστη λογοδιάρροια, και μετά έλεγα για την Τόνια που δεν σταματάει. Την ξεπερνούσαν σε τεράστιο βαθμό.

Σε μια από τις πολλές κουβέντες που ανέπτυξαν η μια από αυτές αναφέρθηκε και στον τύπο με τον οποίο βγαίνει αυτόν τον καιρό. "Δεν κάνει, μωρε΄. Δεν έχει τα απαραίτητα, δεν μου πολύ βγαίνει ρε γμτ."

"Σιγά ρε συ", ανταποκρίθηκε η άλλη. "Κάτσε εκεί που είσαι μέχρι να βρεις κάτι άλλο καλύτερο. Τι έχεις να χάσεις, στα παρέχει όλα"

"Ναι, σίγουρα, μέχρι να βρω κάτι άλλο μια χαρά είμαι. Δεν θα τον αλλάξω".

Προς στιγμήν νόμιζα ότι μιλούσαν για κάποιο μπλουζάκι, κάποιο δώρο κτλ. Αποκλείεται να μιλούσαν για άνθρωπο αναφερόμενες σε αυτόν λες και ήταν πιστωτική κάρτα ένα πράγμα. Βόλεψη λέγεται, μουρμούρισα, αυτό που έχει η κυρία. Και συμβιβασμός, αυτό που έχουν οι υπόλοιπες.

"Εγώ το είπα στο γιο μου, όλα΄κ'όλα. Όσο συντηρητική ήμουν στην αρχή τόσο ανεξάρτητη θα γίνω τώρα. Θα τα κάνω όλα". Μετά της 2?... μουρμούρισα!

Η συγκεκριμένη κυρία, φαινόταν από μακρυά πόσο της έχει λείψει η ζωή. Θέλει να προλάβει να τα πράξει όλα, ΤΩΡΑ. Αν ήταν δυνατόν να ταν και χθες ακόμα καλύτερα. Συμβιβάζεται με κάτι λιγότερο από ότι θέλει για να έχει δίπλα της και παράλληλα κάνει ανενόχλητη της ζωή της. Ότι πρέπει σου λέει. Τα παιδιά της μεγάλωσαν και εκείνη αυτό που αποζητά τώρα είναι να κερδίσει όσα έχασε στην ζωή της.

Άραγε ζει ουσιαστικά , ή ζει την δική της ουτοπική πραγματικότητα? Το να συμβιβαζόμαστε για να "κυκλοφορούμε" κάτι δίπλα μας, είναι καλύτερο ή χειρότερο? Υποθέτω κατά δικά μου στάνταρ, χειρότερο.

Όταν ρωτήθηκα γιατί συνήθως πάνω στο ένα με ενάμιση μήνα, εγκαταλείπω οποιαδήποτε σχέση, και πως καταλαβαίνω αν όντως ο άνθρωπος που είχα δεν έκανε για μένα, χαμογέλασα πονηρά. Είναι , απλό. Ασχολούμαι, βλέπω παρατηρώ, ακούω. Κυρίως, ακούω. Κάπου εκεί χρονικά συνήθως ξέρω. Γιατί, με ξέρω...Δεν μου αρέσει να συμβιβάζομαι, δεν με ενδιαφέρει να χτυπάει το τηλέφωνο μου, αν δεν καρδιοχτυπώ για να ακούσω τον ήχο. Μπορεί να είμαι και λάθος, δεν ξέρω. Υποθέτω δε θα είμαι η μόνη.
Η κυρία της παραλίας, είμαι σίγουρη πως δεν είναι ευτυχισμένη από την ζωή της. Είναι σίγουρα όμως ευχαριστημένη από την ντουλάπα της, την αισθητικό της, και τον πλαστικό της...Τα σέβη μου!

Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Στους κατά τ' άλλα ηλιόλουστους καιρούς που διανύουμε και περιμένοντας το φετινό καλοκαίρι το οποίο μπορεί να ναι πιο δύσκολο από τα προηγούμενα, ωστόσο έχει πάντα μια γερή δόση αισιοδοξίας, όλοι περιμένουμε να ρθει η διαφορά. Αυτή που θα μας ξυπνήσει όλους από το λήθαργο, εργασιακό και μη. Να αποβάλλουμε τις όποιες αναστολές έχουμε και φοβίες και να κοιτάξουμε προς απέναντι , στον ορίζοντα προσπαθώντας να ανακαλύψουμε ένα καλύτερο αύριο για εμάς , τους δικούς μας ανθρώπους αλλά και γενικότερα για την κοινωνία.

Μετά τα γεγονότα του Σαββάτου στο κύπελλο Ελλάδος όλοι μας και κυρίως οι οπαδοί της ΑΕΚ - προς τιμήν τους - καταλάβαμε πως στη σαπίλα την οποία ζούμε ποδοσφαιρικά δεν υπάρχει επιστροφή. Η μόνιμη λέξη που ακούγεται μετά από τέτοια γεγονότα, είναι,  σύσκεψη. Προέδρων, αντιπροέδρων, στελεχών της κυβέρνησης και ένα σωρό γλαστρών του αθλητικού και όχι μόνο  στερεώματος της χώρας. Είδατε ποτέ κανένα αποτέλεσμα? Όχι. 30 έφτασα και μετά από κάθε τέτοια εχθροπραξία, ψάχνουμε όλοι μας του υπαίτιους της κατάντιας. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους οπαδούς της ΑΕΚ.
Ανάλογες πράξεις έγιναν και από οπαδούς του Παναθηναϊκού αλλά και του Ολυμπιακού. Εντός χόρτο αλλά και εκτός. Μέσα σε "σπίτια" και έξω από αυτά. Γιατί? Για το γινάτι του " θα πάθεις ότι έκανες εις διπλούν" Κάψτους! Και  να φανταστείτε είμαστε λίγες μόνο ημέρες πριν την επέτειο για το ολοκαύτωμα της Μαρφίν με τους 3 νεκρούς. Ακόμα ακούγετε  στα αυτιά μου η έκφραση της νεαρής δεσποινίδος να φωνάζει "ΚΑΨΤΕ ΤΟΥΣ". Κατά τα άλλα είμαστε άνθρωποι. Τι είδους, συγχωρέστε με δεν έχω καταλάβει ακόμα.
Και μου μιλάει η μητέρα μου για οικογένεια και παιδιά. Σε τι κόσμο να φέρεις ένα παιδί? Σε αυτόν πάντως ευχαριστώ δεν θα πάρω. Προτιμώ να μην καταστραφεί ακόμα μια ψυχή εκεί έξω. Ίσως γιατί εγώ ενδιαφέρομαι, ζω, βλέπω, παρατηρώ και αισθάνομαι. Όταν μάθουν όλοι την πραγματική έννοια αυτών των λέξεων τότε όλα θα γίνουν πολύ καλύτερα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους πολιτικούς. Τα φίλαθλα σέβη μου.

We're back!

Είναι όμορφη η εξοχή δεν λέω. Με έμαθε ο πατέρας μου να την αγαπώ. Βουνό, περπάτημα, πολλά λουλούδια τριγύρω και αναζήτηση του "κάτι το διαφορετικό" να τραβήξει το μάτι μου προκειμένου να το φυλάξω στην φωτογραφική μηχανή μου και μαζί και την μνήμη μου.
Στο χωριό της Ρεούλας τα πράγματα κύλισαν όπως αρμόζει στην λέξη. Χωριό. Πουλάκια, καφές στην 8,30 το πρωί (δεν μπορούσες να κοιμηθεις και περισσότερο) μπόλικο γέλιο και παιχνίδι με τα 2 μωρά που συντρόφευαν την παρέα και πολύ χαμόγελο από την μητέρα μου, με μια και μόνο διακοπή. Κάτι ήταν και αυτό. Η αρχή...
Ομολογώ ότι αρνί και κατσίκι το αποφεύγω και το ίδιο έκανα και φέτος παρά τις έντονες πιέσεις του στυλ "είναι εξαιρετικό χάνεις"! Εγώ είμαι σταθερή αξία. Τρώω μετά την νηστεία ΜΟΝΟ ότι μου έχει λείψει πραγματικά! Δηλαδή, μια σοκολάτα! :) Ξέρω, συμφέρω. Το ακούω συχνά!
Οι διακοπές του Πάσχα τελείωσαν, αν και φέτος περιείχαν πολλές εκπλήξεις, κυρίως τηλεφωνικές από ανθρώπους που δεν περίμενα. Τουλάχιστον κάποιοι διαθέτουν ακόμη φιλότιμο. Όπως και να χει, το φετινό Πάσχα ήταν όντως; διαφορετικό. Δεν είχε κλάματα, όπως πέρυσι, κανέναν σενάριο του "τι μπορεί να έφταιξε", γιατί" και ένα σωρό άλλα ερωτήματα που με ταλάνιζαν την περσινή  περίοδο. Μήπως τελικά έφτασε η ώρα? Θα δούμε. Εσύ πάντως έστω και μυνηματικά ήσουν δίπλα μου και σ' ευχαριστώ! Και του χρόνου ακόμα καλύτερα! Τα σέβη μου!

Καλό μας Πάσχα!

Υπό παλιές συνθήκες (που λέει και μια ψυχή) κανονικά η αντίστροφη μέτρηση για τις μέρες του Πάσχα μου ήταν παντελώς αδιάφορες. Γενικά το Πάσχα ως περίοδος, δηλαδή. Αυγά - τσουρέκια (μας τα κάνουν κιόλας) κόσμος τρέχει πανικόβλητος δεξιά αριστερά να προλάβει να μαζέψει τα αμάζευτα προτού αναχωρήσει για την ιδιαίτερη πατρίδα. Μπλιάχ.
Έχω τουλάχιστον μια 8ετία να πω ότι ευχαριστήθηκα Πάσχα. Γιορτές σούβλισμα, γέλιο, καλή παρέα κτλ. Τα τελευταία 3 χρόνια δε, παρά ήταν αφόρητο λόγω πένθους και κατά πολύ παραπάνω αδιάφορο. Οπότε η διέξοδος της δουλειάς ήταν ότι καλύτερο για να γλυτώσεις αφενός μεν από το όλο αρνητικό κλίμα του "λείπει αυτός που γιορτάζει" και αφετέρου γλίτωνες και τα περιττά λίπη στα οποία οι περισσότεροι πέφτουμε με τα μούτρα ιδιαίτερα μετά από 40 μέρες νηστεία.
Φέτος τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μπορεί να μην έχω κοντά μου τον δικό μου άνθρωπο θα έχω όμως φιγούρες χαρούμενες. Και ναι, είναι γεγονός, έχω άδεια το Πάσχα!
Μπορεί να περάσαμε από 1000 κύματα όλοι μας τόσα χρόνια, ωστόσο είναι η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που νοιώθω πως θέλω να το ζήσω στο έπακρο! Κ' ας έχει Γερμανικό πρωτάθλημα...Υπόσχομαι να μην ανοίξω ούτε το Live!!!:) :)
Εύχομαι σε όλους μέσα από την καρδιά μου να περάσετε ζαχαρένια! Να ξεκουραστείτε , να χαλαρώσετε, να γεμίσετε τις άδειες μπαταρίες σας, και να επιστρέψετε πιο γελαστοί από ποτέ. Εγώ θα βρίσκομαι λίγο έξω από την Μεγαλόπολη! Τα Πασχαλινά σέβη μου!


ΥΓ: Χρόνια πολλά και στους δυο σας...
ΥΓ2: Ότι γράφετε δεν διορθώνεται όπως και τα λάθη που κάνουμε...Είναι αυθόρμητα. Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον...

Καταλαβαίνω...

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα ρητό που με έκανε να αναρωτηθώ πόσοι από εμάς μπαίνουμε στην διαδικασία να ασχολούμαστε με το νόημα του.
"Το παρελθόν δεν χρειάζεται να το ξεχάσεις ή να το συγχωρέσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να το καταλάβεις..."
Κατανοώ, καταλαβαίνω, βγάζω νόημα, συνειδητοποιώ. Πολλά συνώνυμα, ένα το νόημα. Η παραδοχή, ή το "αλσχάιμερ", ή και ακόμα η συγχώρεση πολλές φορές δεν αφήνουν το πρόβλημα να οδηγηθεί σε λύση. Όταν μιλάμε για πρόβλημα. Για σχέσεις δηλαδή, που έληξαν άδοξα, απρόοπτα, βίαια, απότομα και εξακολουθείς να τις "διατηρείς" στο κεφάλι σου.

Ποιος δεν έχει περάσει από αυτή την διαδικασία, σχεδόν όλοι μας. Να διατηρούμε ζωντανή στο μυαλό μας δηλαδή  μια ουτοπική εικόνα από μια σχέση που ουσιαστικά έχει ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της, απλά δεν μας έχει ενημερώσει γ' αυτή την εξέλιξη. Άλλες πάλι φορές δεν έχουμε ενημερώσει εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας για το αποτέλεσμα. Άρνηση νομίζω λέγεται. Συνειδητή ή όχι.

Κάποια στιγμή μια πρώην πλέον φίλη, είχε πει κάτι πολύ σοφό. "Έναν άνθρωπο καταλαβαίνεις ότι τον έχεις ξεπεράσει, όταν πλέον φέρνεις στο μυαλό σου μόνο τις ευτυχισμένες μέρες και στιγμές και καμία άσχημη". Ναι, ομολογώ πως είχε πολύ δίκιο.

Το να "θάψεις" εικόνες μέσα σου ακούγεται τόσο δύσκολο όσο και είναι. Το να ξεχάσεις είναι άσχημο, γιατί έχεις ζήσει , ακόμα και στα δύσκολα. Όταν κολυμπούσες στα σκατά νομίζοντας πως όλα ήταν εξαιρετικά ενώ ουσιαστικά ζούσες στο δικό σου ψέμα. Εκεί που νόμιζες ότι σ' αγαπούσαν , αλλά τελικά αγαπούσες μόνος-η σου. Πολύ μόνος-η σου. Και ως γνωστόν, όπως πολύ σωστά μου υπενθύμισε πρόσφατα ο καλός μου, η μοναξιά είναι ο μεγαλύτερος φόβος όλων.

Το να καταλάβεις το παρελθόν σου, θέλει χρόνο, τρόπο και όχι κόπο. Όταν κάνεις την αυτοκριτική σου και δεις τα δικά σου λάθη, τότε ίσως καταφέρεις να κατανοήσεις και του άλλου. Να βρεις το θάρρος δηλαδή να σταθείς απέναντι στον καθρέφτη σου και να αναλάβεις και τις δικές σου ευθύνες. Γιατί it takes two to tango...

Γιατί η κάθαρση πρέπει να ξεκινάει πρώτα από εσένα και έπειτα από τον διπλανό σου. Σκοπός είναι να γίνεις πρώτα εσύ σωστός άνθρωπος και μετά να δώσεις και στον δίπλα να καταλάβει πως μπορεί να το καταφέρει. Αν θέλει...

Κάπως έτσι συμφιλιώνεσαι σιγά σιγά με την ιδέα. Αποδέχεσαι, χαμογελάς και θυμάσαι μόνο όμορφες μέρες και εικόνες. Και όλο αυτό απλά γίνεται ένα μέρος της ζωής σου που θα σε συντροφεύει όπου και αν βρεθείς, όπου και αν είσαι. Γιατί η ζωή είναι τόσο όμορφη που δεν αξίζει ούτε το παραμικρό δάκρυ...Τα σέβη μου.

ΥΓ: Εξαιρετικά αφιερωμένο στην μελαχρινή που με ενέπνευσε να το γράψω. Μην ανησυχείς, όπως σου είπα έχω περάσει πολύ χειρότερα...Μπόρα είναι θα περάσει...

ΥΓ2 Σε σένα όσο και στην μητέρα σου που ξέρω ότι περνάτε δύσκολες στιγμές,  η σκέψη μου είναι μαζί σας. Όλα θα πάνε καλά!

Memories

2 χρόνια τώρα  γράφω συνέχεια για το πόσο εκνευριστικό είναι να εμφανίζεται το παρελθόν μπροστά σου εκεί που δεν το περιμένεις. Εκεί που έχεις στρώσει (όσο μπορείς) την ζωή σου, εκεί που έχεις καταχωνιάσει σε παλιά κουτιά άσχημες στιγμές και εικόνες.
Μέχρι σήμερα έλεγα ότι το facebook ενώνει ανθρώπους όταν δεν μπορείς να τους έχεις δίπλα σου. Φίλους, γνωστούς κτλ. Υπάρχει πάντα και η πιθανότητα να σε βρούν άνθρωποι που δεν περίμενες ποτέ ότι θα το κάνουν.
Όταν εισέβαλες στην παρέα ήμουν πολύ παιδί ακόμα. Και υπερβολικά αθώα για να μπορώ να δω καθαρά. Σε δέχτηκαν όλοι οι φίλοι με ανοιχτές αγκαλιές παρότι ήσουν ένα εντελώς καινούργιο πρόσωπο σε μια παρέα με πολύ ιδιόρρυθμους ανθρώπους. Όπως μπήκες εξαφανίστηκες ένα βράδυ της 17ης Ιουλίου. Ένας καυγάς με τον "άπιστο" ήταν καθαρά η αφορμή μιας εξαφάνισης που ποτέ δεν κατάλαβε κανείς. Αφορμή, όπως ακρι΄βως το γράφω. Εκ των υστέρων κατάλαβα πολλά. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να κρύψουν με μεγάλη ευκολία αυτό που θέλουν να πουν και να εκφράσουν ένα σωρό αηδίες προκειμένου να δικαιολογήσουν την πράξη τους. Λυπάμαι, δεν μπορώ να συμμετέχω σε αυτή την γελοιότητα, όπως και δεν συμμετείχα. Αποσύρθηκα ήρεμη. Χρόνια αργότερα κατάλαβα πως ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να είχα κάνει. Με επιβεβαίωσες περίτρανα.
"Όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος, αρκεί να μην επαναλαμβάνεται", μου έγραψες και αναρωτήθηκα εσυ έχεις μετρήσει πόσα έχεις κάνει?
Η φράση αυτή με οδήγησε σε πολλές εικόνες, παλιές ή μη και σε ανθρώπους που ενώ άλλο ήθελαν να πουν άλλο έλεγαν, άλλο έκαναν και στο τέλος σε τρέλαναν. Το να μην μπορείς να εκφραστείς δεν είναι κακό, αντιθέτως. Με τον κατάλληλο χειρισμό ακόμα και οι πιο κλειστοί άνθρωποι έχουν κάτι  να σου πουν. Από το τίποτα είναι μια πρόοδος.
Θα σε ακούσω, το υποσχέθηκα και δεν είμαι θεός να κρίνω ανθρώπους. Μπορώ να ακούσω, έχω αυτό το χάρισμα που εσύ δεν καταδέχτηκες κάποτε. Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω μια κουβέντα σου, η οποία μου μεταφέρθηκε μετά από μια πολύ άσχημη στιγμή της ζωής μου. Και γ' αυτό το λόγο θέλω εξηγήσεις. Τα υπόλοιπα το είπες και μόνη σου, περσινά ξινά σταφύλια!
Ο Απρίλιος με βρίσκει πιο γελαστή , πιο αισιόδοξη , πιο γεμάτη. Δεν το κατάφερα απαραίτητα μόνη μου, το ομολογώ. Έβαλες και "εσύ" το χεράκι σου σε αυτό και σε ευχαριστώ. Όπως σου είπα δεν έχω προλάβει να δώσω τίποτα ακόμη, όρεξη να έχεις να δέχεσαι...Παράλληλα για εμένα έγινε επίσημη έναρξη του αγαπημένου μου καλοκαιριού. Το πρώτο μου daiquiri είναι γεγονός! Τα σέβη μου!  

ΥΓ: Το παρελθόν το σέβομαι, το αποδέχομαι δεν το αρνούμαι. Το παρόν το ζω και το μέλλον το ονειρευομαι.