Πάντα και ποτέ

Η σβούρα δεν ήταν στα κέφια της, μαζί της και η κοπέλα που καθόταν ακριβώς απέναντι της. Πολλά παράπονα , πολλά γιατί και αποτέλεσμα μηδέν. Δεν θα ξαναπάρω, ποτέ, μονολόγησε.

Η μελαχρινή , είχε τις δικές της ανησυχίες και ανασφάλειες μαζί. Ακόμα περισσότερα τα γιατί της μέχρι τώρα ζωής που πέρασε και πολλά τα ερωτηματικά της ζωής που έρχεται. Ποτέ δεν θα ηρεμήσω, μονολόγησε.

Η ξανθιά βυθίστηκε στον εαυτό της. Αν μπορούσε δεν θα άφηνε ούτε τον αέρα να την πλησιάσει. Θα σ' αγαπώ για πάντα, είπε και ξανακλείστηκε στον εαυτό της.

Ο "ναύαρχος" παλεύει με τις αλήθειες της ζωής του. Τα πρέπει και τα θέλω του. Το χθες το άφησε, αλλά τελικά το παρών φαίνεται περισσότερο περίπλοκο από πριν. Αναρωτιέται, σε τι έφταιξε και η ζωή του παίζει τέτοιο περίεργο παιχνίδι. Μονολογεί: άλλα θέλω, άλλα κάνω και άλλα εννοώ. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί του. Δεν θα αλλάξω ποτέ, το βλέπω είπε και έπεσε σιγή στην ατμόσφαιρα.

Η ψηλή, τα έχει μπλέξει χειρότερα από πριν. Και 15 φορές την μέρα μονολογεί: "Η ζωή μας μια βόλτα. "Και είχα πει η ηλίθια ότι δεν θα ξανακάνω ποτέ το ίδιο λάθος"

Η κυρία "τα οργανώνω όλα και συμφέρω" λύγισε. Και όμως, συμβαίνει και στις πιο ισχυρές προσωπικότητες. Να παλέψεις με το φυσιολογικό ακούγεται ρεαλιστικό να παλέψεις με την παράνοια όμως δεν ακούγεται γενικώς! Παράπονο μεγάλο και μαζί με αυτό και η έκπληξη ζωγραφισμένη στα μάτια του συνομιλητή της. Πρώτη φορά βλέπει τέτοια αλλαγή. "Τελικά για όλα υπάρχει η πρώτη φορά", για να έρθει η πληρωμένη απάντηση της: "Στο λέω δεν πρόκειται να ξανά ασχοληθώ ποτέ με την ηλίθια"!

Κάπου διάβασα πρόσφατα ότι οι άνθρωποι είναι πολύ μικροί για να λένε τις λέξεις πάντα και ποτέ. Και οι δυο αν το αναλύσεις, υποδηλώνουν διάρκεια την οποία σχεδόν ποτέ οι άνθρωποι δεν τηρούν. Γιατί οι καιροί αλλάζουν , όπως και οι υποσχέσεις, τα θέλω μας, οι ανάγκες , οι γύρω μας. Πάντα δηλώνουμε ότι θα θυμόμαστε μια εικόνα, ποτέ όμως δεν θα ξανα ζωντανέψει μπροστά μας, είναι μια έκφραση που θα χρησιμοποιούσα και τις δυο λέξεις μαζί, πιστεύοντας ότι ευσταθούν. Όχι από ανασφάλεια ή εμπειρία νομίζω από καθαρό ρεαλισμό. Το δικό μου υποτιθέμενο πάντα μπορεί να είναι δικό σου υποτιθέμενο ποτέ ή τούμπαλιν. Το υποτιθέμενο δικό μου ποτέ , καταρρέει μέσα σε δευτερόλεπτα όταν μιλάνε μέσα μας άλλοι παράγοντες, πιο ισχυροί.

Όλοι οι παραπάνω χαρακτήρες  φυσικά και είναι  υπαρκτά πρόσωπα. Άνθρωποι με αισθήματα, καρδιά, νεύρα, άγχη, βιώματα άσχημα αλλά και το αντίθετο, και ένα σωρό άλλα ακόμα χαρακτηριστικά τα οποία πολλές φορές θυμούνται και ξεσπούν. Μόνο που στην γωνία της πλατείας υπάρχει πάντα η περίπτωση να περιμένει η ευτυχία που έταξαν στον εαυτό τους.

Τελικά νομίζω πως πάντα θα αναρωτιόμαστε, αν ποτέ θα μάθουμε τι κρύβουμε πραγματικά στην ψυχή μας. Τα Φθινοπωρινά και γεμάτα όμορφες εικόνες από σένα, σέβη μου!


ΥΓ: Κοντεύουν 4 χρόνια και ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω την απουσία σου. Η ηρεμία της βραδιάς την κάνει πιο αισθητή από ποτέ, γιατί είμαι σίγουρη ότι κάτι πετυχημένο θα έβρισκες να πεις και να με κάνεις να γελάσω.  Είχες πάντα τον τρόπο σου. Τόσο περίεργος και τόσο μοναδικός. Είχα δίκιο, είναι αδύνατον να συμβιβαστώ με κάτι λιγότερο τελικά. Όπως σου είπα και στο όνειρο: "Μην ανησυχείς, εγώ είμαι εδώ και αντέχω όσο πατάω στα πόδια μου".

Σκαμπανεβάσματα...

Ξύπνησα στην καλύτερη κατάσταση που θα μπορούσα. Έβαλα τα καλοκαιρινά μου αποφασισμένη να απολαύσω στον μεγαλύτερο βαθμό την ημέρα. Ήλιο παρατήρησα ανοίγοντας δειλά το παράθυρο μου. Μυρίζει έξοδος. Και το έκανα. Ρούφηξα όσο περισσότερο ήλιο μπορούσα σαν να ήξερα πως θα ναι η τελευταία φορά που θα τον έβλεπα. Τέτοια αίσθηση είχα. Λες και το ήξερα.

Τα σύννεφα έκαναν πολύ γρήγορα την εμφάνιση τους, μαζί και η γνωστή μυρωδιά της βροχής που φέρνει μια γλυκιά νοσταλγία, μελαγχολία, απομόνωση και σκέψη.Τραβάω μια γερή τζούρα από το τσιγάρο μου και σκέφτομαι: Αντίο καλοκαίρι. Καλώς ήλθες Φθινόπωρο.

 Έπεσε η νύχτα πλέον, τριγυρίζω στο μπαλκόνι, χαζεύω το τίποτα . Χιλιάδες σκέψεις περνούν από το μυαλό. Φθινόπωρο, μετά χειμώνας, κρύο, ζεστές στιγμές, χουχουλιάσματα στο καναπέ ατελείωτες συζητήσεις, ατέρμονες και μη, εικόνες, φίλοι, εχθροί, διευθυντές, βίντεο, deadlines, φωνές, χαμόγελα. Στιγμές. Ανεκτίμητες.

Μέσα στο απόλυτο της ησυχίας, ακούγονται γέλια. Έντονα. Στο απέναντι σπίτι, έχουν ήδη αρχίσει να υλοποιούν τις σκέψεις μου. Χαμογελάω. Είναι ευτυχία, ψιθυρίζω. Χαρούμενοι άνθρωποι. Και όμως υπάρχουν ακόμα τριγύρω μας.

Τα σκαμπανευάσματα του καιρού, φέρνουν και σκαμπανευάσματα και στην ψυχολογία μας. Ξαφνικά η  Σαββατιάτικη έξοδος ακούγεται αστείο, και το σπίτι σε κάνει νιώθεις ασφάλεια. Σου λείπει, υπερβολικά...Το στενό μπαλκόνι μοιράζεται τις σκόρπιες σου κουβέντες, και απαντάει μόνο μιας στις σκέψεις σου. Έτσι, χωρίς πολλές κουβέντες, ξέρει τι θέλεις ακούσεις για να χαμογελάσεις:
"Αξίζει να ζεις για έναν όνειρο κ' ας είναι η φωτιά του να σε κάψει" Τα βροχερά σέβη μου.







Επηρεασμένη ακόμα από το καταπληκτικό live του στο Σταυρό του Νότου.  Πόσες αναμνήσεις, πόσα δάκρυα με το συγκεκριμένο τραγούδι. Ακόμη και τώρα επηρρεάζει τον αυθορμητισμό μας...Ναι, ακουγοντάς το "ταξίδεψα" μέχρι το...κέντρο.

Blame September

Αν εξαιρέσεις τον τραγουδιστή που μου gay - φέρνει κατά τα άλλα, οι στίχοι είναι λατρεία! Εξαιρετικά αφιερωμένο στα καλοκαίρια που έφυγαν, σε εκείνα που ψάχναμε , σε αυτά που θα έρθουν και θα φέρουν με το τέλος τους έναν πιο χαρούμενο Σεπτέμβρη. Σε μας που πρέπει να βάλουμε τον εγωισμό μας στην άκρη. Σε σένα που ταξιδεύεις παντού και όχι, εδώ...

Ξεκίνησα την μέρα ακούγοντας, τυχαία πάλι το παρακάτω κομμάτι. Τελικά για μερικά πράγματα στη ζωη αξίζει να ρισκάρεις. Κ' ας πέσεις, κ' ας ποδοπατηθείς κ' ας κλάψεις με μαύρο δάκρυ για αποφάσεις που έπρεπε να πάρεις για το καλό σου. Για το καλό όλων..."Κοίτα, λοιπόν, πως Φθινοπώριασες και εσύ...σε διαδρομές που δεν αντέχεις..."





ΥΓ: Ναι, η καρδιά είναι τρελή, αλλά πλέον είναι και μισή. Καλές διαδρομές...Εμείς δεν θα τελειώσουμε ποτε.

Λατρεύω!

Λατρεύω τις απρόβλεπτες ειδήσεις. Σε βγάζουν πάντα τόσο εύκολα από την δύσκολη θέση και το ξαφνικό κομπόδεμα στο οποίο έχει περιέλθει ο εγκέφαλος σου λύνεται με ένα μαγικό τρόπο. Έτσι από το πουθενά.Tα τυχαία που λέγαμε!

Λατρεύω να μπορείς να αποφασίζεις αυθόρμητα ότι κάτι είναι "για τα πανηγύρια". Τόσο η κατάσταση όσο και οι άνθρωποι που την περικλείουν.

Λατρεύω και νευριάζω μαζί ακούγοντας ή διαβάζοντας την γνωστή έκφραση μπάρμπι :" Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς", ενώ είναι δεδομένο ότι αποφεύγει την απάντηση ρωτώντας κάτι που και η πιο σύγχρονη ξανθιά έχει αντικαταστήσει στο λεξικό του εγκεφάλου της με το" :αν κατάλαβα καλά..."

Λατρεύω να μαθαίνω ότι θεωρούμαι δεδομένη. Με εξιτάρει να νομίζουν ότι με ξέρουν!!

Λατρεύω να διαβάζω "τι το πίνεις το ποτό, αφού σε πίνει" καταλαβαίνοντας πόσο δίκιο είχα τελικά.

Λατρεύω να μου στέλνεις σπίτι πακέτα με τα οποία καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχα που σε άφησα και έφυγα.

Λατρεύω τον κόσμο που ζω! Δεν με κάνει να βαριέμαι ποτέ! Και λατρεύω και εσένα , που ξέρεις να διαφέρεις από την μπουρδελομάζα! Τα σέβη μου.

Τυχαίο?Δεν νομίζω!

Τα περισσότερα θετικά πράγματα στην ζωή μου, συνέβησαν τυχαία. Έτσι στα ξαφνικά. Όπως σκαλίζεις την τσάντα σου μέσα στη μέση του δρόμου ψάχνοντας για κάτι και ξαφνικά παρατηρείς 2 πόδια να κάθονται μπροστά σου. Και σηκώνεις το κεφάλι  και βλέπεις κάτι που σε ξαφνιάζει εντελώς. Άλλοτε ευχάριστα άλλοτε δυσάρεστα.

Τυχαία γνώρισα τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου, αυτοί που πέρασαν , ακούμπησαν και έμειναν. Τυχαία και πολλούς από εκείνους που έφυγαν νύχτα. Με φεγγάρι. Σαν κλέφτες. Ανήμποροι να σηκώσουν το βάρος των πραγμάτων που οι ίδιοι απαίτησαν. Ναι είναι τραγελαφικό, το ξέρω. Σαν τις επιλογές μου! Τώρα είναι πιο εμφανές από ποτέ.

Τυχαία μας έφερε η μοίρα μαζί με τον καλύτερο συνεργάτη που θα μπορούσα να έχω ποτέ μου. Που ξέρει να ακούει, να αντιλαμβάνεται την τρέλα μου, την τελειομανία στη δουλειά, τις φωνές μου σε αναβλητικούς ανθρώπους , τα μούτρα μου το πρωί μετά από ένα αποτυχημένο ραντεβού, το έντονο χαμόγελο μετά από μια μεγάλη επιτυχία, το γαργάλημα σε αυτόν που τόσο μου φτιάχνει τη διάθεση. 

Τυχαία έπεσα σε καταπληκτικούς καθηγητές στην εφηβεία μου που με δίδαξαν να σέβομαι και να αγαπώ. Να φοβάμαι και να τιμώ , να μιλάω και να ακούω. Να ζω.

Τυχαία κάθισε δίπλα μου η κουμπάρα μου στην πρώτη δημοτικού, καθόλου τυχαίο όμως το γεγονός ότι καμαρώνω και αυτή και την Χριστινούλα να μεγαλώνουν.

Τυχαία έπεσα και στην μεγαλύτερη "καψούρα" τη ζωής μου ένα φεγγάρι καλοκαιρινό που τότε προσπέρασα χωρίς να ασχοληθώ, κάτι που μετάνιωσα πικρά λίγα χρόνια αργότερα. Γιατί άλλο περίμενα και άλλο έζησα. 

Τυχαία πέτυχα και "εκείνον" έναν χρόνο μετά το χωρισμό μας και δεν τον κράτησα . Το μετάνιωσα. 

Όχι, δεν άφηνα ποτέ μου στην τύχη τα πράγματα. Με έβρισκε συνέχεια εκείνη. Λες και ήξερε πως τα συμβατικά ποτέ δεν ήταν του γούστου μου. Λες και ήξερε πως η περιπέτεια κυλούσε στο αίμα μου με έναν τρόπο πολύ διαφορετικό όμως από αυτό που "ακούγεται".

Με την τύχη τα πάω καλά. Κ' ας με έχει πουλήσει αρκετές φορε΄ς. Κ' ας την έχω σιχτιρίσει άλλες τόσες. Οι περισσότερες εικόνες στο μυαλό μου είναι γελαστές και ελάχιστες μισές και αρνητικές. Μπορεί και να είναι άμυνα του οργανισμού για να αποφύγει τον αρνητισμό που εκπέμπουν. Την αρνητική αύρα και τις σκόρπιες υποσχέσεις που τις πήρε το πρώτο αεράκι του Φθινόπωρου. Τόσο εύθραυστες ήταν.

Τελικά μπορεί και την προκαλώ την τύχη μου, ποιός ξέρει. Αφού μονίμως είναι γεμάτη εκπλήξεις.Τυχαίο? Δεν νομίζω! Τα σέβη μου

ΥΓ: Kοντέ, πιο βλάκας ...πεθαίνεις! Δεν πάει πιο κάτω!

Πρώτο"βρόχια"

Η πρώτη βροχή ήταν γεγονός στην αρχή της εβδομάδας. Ξέπλυνε ότι άφησε πίσω του το αλλόκοτο καλοκαίρι που πέρασε. Θυμούς, γέλια, εκδρομές, ειδήσεις και πολλά ακόμα. Η αλήθεια είναι πως αρνούμαι να πιστέψω πως μια ηλιόλουστη μέρα με 30 βαθμούς θα αποτελέσει πολύ σύντομα παρελθόν σαν εικόνα που βλέπω καθημερινά καθήμενη στο μπαλκόνι μου. "Θα διατηρήσεις το καλοκαίρι στην ψυχή σου", μονολόγησα. Όσο δύσκολο κ' αν φαίνεται όσο δύσκολο κ' αν ακούγεται με τις νέες συνθήκες ζωής που έχουν μπει στην ζωη μας.

Οι πολλές ώρες δουλειάς δεν με φόβισαν ποτέ, όπως και η παρουσία νέων ανθρώπων στην εργασία που σίγουρα σε βγάζει από την σταθερή γραμμή πλεύσης σου. Νέες προσωπικότητες , νέοι άνθρωποι νέα δεδομένα. Αντέξαμε 2 μήνες τώρα και έτσι θα συνεχίζουμε.

Αυτό που σίγουρα με φοβίζει αρκετά είναι οι ώρες μοναξιάς. Αν και δεν είναι αρκετές σίγουρα όταν τις νιώθεις στην ατμόσφαιρα σου δημιουργούν ένα κόμπο στο λαιμό. Θέλεις να μοιραστείς να δώσεις, να φωνάξεις τα λάθη, να παραδεχθείς τα δικά σου, να ξεχάσεις, να προσπεράσεις, Κάποιες εικόνες αναπόφευκτα δεν προσπερνιούνται και δεν ξεχνιούνται. Κάποιες γλυκιές κουβέντες και υποσχέσεις μένουν στο μυαλό και κολλάνε. Και θέλεις και να μείνουν και να κολλάνε, οπότε αποδέξου το. Ας είναι. Σε ταξιδέυουν ακόμα κ'αν η διπλανή καρέκλα είναι κενή. Την γεμίζεις με σκέψεις και φαντασία! Χαμογελάς στον αέρα , στον απέναντι που τυχαίνει να βγαίνει στο δικό του μικρό μπαλκόνι, στην χαβούζα της ατμόσφαιρας και της ζωής που μας έβαλαν με το ζόρι να ζούμε. Είμαστε "αντράκια" όλοι μας, θα τα καταφέρουμε. Ακόμα κ'αν εμφανιστεί το...ποντίκι εμείς θα παραμείνουμε στη θέση μας σταθεροί. Έχουμε μάθει να πολεμάμε και θα συνεχίσουμε. Για τα θέλω μας. ΌΛΑ τα θέλω μας...

Κυριακή σήμερα. Μια μέρα που ο κόσμος απολαμβάνει οικογενειακά, μια μέρα που 10 χρόνια τώρα έχω συνδέσει με την δουλειά. Μ' αρέσει δεν λέω αλλά έχει και τα στραβά της. Θέλεις να πάρεις την παρέα σου, τους δικούς σου ανθρώπους και να τριγυρνάτε παντού, χωρίς άγχος!! Δεν πειράζει, οι επιλογές της ζωής μας καμιά φορά έχουν και το λόγο τους.
Κοιμήθηκα από νωρίς πετάχτηκα κάπου στα μέσα της νύχτας και ξανακοιμήθηκα αυτή την φορά πιο χαμογελαστή και ήρεμη. Ναι, θυμήθηκα μια αγαπημένη εικόνα, που ουσιαστικά ζει και βασιλεύει... Τα σέβη μου!