Ζέστη ή κρύο?

Χειμωνιάζει? Μπα,  κάποιος Σουλτάν εκεί πάνω μας δουλεύει, όπως και εδώ κάτω έχω μια αίσθηση!

Και μαζεύω που λες τα καλοκαιρινά μου πακετάρω ωραία , ωραία τα ρούχα μου κλείνοντας μαζί τους και το καλοκαίρι που μας πέρασε, ακόμη ένα που άφησε ζωντανές και όμορφες...εικόνες και λέω ωραία,  Χειμώνας. Ώρα για αλλαγές. Μπα, που, πως, πότε, γιατί και πως!!!

26 βαθμούς βάρεσε η "μπουμπού" σήμερα μπαίνοντας για την καθιερωμένη διαδρομή. Ρε θα μας τρελάνετε εντελώς? Αποφάσισε κυριε weather  ζέστη ή κρύο, να ξέρουμε και εμείς πως να αντιδράσουμε ρε αδερφέ...

Κλείνω βιβλία, με κούρασαν και αυτά. Τα χρόνια όντως φεύγουν , ήρεμα , αδιάφορα χωρίς ουσία την οποία χάνουμε μόνοι μας οι ίδιοι. Ναι, δεν ζούμε όπως θα θέλαμε , δεν μας αφήνουν οι πράξεις και συνθήκες των καιρών. Μια κρύο, μια ζέστη.  Και εμείς συνεχίζουμε να κολυμπάμε. Μια γρήγορα, μια αργά, μια υποτίθεται σταθερά. Όμως μετά από αρκετό κόπο βλέπουμε πως εξακολουθούμε να είμαστε στο ίδιο σημείο. Και τότε σιχτιρίζουμε τον εαυτό μας. Τους γύρω ποτέ.

Το διάβασα κάπου και με θυμήθηκα. Τουλάχιστον ότι το σκέφτηκα κάποτε δεν ήταν ένα ακόμα λάθος : Όταν ένας άντρας σε προσβάλει με τις πράξεις του, στρέψου προς τον εαυτό σου και σκέψου ποια είναι τα δικά σου λάθη και που έχεις αποτύχει να ανταποκριθείς, έτσι θα σου φύγει ο θυμός."

Τα λάθη πολλές φορές γίνονται και από τις 2 πλευρές. Άλλο αν φαίνεται τις περισσότερες να βαραίνει τη μια. Θέλει κότσια να παραδέχεσαι και ακόμα περισσότερο να πολεμάς για το ακατόρθωτο μέχρι τη στιγμή, που απλά αποσύρεσαι μαζί με  σπασμένα κομμάτια της αξιοπρέπειας σου. Είναι κάπου εκεί που δεν ξέρεις τι να πεις, που ο χώρος και ο κόσμος ολόκληρος δεν  σε χωράει που οι λυγμοί είναι σε καθημερινή βάση και το πάτωμα γίνεται ο αγαπημένος σου χώρος. Είναι εκεί που σε ρωτούν και δεν έχεις απαντήσεις , που γυρίζουν στο κεφάλι τα δικά σου θέλω που δεν πρόλαβαν να υλοποιηθούν. Τα γιατί που σε τρώνε, τα αν και τα αλλά που είναι πάντα ένα εμπόδιο για το παρόν που ξαφνικά φαίνεται αβάσταχτο. Για όλη την αγάπη που κρύβεις μέσα σου θαμμένη παλεύοντας να μην την αφήσεις να φανεί στον περίγυρο γιατί θα σου πουν και πάλι το δεδομένο: "Τι γυρεύεις στα χαλάσματα να βρεις?Κλείσε τις πληγές σου κάποια στιγμή". Κ'αν δεν με νοιάζει? Εκεί τι θα απαντήσετε όλοι εσείς οι ξερόλες?

Ναι οι άνθρωποι που γελούν πολύ και έντονα είναι αυτοί που τις περισσότερες φορές μη θέλοντας να επιβαρύνουν τους γύρω κλαίνε μόνοι. Κάπου που δεν μπορούν να τους δουν. Που δεν θα ρωτήσουν για μια ακόμη φορά το τετριμμένο: "Τι έχεις, εσύ?Ήσουν δυνατή - ος, τώρα γιατί?".

Ναι όλοι μας κρύβουμε βαθιά μέσα μας πληγές που δεν κλείνουν εύκολα. Δικαιολογούμε, δεν επιτρέπουμε αρνητικά σχόλια για εκείνον - η που κουβαλάμε κάθε λεπτό της ημέρας στο κεφάλι μας και γενικά πορευόμαστε σαν αγέρωχοι άνθρωποι χωρίς προβλήματα. Ουσιαστικά το μεγαλύτερο πρόβλημα όλων το έχουμε εμείς οι ίδιοι.

Το να αγαπάς είναι χαρά. Σε πιάνω από το χέρι και περπατάμε χωρίς να ακούγεται η παρα μικρή λέξη και όμως είναι σαν να φλυαρείς ασταμάτητα. Το να κοιτάς αυτόν-η που έχεις δίπλα σου και όλα τα υπόλοιπα να μην έχουν καμία αξία, φαίνονται πολύ μικρά, μηδαμινά. Κάπου εκεί καταλαβαίνεις πως η ζωή σου, απέκτησε ξανά νόημα...Τα σέβη μου. 

Οι πρίγκιπες δεν υπάρχουν πια!

Πιάνω την κούπα του καφέ. Ζεστός σαν την στιγμή και πικρός σαν τις λέξεις που ακούς από δεξιά  αριστερά. Άσχημη εβδομάδα ξεκίνησε , περίεργα ολοκληρώθηκε η περασμένη και κάθε φορά μου την δίνει ακόμα περισσότερο που προσμένουμε κάτι καλύτερο να χτυπήσει την πόρτα. "Ναι, τώρα θα σου στείλει την καλή είδηση ο ταχυδρόμος", γκρινιάζει ο "διπλανός" μου. "Ας είναι, απαντώ. Μπορεί να ναι κάνας  δίμετρος κούκλος και να φωτίσει την καθημερινότητα μου! Και δώστου οι τσιμπιές πηγαινοέρχονται, και δώστου πειράγματα από το περίγυρο!

Είμαι πεπεισμένη ότι ο πρίγκιπας που μας έλεγαν μαμάδες, θειάδες, και λοιποί συγγενείς όταν ακόμα ήμασταν παιδάκια δεν υπάρχει και είναι καρατσεκαρισμένο! Όπως δεν υπάρχουν και πριγκίπισσες με την ευρεία έννοια του φουστανιού που σέρνεται, οι καλόκαρδες που πριν από τον εκάστοτε πρίγκιπα το μόνο που έκαναν ήταν να πλέκουν! "Έλεος , ρε κοπελιά. 2011 προς 2012 έχουμε, σύνελθε", μουρμούραγε μια γνωστή μου ένα ηλιόλουστο μεσημέρι του Σεπτέμβρη όταν ανοίχτηκε ανάλογη κουβέντα!

Παρατηρώ φιλικά μου ζευγάρια που είναι άξια μνείας πραγματικά. Σε αυτές τις περίεργες εποχές που διανύουμε και οι 2 δίνουν αφενός αέρα στη σχέση και στον εαυτό τους  και αφετέρου υπάρχει εμπιστοσύνη και από τις 2 πλευρές.  Δεν ξέρω αν ακούγεται περίεργο σημασία έχει ότι αποδίδει. Είμαι σίγουρη πως ούτε ο ένας ούτε ο άλλος είχαν πριγκιπικές ή βασιλικές βλέψεις στην ζωή τους. Μάλλον ήταν λίγο πιο ρεαλιστές από τους υπόλοιπους που πετούσαν στα σύννεφα!

Ιδανική σχέση την σήμερον ημέρα δύσκολα βρίσκεται και όταν το καταφέρει αυτός-η μάλλον θα πρέπει να είναι εντελώς τρελός για την αφήσει. Τα λόγια είναι πολύ εύκολο να τα λέμε, στις πράξεις προχωρούμε χωρίς να σκεφτόμαστε και γενικά παρατηρώ πως ο κόσμος δύσκολα ασχολείται με κάτι πέρα από τον ίδιο του τον εαυτό. Μέχρι εκεί μπορεί , έτσι πως κατάντησαν οι καιροί και το δικαιολογώ μέχρι σ'ενα σημείο. Τα προβλήματα είναι πολλά, το παρελθόν πολλές φορές "κολλάει" γιατί το παρόν δεν σε αφήνει να ασχοληθείς με κάτι παραπάνω και γενικά η ζωή κυλάει τόσο αδιάφορα που ούτε κ'εσυ ο ίδιος δεν θέλεις να παραδεχθείς.


" Άντε πότε θα βρεις; και εσύ ένα καλό παιδί, επιτέλους να προχωρήσεις την ζωή σου", αναρωτήθηκε λίγες μέρες πριν για ακόμη μια φορά η μητέρα μου.

"Δεν προλαβαίνω, έχει Σουπερλίγκα, Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα, βίντεο, κείμενα κτλ κλτ", είπα εντελώς αυθόρμητα θέλοντας να αποφύγω ακόμα μια ατέρμονη συζήτηση που δεν καταλήγει ποτέ σε ήρεμο διάλογο.

"Όλο μια δικαιολογία μου βρίσκεις" απάντησε.

Αν το καλοσκεφτείς ναι, όλα αυτά είναι ένα μάτσο δικαιολογίες για να αποφύγεις να απαντήσεις το δεδομένο. Πως να ανοίξεις "σπίτι" το 2011 αν οι επιλογές σου για να μην γίνει "εξοχικό" είναι ελάχιστες, όπως και ο χρόνος σου? Και θα μου πεις, τον χρόνο μας , ελεύθερο και μη τον καθορίζουμε εμείς και δίκιο θα έχεις. Μάλλον τελικά μόνοι μας βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας. Γ' αυτό ας μην κλαιγόμαστε . Οι επιλογές μας χαρακτηρίζουν κατά πολύ και το μέλλον μας. Συναισθηματικό και μη. Ασ χαλαρώσουμε λιγάκι, ας βάλουμε λίγο νερό στο κρασί μας και ποτέ δεν ξέρεις πως μπορεί να ανατραπεί το σκηνικό...Ξανθιά... "πρασινάδα" ακούς? Ακούω να λες...Οπότε άσε τους πρίγκιπες για τα παραμύθια! Τα σέβη μου!!


ΥΓ: Το μήνυμα σου με βρήκε πάνω από ένα σωρό χαρτιά , κάρτες και βίντεο που έπονται. Γέλασα αρκετά και δυνατά! Αυτή η μαμά ξέρει πάντα να πετάει ατάκες που αφήνουν ιστορία. Θα μπορούσε απλά να πει:  "Γιέ μου, εσύ είσαι ο ένας, ο μοναδικός, το βλαστάρι της οικογένειας, ο σούπερ - μαν! Πως να μην ψωνιστείς βρε πουλάκι μου μετά??χαχαχχαχαχαχα!

ΥΓ2: Υπομονή θα έρθουν πολύ καλύτερες μέρες, σε καμιά...10ριά χρόνια! Μέχρι τότε λέω να εξαφανιστώ το διήμερο από την Αθήνα μπας και πάρουν λίγο αέρα τα θολωμένα μου μυαλά!


ΥΓ3: Η "μικρή είχε δίκιο": Την αληθινή αγάπη είναι δύσκολο να την βρεις, εύκολο να την χάσεις, και ακατόρθωτο να την ξεχάσεις, για αυτό μην τα θεωρείτε όλα δεδομένα..ειδικά τα άτομα που σας την δίνουν....

Πάντα και ποτέ

Η σβούρα δεν ήταν στα κέφια της, μαζί της και η κοπέλα που καθόταν ακριβώς απέναντι της. Πολλά παράπονα , πολλά γιατί και αποτέλεσμα μηδέν. Δεν θα ξαναπάρω, ποτέ, μονολόγησε.

Η μελαχρινή , είχε τις δικές της ανησυχίες και ανασφάλειες μαζί. Ακόμα περισσότερα τα γιατί της μέχρι τώρα ζωής που πέρασε και πολλά τα ερωτηματικά της ζωής που έρχεται. Ποτέ δεν θα ηρεμήσω, μονολόγησε.

Η ξανθιά βυθίστηκε στον εαυτό της. Αν μπορούσε δεν θα άφηνε ούτε τον αέρα να την πλησιάσει. Θα σ' αγαπώ για πάντα, είπε και ξανακλείστηκε στον εαυτό της.

Ο "ναύαρχος" παλεύει με τις αλήθειες της ζωής του. Τα πρέπει και τα θέλω του. Το χθες το άφησε, αλλά τελικά το παρών φαίνεται περισσότερο περίπλοκο από πριν. Αναρωτιέται, σε τι έφταιξε και η ζωή του παίζει τέτοιο περίεργο παιχνίδι. Μονολογεί: άλλα θέλω, άλλα κάνω και άλλα εννοώ. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο μαζί του. Δεν θα αλλάξω ποτέ, το βλέπω είπε και έπεσε σιγή στην ατμόσφαιρα.

Η ψηλή, τα έχει μπλέξει χειρότερα από πριν. Και 15 φορές την μέρα μονολογεί: "Η ζωή μας μια βόλτα. "Και είχα πει η ηλίθια ότι δεν θα ξανακάνω ποτέ το ίδιο λάθος"

Η κυρία "τα οργανώνω όλα και συμφέρω" λύγισε. Και όμως, συμβαίνει και στις πιο ισχυρές προσωπικότητες. Να παλέψεις με το φυσιολογικό ακούγεται ρεαλιστικό να παλέψεις με την παράνοια όμως δεν ακούγεται γενικώς! Παράπονο μεγάλο και μαζί με αυτό και η έκπληξη ζωγραφισμένη στα μάτια του συνομιλητή της. Πρώτη φορά βλέπει τέτοια αλλαγή. "Τελικά για όλα υπάρχει η πρώτη φορά", για να έρθει η πληρωμένη απάντηση της: "Στο λέω δεν πρόκειται να ξανά ασχοληθώ ποτέ με την ηλίθια"!

Κάπου διάβασα πρόσφατα ότι οι άνθρωποι είναι πολύ μικροί για να λένε τις λέξεις πάντα και ποτέ. Και οι δυο αν το αναλύσεις, υποδηλώνουν διάρκεια την οποία σχεδόν ποτέ οι άνθρωποι δεν τηρούν. Γιατί οι καιροί αλλάζουν , όπως και οι υποσχέσεις, τα θέλω μας, οι ανάγκες , οι γύρω μας. Πάντα δηλώνουμε ότι θα θυμόμαστε μια εικόνα, ποτέ όμως δεν θα ξανα ζωντανέψει μπροστά μας, είναι μια έκφραση που θα χρησιμοποιούσα και τις δυο λέξεις μαζί, πιστεύοντας ότι ευσταθούν. Όχι από ανασφάλεια ή εμπειρία νομίζω από καθαρό ρεαλισμό. Το δικό μου υποτιθέμενο πάντα μπορεί να είναι δικό σου υποτιθέμενο ποτέ ή τούμπαλιν. Το υποτιθέμενο δικό μου ποτέ , καταρρέει μέσα σε δευτερόλεπτα όταν μιλάνε μέσα μας άλλοι παράγοντες, πιο ισχυροί.

Όλοι οι παραπάνω χαρακτήρες  φυσικά και είναι  υπαρκτά πρόσωπα. Άνθρωποι με αισθήματα, καρδιά, νεύρα, άγχη, βιώματα άσχημα αλλά και το αντίθετο, και ένα σωρό άλλα ακόμα χαρακτηριστικά τα οποία πολλές φορές θυμούνται και ξεσπούν. Μόνο που στην γωνία της πλατείας υπάρχει πάντα η περίπτωση να περιμένει η ευτυχία που έταξαν στον εαυτό τους.

Τελικά νομίζω πως πάντα θα αναρωτιόμαστε, αν ποτέ θα μάθουμε τι κρύβουμε πραγματικά στην ψυχή μας. Τα Φθινοπωρινά και γεμάτα όμορφες εικόνες από σένα, σέβη μου!


ΥΓ: Κοντεύουν 4 χρόνια και ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω την απουσία σου. Η ηρεμία της βραδιάς την κάνει πιο αισθητή από ποτέ, γιατί είμαι σίγουρη ότι κάτι πετυχημένο θα έβρισκες να πεις και να με κάνεις να γελάσω.  Είχες πάντα τον τρόπο σου. Τόσο περίεργος και τόσο μοναδικός. Είχα δίκιο, είναι αδύνατον να συμβιβαστώ με κάτι λιγότερο τελικά. Όπως σου είπα και στο όνειρο: "Μην ανησυχείς, εγώ είμαι εδώ και αντέχω όσο πατάω στα πόδια μου".

Σκαμπανεβάσματα...

Ξύπνησα στην καλύτερη κατάσταση που θα μπορούσα. Έβαλα τα καλοκαιρινά μου αποφασισμένη να απολαύσω στον μεγαλύτερο βαθμό την ημέρα. Ήλιο παρατήρησα ανοίγοντας δειλά το παράθυρο μου. Μυρίζει έξοδος. Και το έκανα. Ρούφηξα όσο περισσότερο ήλιο μπορούσα σαν να ήξερα πως θα ναι η τελευταία φορά που θα τον έβλεπα. Τέτοια αίσθηση είχα. Λες και το ήξερα.

Τα σύννεφα έκαναν πολύ γρήγορα την εμφάνιση τους, μαζί και η γνωστή μυρωδιά της βροχής που φέρνει μια γλυκιά νοσταλγία, μελαγχολία, απομόνωση και σκέψη.Τραβάω μια γερή τζούρα από το τσιγάρο μου και σκέφτομαι: Αντίο καλοκαίρι. Καλώς ήλθες Φθινόπωρο.

 Έπεσε η νύχτα πλέον, τριγυρίζω στο μπαλκόνι, χαζεύω το τίποτα . Χιλιάδες σκέψεις περνούν από το μυαλό. Φθινόπωρο, μετά χειμώνας, κρύο, ζεστές στιγμές, χουχουλιάσματα στο καναπέ ατελείωτες συζητήσεις, ατέρμονες και μη, εικόνες, φίλοι, εχθροί, διευθυντές, βίντεο, deadlines, φωνές, χαμόγελα. Στιγμές. Ανεκτίμητες.

Μέσα στο απόλυτο της ησυχίας, ακούγονται γέλια. Έντονα. Στο απέναντι σπίτι, έχουν ήδη αρχίσει να υλοποιούν τις σκέψεις μου. Χαμογελάω. Είναι ευτυχία, ψιθυρίζω. Χαρούμενοι άνθρωποι. Και όμως υπάρχουν ακόμα τριγύρω μας.

Τα σκαμπανευάσματα του καιρού, φέρνουν και σκαμπανευάσματα και στην ψυχολογία μας. Ξαφνικά η  Σαββατιάτικη έξοδος ακούγεται αστείο, και το σπίτι σε κάνει νιώθεις ασφάλεια. Σου λείπει, υπερβολικά...Το στενό μπαλκόνι μοιράζεται τις σκόρπιες σου κουβέντες, και απαντάει μόνο μιας στις σκέψεις σου. Έτσι, χωρίς πολλές κουβέντες, ξέρει τι θέλεις ακούσεις για να χαμογελάσεις:
"Αξίζει να ζεις για έναν όνειρο κ' ας είναι η φωτιά του να σε κάψει" Τα βροχερά σέβη μου.







Επηρεασμένη ακόμα από το καταπληκτικό live του στο Σταυρό του Νότου.  Πόσες αναμνήσεις, πόσα δάκρυα με το συγκεκριμένο τραγούδι. Ακόμη και τώρα επηρρεάζει τον αυθορμητισμό μας...Ναι, ακουγοντάς το "ταξίδεψα" μέχρι το...κέντρο.

Blame September

Αν εξαιρέσεις τον τραγουδιστή που μου gay - φέρνει κατά τα άλλα, οι στίχοι είναι λατρεία! Εξαιρετικά αφιερωμένο στα καλοκαίρια που έφυγαν, σε εκείνα που ψάχναμε , σε αυτά που θα έρθουν και θα φέρουν με το τέλος τους έναν πιο χαρούμενο Σεπτέμβρη. Σε μας που πρέπει να βάλουμε τον εγωισμό μας στην άκρη. Σε σένα που ταξιδεύεις παντού και όχι, εδώ...

Ξεκίνησα την μέρα ακούγοντας, τυχαία πάλι το παρακάτω κομμάτι. Τελικά για μερικά πράγματα στη ζωη αξίζει να ρισκάρεις. Κ' ας πέσεις, κ' ας ποδοπατηθείς κ' ας κλάψεις με μαύρο δάκρυ για αποφάσεις που έπρεπε να πάρεις για το καλό σου. Για το καλό όλων..."Κοίτα, λοιπόν, πως Φθινοπώριασες και εσύ...σε διαδρομές που δεν αντέχεις..."





ΥΓ: Ναι, η καρδιά είναι τρελή, αλλά πλέον είναι και μισή. Καλές διαδρομές...Εμείς δεν θα τελειώσουμε ποτε.

Λατρεύω!

Λατρεύω τις απρόβλεπτες ειδήσεις. Σε βγάζουν πάντα τόσο εύκολα από την δύσκολη θέση και το ξαφνικό κομπόδεμα στο οποίο έχει περιέλθει ο εγκέφαλος σου λύνεται με ένα μαγικό τρόπο. Έτσι από το πουθενά.Tα τυχαία που λέγαμε!

Λατρεύω να μπορείς να αποφασίζεις αυθόρμητα ότι κάτι είναι "για τα πανηγύρια". Τόσο η κατάσταση όσο και οι άνθρωποι που την περικλείουν.

Λατρεύω και νευριάζω μαζί ακούγοντας ή διαβάζοντας την γνωστή έκφραση μπάρμπι :" Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς", ενώ είναι δεδομένο ότι αποφεύγει την απάντηση ρωτώντας κάτι που και η πιο σύγχρονη ξανθιά έχει αντικαταστήσει στο λεξικό του εγκεφάλου της με το" :αν κατάλαβα καλά..."

Λατρεύω να μαθαίνω ότι θεωρούμαι δεδομένη. Με εξιτάρει να νομίζουν ότι με ξέρουν!!

Λατρεύω να διαβάζω "τι το πίνεις το ποτό, αφού σε πίνει" καταλαβαίνοντας πόσο δίκιο είχα τελικά.

Λατρεύω να μου στέλνεις σπίτι πακέτα με τα οποία καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχα που σε άφησα και έφυγα.

Λατρεύω τον κόσμο που ζω! Δεν με κάνει να βαριέμαι ποτέ! Και λατρεύω και εσένα , που ξέρεις να διαφέρεις από την μπουρδελομάζα! Τα σέβη μου.