Κρύο - ζέστη....

Η μελαχρινή έγινε 32 και επίσημα, η τρελούλα ψάχνει να βρει τα πατήματα της και εγώ απλά κλείνω κεφάλαια... Τι εβδομάδα και αυτή που πέρασε, τι εβδομάδα και αυτή που μπήκε.

Η περασμένη εβδομάδα είχε να μας διδάξει πολλά πράγματα  Για παράδειγμα, όταν μια απο τις καλύτερες σου φίλες έχει γενέθλια, μπορείς να ξενυχτήσεις ακόμη κι όταν δουλεύεις την επόμενη, λέγοντας ιστορίες από το παρελθόν, το παρόν αλλά και αυτές που θα ήθελες να στήσεις στο μέλλον. Άσχετα αν θα τα καταφέρεις ή όχι. Ταξιδεύεις. Η προσπάθεια μετράει πάντα. Χαζεύεις τους ανθρώπους τριγύρω σου,  όλων των ηλικιών , να αναπτύσσουν προβληματισμούς και σε κάποιες περιπτώσεις αναπολείς, σε άλλες χαμογελάς και σε άλλες απλά ταξιδεύεις ψάχνοντας να βρεις την δική σου Ιθάκη.

Ο μικρός μπαλαδόρος, έχει τα δικά του προβλήματα. Της ηλικίας. Ανέμελος, ανεξάρτητος, γελαστός. Δεν μπορεί να μέτρα και τα σταθμά, δεν μπορεί τον κύκλο του λιονταριου, που λέει και ο ότι να ναι προπονητής του Παναθηναικού, Φαμπρι, δεν μπορεί να εγκλωβίζεται, δεν μπορεί να ζητάει, δεν μπορεί να είναι ήρεμος.  Είναι λογικό. Διανύει την ηλικία του "μην μου ζαλίζετε τα...αυτιά". Από δίπλα η ομορφούλα, προσπαθεί να θέσει τους δικούς τις κανόνες. Να καταλάβει δηλαδή ένα ψάρι...Δύσκολη αποστολή ομολογώ.

Η γενεθλιάζουσα, μέσα σε ανθοδέσμες συνοδευόμενες από το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής της, παλεύει με τα πρέπει και να μη...Θα την βρει την άκρη της.

Εγώ στη γωνιά μου. Διαβάζοντας εξομολογήσεις που έρχονται από το "διάστημα", χασκογελώντας και παράλληλα ταξιδεύοντας , πάντα σε αναμονή της εβδομάδας που θα κλείσει πολλά κεφάλαια του παρελθόντος. Αφήνοντας τα πίσω αλλά καλά κρατημένα στην καρδιά μας.

Η Τρίτη ξημέρωσε για εμάς πολύ νωρίς, σε ένα ταξίδι που περίμενε 5 χρόνια για να γίνει αφενός και αφετέρου για να ολοκληρωθεί ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ζωή μας. Το οποίο έκλεισε και επίσημα. Μαζί με αυτό και κάποιες αναμνήσεις από τότε που θα έπρεπε να είχαν αποτελέσει καιρό παρελθόν. Ας όψεται, ο θεός βλέπει. Καθένας θα λάβει την τιμωρία που του αξίζει.

Και ενώ η ψυχολογία σου έχει πιάσει πάτο, ξαφνικά μαζεύεις τα κομμάτια σου και βρίσκεσαι ανάμεσα σε καλούς φίλους. Κάποιοι παλιοί κάποιοι νέοι  κάποιοι τόσο μα τόσο ανθρώπινοι. Ναι, ναι ξέρω σπανίζει, αλλά υπάρχουν ανάμεσά μας. Τα παιδιά εκεί στην όμορφη αθλητική γωνιά του Αιγάλεω ετοίμασαν κάτι τόσο ζεστό και οικείο που αξίζει τον κόπο να στηριχθεί από όλους μας. Γιατί πέρα από οπαδοί της Γιουνάιντεντ, είμαστε και άνθρωποι. Και όταν έχεις να κάνει με ανθρώπους απέναντι σου, φρόντισε να έχεις μάτια ανοιχτά για να το δεις...Αλλιώς κάτσε στη δική σου γωνιά και κάνε την αυτοκριτική σου, κατανόησε τα λάθη σου (επιτέλους) έτσι ώστε στην επόμενη στάση της ζωής σου να είσαι λιγότερο ψεύτικος - η. Τα σέβη μου...

ΥΓ: Μέχρι την επόμενη φορά που θα ταξιδέψω στα λημέρια σου, να ξέρεις πως ο πλανήτης σου είναι πολύτιμος για εμένα! Όσες μπόρες και αν έρθουν, όσα μονοπάτια βρεθούν στο δρόμο. Και θα είναι πολλά.

ΥΓ2: Ιδαίτερα ευχαριστώ στον Νάσο που κατάφερε να μου φτιάξει την χαλασμένη διάθεση  Και ας μην το κατάλαβε.
  
ΥΓ: Εφούλα μου όμορφη, σε ευχαριστώ και εσένα για το όμορφο δώρο. Το βιβλίο είναι πάντα μια διέξοδος στην μουντή αλλά πολλές φορές γεμάτη εκπλήξεις καθημερινότητα μας!

Αν δεν μπορείς...

Και μετά από ένα τόσο γλυκό πρωινό με την ΙΟΝ αγκαλιά και τα σχετικά, φτάνεις στην δουλειά. Κεφάτη χωρίς να έχεις γυρίσει από του Βερόπουλου. Αααα λες καλά θα περάσουμε σήμερα στο γραφείο από το οποίο λείπει ο μισός ανδρικός πληθυσμός και παράλληλα το πολιτικό βρίσκεται σε αναβρασμό ελέω βουλής. ΖΩΑΡΑ!

Απλώνεσαι στο γραφείο, κάνεις κατάληψη και στου συνεργάτη σου, γιατί την έχεις δει large σήμερα και αρχίζεις να μοντάρεις. Γαλλία, ναι. Αυτή που για να προφέρεις τα ονόματα στραμπουλάς την γλώσσα σου και φτύνεις παράλληλα. (ναι,ναι ξέρω και τα γερμανικά έτσι είναι, αλλά εγώ θα κράζω μια ζωή την γαλλική γλώσσα. Φανταστείτε ένα μουστακαλή να προφέρει σε άπταιστη προφορά merci beaucouuuuup. Εεε, μια ξενέρα την τρως!)

Αφού λοιπόν αποκωδικοποιήσουμε τα ονόματα και ξεκινήσουμε το μοντάζ,  τσουπ σουρθε ρε παιδί μου επάνω στην τρέλα σου να κάνεις ένα τσιγάρο και ανακαλύπτεις ότι τα έχεις ξεχάσει. Κάθε άλλος θα στράβωνε. Η Μαρίνα αρχίσει να κράζει τον εαυτό της. Και τα επίθετα κάνουν παρέλαση.  

Ηρεμείς (για την Μαρίνα μιλάμε πάντα) μετά από 5 λεπτά (τόσο μας παίρνει συνήθως) και συνεχίζεις το μοντάζ της Παρί Σεν Ζερμέν...Τελειώνεις, το στέλνεις. Όλα ωραία, όλα ανθηρά. 

Αραχτή πάντα στα 2 γραφεία, μουρμουρίζεις..."ααα ήρεμη μέρα η σημερινή", θα τελειώσω όλη τη λάντζα για να είναι ήρεμες και οι επόμενες ημέρες. Πετάγεσαι από το γραφείο, χωρίς να υπολογίσεις τον πύργο του υπολογιστή. Μπααααμ! Πάει το γόνατο! Και να σου πάλι τα επίθετα σε παρέλαση. Πιάνεις με τα δυο χέρια το πόδι, το οποίο αν είχε στόμα το έρμαιο θα σου κατέβαζε την Αρτα και τα Γιάννινα με τόσα που το έχεις κάνει, αλλά δεν υπολογίζεις το γραφείο. ΑΑΑΑΑ. Πάει το δάχτυλο. Σε πιάνουν τα γέλια ...Κορίτσι μου, αφού δεν μπορείς γιατί δεν γίνεσαι κομμωτής?

Και η ημέρα δεν τελείωσε εδώ.Αφού αποφασίζεις να πας μέχρι το περίπτερο να πάρεις τσιγάρα τα οποία ξέχασες, συνειδητοποιείς ότι έχουν ακριβύνει και εσύ επάνω σου έχεις τόσα όσα κόστιζαν πριν και 1 μέρα. Πάμε πάλι πίσω..Και είμαστε ακόμα στα μισά της ημέρας...Τα σέβη μου!  

Δεν χρειάζεται...

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγράψεις μια στιγμή.

Δεν χρειάζονται πολλές στιγμές για να νοιώσεις ολοκληρωμένος.






Δεν χρειάζεσαι επιβεβαίωση για να νοιώσεις δυνατός.

Δεν χρειάζεσαι πάντα "χάρτη" για να βρεις το σωστό μονοπάτι.

Δεν χρειάζεσαι το ψέμα για να αποφύγεις να πεις μια πικρή αλήθεια.

Δεν χρειάζεσαι μια δυνατή συγκίνηση για να πάρεις μια απόφαση.

Χρειάζεσαι "εσένα" όμως για να μπορείς να ζήσεις τις στιγμές σου

Χρειάζεσαι "εσένα"  για να μπορέσεις να τις δεις...

Χρειάζεσαι "εσένα" για να μπορέσεις να ακούς...

Χρειάζεσαι το όνειρο που θα σε ταξιδέψει εκεί που δεν μπορείς να πας κυριολεκτικά.

Χρειάζομαι να με καταλαβαίνεις...

Χρειάζομαι να είσαι απλά εδώ. Τα σέβη μου.

ΥΓ: Πολλές φορές στην ζωή μας έχουμε παράλογες απαιτήσεις. Και δεν εννοώ μόνο στην προσωπική. Νομίζω πως όταν καταλάβουν όλοι πόσο απλές είναι οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων θα πάψουν και οι μελαγχολίες και τα δύσβατα μονοπάτια στον δρόμο που διανύει ο καθένας από εμάς. Χρειάζεται απλά να το πιστέψουμε, όλοι μας και να μοιραζόμαστε τα θέλω μας. Η ζωή είναι τόσο απρόβλεπτα όμορφη, τόσο αυθόρμητη και ταξιδιάρα που νομίζω κανείς μας ακόμα 100% δεν έχει καταλάβει. Δεν φταίμε απαραίτητα εμείς. Έχει και αυτή το δικό της μερίδιο ευθύνης. Σου σκαρώνει κάτι εκπλήξεις...

Ξημερώνει...2013.

2013 ευχές, χαμόγελα, στιγμές, αληθινές αγκαλιές, εμπειρίες, ξεκινήματα,αγαπημένα πρόσωπα που μένουν χαραγμένα στο μυαλό και στη ζωή μας. Κάθε μια από τις παραπάνω λέξεις σας εύχομαι ολόψυχα να χτυπήσει την πόρτα σας. Καθένας ξέρει τι πραγματικά έχει ανάγκη. Κ' ας μην έχουμε πολλές φορές την δυνατότητα να το εκφράσουμε λόγω εξωγενών παραγόντων. Σημασία έχε που το νοιώθουμε.

Δόξα το θεό, όλοι θα βρούμε τις δικές μας προσωπικές αλήθειες. Ακόμα και αν αυτές δεν μας επισκεφτούν μέσα στην χρονιά που μόλις άνοιξε τις πόρτες της. Και το νοιώθω πως θα είναι διαφορετική. Έφυγε στενάχωρα και η αυγή της μας άφησε μια τόσο γλυκιά γεύση που κρατάμε μέσα μας σαν την πιο σπάνια συνταγή του βιβλίου της ζωής μας.

Η νέα χρονιά δεν θέλω να φέρει πολλά αναπάντεχα. Θέλω να έχει ηρεμία. Προσωπική και επαγγελματική. Μπόλικη κουβέντα ουσιαστική, αυτιά και μάτια ανοιχτά για να μπορούμε να ακούσουμε και να δούμε όσα μας περιμένουν. Γιατί πολλές φορές σφύζουμε από υγεία αλλά εμείς οι ίδιοι νοιώθουμε λειψοί. Ξέρω λίγοι μπορούν να δουν πέρα από τη μύτη τους και να κατανοήσουν πόσο σημαντική είναι κάθε μέρα που περνά. Μοναδική. Και δεν γυρίζει πίσω, όσο και αν πολλές φορές θα το θέλαμε για να αλλάξουμε τα στραβοπατήματα που κάναμε, ή τις αποφάσεις τα αποτελέσματα των οποίων δενήταν αυτά που περιμέναμε. Όχι. Όλα αυτά είναι δικά μας. Τα λάθη μας, τα σωστά μας, η τρέλα μας. Ας μάθουμε από αυτά. Όμορφα μαθήματα ζωής. Για εκείνους που ξέρουν να εκτιμούν , να το παραδέχονται και να το εκφράζουν. Για εκείνους που τολμούν περισσότερο από όσο οι ίδιοι νομίζουν. Στην κάθε στιγμή...στην πρώτη μας αγάπη και παντοτινή. Καλή μας χρονιά....Τα σέβη μου. 

Μερικές φορές...

"Μερικές φορές οι άνθρωποι κλαίνε. Όχι γιατί είναι αδύναμοι, αλλά γιατί ήταν για πολύ καιρό δυνατοί"
Πρόσφατα το άκουσα κάπου. Χαμογέλασα πονηρά βρίσκοντας επιτέλους την δικαιολογία στα κατά καιρούς περίεργα βράδια με δάκρυα στην κρυψώνα του δώματος. Για όλα υπάρχει μια δικαιολογία ψιθυρίζω.

Υπάρχουν διαφόρων ειδών άνθρωποι. Εκείνοι που δεν αντέχουν, εκείνοι που νομίζουν ότι αντέχουν και οι αναίσθητοι.(αυτό πάλι δυσκολεύομαι να το πιστέψω). Όλες οι παραπάνω περιπτώσεις έχουν μια κοινή συνιστώσα. Την καρδιά. Εκεί στοχεύουν όλα τα συναισθήματα. Αρνητικά ή θετικά. Απλά κάποιοι μπορούν να τα κοντρολάρουν, κάποιοι δεν θέλουν και κάποιοι απλά τα προσπερνούν. Οι τελευταίοι, πιθανότατα να είναι και οι πιο πληγωμένοι της υπόθεσης.

Σκαλίζοντας πίσω στις ιστορίες φίλων, αναρωτιέμαι τι από όλα θα ήταν καλύτερο. Να δείχνεις άτρωτος ή να είσαι? Να παριστάνεις τον αναίσθητο ή να είσαι πραγματικά? Να ζεις στο δικό σου καβούκι αρνούμενος να δεχτείς επίθεση που πιθανότατα να σε βγάλει από εκεί ή να το γυροφέρνεις κοιτάζοντας στα μάτια τον αντίπαλο?Να κοιτάς ρε παιδί μου κατάματα το πρόβλημα ή να διυλίζεις τον κώνωπα και να καταπίνεις την κάμηλον, χωρίς ουσιαστικά να βρίσκεις λύση στο θέμα σου? Να ξεσπάς ή να βαραίνεις ακόμα περισσότερο την πλάτη σου βάζοντας κάθε μέρα και ένα 'σακι' με προβλήματα? Να κλαις μπροστά σε όλους αδιαφορώντας για το τι θα σκεφτούν ή να χάνεσαι στην γωνιά σου για να μην σε χαρακτηρίσουν αδύναμο.

Όχι. Ακόμα και οι πιο δύσκολοι άνθρωποι έχουν ψυχή. Ακόμα και οι πιο απόμακροι έχουν τον τρόπο τους για να τους φέρεις κοντά σου. Και οι πιο ανεξάρτητοι μπορούν να εξαρτηθούν σε έναν βαθμό από το άνθρωπο που θα τους το "γεννήσει". Ακόμα και οι πιο άπιαστοι στόχοι, μπορούν να γίνουν εφικτοί... Ακόμα και οι πιο δυνατοί, μπορούν να κλάψουν λοιπόν. Όχι γιατί είναι αδύναμοι όπως πιθανότατα θα χαρακτηριστούν, αλλά επειδή για πολύ καιρό ήταν πολύ δυνατοί...
Τα σέβη μου.

Money...money ...money!

 - Τον βλέπεις αυτόν εκεί?Δεν έχεις ιδέα πόσο ιδιόρρυθμος είναι. Πολλά λεφτά, από καλή οικογένεια του New York ,ουσιαστικά "κλειδωμένος" στην προσωπική του ζωή.
- Ποιος αυτός ο αχώνευτος? Αυτός για να γελάσει πρέπει να φτάσει η δευτέρα παρουσία. Και τι εννοείς "κλειδωμένος".
- Εσωτερικοί κανόνες , πλουσίων. Σημαίνει κάνει τώρα την ζωή του γιατί αργότερα θα πρέπει να παντρευτεί αυτή που διάλεξαν ουσιαστικά οι γονείς του. Γιατί έτσι πρέπει.
Ντοινγκ(καμπάνα στο κεφάλι). Τε λε ρε!!!Ποιος τα λέει αυτά?
- Ααα έτσι είναι, τα λεφτά πάνε με τα λεφτά. Άγραφος νόμος.
- Ευτυχώς δεν ήμουν ποτέ μου τόσο πλούσια, μουρμουρίζω και επίσης δεν είχε τέτοιους γονείς.

Ο παραπάνω διάλογος είναι πέρα για πέρα αληθινός, μεταξύ εμού και ενός καλού φίλου. Όχι ότι μου έκανε εντύπωση ο τρόπος σκέψης ή με εξέπληξε το γεγονός ότι ακόμα και τώρα κάποιοι άνθρωποι σκέφτομαι με  βάση το συμφέρον και όχι το καλό του παιδιού τους. Τι σημαίνει πρέπει?

Τέτοιες περιπτώσεις συνοικεσίων καταλήγουν σχεδόν πάντα σε μια ωραιότατη ουτοπία. Εκείνος αλλού και εκείνη αλλού. Όταν δεν καλύπτεσαι λογικό να γυρίσεις το κεφάλι σου και να ψάξεις κάτι που σε γεμίζει. Συμβατικοί γάμοι, παιδιά που γυρεύουν την προσοχή των δικών τους την οποία ποτέ δεν θα έχουν στο βαθμό που εκείνα χρειάζονται. Τίποτα δεν συγκρίνεται από μια πραγματικά ενωμένη και ειλικρινή οικογένεια - σχέση. Εκεί που ξέρεις ότι θα χαμογελάσεις και θα το εννοείς και όχι για να αποφύγεις την κρεβατομουρμούρα. Εκεί που το δώρο που θα λάβεις θα είναι από καρδιάς και όχι για να καλύψει ο σύζυγος την εκάστοτε "κουτσουκέλα" του προκειμένου να σου κλείσει το στόμα. Και εσύ το κλείνεις, γιατί έμαθες να κάνεις την ζωή σου, εκτός οικογένειας.

Ξέρω αρκετές περιπτώσεις τέτοιων ζευγαριών, ευτυχώς όχι δικών μου ανθρώπων, αλλιώς τώρα κάποιον από τους δυο θα τον είχα σκοτώσει, στη σκέψη ότι θα παραμελούσε το παιδί του για να πηδιέται(με το μπαρδόν) δεξιά αριστερά και μετά με ένα μπουκέτο λουλούδια και μια ψεύτικη υπόσχεση για ηρεμία , όλα θα ήταν όπως πριν. Μια ουτοπία δηλαδή.

Οχι, οι οικονομικά εύρωστοι άνθρωποι δεν είναι οι μόνοι που φτάνουν σε τέτοιους ακραίους οικογενειακούς δεσμούς. Φυσικά είναι και προνόμιο της μεσαίας τάξης. Απλά εκεί είναι και καθαρά θέμα ανθρώπου. Τώρα βέβαια με την κρίση υπάρχει και η νέα μόδα που ακούω δεξιά αριστερά από ανδρικά στόματα: Λεφτά έχει? Θέλω να βρω μια πλούσια γυναίκα. Καλά για τις γυναίκες δεν θα πω πολλά, οι περισσότερες αναζητούν τον τέλειο σύζυγο, άνδρα, εραστή, "καβαλάρη", λεφτά, καθόλου τσιγκούνη, έτοιμο για όλα, να μαγειρεύει, να πλένει κιόλας, να μην ρωτάει πολλά, να μην κοιτάει, να μην βγαίνει και κυρίως να δίνει περισσότερα από όσα παίρνει. Ρε κορίτσια, εσείς οι απαιτητικές, θέλω να ρωτήσω κάτι: Εσείς τι ακριβώς προσφέρετε?  Σεξ?Αυτό πάρα είναι εύκολο, προσβάσιμο όπου θέλουν και ότι ώρα θέλουν εκεί έξω. Από που@@ γεμίσαμε πια. Μήπως , λέω μήπως πρέπει να κατεβάσετε λίγο τα στάνταρ σας?

Ναι τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία κατε εμέ. Απλά την συμπληρώνουν, γιατί πρέπει και κάτι να φάμε ρε αδερφέ. Ας μάθουμε και στα λίγα, αρκεί να έχουμε ο ένας τον άλλο, και κυρίως τον ίδιο μας τον εαυτό.

Τα σέβη μου.

ΥΓ: Πστ: Εσύ η ψηλή η μαυρομάλλα, χωρίς να το καταλάβεις έχεις αρχίσει και βάζεις εκείνο το νερό στο κρασί σου που λέγαμε. Μάλλιασε η γλώσσα μου!

ΥΓ 2: Ντινάκι, ή σφούρα, ή άσυλο, ή όπως αλλιώς θες, ότι είναι να γίνει, θα γίνει. Κανείς δεν γλύτωσε από την μοίρα του. Οπότε απλά χαλάρωσε.  

Πλανήτες...

Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με δαύτους. Κυρίως όταν ήταν ανάδρομοι όπως γλαφυρά τους περιέγραφαν οι κολλητές μου που έπαιζαν τέτοια θέματα στα χαρτιά. Ανάδρομος Ερμής, Αφροδίτη, Κρόνος. Της θείας τους έλεγα αφοπλιστικά. Fich dich θα πω τώρα. (γιατί ως γνωστόν οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Η Μπάγερν δηλαδή γιατί την κυρά μαλλί κουνουπίδι την γράφω στα All star μου)

- Τι μου λέτε ρε παιδιά ανάποδοι οι πλανήτες μου?Συνουσιάζονται όλοι μαζί ε?Κάτι σαν πάρτυ οργίων?Σώπα, συμβαίνουν και τέτοια πράγματα ε?Γιατί εγώ νόμιζα με το φτωχό πλην τίμιο μυαλουδάκι μου πως εμείς βάζουμε συνήθως το χεράκι μας για να τα κάνουμε όλα ρόιδο. 

- Όχι, Μαρίνα. Απλά οι πλανήτες σου, το ζώδιο σου, ο ωροσκόπος σου (και τα παιδιά του την διακόπτω) είναι σε ανάποδη περίοδο. Και μην κοροϊδεύεις.

- Μάλιστα κυρία Λίτσα μου. Απλά όταν τους μιλήσετε, ενημερώστε τους ότι και όλα τούμπα να έρθουν εγώ απλά θα κάνω του κεφαλιού μου. Γιατί έτσι είμαι. 

- Είσαι αδιόρθωτη το ξέρεις?

- Το ξέρω . Και μ' αρέσει. 

- Δεν βγάζω άκρη.

- Και δεν θα βγάλεις.Μην το παλεύεις. 

- Fich κάτι, πως το λές. 

- Μαθαίνεις γρήγορα καλή μου παρατηρώ!

Σουρεαλιστικός διάλογος μεταξύ μια υδροχόου και ενός ψαριού όπως εύστοχα παρατήρησε στη συνέχεια η μελαχρινή κολλητή μου. Στο τέλος απλά αποδέχτηκε την διαφορετικότητα μας. Την αγαπώ όμως.Είναι η φωνή της συνείδησής μου όταν όλα στο μυαλό γυρίζουν πιο γρήγορα και από την ταχύτητα φωτός. Όχι ότι βγάζει άκρη ποτέ ή καταφέρνει κάτι, αλλά τουλάχιστον το παλεύει και αυτό την βάζει ακόμη πιο ψηλά στην λίστα των ανθρώπων που εκτιμώ. Και δεν είναι και μεγάλη μεταξύ μας. 

Τι σημαίνει άραγε όλοι οι πλανήτες σου είναι σε άσχημη τροχιά?Έχουν νεύρα δηλαδή?Περίοδο?Τσακώνονται για την πρωτιά στη σειρά? Είχαν κακή βραδιά?Hang over? Γελάω. Πλανήτες υπάρχουν πολλοί, "νουνού"...όμως ένα μελαχρινή μου θεά!

Κανένας πλανήτης δεν συνομοτεί, καμία κακή ενέργεια σύμπαντος δεν καταφέρνει να μας διαλύει αν δεν το επιτρέψουμε εμείς οι ίδιοι. Όταν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου βρίσκεις πάντα τρόπους να ξεπεράσεις τις αναποδιές σου και να τις κάνεις "γλυκιές ευχές"... Το μόνο εύκολο είναι να παραδίνεσαι, να πετάς λευκή πετσέτα και να βολεύεσαι βάζοντας στο repeat το πρόβλημα. Ξεκόλα. Προχώρα στην λύση του.  Αλλιώς για μια ζωή θα είσαι το αντικείμενο συμπόνιας.  

Σαββατόβραδο, χωρίς καμία όρεξη για έξοδο. Λες να είναι ανάδρομος πάλι κανας πλανήτης?Μπα. Του δικού μου του έχω απόλυτη εμπιστοσύνη, είναι "αετός". Που δεν φυλακίζεται. Μου μοιάζει!

Τα σέβη μου.