Blame September

Αν εξαιρέσεις τον τραγουδιστή που μου gay - φέρνει κατά τα άλλα, οι στίχοι είναι λατρεία! Εξαιρετικά αφιερωμένο στα καλοκαίρια που έφυγαν, σε εκείνα που ψάχναμε , σε αυτά που θα έρθουν και θα φέρουν με το τέλος τους έναν πιο χαρούμενο Σεπτέμβρη. Σε μας που πρέπει να βάλουμε τον εγωισμό μας στην άκρη. Σε σένα που ταξιδεύεις παντού και όχι, εδώ...

Ξεκίνησα την μέρα ακούγοντας, τυχαία πάλι το παρακάτω κομμάτι. Τελικά για μερικά πράγματα στη ζωη αξίζει να ρισκάρεις. Κ' ας πέσεις, κ' ας ποδοπατηθείς κ' ας κλάψεις με μαύρο δάκρυ για αποφάσεις που έπρεπε να πάρεις για το καλό σου. Για το καλό όλων..."Κοίτα, λοιπόν, πως Φθινοπώριασες και εσύ...σε διαδρομές που δεν αντέχεις..."





ΥΓ: Ναι, η καρδιά είναι τρελή, αλλά πλέον είναι και μισή. Καλές διαδρομές...Εμείς δεν θα τελειώσουμε ποτε.

Λατρεύω!

Λατρεύω τις απρόβλεπτες ειδήσεις. Σε βγάζουν πάντα τόσο εύκολα από την δύσκολη θέση και το ξαφνικό κομπόδεμα στο οποίο έχει περιέλθει ο εγκέφαλος σου λύνεται με ένα μαγικό τρόπο. Έτσι από το πουθενά.Tα τυχαία που λέγαμε!

Λατρεύω να μπορείς να αποφασίζεις αυθόρμητα ότι κάτι είναι "για τα πανηγύρια". Τόσο η κατάσταση όσο και οι άνθρωποι που την περικλείουν.

Λατρεύω και νευριάζω μαζί ακούγοντας ή διαβάζοντας την γνωστή έκφραση μπάρμπι :" Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς", ενώ είναι δεδομένο ότι αποφεύγει την απάντηση ρωτώντας κάτι που και η πιο σύγχρονη ξανθιά έχει αντικαταστήσει στο λεξικό του εγκεφάλου της με το" :αν κατάλαβα καλά..."

Λατρεύω να μαθαίνω ότι θεωρούμαι δεδομένη. Με εξιτάρει να νομίζουν ότι με ξέρουν!!

Λατρεύω να διαβάζω "τι το πίνεις το ποτό, αφού σε πίνει" καταλαβαίνοντας πόσο δίκιο είχα τελικά.

Λατρεύω να μου στέλνεις σπίτι πακέτα με τα οποία καταλαβαίνω πόσο δίκιο είχα που σε άφησα και έφυγα.

Λατρεύω τον κόσμο που ζω! Δεν με κάνει να βαριέμαι ποτέ! Και λατρεύω και εσένα , που ξέρεις να διαφέρεις από την μπουρδελομάζα! Τα σέβη μου.

Τυχαίο?Δεν νομίζω!

Τα περισσότερα θετικά πράγματα στην ζωή μου, συνέβησαν τυχαία. Έτσι στα ξαφνικά. Όπως σκαλίζεις την τσάντα σου μέσα στη μέση του δρόμου ψάχνοντας για κάτι και ξαφνικά παρατηρείς 2 πόδια να κάθονται μπροστά σου. Και σηκώνεις το κεφάλι  και βλέπεις κάτι που σε ξαφνιάζει εντελώς. Άλλοτε ευχάριστα άλλοτε δυσάρεστα.

Τυχαία γνώρισα τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου, αυτοί που πέρασαν , ακούμπησαν και έμειναν. Τυχαία και πολλούς από εκείνους που έφυγαν νύχτα. Με φεγγάρι. Σαν κλέφτες. Ανήμποροι να σηκώσουν το βάρος των πραγμάτων που οι ίδιοι απαίτησαν. Ναι είναι τραγελαφικό, το ξέρω. Σαν τις επιλογές μου! Τώρα είναι πιο εμφανές από ποτέ.

Τυχαία μας έφερε η μοίρα μαζί με τον καλύτερο συνεργάτη που θα μπορούσα να έχω ποτέ μου. Που ξέρει να ακούει, να αντιλαμβάνεται την τρέλα μου, την τελειομανία στη δουλειά, τις φωνές μου σε αναβλητικούς ανθρώπους , τα μούτρα μου το πρωί μετά από ένα αποτυχημένο ραντεβού, το έντονο χαμόγελο μετά από μια μεγάλη επιτυχία, το γαργάλημα σε αυτόν που τόσο μου φτιάχνει τη διάθεση. 

Τυχαία έπεσα σε καταπληκτικούς καθηγητές στην εφηβεία μου που με δίδαξαν να σέβομαι και να αγαπώ. Να φοβάμαι και να τιμώ , να μιλάω και να ακούω. Να ζω.

Τυχαία κάθισε δίπλα μου η κουμπάρα μου στην πρώτη δημοτικού, καθόλου τυχαίο όμως το γεγονός ότι καμαρώνω και αυτή και την Χριστινούλα να μεγαλώνουν.

Τυχαία έπεσα και στην μεγαλύτερη "καψούρα" τη ζωής μου ένα φεγγάρι καλοκαιρινό που τότε προσπέρασα χωρίς να ασχοληθώ, κάτι που μετάνιωσα πικρά λίγα χρόνια αργότερα. Γιατί άλλο περίμενα και άλλο έζησα. 

Τυχαία πέτυχα και "εκείνον" έναν χρόνο μετά το χωρισμό μας και δεν τον κράτησα . Το μετάνιωσα. 

Όχι, δεν άφηνα ποτέ μου στην τύχη τα πράγματα. Με έβρισκε συνέχεια εκείνη. Λες και ήξερε πως τα συμβατικά ποτέ δεν ήταν του γούστου μου. Λες και ήξερε πως η περιπέτεια κυλούσε στο αίμα μου με έναν τρόπο πολύ διαφορετικό όμως από αυτό που "ακούγεται".

Με την τύχη τα πάω καλά. Κ' ας με έχει πουλήσει αρκετές φορε΄ς. Κ' ας την έχω σιχτιρίσει άλλες τόσες. Οι περισσότερες εικόνες στο μυαλό μου είναι γελαστές και ελάχιστες μισές και αρνητικές. Μπορεί και να είναι άμυνα του οργανισμού για να αποφύγει τον αρνητισμό που εκπέμπουν. Την αρνητική αύρα και τις σκόρπιες υποσχέσεις που τις πήρε το πρώτο αεράκι του Φθινόπωρου. Τόσο εύθραυστες ήταν.

Τελικά μπορεί και την προκαλώ την τύχη μου, ποιός ξέρει. Αφού μονίμως είναι γεμάτη εκπλήξεις.Τυχαίο? Δεν νομίζω! Τα σέβη μου

ΥΓ: Kοντέ, πιο βλάκας ...πεθαίνεις! Δεν πάει πιο κάτω!

Πρώτο"βρόχια"

Η πρώτη βροχή ήταν γεγονός στην αρχή της εβδομάδας. Ξέπλυνε ότι άφησε πίσω του το αλλόκοτο καλοκαίρι που πέρασε. Θυμούς, γέλια, εκδρομές, ειδήσεις και πολλά ακόμα. Η αλήθεια είναι πως αρνούμαι να πιστέψω πως μια ηλιόλουστη μέρα με 30 βαθμούς θα αποτελέσει πολύ σύντομα παρελθόν σαν εικόνα που βλέπω καθημερινά καθήμενη στο μπαλκόνι μου. "Θα διατηρήσεις το καλοκαίρι στην ψυχή σου", μονολόγησα. Όσο δύσκολο κ' αν φαίνεται όσο δύσκολο κ' αν ακούγεται με τις νέες συνθήκες ζωής που έχουν μπει στην ζωη μας.

Οι πολλές ώρες δουλειάς δεν με φόβισαν ποτέ, όπως και η παρουσία νέων ανθρώπων στην εργασία που σίγουρα σε βγάζει από την σταθερή γραμμή πλεύσης σου. Νέες προσωπικότητες , νέοι άνθρωποι νέα δεδομένα. Αντέξαμε 2 μήνες τώρα και έτσι θα συνεχίζουμε.

Αυτό που σίγουρα με φοβίζει αρκετά είναι οι ώρες μοναξιάς. Αν και δεν είναι αρκετές σίγουρα όταν τις νιώθεις στην ατμόσφαιρα σου δημιουργούν ένα κόμπο στο λαιμό. Θέλεις να μοιραστείς να δώσεις, να φωνάξεις τα λάθη, να παραδεχθείς τα δικά σου, να ξεχάσεις, να προσπεράσεις, Κάποιες εικόνες αναπόφευκτα δεν προσπερνιούνται και δεν ξεχνιούνται. Κάποιες γλυκιές κουβέντες και υποσχέσεις μένουν στο μυαλό και κολλάνε. Και θέλεις και να μείνουν και να κολλάνε, οπότε αποδέξου το. Ας είναι. Σε ταξιδέυουν ακόμα κ'αν η διπλανή καρέκλα είναι κενή. Την γεμίζεις με σκέψεις και φαντασία! Χαμογελάς στον αέρα , στον απέναντι που τυχαίνει να βγαίνει στο δικό του μικρό μπαλκόνι, στην χαβούζα της ατμόσφαιρας και της ζωής που μας έβαλαν με το ζόρι να ζούμε. Είμαστε "αντράκια" όλοι μας, θα τα καταφέρουμε. Ακόμα κ'αν εμφανιστεί το...ποντίκι εμείς θα παραμείνουμε στη θέση μας σταθεροί. Έχουμε μάθει να πολεμάμε και θα συνεχίσουμε. Για τα θέλω μας. ΌΛΑ τα θέλω μας...

Κυριακή σήμερα. Μια μέρα που ο κόσμος απολαμβάνει οικογενειακά, μια μέρα που 10 χρόνια τώρα έχω συνδέσει με την δουλειά. Μ' αρέσει δεν λέω αλλά έχει και τα στραβά της. Θέλεις να πάρεις την παρέα σου, τους δικούς σου ανθρώπους και να τριγυρνάτε παντού, χωρίς άγχος!! Δεν πειράζει, οι επιλογές της ζωής μας καμιά φορά έχουν και το λόγο τους.
Κοιμήθηκα από νωρίς πετάχτηκα κάπου στα μέσα της νύχτας και ξανακοιμήθηκα αυτή την φορά πιο χαμογελαστή και ήρεμη. Ναι, θυμήθηκα μια αγαπημένη εικόνα, που ουσιαστικά ζει και βασιλεύει... Τα σέβη μου!

Επιστροφή!

Διακοπές ήταν και έφυγαν. Πέρασαν, και άφησαν μια γλυκιά  γεύση στο στόμα μας.

Χαθήκαμε ουκ ο λίγες φορές στα σοκάκια των Χανίων και όχι μόνο, παίξαμε ατελείωτες φάπες μεταξύ μας για το ποιος θα κάνει το τελευταίο σκούντημα στον άλλο, γελάσαμε υπερβολικά, γνωρίσαμε ανθρώπους που αξίζουν 10 φορές το σεβασμό μας συναντήσαμε φίλους , γνωστούς, άγνωστους. Γενικά κάναμε κάτι εντελώς διαφορετικό, την φετινή χρονιά. Αφεθήκαμε στις διακοπές μας , χωρίς άγχος!Μάθαμε πως η εμπιστοσύνη χτίζεται και δεν δωρίζεται, πως ότι λάμπει δεν είναι πάντα χρυσός, (μπορεί και ασήμι πολλές φορές) και γενικά ότι οι δυνατές φιλίες κρατούν και θα κρατούν για πάντα , στα εύκολα, στα δύσκολα. Κυρίως στα δύσκολα...
Δεν έχω λόγια για να χαρακτηρίσω το Μαριώ. Δεν θα σταθώ στην φιλοξενία της, αλλά στο πόσο γλυκός άνθρωπος είναι με θετική ενέργεια , καλή καρδιά , ανοιχτόχερα, κάτι βρε παιδί μου έξω από εμάς. Ουρανοκατέβατη ένα πράμα. Σπάνιο την σήμερον ημέρα, αλλά απίστευτα όμορφο!Να ναι καλά όπου και αν είναι και την ευχαριστώ εγώ προσωπικά από καρδιάς για όλα όσα μας πρόσφερε.

Τι και αν ο νους ταξίδευε μακρυά, τι και αν το έκανα για δυο, τι και αν πολλές φορές η "μοναξιά" φαίνεται δυσβάστακτη,  πάντα στους νυχτερινούς περιπάτους άφηνα τη  σκέψη να ταξιδεύει εκεί που εκείνη όριζε. Χωρίς πρέπει. Άλλωστε ποτέ δεν ωφέλησαν πουθενά. Αντιθέτως, με πρόσφατο παράδειγμα, φέρνουν διαφορετικά αποτελέσματα από αυτά που προδοκάς.

Επιστροφή στην μίζερη πραγματικότητα λοιπόν, αλλά στην λατρεμένη (αυτή την περίοδο ) Αθήνα. Όπου μπορείς να βγεις για ποτό, χωρίς:
1. Να αγχώνεσαι για την πολυκοσμία
2. Για το που θα παρκάρεις
3. Για το που θα βρεις να κάτσεις
4. Για το που θα πας, καθότι όλα είναι άδεια!
5. Γιατί εντός των πυλών είναι ελάχιστοι, οπότε δεν θα σε βρίζουν όλοι μαζί για το που έχεις χαθεί!
6. Γιατί πληρώνεις υποχρεώσεις σε χρόνο μπίπ μπίπ!
7. Όλα υπολειτουργούν και μαζί τους και εσύ!
8. Το καλοκαίρι είναι ακόμα ζωντανό! Σπαρταράει!
Μα δεν είναι χάρμα?Τα σέβη μου!

ΥΓ: Ριμάδα μπαταρία αυτοκινήτου, θα τα πούμε τα δυο μας μετά την αλλαγή σου!

Φαίνεται αληθινό. Είναι?

Τελειώνοντας το τέταρτο μυθιστόρημα του καλοκαιριού, το οποίο μιλούσε για την σημασία της αλήθειας στον άνθρωπο, από μηνών μέχρι κι υπερήλικα, προβληματίστηκα αναφορικά με το τι αντέχουν να ακούν τελικά οι άνθρωποι. Την αλήθεια ή το ψέμα. Τι βολεύει στο "αυτί" της καρδιάς τους.

Το βιβλίο της γνωστής  συγγραφέως αρκετών παιδικών βιβλίων και μη, Ρένας Ρώσση - Ζαϊρη με τίτλο "Κόκκινο κοράλλι" έπεσε στα χέρια μου εντελώς τυχαία. Σ' ένα τοσοδούλι βιβλιοπωλείο λίγο έξω από την Αγία Μαρίνα Χανίων. Η μυρωδιά του χαρτιού με συνεπήρε με την είσοδό μου στο μαγαζί. Στο δικό μας βιβλιοπωλείο, χανόσουν από τις πολλές μυρωδιές. Κ' ας είχε τίτλο που παρέπεμπε σε βιβλία.

Αναζήτησα την γωνιά με τα μυθιστορήματα, μια και είναι το μόνο είδος που διαβάζω το καλοκαίρι, μιας και με χαλαρώνει με απίστευτη επιτυχία, και δεν άργησα να έρθω πρόσωπο με πρόσωπο με την νέα ανακάλυψη μου. Το έντονο καστανό μάτι της μελαχρινής κοπέλας στο εξώφυλλο παρέα με τον τίτλο, τράβηξαν αρχικά την προσοχή μου μέχρι που γύρισα στο πίσω μέρος για να πιαστώ με την περίληψη του περιεχομένου του. Δεν χρειάστηκε πολύ χρόνο για να αποφασίσω. "Εξαιρετική επιλογή " μου λέει η κοπέλα στο ταμείο. Την γνωρίζετε την συγγραφέα?Όχι αποκρίθηκα. Είναι η πρώτη μου επαφή μαζί της. Με τράβηξε η λέξη αλήθεια για να είμαι ειλικρινής όπως αι το ερώτημα της συγγραφέως: "Ριζώνει άραγε η αγάπη χωρίς την αλήθεια?

Όταν "ήσουν μικρή έλεγε το ένα ψέμα μετά το άλλο", είπε η μητέρα μου σε μια από πάμπολλες διηγήσεις της για το πόσο την ταλαιπώρησα στη νεαρή μου ηλικία. "Αργότερα μαζεύτηκες αρκετά"

Δεν ξέρω αν μαζεύτηκα ή όχι όπως λέει η κυρία Γιάννα, αυτό που ξέρω όπως είναι ότι μεγάλωσα απότομα μέσα από πολλές αλήθειες που ήρθαν ουρανοκατέβατες στην ζωή μου. Ποιες δεν έχει σημασία, κάποιες μάλιστα από αυτές είναι προσωπικά δεδομένα άλλων ανθρώπων τον οποίων χρειάζεται συγκατάθεση για να αναφερθούν. Κάποιες από αυτές ωστόσο με σημάδεψαν για πολλά χρόνια στη ζωή μου.

Πορεύτηκα με την αλήθεια και συνεχίζω μέχρι και σήμερα. Σε ορισμένες περιπτώσεις το παραδέχομαι, δεν την είπα ολόκληρη. Πιθανότατα γιατί πίστευα πως θα πλήγωνα τον άλλο και αυτό θα με σκότωνε δίπλα. Και αναφέρομαι για όλων των ειδών τις σχέσεις μου με τους ανθρώπους. Φιλικές, ερωτικές, οικογενειακές, τα πάντα. Και με ένα μοναδικό τρόπο ποτέ δεν έπαιρνα αλήθειες. Από κανένα από όλους τους παραπάνω. Πιθανότατα γ' αυτό και την αγάπησα αυτή την λέξη τόσο πολύ στην ζωή μου. "Είμαι ειλικρινής σε σημείο, καφρίλας", έπιασα τον εαυτό μου να λέει  πολλές φορές στην ζωή μου. Το αν το άντεχε ο συνομιλητής μου ή όχι, δεν με ενδιέφερε πάντα. Ήθελα να ξέρω πως το βράδυ θα ξαπλώνω ήρεμη στο κρεβάτι μου, χωρίς ενοχές ή τύψεις οι οποίες πάντα μου χαλούσαν τον ύπνο. Με έβγαζαν από το πρόγραμμα ευθύνης μου προς τους γύρω και παράλληλα δεν με άφηναν να σκεφτώ σωστά. Κυρίως όταν επρόκειτο για ερωτική σχέση.

"Δεν μπορείς να πεις ψέμματα, δεν το' χεις, μην το παλεύεις", μου είπα κάποτε ο άσωτος και κούνησα καταφατικά ο κεφάλι μου. Είχε δίκιο. Δεν το είχα. Μαρτυρούσαν τα μάτια μου τα πάντα. Ποτέ μου δεν θα μπορούσα να γίνω καλή ηηθοποιός τελικά και μεταξύ μας δεν με χαλάει και καθόλου.

Η αλήθεια είναι επίπονη πολλές φορές. Ακόμα και για αυτούς που πίνουν νερό στο όνομα της και πορεύονται με αυτήν στην ζωή τους. Σερβίρεται με πολλούς τρόπους και ΄κρύβει πολλά από πίσω. Χρειάζεται ιδιαίτερο χειρισμό όταν πρόκειται για νεαρές ηλικίες και όχι μόνο τελικά. Είναι στο "κουφάρι" του καθένα μας, για το πως την θέλει ή αν θέλει στην τελική να την μάθει.

Πολλές φορές έχω ακούσει ατάκες από φίλους και μη όπως "καλύτερα να μην την είχα μάθει ποτέ ή καλύτερα να ζούσα στο ψέμα μου". Αυτή η κατηγορία ανθρώπων είναι που δεν την αντέχει την αλήθεια. Που είναι πάνω από της δύναμης της. Δεν ξέρω αν μπορώ να το αποδεχτώ. Να ζω στο ψέμα μου δηλαδή, γιατί η αλήθεια θα με λυγίσει. Αργά ή γρήγορα θα μου χτυπήσει την πόρτα...Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Εξακολουθώ να πιστεύω πως με αλήθειες οι σχέσεις των ανθρώπων θα ήταν αν όχι καλύτερες, σίγουρα πιο ξεκάθαρες και πιο αυθεντικές. Σέβομαι όμως και όσους δεν μπόρεσαν στην ζωή τους να πουν έστω και μια. Αυτό μπόρεσαν, αυτό έκαναν. Δεν τους αδικώ. Έτσι μεγάλωσαν, έτσι γαλουχήθηκαν από το σπίτι τους. Κάποια στιγμή θα καταλάβουν πόσο κακό έκαναν τόσο στο περίγυρο τους, όσο και στον ίδιο τους τον εαυτό. Κατ'εμε αγάπη χωρίς αλήθειες είναι αγάπη καταδικασμένη από όλες τις απόψεις. Τα σέβη μου

ΥΓ: Να πω ένα μεγάλο μπράβο στην συγγραφέα για τα όσα σοφά και μη μου δίδαξε. Όσα με προβλημάτισαν και όσα με ταξίδεψαν. Ουσιαστικά όλοι οι ήρωες της κυνηγούσαν την αλήθεια, λέγοντας όμως μικρά μικρά ψέμματα τα οποία πάντα είχαν ένα σκοπό. Να μην πληγώσουν τους γύρω τους. Ναι, το έκανα και εγώ κάποτε στην ζωή μου αλλά σχεδόν ποτέ κανείς δεν το έκανε σε μένα. Προτίμησαν όλοι το ψέμα χωρίς καμία ενοχή. Ίσως κι γ' αυτό κατάφεραν να με κάνουν τόσο σκληρή στις πράξεις μου, αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να αλλάξουν αυτό που πραγματικά είμαι. Ένας άνθρωπος που ψάχνει την πραγματική αγάπη...