Άμυνες...

Οι άμυνες δεν είναι μόνο αθλητικός όρος. Δυστυχώς δηλαδή. Θα μας έβγαζε όλους από πολλές δύσκολες στιγμές. Είναι και λέξη που χρησιμοποιείται κατά κόρον και στην καθημερινότητα μας...
"Γελάω" πολύ με τις άμυνες των ανθρώπων, αλλά τις καταλαβαίνω. Τις έζησα πιο μικρή έντονα. Μαζεμένη και χαμένη σε σκέψεις, να λύσω γρίφους να κατανοήσω, να βοηθήσω και παράλληλα να κρατήσω μια θέση η οποία δεν θα πιέζει τον άλλο. Μεγαλώνοντας κράτησα μόνο το βοηθήσω. Τα υπόλοιπα απλά κατάλαβα ό,τι αν δεν θέλει ο άλλος να βρει λύση στο πρόβλημα του, δεν θα την βρεις εσύ και κυρίως δεν θα τον φέρεις πιο κοντά σου με αυτόν τον τρόπο. Μάλλον το ακριβώς αντίθετο θα γίνει. Και όπως εύστοχα είπε και το κορίτσι "αυτοκίνητο" , δεν θα γίνεις το αποκούμπι κανενός. Και επειδή από αποκούμπια χορτάσαμε, πάμε παρακάτω.

Η εβδομάδα που πέρασε είχε έντονα σκαμπανεβάσματα. Το να σε βάζουν σε διαδικασία  προβληματικής σκέψης μετά από καιρό ομολογώ δεν με χάλασε τόσο όσο το γεγονός να μην νοιώθω σταθερή στα πόδια μου. Μπερδεμένη ανάμεσα σε αποφάσεις που εκκρεμούν, κάποιες από αυτές είναι σαν την κολόνια. Κρατούν χρόνια και αιωρούνται στην ατμόσφαιρα όπως σχολίασε ένα ξημέρωμα Παρασκευής. Γιατί το έχουμε πει, τα ξημερώματα μας πάνε.Η μάλλον, μου πάνε.

Το να ακούς κάτι που δεν σου αρέσει από ανθρώπους που προσπάθησαν να εισβάλλουν στην ήρεμη και σταθερή κατά τα άλλα ζωή σου το ονομάζω παροδική στεναχώρια.Σε 2-3 μέρες θα γελάς με όσα διάβασες, είδες ή άκουσες. Γιατί απλά ποτέ δεν ήθελαν ουσιαστικά να μάθουν εσένα. Μάλλον έψαχναν εκείνους, Οπότε κάπου βοήθησες πάλι. Ως εδώ καλά. Όταν η σκέψη όμως επιστρέφει στις σταθερές αξίες της ζωής σου και της πραγματικής πηγής ενέργειας θυμάσαι έντονα τα λόγια εκείνων που σε περιτριγυρίζουν τόσο καιρό και στο φωνάζουν...Ξύπνα και κοίτα δίπλα σου. Γιατί δεν ξυπνάς όμως? Γιατί μάλλον κοιμάσαι και εσύ παρέα με την ωραία κοιμωμένη. Και από εξ ουρανού πρίγκιπες ξεμείναμε πατριώτη...Τα σέβη μου.

ΥΓ: Να οργανωθούμε, η πρώτη βουτιά έγινε. Άρα και το καλοκαίρι χτυπάει την πόρτα μας...

32 χρόνια...λάθη!

Βαριέμαι να επαναλαμβάνομαι. Όπως βαριέμαι να πρέπει να με βάζει ο άλλος σε διαδικασία να χάνω την γη κάτω από τα πόδια μου και να αισθάνομαι ανασφαλής, ενώ τα έχω υπερβολικά καλά τόσο με τον εαυτό μου όσο και με την συνείδησή μου.

Μετρώντας ανασφαλείς στιγμές νούμερο - άστα να πάνε - πέρασαν και τα 32α γενέθλια μου. Ανάμεσά σε λίγους αλλά πολύτιμους. Κ'ας χρειαζόμασταν και "κάποιους"
 ακόμα.  Τελικά δεν γίνεται να έχεις τα πάντα όπως τα σχεδιάζεις στο μυαλό σου. (συμπέρασμα νούμερο 6,987,343)

Παρατηρήσεις του στυλ: ελπίζω να μην σε πιάσει ψυχολογικό που μεγαλώνεις, άντε και νυφούλα, και του χρόνου διπλή και άλλα τέτοια τετριμμένα δεν μπορώ να πω πως δεν τα περίμενα, αλλά όπως πάντα κάτι καινούργιο θα ακούσεις που θα σε κολλήσει στον τοίχο. Προχωράμε.

Εκείνο το βράδυ σίγουρα κάτι έλειπε , υπήρχε έντονα στο μυαλό όμως. Αρκεί?Όχι τελικά δεν αρκούσε. Είχες δίκιο....(Συμπέρασμα - άστο γιατί θα ξημερώσουμε)  

Προχωράμε, πάντα προχωράμε παρακάτω. Κάτι κλείνουμε, κάτι ανοίγουμε, κάτι πάντα υπάρχει στον αέρα.

Ευχαριστώ όλους όσους με τίμησαν εκείνο το βράδυ. Ευχαριστώ όσους με θυμήθηκαν το ξημέρωμα εκείνης της ημέρας, που με έκαναν να χαμογελάσω έστω και παροδικά. Ακόμα κι αν δεν είχε την ανάλογη συνέχεια. Και του χρόνου...πιο σοφή! Τα σέβη μου.

Γάμος?

Υπάρχουν φορές που η λατρεμένη κατά τα άλλα μητέρα μου ξεχνάει την ηλικία μου. Υπάρχουν και κάποιες άλλες όμως που την θυμάται ενώ δεν θα έπρεπε. Θα προτιμούσα να ήταν ανάποδα αυτά μεταξύ μας, αλλά δεν μου κάθεται. 

Το άγχος της μάνας για την κόρη μετά τα πρώτα αντα, ομολογώ μου το έλεγαν αλλά ποτέ δεν μπήκα στον κόπο να το ψάξω. Βοήθησε πολύ ο πατέρας βλέπεις που φρόντισε να μου λέει από τα 20 χρόνια μου και μετά  την λέξη γάμος να την σκεφτώ μετά τα τριάντα πέντε. Με βόλεψε! Είχα άλλες προτεραιότητες τότε και πολύ λάθος συναισθηματικές επιλογές (όχι ότι άλλαξαν και πολύ τώρα, αλλά λέμε) οπότε τον δοξάζω ακόμα! 

Τα χρόνια πέρασαν ο μπαμπάς που ήθελε να μην χάσει την κόρη από παρέα σύντομα - όχι ότι δεν την είχε ικανή για γάμο (όπως παραδέχθηκε πολύ αργότερα σε κρίση ειλικρίνειας) - έφυγε και τώρα βρίσκεσαι μπροστά σε μια μαμά, υπέρ του δεόντως προστατευτική πετώντας κατά διαστήματα προτάσεις του στυλ "άντε να δω πότε θα αποφασίσεις να "δεσμευτείς σοβαρά" (όπου δεσμευτείς σοβαρά βάλε γάμο)

Για να έρθει η αυθόρμητη απάντηση:΅

- "Με λες ασόβαρη"

- "Όχι παιδί μου, καταλαβαίνεις πως το λέω"

- "Όχι δεν καταλαβαίνω, είμαι από χωριό"

- "Πρέπει πάντα να το ρίχνουμε στην πλάκα"

- "Μαμά δεν προλαβαίνω"

- Τι είναι παιδί μου για να μην προλάβεις, ραντεβού"

- "Όχι υποχρέωση και πρέπει δικό σου"

- "Και γιατί δεν προλαβαίνεις δηλαδή, για να το πάμε με την δική σου λογική?"

- "Εχει Σουπερλίγκα, και Μπουντεσλίγκα. Δεν προλαβαίνω"

- Σταματάω την συζήτηση , δε υποφέρεσαι! 

Και κάπως έτσι τελειώνει πάντα ακόμα ένας ωραιότατος διάλογος με την υπέρ αγχωμένη μαμά μου! Επανέρχεται πάντα στο φλέγον θέμα, μην νομίζετε πως γλυτώνεις! Δεν με απογοητεύει ποτέ!

Αυτό που δεν μπορεί να κατανοήσει η μέση μητέρα είναι ότι δεν υπάρχουν πρέπει τη σήμερον! Οι μισθοί έχουν πιάσει πάτο, οι σχέσεις το ίδιο, το άγχος ταβάνι, η ανασφάλεια πιο εμφανής από ποτε, γυναίκες και άνδρες σε  σύγχυση και για παιδιά ούτε λόγος! Εδώ δεν προλαβαίνουμε τα βασικά το παιδί που ακριβώς θα μπει στην ιστορία? Α, ναι ξέχασα! Εκεί που το μεγαλώνει η γιαγιά! Ευχαριστώ δεν θα πάρω! 

Ακούς παράλληλα δίπλα σου, δεξιά ,αριστερά τόσες ιστορίες πόνου, προδοσίας, άνθρωποι που έχτισαν ο ένας επάνω στον άλλο, λατρεύτηκαν,αγαπήθηκαν να χωρίζουν μισώντας ο ένας τον άλλο και αναρωτιέσαι. ΠΟΥ πήγε όλη εκείνη η αγάπη ρε παιδί μου?Βόλτα μάλλον...

Την ερώτηση την έκανε προχθές η "σβούρα" : "Έτσι είναι ο γάμος? Προδοσία, κέρατο, ψέμματα?" (μιλώντας για ένα περιστατικό που ακούσαμε). Δεν ξέρω τι είναι ο γάμος απαντάω. Υποθέτω , μισή ώρα στην εκκλησία και ένας μπουφές μετά με μπόλικους πεινασμένους καλεσμένους. Την επόμενη ημέρα θα είσαι εσύ και εκείνος. Γ'αυτό φρόντισε όταν έρθει η ώρα σου να μπορείς απλά να μπαίνεις στη θέση του και εκείνος στην δική σου...Τα σέβη μου...

ΥΓ: Ορισμένοι άνθρωποι είναι τόσο άνανδροι που αναρωτιέσαι αν αξίζει τον κόπο να τους το εκφράσεις. Μπορεί και να τους χαροποιήσει μέσα στην παράνοια τους...

Που πας...

Και επειδή έχω καιρό να γελάσω με τον εαυτό μου, είπα να το κάνω σήμερα! Άκοπα κιόλας!Ασύδοτα!

Και σηκώνομαι που λες το πρωί, μετά απο 4ωρο ύπνο ελέω θεϊκής συναντησης εχθες στην οικία με κάτι τρελές (πραγματικά όμως είχα τόσο ανάγκη να γελάσω και το καταφέρατε με μεγάλη ευκολία) Γιατί όμως τόση ανωμαλία? Αααα! Μπήκε το γυμναστήριο στην ζωή μας! Που πας καλή μου στα γεράματα? Κάτσε στην καναπεδάρα σου που λέει και ο Πανάγος. Κυκλοφορούν "λουμπάγκα" αβέρτα. Και όχι μόνο! Καρδιακά, θλάσεις, τραβήγματα, πιάσιμο!Δεν ήξερες, δεν θυμόσουν, δεν ρώταγες τουλάχιστον? Καλά να πάθεις!

Ήθελε και πολεμικές τέχνες ο άπαυτος μου, παναθεμάμαι! Δώσε κλοτσιές, δώσε μπουνιές. Μην ρωτήσετε τι εικόνα είχα μπροστά μου εκείνη την στιγμή, δεν θα σας πω, αλλά η μανία μου ήταν μεγάλη! Και πάμε καθίσματα και πάμε κλοτσιές. Και ξανά μανά μπουνιές. Και δώσε ιδρώτα στα πατώματα. Και πάρε και μια θλάση στη γάμπα μετά να γουστάρεις για να μην έχεις κακές εικόνες μπροστά σου την ώρα της γυμναστικής. Δεν βοηθάνε σου λέω!Υπερβάλεις εαυτό! Και να υπερβάλλεις ενώ είσαι σαν εκείνους τους "σφιχτερμαν" του καλοκαιριού (μπρατσάκι βράχος, μπουτάκι τούμπανο  ξυρισμένη καράφλα και όχι μόνο  πάει στο καλό θα αντέξεις. Αλλά ο ανθρωπος που γυμνάζεται μόνο στα σκαλιά της εργασίας του καλό θα είναι να μαζεύει τον κ@λο του!

Η αμάζευτη χρόνια τώρα, Μαρίνα λοιπόν, έφυγε με μια γάμπα λιγότερη αλλά σίγουρα πιο σοφότερη και ανάλαφρη! Όχι δεν βοήθησε το ξέσπασμα στο μάθημα γυμναστικής, ο ήλιος νομίζω πως βοηθά ακόμα περισσότερο, όλους εμάς τους καλοκαιρινούς τύπους! Όπως λέει και ο Νικολάρας ο φιλόσοφος,  όταν ανοίξει ο καιρός είμαστε όλοι μας καλύτεροι και κάνουμε ακόμα περισσότερα από ότι τώρα!

Επιστρέφω στις μαλάξεις της γάμπας! Μέχρι τότε συμβουλή για πρωτάρηδες: όταν κοπανιέστε μην σκέφτεστε! Τα σέβη μου!


ΥΓ: Και για να σοβαρευτούμε για 1 λεπτό, θέλω να σου μεταφέρω Σοφάκι μου για ακόμα μια φορά την αμέριστη αγάπη μου! Είσαι δυνατός άνθρωπος, αξιοσέβαστος και μοναδικός. Συνέχισε όλα αυτά που σε δίδαξε...Αξίες και χαμόγελο! Σ'αγαπώ πολύ να το θυμάσαι! 

Είπαν...

Eπειδή χωρίς εσάς δεν γίνεται και δεν θα γίνεται ποτέ. Αγαπάμε την ευστροφία σας, λατρεύουμε την γκρίνια σας επειδή είναι σπάνια! 

Είπαν....

Δεν έχω μιλήσει στην γυναίκα μου τους τελευταίους 18 μήνες. Δεν θέλω να την διακόψω…
Ο τελευταίος καυγάς με την γυναίκα μου ήταν δικό μου λάθος. Με ρώτησε...«Τι έχει η τηλεόραση»; Και εγώ απάντησα «Σκόνη»

Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τη Γη και μετά αναπαύτηκε. Κατόπιν δημιούργησε τον άντρα και μετά αναπαύτηκε.
Στο τέλος ο Θεός δημιούργησε τη γυναίκα.
Από τότε ούτε ο Θεός ούτε ο άντρας αναπαύτηκαν ξανά.

Γιατί οι άντρες πεθαίνουν πριν από τις γυναίκες τους; Επειδή το θέλουν.

Ένας ζητιάνος πλησίασε μία καλοντυμένη κυρία που έκανε τα ψώνια της στο Κολωνάκι και της είπε: – «Δεν έχω φάει τίποτα εδώ και τέσσερις ημέρες»
Και εκείνη απάντησε:
-«Χριστέ μου μακάρι να είχα τη δύναμη να το κάνω και εγώ»

Ξέρετε ποια είναι η ποινή για την διγαμία; Να έχετε δύο πεθερές.

Συζήτηση μεταξύ πατέρα και γιου:
- Μπαμπά ξέρεις τι άκουσα; Σε κάποιες χώρες της Αφρικής ο άντρας δεν γνωρίζει την γυναίκα που θα παντρευτεί μέχρι την ημέρα του γάμου τους.
-Αυτό παιδί μου συμβαίνει σε όλες τις χώρες.

Ένας άντρας έβαλε μικρή αγγελία σε εφημερίδα «Ζητείται σύζυγος».
Την επόμενη μέρα έλαβε εκατοντάδες γράμματα. Όλα έλεγαν το ίδιο πράγμα.
«Μπορείς να πάρεις την δική μου».

Ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να θυμάσαι τα γενέθλια της γυναίκας σου, είναι να τα ξεχάσεις μία φορά.

Απλά σκέψου ότι αν δεν υπήρχε ο γάμος, οι άντρες θα περνούσαν τη ζωή τους θεωρώντας ότι ποτέ δεν κάνουν λάθη.

Αν θέλεις η γυναίκα σου να σε ακούει και να δίνει την δέουσα προσοχή σε αυτά που λες τότε ξεκίνα να παραμιλάς στον ύπνο σου.

Κάποιος άντρας δήλωσε «Δεν είχα καταλάβει τι σημαίνει πραγματική ευτυχία μέχρι που παντρεύτηκα. Αλλά δυστυχώς τότε ήταν πολύ αργά».

Συζήτηση μεταξύ πατέρα και γιου:
- Μπαμπά πόσο κοστίζει για να παντρευτεί κάποιος;
-Δεν ξέρω παιδί μου. Εγώ ακόμα πληρώνω.

Γκρίζο...

Kαι ξαφνικά ξημερώνει η ημέρα που οι μόνες εικόνες που σου έρχονται στο μυαλό είναι από τις ατελείωτες μαλακίες στις οποίες έχεις υποπέσει. Αλλά είναι ατελείωτες. Χαχανίζεις αδιάφορα και τις βάζεις σε σειρά από την χειρότερη μέχρι αυτήν που σε περνάει απλά για εξακρίβωση στοιχείων. Σου κόβεται το χαχανιτό και παρατηρείς οτι παραπάνω από τις μισές θα μπορούσες να τις είχες αποφύγει αν απλά διατηρούσες σε χαμηλό βαθμό τον αυθορμητισμό σου και έβαζες σε καλύτερη μοίρα τον εγωισμό σου. Ειδικά μια απο δαύτες που την φέρνω έντονα στο μυαλό μου έπρεπε να είχε καταλήξει στο καλάθι τον αχρήστων πολύ νωρίτερα από ότι ξεκίνησε. Και μόνο με την σκέψη.

Κάθεσαι οκλαδόν, βροχερή ημέρα, ίδια μουντάδα, ίδιες υποχρεώσεις, εντελώς χαλασμένη διάθεση. Το ξέρεις και εσύ καλά, αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει όπως και το παρελθόν. Σηκώνεσαι νωχελικά, προχωράς να ετοιμαστείς και το μόνο που φέρνεις στο μυαλό είναι, ότι τουλάχιστον τα βράδια κοιμάσαι ήρεμη. Χωρίς τύψεις. Χαμογελάς, για πρώτη φορά και συνειδητοποιείς πως για πρώτη φορά η απεργία της ΕΣΗΕΑ είναι πιο χρήσιμη από ποτέ. Θα εξαφανιστείς. Κατεβάζεις την βαλίτσα πριν ξεκινήσεις να ετοιμάζεσαι, έτσι για να αλλάξει η χαλασμένη διάθεση και να ταξιδέψει λίγα εικοσιτετράωρα μετά. Δεν γαμιέται, ας σκεφτείς και λίγο το μεθαύριο και όχι το μετά από μια ώρα, ειδικά όταν αυτό σου επιτρέπει να χαλαρώσεις.

 Τις τελευταίες μέρες ψάχνεις εναγωνίως κάποιον να σου πει κάτι διαφορετικό από αυτά που ακούς παντού. Προβλήματα, οικονομικά και μη, γκρίνια, κακή διάθεση, και μόνιμο παράπονο στα χείλη. Και να θες να χαμογελάσεις θα σε κοιτάνε με μισό μάτι. Συμπάσχεις , δεν είσαι αναίσθητος, αλλά όταν κλείνει η πόρτα στο σπίτι μένεις πάντα μόνος. Να αναλύεις τις εικόνες της ημέρας που πέρασε. Και όχι μόνο τις δικές σου.

Σε ένα καλύτερο αύριο λοιπόν, αν και μοιάζει αρκετά γκρίζο. Είμαι σίγουρη πως με κάποιο μοναδικό τρόπο μέσα από την γκρίζα κατάσταση θα μπει χρώμα στην ζωή όλων όσων την έχουν πραγματικά ανάγκη. Όλοι οι υπόλοιποι θα παλεύουν με φαντάσματα. Τα σέβη μου.

...only to myself...Just for a change!
  

Κρύο - ζέστη....

Η μελαχρινή έγινε 32 και επίσημα, η τρελούλα ψάχνει να βρει τα πατήματα της και εγώ απλά κλείνω κεφάλαια... Τι εβδομάδα και αυτή που πέρασε, τι εβδομάδα και αυτή που μπήκε.

Η περασμένη εβδομάδα είχε να μας διδάξει πολλά πράγματα  Για παράδειγμα, όταν μια απο τις καλύτερες σου φίλες έχει γενέθλια, μπορείς να ξενυχτήσεις ακόμη κι όταν δουλεύεις την επόμενη, λέγοντας ιστορίες από το παρελθόν, το παρόν αλλά και αυτές που θα ήθελες να στήσεις στο μέλλον. Άσχετα αν θα τα καταφέρεις ή όχι. Ταξιδεύεις. Η προσπάθεια μετράει πάντα. Χαζεύεις τους ανθρώπους τριγύρω σου,  όλων των ηλικιών , να αναπτύσσουν προβληματισμούς και σε κάποιες περιπτώσεις αναπολείς, σε άλλες χαμογελάς και σε άλλες απλά ταξιδεύεις ψάχνοντας να βρεις την δική σου Ιθάκη.

Ο μικρός μπαλαδόρος, έχει τα δικά του προβλήματα. Της ηλικίας. Ανέμελος, ανεξάρτητος, γελαστός. Δεν μπορεί να μέτρα και τα σταθμά, δεν μπορεί τον κύκλο του λιονταριου, που λέει και ο ότι να ναι προπονητής του Παναθηναικού, Φαμπρι, δεν μπορεί να εγκλωβίζεται, δεν μπορεί να ζητάει, δεν μπορεί να είναι ήρεμος.  Είναι λογικό. Διανύει την ηλικία του "μην μου ζαλίζετε τα...αυτιά". Από δίπλα η ομορφούλα, προσπαθεί να θέσει τους δικούς τις κανόνες. Να καταλάβει δηλαδή ένα ψάρι...Δύσκολη αποστολή ομολογώ.

Η γενεθλιάζουσα, μέσα σε ανθοδέσμες συνοδευόμενες από το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής της, παλεύει με τα πρέπει και να μη...Θα την βρει την άκρη της.

Εγώ στη γωνιά μου. Διαβάζοντας εξομολογήσεις που έρχονται από το "διάστημα", χασκογελώντας και παράλληλα ταξιδεύοντας , πάντα σε αναμονή της εβδομάδας που θα κλείσει πολλά κεφάλαια του παρελθόντος. Αφήνοντας τα πίσω αλλά καλά κρατημένα στην καρδιά μας.

Η Τρίτη ξημέρωσε για εμάς πολύ νωρίς, σε ένα ταξίδι που περίμενε 5 χρόνια για να γίνει αφενός και αφετέρου για να ολοκληρωθεί ένα μεγάλο κεφάλαιο στην ζωή μας. Το οποίο έκλεισε και επίσημα. Μαζί με αυτό και κάποιες αναμνήσεις από τότε που θα έπρεπε να είχαν αποτελέσει καιρό παρελθόν. Ας όψεται, ο θεός βλέπει. Καθένας θα λάβει την τιμωρία που του αξίζει.

Και ενώ η ψυχολογία σου έχει πιάσει πάτο, ξαφνικά μαζεύεις τα κομμάτια σου και βρίσκεσαι ανάμεσα σε καλούς φίλους. Κάποιοι παλιοί κάποιοι νέοι  κάποιοι τόσο μα τόσο ανθρώπινοι. Ναι, ναι ξέρω σπανίζει, αλλά υπάρχουν ανάμεσά μας. Τα παιδιά εκεί στην όμορφη αθλητική γωνιά του Αιγάλεω ετοίμασαν κάτι τόσο ζεστό και οικείο που αξίζει τον κόπο να στηριχθεί από όλους μας. Γιατί πέρα από οπαδοί της Γιουνάιντεντ, είμαστε και άνθρωποι. Και όταν έχεις να κάνει με ανθρώπους απέναντι σου, φρόντισε να έχεις μάτια ανοιχτά για να το δεις...Αλλιώς κάτσε στη δική σου γωνιά και κάνε την αυτοκριτική σου, κατανόησε τα λάθη σου (επιτέλους) έτσι ώστε στην επόμενη στάση της ζωής σου να είσαι λιγότερο ψεύτικος - η. Τα σέβη μου...

ΥΓ: Μέχρι την επόμενη φορά που θα ταξιδέψω στα λημέρια σου, να ξέρεις πως ο πλανήτης σου είναι πολύτιμος για εμένα! Όσες μπόρες και αν έρθουν, όσα μονοπάτια βρεθούν στο δρόμο. Και θα είναι πολλά.

ΥΓ2: Ιδαίτερα ευχαριστώ στον Νάσο που κατάφερε να μου φτιάξει την χαλασμένη διάθεση  Και ας μην το κατάλαβε.
  
ΥΓ: Εφούλα μου όμορφη, σε ευχαριστώ και εσένα για το όμορφο δώρο. Το βιβλίο είναι πάντα μια διέξοδος στην μουντή αλλά πολλές φορές γεμάτη εκπλήξεις καθημερινότητα μας!