Γεροντο - έρωτες..

Απο παλιά, (οχι την εποχή της Χούντας, ηρέμησε) ο Μάρτης ήταν ο αγαπημένος μου μήνας. Κάτι τα γενέθλια, κάτι η Άνοιξη την οποία ακολουθεί το καλοκαίρι, διακοπές, τρέλες και θαλασσα! Αλλά πολύ θάλασσα όμως! Μούλιασμα!
Ετσι μπήκε ο αγαπημένος μου μήνας προάγγελος ηλιόλουστων ημερών, την πρώτη απο τις οποίες έζησα χθές. Άλλος άνθρωπος, άλλη διάθεση με γραμμένα τα πάντα στα παλιά μου υποδήματα! Ακόμα και τους γεροντο - έρωτες που εύστοχα σχολίασες. Γιατί ζούν τελικά ανάμεσα μας.. Κυριολεκτικά στην διπλανή πόρτα..
Και όταν λέω γεροντο - έρωτες αναφέρομαι στους γνωστούς , ξέρεις μωρέ. Η κρίσιμη ηλικία από 45 - 55 όπου ο άνδρας αναζητά "φρέσκο οξυγόνο" γιατί το δικό του αρχίζει να σώνεται. Και αρχίζει να βγαίνει εκει έξω ψάχνοντας τις χαμένες εμπειρίες της νιότης τις οποίες δεν πρόλαβε να ζήσει.
Δυο τα τινα: Η τις ζεί απλά και επιστρέφει στο σπίτι, ή τις ζεί ολοκληρωτικά και γαμιέται - με το παρντόν - το σύμπαν ολόκληρο. Και όταν λέω "γαμιέται" εννοώ διαλύει το σπίτι, την οικογένεια έχει χεσμένα τα παιδια, και φεύγει με την γκόμενα να ζήσει καρδούλες κυνηγητό στην άμμο, γλειφιτζούρι απο τον πλανόδιο, και σέξ μέχρι τελικής πτώσης το οποίο προφανώς είχε ξεχάσει πως είναι καθώς η κυρα Δέσποινα έφτασε τα 90 κιλά και δεν μπορεί τα αεροπλανικα πλέον. Ασε που έχει να σιδερώσει να πλύνει να μαζέψει να καθαρίσει και μετα, "είναι πολυ κουρασμένη". Τα παραδείγματα που κουβαλάω στο κεφάλι μου είναι αρκετά. Κάποια απο αυτά με εξέπληξαν, κάποια με εκνεύρισαν αφάνταστα, και κάποια άλλα με άφησαν παγερά αδιάφορη.
Δεν έχω φτάσει σε αυτή την ηλικία για να μπορώ να μπω στην ψυχολογία ενός άνδρα, κάτι το οποίο ούτως ή άλλως είναι και δύσκολο. Ούτε έχω παντρευτεί ποτέ για να έχω μια εμπεριστατωμένη άποψη για το τι μπορεί να σε οδηγήσει να διαλύσεις την οικογένεια σου για κάτι άλλο. Το να δένεις το γαϊδαρο σου, μετα το στεφάνι κατ' εμέ είναι οτι χειρότερο. Τίποτε δεν θεωρείται δυστυχώς ή ευτυχώς δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Και όταν το θεωρήσεις νομίζω οτι αργά ή γρήγορα θα χάσεις το τρένο. Θα σε αφήσει στην στάση να ψάχνεις απεγνωσμένα να εξηγήσεις το γιατι. Γιατι εκείνος σε έκανε "μπουκαμβίλια"(φωτο). Και σαφώς για κάθε γυναίκα φταιει ο άνδρας, και το αντίστροφο. Νομίζω οτι σε τέτοιες ιστορίες το φταίξιμο είναι απο κοινού. Άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, δεν θα κολλήσουμε στο πόσο παραπάνω ζύγιζε το φταίξιμο του καθένα. Λύση δεν ξέρω αν υπάρχει, από την στιγμή που χάσεις το τρένο. Οκ, θα τρέξεις να το προλάβεις στην επόμενη στάση, αλλά το θέμα είναι, η θέση σου θα σε περιμένει ή θα την έχει πάρει άλλος, καθώς ήταν κενη..? Δικαιολογημένα δηλαδή..
Καταλήγω στο εξής, και παράλληλα ρωτάω: Γιατί πρέπει να φτάσει στο κέρατο ένας άνδρας για να καταλάβει η σύντροφος του οτι έχει αρχίσει να είναι ελλειπής στις υποχρεώσεις της? Γιατί πρέπει να δένουμε το γάιδαρο μας μετά απο μια μεγάλη σχέση ή ακόμα και έναν γάμο νομίζοντας οτι αυτό που έχουμε δίπλα μας, αρκείται πλέον στα βασικά? Που πήγε η φαντασία μας των πρώτων ετών? Άραγε αναρωτιόμαστε ποτέ τι μπορεί να οδήγησε έναν άνθρωπο που είναι δίπλα μας να στραφεί αλλού για να βρει την τρυφερότητα που του λείπει, την γυναίκα, την ερωμένη?
Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι που το έχουν στο αίμα τους. Αυτές οι περιπτώσεις δεν αλλάζουν ποτέ, και μοιραία δεν στεριώνουν και πουθενά. Ελεύθερα πνεύματα που λεει και μια φίλη. Μακριά απο αυτόν.. Ακόμα και αυτοί οι άνθρωποι νομίζω πως ακόμα ψάχνουν το τι, το ξέρουν καλύτερα απο μας. Απλά δεν το βρίσκουν, και πιθανότατα να μην το βρουν ποτέ γιατί απλά δεν το θέλουν πραγματικά. Δεν γεννηθήκαμε όλοι για οικογένεια - σπίτι - και "τάξης και ηθική" που λεει και ο "Δήμαρχος". Άλλοι προσπάθησαν δεν πέτυχαν και προχώρησαν, άλλοι δε το έκαναν επειδή "πρέπει" και επειδή αυτό ειναι το σωστό με αποτέλεσμα να πνίγονται και να ψάχνουν διεξόδους ή "εξοκοινοβουλευτικές εμπειρίες", όπως το χαρακτηρίζει ενας φίλος. Αλλοι δεν το προσπάθησαν καθόλου, αυτό δεν σημαίνει οτι είναι και ανώριμοι όμως. Αντιθέτως κατ' εμε είναι ρεαλιστές, και αναφέρομαι και στις γυναίκες. Κάποτε μια θεία μου μου είπε το εξής όταν την ρώτησα, γιατί δεν παντρεύτηκες ποτέ ή γιατί δεν έκανες ένα παιδί: "Δεν μπορούσα να μοιράζομαι τον εαυτό μου με κανέναν, και αν έκανα παιδί, έπρεπε να ζούσα γ'αυτο και μόνο". Τότε σοκαρίστηκα. Τώρα μπορώ να καταλάβω τι εννοούσε. Ήταν κάτι που δεν μπορείς να κατανοήσεις εύκολα όταν η οικογένεια σου σε μεγαλώνει με συγκεκριμένες αντιλήψεις και θέλει να οδεύσεις προς τον δρόμο που ορίζει το "σωστό".
Στις συγκεκριμένες ιστορίες που μου ήρθαν στο μυαλό, κάποιες είχαν θετική έκβαση, κάποιες είναι ακόμη ανοιχτές και κάποιες μόλις ξεκίνησαν.. Ας αναρωτηθεί ο καθένας που έσφαλε, και ας προσπαθήσει όσο μπορεί να καλύψει το χαμένο έδαφος αν αυτό είναι ακόμη εφικτό. Γιατί η εύκολη λύση όπως είπες και εσυ είναι να τα ρίχνουμε στους άλλους. Η δύσκολη είναι να τα πούμε με τον εαυτό μας.. ειλικρινά όμως! Τα σέβη μου...

Ανασφάλεια ή άρνηση?

Σάββατο βράδυ. Μόλις τελείωσα απο έναν εξαιρετικό απο άποψη παρέας- καφέ. Γέλασα αρκετά, όχι οτι ήμουν άκεφη αλλά οταν είσαι γύρω απο θετικούς ανθρώπους πάντα η ενέργεια σου εκτοξεύεται. Στο δρόμο για την "ευτυχία" χτυπάει το κινητό. Η μελαχρινή έχει τις κλειστές της. "Πάλι μόνη μου" γράφει. Γενική επιστράτευση ενέργειας προκειμένου να ανεβάσουμε την άκρως πεσμένη μελαχρινή, δεν χρειαζόταν. Δυο κουβέντες αληθινές αρκούσαν.
"Βγές για σένα, για να γουστάρεις εσυ. Μάθε να μην εξαρτάσαι απο κανένα προκειμένου να περνάς καλά και χαμογελάς" μιλώντας καθαρά για φιλικές σχέσεις. "Ξέρεις πόσες φορές το έχω κάνει και πέρασα αληθινά?"
Η περίεργη διάθεση της φαινόταν απο τον καφέ. Λιγομίλητη για την κοπέλα που ξέρω τόσα χρόνια. Πιεσμένη απο πολλά, αλλά πάντα εκεί για όλους. Προδομένη απο "λέξεις" σιχτιρίζει που ακούει και δεν την ακούν. Εικόνες βουβές απο το παρελθόν της τρυπούν ενίοτε το μυαλό, και δεν την αφήνουν σε ησυχία. Και μέσα σε όλα ο έρωτας που "ψάχνει" μέσα σε ανθρώπους που δεν μπορούν να νοήσουν το μέγεθος της ευαισθησίας του συγκεκριμένου ανθρώπου. Πολλά λάθη συσσωρευμένα, για να μπορείς να βρείς την ισορροπία σου. Δεν είσαι μόνη, ποτέ δεν ήσουν. Την μοναξιά την διαλέγουμε μόνοι μας, και δεν θα βρείς πολλούς να βάζουν σε ισχύ τέτοιο σχέδιο. Δεν αντέχεται αφενός και αφετέρου δεν γεννήθηκε κανείς που να θέλει να πορεύεται μόνος του, πόσο μάλλον εσυ που έχεις να προσφέρεις να μοιραστείς να μιλήσεις και αγαπήσεις και δεν στο "επιτρέπουν".
Νομίζω οτι δεν είναι καθαρά θέμα εμφάνισης, να ξέρεις. Ίσως ένα ρολάκι κομπάρσου να παίζει, εκεί έχεις δίκιο. Επίσης νομίζω πως στην ουσία κανείς δεν σε καταλαβαίνει, γιατί πιθανόν ποτέ να μην μπήκε στη διαδικασία να το κάνει. Θεωρείσαι "δεδομένη" στο έχω ξανα τονίσει. Οχι με την κακή την έννοια, αλλά με εκείνη που φωνάζει, είμαι πάντα εδω πρόθυμη και έτοιμη να δώσω ότι έχω και δεν έχω. Είτε σε φιλικές σχέσεις είτε σε προσωπικές. Κάτσε και σκέψου, όπως σου ξανα ανέφερα, σε κάθε σχέση παίρνεις και ένα μάθημα. Οποιαδήποτε σχέση είναι αυτή. Σκοπός του μαθήματος είναι να σε διδάξει. Όπως και στο σχολείο. Μαθαίνεις και στο τέλος εξετάζεσαι. Αν ήσουν καλός μαθητής και ακροατής, θα περάσεις. Αλλιώς θα ξαναπεράσεις μια βόλτα το Σεπτέμβρη.. Στη δική σου περίπτωση δίνεις το παρών κάθε χρόνο , στην ίδια τάξη, με διαφορετικό "τμήμα" βέβαια, αλλά πάντα με τα ίδια αποτελέσματα. Άρα: Η αποφασίζεις να ακούσεις.. ή συνεχίζεις να διδάσκεσαι τα ίδια πράγματα με κλειστά αυτιά και με τα ίδια πάντα αποτελέσματα!
Να θυμάσαι πως μόνη σου δεν είσαι και ούτε ήσουν ποτέ. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκει έξω που σ' αγαπούν και που θα σε αγαπούν ακόμα και αν δουν έναν διαφορετικό άνθρωπο στη συμπεριφορά του. Αλλαγμένο. Αυτόν που θα ανοίξει τον κάδο των σκουπιδιών και θα πετάξει το δικό του "κουτί" που θα τον απαλλάξει απο το παρελθόν, την ανασφάλεια και τα γιατι που ξέρω καλά οτι ακόμα σε βασανίζουν.
Με προβλημάτισες χθές. Και νομίζω οτι είναι καιρός να προβληματιστείς και εσυ. Οχι για το τι έγινε, αλλά για το τι φταίει και το τι κάνουμε απο δώ και πέρα. Κοίταξε τη φωτογραφία του γάμου, με το κεραμυδι φουστάνι, και κοίταξε με τώρα 2 χρόνια μετα. Μέτρα διαφορές! Νομίζω οτι είναι καιρός να αρχίσεις να δουλεύεις την επόμενη πιο λαμπερή σου φωτογραφία.. Είμαι πάντα εδω, χωρίς να κρίνω. Καθένας κρατάει τη ζωή στα χέρια του αρκεί να τα έχει «γυμνάσει» σωστά.. Τα σέβη μου


ΥΓ. Μοναξια= έλλειψη παρουσίας του ανθρώπου(ων) που μπορεί(ουν) να γεμίσει(ουν) τη ζωή σου. Νομίζω οτι αυτό φταίει για πολλά απο οσα νοιώθεις.Και νομίζω οτι διορθώνεται.. 1 Μαρτίου σήμερα και οι "πεταλούδες" βρίσκονται παντού, και πολυ περισσότερο στο στομάχι μου. Η Ανοιξη μπήκε για τα καλά, ο ήλιος δίνει το δικό του ρεσιτάλ γεμίζοντας φως τις καρδιές όλων και εμένα έχει αρχίσει να μου μυρίζει καλοκαίρι! Άνοιξε καλά τα μάτια σου!Καλό μας μήνα!

Πτήσεις εσωτερικού ο "Kill" Βill!

Πτήσεις για όλα τα γούστα! Με οδηγό τον καλύτερο πιλότο της Αθήνας, ξεναγό τον Ρομπέν των δασών σε νέες συναρπαστικές περιπέτειες, και κομπάρσο γυναίκα με αρχ#$@α!
Το σενάριο πάει ως εξής: Κάθομαι στην αναπαυτική καρέκλα του γραφείου, όπου χτυπάει το τηλέφωνο και ένας ένοικος του Κορυδαλλού μας ενημερώνει οτι βλέπει μπροστά του να γίνεται απόδραση από τις φυκλακές με ελικόπτερο. Σκαμε στα γέλια μή γνωρίζοντας την πραγματικότητα ακόμα, και το μυαλό μας γυρίζει 3 χρόνια πίσω. Ναι ρε ο Παλαιοκώστας θα ναι, πάλι! Αυτό ξεκίνησε απο πλάκα, αλλά τελικά μόνο πλάκα δεν ήταν!
Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση σε αυτή τη κωμωδία είναι οτι: Ένας φυλακισμένος δραπετεύει απο τις φυλακές με ελικόπτερο(αυτό δεν μας εντυπωσιάζει πλέον), και όλος ο κόσμος ζητωκραυγάζει! Μπράβο, καλά τους έκανε, τους ξεφτίλισε, το facebook γεμίζει συνθήματα - groups - ανέκδοτα υμνώντας τον δραπέτη, τον οποίο συμπεριλαμβάνουν πλέον στους "μεγάλους έλληνες" ενώ παράλληλα τα ανέκδοτα κατά του κράτους και υπέρ του KILL BILL, αυξάνουν με γοργούς ρυθμούς. Εγω προσωπικά τον "πάω" τον τύπο. Έχει καταφέρει να αποδράσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο 2 φορές, έχει ξεφτιλίσει κάθε κρατική ασφάλεια και κάθε αστυνομικό, και πλέον θεωρείται ο νούμερο ένα καταζητούμενος στην Ελλάδα, ενώ παράλληλά έχει ανακηρυχθεί με το σπαθί του ο νέος ήρωας του λαού! Τα έχει όλα και συμφέρει! Διαλέγεις ποια πτυχή του εαυτού του σου ταιριάζει και τον κρίνεις ανάλογα!
Εγω πάλι το καταχάρηκα! όχι τόσο λόγω της γνωστής αδυναμίας μου στους οδηγούς του στρουμφοαυτοκινήτου, αλλά γιατί ο άνθρωπος το χει ρε παιδί μου μέσα στο αίμα του. Είναι ελεύθερο πνεύμα, δεν μπορείς να τον φυλακίσεις! Όπου και ακόμα αν το κάνεις, θα βρει τον τρόπο πάντα να επιστρέψει στο δικό του κόσμο και σημαντικό, χωρίς να αφαιρέσει ανθρώπινες ζωές! Απλά θέλει να την «κάνει» βρε αδερφέ. Αφού δεν μπορείς να τον εμποδίσεις , γιατί να μην το κάνει? Μα&&&ας είναι? Το σύνθημα λοιπόν παιδία είναι ένα: Ο Παλαιοκώστας είναι η αρχή, ένα ελικοδρόμιο σε κάθε φυλακή!
Έναν ήρωα ψάχνουν όλοι. Βαρέθηκαν τα θα τις ψεύτικες υποσχέσεις τους δήθεν τη μίρλα την οικονομική δυσχέρεια και τη μιζέρια. Αναζητούν και βρήκαν στο πρόσωπο του τον άνθρωπο που θα ξεφτιλίσει έναν κράτος το οποίο θέλει και προσπαθεί να αποδείξει το ανύπαρκτο. Οτι υπάρχει! Υπάρχει, όμως μόνο όταν είναι να πληρώσεις τα χρωστούμενα στην εφορία καμιά κλήση άντε και να μας υπενθυμίσει οτι οφείλουμε να ψηφίσουμε σε περιοδο εκλογών καθώς "υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε". Στα δύσκολα δεν βλέπω κυβέρνηση. Μόνο σωρεία λαθών, και ένα σωρό παρλαπίπες στην τηλεόραση να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα. Όχι οτι η άλλη πλευρά είναι καλύτερη, νομίζω ότι όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουν, απλά του ενός το καζάνι είναι πάνω σε ξύλα που πυρώνουν πιο γρήγορα! Άρα τρωει τη σούπα.. νωρίτερα!
Δεν ξέρω τι άλλο περιμένω να δώ σε αυτή τη χώρα. Νομίζω πως όσο έχω μάτια και βλέπω δεν θα πάψουν ποτέ να με εκπλήσσουν.. Τα ελικοπτεράτα σέβη μου

YΓ: Νομίζω οτι η δήλωση του κρατούμενου στις φυλακές Κορυδαλλού Β. Στεφανάκου τα λέει ολα: Οποιος σημαντικός άνθρωπος θέλει να αποδράσει, θα αποδράσει!

Κοινωνική-συζήτηση

Με αφορμή τη λέξη αντικοινωνική που μου χρέωσαν πρίν λίγες μέρες, αναρωτήθηκα κατά πόσο αυτό αγγίζει την πραγματικότητα και κατά πόσο αν την αγγίζει αυτό επηρεάζει τις σχέσεις, όχι μόνο τις δικές μου με τους γύρω, αλλά και γενικά όλων εκείνων που αποφεύγουν τα πολλά "φώτα".
Σε κάθε τι που χρεώνομαι και μου κάνει εντύπωση, δε συνηθίζω να το πετάω στο καλάθι των άχρηστων. Αντίθετα ψάχνω τη πηγή του κακού, και σαφώς τη βελτίωση του, αν και εφόσον βέβαια το αποδεχτώ και κολλάει στα stadar τα δικά μου.
Αντικοινωνικός= απρόσιτος, απλησίαστος, λιγομίλητος! Μεταξύ μας.. μεταξά!
Απλησίαστη θεωρούμε στη δουλειά μου, που λόγω ανδροκρατίας εχω καταντήσει σαν τον νταλικέρη! Μιλάω σαν όλους προκειμένου να συνεννοούμαι! Και μην απορήσεις γιατι κάνω ότι και οι υπόλοιποι. Εκεί χρειάζομαι τα νεύρα μου σε ισορροπία! Αλλιώς θα διαβώ την πύλη στο Δαφνή πολύ σύντομα!
Απρόσιτη μπα, δε θα το έλεγα. Όπου γάμος και χαρά η Βασίλο πρώτη, αρκεί να είναι με τους ανθρώπους που θέλω εγω! Τωρα αν αυτο θεωρείτε αντικοινωνικότητα, ε οκ πάω πάσο!
Λιγομίλητη? Πλάκα κάνουμε? «Ας τη κάνει κάποιος να σκάσει» είναι η μόνιμη έκφραση φίλων. Οχι γνωστών, φίλων! Καλά και η μάνα μου τα ίδια λέει!(κουράγιο για πόσο θα με αντέχεις)
Βασικά δεν ξέρω αν θεωρείται αντικοινωνικότητα η επιλογή πλέον. Επιλέγω που θέλω εγώ να πάω, και όχι επειδή πρέπει να πάω! Επιλέγω ποιους θα δω, και όχι επειδή μου το επιβάλλουν.
Όταν ήμουν μικρή σε ηλικία 10 - 12 ετών με θυμάμαι, έναν άνθρωπο αρκετά κλειστό. Οκ ναι παρέες είχα, φίλους αρκετούς απλά δεν θυμάμαι να ήμουν ποτέ το επίκεντρο της παρέας. Αυτό συνεχίστηκε σε λιγότερο βαθμό πάντα μέχρι το τέλος λυκείου. Απο εκεί και πέρα τη σκυτάλη πήραν οι σπουδές και παράλληλα η δουλειά! Θυμάμαι την πρώτη μου μέρα σαν εργαζόμενη, και μου έρχεται να βγάλω σπυρια! Μαζεμένη, σε ενα χώρο άκρως ανδροκρατούμενο, η μικρή ψαρούκλα να προσπαθεί να καταλάβει σε τι νερά κολυμπάει! Το πρώτο τρίμηνο ήταν εφιάλτης. Μέχρι και να τα παρατήσω σκέφτηκα, όλα εκείνα τα οποία κατάφερα με πολύ κόπο. Έβριζαν με το χειρότερο τρόπο, τις γυναίκες τις έβλεπες σαν τη μύγα μες στο γάλα και εγω η παντελώς απο άλλο πλανήτη,, να πρέπει να αντεπεξέλθω σε μια εντελώς διαφορετική λογική και νοοτροπία!
Και όμως ούτε τα παράτησα ούτε έτρεξα να φύγω απο εκεί. Έμεινα, προσαρμόστηκα, και μπορώ να πω πως άλλαξα παντελώς λογική. Κοινώς άλλος άνθρωπος! Τώρα το γεγονός οτι βαριέμαι τις κοινωνικές εκδηλώσεις, τα δήθεν πάρτι που δεν έχουν ουσία, εε αυτό είναι κουσούρι απο αλλού.. Κατά τα άλλα, ακόμα κρατάμε την κοιλιά μας από τα γέλια σε περίπτωση μάζωξης της gate 4!(τώρα που το σκέφτομαι τομάρια, πρεπει να κανονιστεί ένα taboo night!Πάρτε και πάμπερς μαζί σας όμως γιατί βαριέμαι να σφουγγαρίζω)
Γνωρίζω αρκετό κόσμο που δεν μπορεί τα πολλά. Αρκείται στα λίγα και στην ουσία. Δεν ξέρω κατα πόσο είναι σώφρον ή όχι αυτο, εμένα με εκφράζει. Διαλέγω τους ανθρώπους που μοιράζομαι, και κρατώ επαφή - σε σημείο χαβαλέ με όλους τους υπόλοιπους!Αρα κολυμπάω σαν κανονική περίφανη - τσιπούρα! Το καλό της υπόθεσης είναι οτι δεν εφησυχάζομαι ποτέ. Αυτό το γουστάρω και στους γύρω μου. Γυρίζω γύρω, γύρω ψάχνοντας για κάτι άλλο, πιο.. δε ξέρω, σαν το προφιτερόλ της ταινίας μάλλον μέχρι να βρώ αυτο που δέχεται πιο εύκολα ο ουρανίσκος μου. Μωρέ λες?
Αντικοινωνική ή κοινωνική δε ξέρω, αυτό που σίγουρα ξέρω είναι οτι τουλάχιστον είμαι αληθινή, όπως και πολλοί άλλοι τριγύρω θέλω να πιστεύω με τους οποίους μοιράζομαι τον εαυτό μου "Βρε παιδί μου μην είσαι έτσι, έχε λίγο διπλωματία στη ζωή σου, για να μην την πατάς, σε όλους τους τομείς",σχολίασε η μανα μου ένα πρωϊνο.. Δεν μου αρέσει το θέατρο, απάντησα!!
Καταλήγω λοιπόν στο ότι, ναι όκ μπορεί να είμαι λίγο μαζεμένη, λίγο κάπως λίγο αλλιώς λίγο, λίγο..Μηπως τελικά να είχες δίκιο? Αλλά πάλι σκέφτομαι:Είναι ωραίο να είσαι παντού, αλλά ακόμη πιο ωραίο να είσαι εσύ! Τα σέβη μου!

Αναζητώντας τον "δράστη"...

Ρε παιδάκι μου άσε κάτω τη σακούλα με τις καραμέλες, είναι μόνο δικές μου λεέμε!!!!!
Mετά απο καιρό αποφασίσαμε να δούμε ,το δίδυμο φωτιά, πως είναι να βγαίνεις έξω Σάββατο βράδυ τρομάρα μας! Οκ συμφωνήσαμε να μην το ρίξουμε πολύ έξω.Κάτι η απο κοινού κακή διαθεση, κάτι το ένα κάτι το άλλο..Μη ζητάς λεπτομέριες!Η περιέργεια σκότωσε τη γάτα που είπε μια ψυχή..
Ο δρόμος μας έβγαλε στα ODEON! Επιστροφή στη "ποιότητα" και στο cinema, μετα την απουσία μου απο τις αίθουσες τους τελευταίους μηνες(Πλουμιδη μην βρίσεις). Η ώρα περασμένη, η golfo έχει και αυτή τα νεύρα της δεν υπακούει, αλλά ποσώς με ενδιαφέρει μεταξύ μας! Τελευταία παράσταση, και έργο μόλις ένα! Νεύρα...αλλά ακολουθείς τι να κάνεις! 4 γυναίκες ψάχνουν απαντήσεις στα ερωτήματα της αισθηματικής τους ζωής! Γυρίζω στην διπλανή μου και της λεω: Ωραία ταινία διαλεξες να έρθουμε να δούμε, μωρή χαρχάλο!2 ποπ κόρν προσγειώνονται στο κεφάλι μου σήμα κατατεθέν του "σκάσε και κολύμπα".. Δε σκαω λέμε! Ειμαι αντιδραστική, και έχω δικό μου θεό, που έλεγες και εσυ..
Και κυλούσε το έργο, και καμία δεν έβγαζε άκρη. Τη μια την απέρριπτε ο γκόμενος και η φίλη της έλεγε, δεν πειράζει θα τηλεφωνήσει! Η άλλη εκλιπαρούσε για γάμο, ο φίλος αρνιόταν, το έκλεισε το "κομμωτήριο" και αυτή! Η τρίτη δε, έψαχνε τον ιδανικό άνδρα μέσω Internet! Το καλύτερο της το my space! H τέταρτη, έφαγε ένα ωραιότατο κέρατο και άλλαξε τα πλάνα της, κοιμήθηκε στη μάνα της! Εξαιρετική εμπειρία! Αλλά είθισται σε τέτοιες ταινίες όλες στο τέλος πήραν αυτό που ήθελαν! Κάθε μια έζησε με τέτοιο τρόπο, που της άρεσε η ιδέα!
Το θέμα μας είναι άλλο όμως! Οι κακές συνήθειες που σιγοντάρουν μια τέτοια βραδια!
Κακή συνήθεια 1: ΠΟΠ ΚΟΡΝ(ακόμα αλάτια έχω)
Κακή συνήθεια 2: Καραμέλες (η χειρότερη όλων)
Μια σακούλα να (με τα συγχωρήσεως) έφαγα! Εκείνη την ώρα όλα φαίνονται τέλεια! Έχεις πνίξει τα νεύρα σου στη ζάχαρη, το ευχαριστιέσαι κιόλας, λες και ένα "δε γαμιέται" θα τρέξω διάδρομο μια ώρα αύριο και θα επανέλθω", και είσαι κομπλέ! Όταν φτάνεις όμως το σπίτι είναι το θέμα! Έχεις βαρύνει τόσο που νομίζεις οτι κατάπιες μπουλντόζα, δεν μπορείς να χωνέψεις με τίποτα ούτε και με σόδα, και το στομάχι σου έχει βάλει στο συρτάρι τις πεταλούδες και διαμαρτύρεται έντονα από πόνο! Εδω να σε δώ μάστορα! Ποιος εφηύρε τις συγκεκριμένες καραμέλες να του κόψω τη καλημερα!
Α ρε μελαχροινή, πως είπαμε οτι λέγεται εκείνο το φάρμακο κατά των νεύρων? Γραψαρχιδισμ? Ε νομίζω το χρειαζόμαστε και οι δύο!
Προσθέτω στη βραδιά - όλα τα ευρώ τον τύπο με τη "περικεφαλαία"! Θυμάσαι? χαχα! Εκείνος που νόμιζες ότι από πίσω του θα εμφανιστεί ο Καραϊσκάκης και μάλιστα πάνω σε άλογο που θα εχει φιογκάκια!! Αλλά το κορμί.. κορμί πατριώτη!
Η μέρα φεύγει το Jonnie Walker δεν έρχεται, ευτυχώς το στομάχι πέρασε και είναι στην αρχική του μορφή, δόξα το θεο! Από μπούκωμα , καλά κρατάμε.. Τα μπασκετικά - σέβη μου!

ΥΓ. Να το επαναλάβουμε , αυτή τη φορά θα πάρω κάτι με γεύση επανάσταση!

Φλεβάρης, μπλιάχ!

Σήμερα κατάλαβα για τα καλά, οτι τελικά αυτός ο μήνας δεν με πάει καθόλου! Επίσης έπιασα τον εαυτό μου να γκρινιάζει μετά απο πολλά χρόνια και αυτό με εκνεύρισε διπλά. Πέρα του γεγονότος οτι παρα φόρτωσα πολλά στη καμπούρα μου αυτό το διάστημα συνειδητοποίησα, οτι δεν έκανα απολύτως τίποτα εις γνώσην μου πάντα για να τα πετάξω απο πάνω μου.Άρα πως να μη γκρινιάξεις στο τέλος, μ'αρεσει που αναρωτιέμαι κιολας.
Σε επισκέφτηκα μετα απο αρκετό καιρό. Κάθησα εκεί δίπλα άφησα ενα τριαντάφυλλο, το ξέρεις είναι η αδυναμία μου. Προσπάθησα να ελαφρώσω τον εαυτό μου. Δεν έχω αλλου να τα πω βλέπεις, δεν μου βγαίνει, δεν μου το βγάζουν δεν ξέρω. Νομίζω οτι δε θα με ακούσουν, θα με προσπεράσουν, δε θέλω να γίνομαι και βάρος. Κάτι τέτοια κολλήματα τα τραβάω. Εσύ ξέρω θα με ακούσεις.Κ'ας σχολιασε μια περαστική "όσο και να μιλάς δεν σε ακουέι". Δεν νομίζω, πάντα ακουγε, θυμόταν ήταν εκέι.
Προσπάθησα μάταια να μιλήσω. Ηταν πολλά αυτα που ήθελα να μοιραστώ και να ζητήσω συμβουλή. Ξαφνικά ένα κενό. Το κρύο ήταν τσουχτερο, αλλά δεν νομίζω οτι ήταν αυτό η αιτία της παγωμάρας μου. Ηχούσαν στα αυτιά μου διαφορες φωνές. Το μισώ αυτό, ίσως γ'αυτο δεν σε επισκέπτομαι συχνά. Δεν θέλω τρίτους στη παρέα. Χάζευα το "κείμενο" μου, χάζευα εσένα και προσπαθούσα να πώ 2 κουβέντες, αλλά δεν έβγαινε τίποτα απο το στόμα μου. "Νοιώθω πολύ μονη μου" μόνο καταφερα να ψελλίσω μετά απο ενα τέταρτο, και δεν ήταν παράπονο, αλλά ανάγκη. Καθαρή αναγκη και μεγάλη αλήθεια.Όσο τελικά προσπαθώ να παραμυθιάσω τον εαυτό μου καταλαβαίνω οτι μου λείπουν πράγματα. Κάτι να λειτουργώ, και όχι να υπολειτουργώ.
"Μα να μην έχω τίποτα να σου πω", είπα. Πως είναι δυνατόν! Μετα απο 2 λεπτά εγκατέλειψα κάθε προσπάθεια δακρυσμένη. Δε ξέρω τι απ'όλα που κουβαλάει η πλάτη με έκανε να δακρύσω, δε το πολυσκέφτηκα. Το άφησα να περάσει.Νομίζω οτι χρειάζομαι μια αλλαγή. Τα μαλλιά μου λες?Μπα.Ψευδαίσθηση είναι και αυτο οτι αλλάζεις κάτι επάνω σου, αλλά στην ουσία παραμένεις στην ίδια κατάσταση, απάντησα στη "σβούρα" που το πρότεινε.Τοτε άλλαξε κάτι που σου χαλάει την ιδανική εικόνα που έχεις στο κεφάλι σου.Λές λέω έ?Γιατι υπάρχει ιδανικό ρώτησα αργότερα τον εαυτό μου? Μάλλον όχι.
Και μέσα σε όλα έχω και το ριμαδο-μπούκωμα που δε λέει να με αφήσει!Τι αμαρτίες πληρώνω! Νομίζω πως χρειάζομαι επειγόντως ξεκούραση-ρεπο-ανακατασκευή=άδεια! Θα το προτείνω γιατι χλωμιάσαμε!Α και τώρα που το παρατηρώ, έχω ξεχάσει να ασχοληθώ λίγο και με μένα (και χαμογέλασε διαβολικά)!Τα softex σέβη μου!

Λέω να μην μείνω σπίτι σήμερα!Αν και το κρύωμα και η κακή διαθεση χτυπούν την πόρτα μου, θα το σκάσω απο το παράθυρο με το σκούφο μου τον μαύρο στο χέρι!Γιατί η επόμενη εβδομάδα μπορεί να χαρακτηριστεί εύκολα, των παθών!Καλό σας Σ.Κ.

Περαστικά ναναι.

Περίεργη μέρα η σημερινή. Με γύρισε κάπως πίσω. Οπως εκεινο το Post που ανέφερα πόσο ώρες ώρες με εκνευρίζει το γεγονός οτι μπορεί ένα απλό τηλεφώνημα να σου γυρίσει τη ψυχολογία τούμπα, ή και ακόμα ενα απλό άρθρο πως μπορεί να σε προβληματίσει και να σε αγχώσει σε δευτερόλεπτα. Και όταν λέω τηλέφωνο και άρθρο δεν εννοώ απο έναν οποιοδήποτε. Απο συγκεκριμένους ανθρώπους μου τις σκιές τους τις νοιώθω στο σβέρκο μου σαν ριμαδιασμένη ψυξη που δεν σε εγκαταλείπει ποτε. Για λίγο ξαποστένει και ξανά προς τη δόξα τραβά!Και να φανταστείς οτι είναι απο διαφορετικούς κόσμους, και διαφορετικού φύλλου!Τι συνδιασμός!



ΥΓ. Περαστικά, να προσέχεις τον εαυτό σου τον οποίο προφανώς έχεις εγκαταλείψει. Δεν είναι θυμός . Καθαρό ανθρώπινο ενδιαφέρον, και τίποτα παραπάνω!