Η βροχή και ο ταξιδιώτης

H μέρα από μόνη της έχει μια μελαγχολία. Το ήξερα από το πρωί που άνοιξα τα μάτια μου. Διαφορετική αίσθηση, διαφορετική ώρα διαφορετική υποτίθεται εποχή. Και όμως όλα τόσο ίδια. Μουντά, ρηχά και μελαγχολικά. Στο δρόμο για τη δουλειά το ραδιόφωνο του διπλανού παίζει στη διαπασών. Γελάει με την συνταξιδιώτη .Κάτι της λέει προφανώς και από την έκφραση του προσώπου της καταλαβαίνεις πως κρέμεται από τα χείλη του. Σηκώνει με αργές κινήσεις το χέρι του και της χαϊδεύει τα μαλλιά. Τρυφερή εικόνα μέσα σε μια άκρως βροχερή και μουντή μέρα η οποία με έκανε να αναρωτηθώ ποσό καιρό έχω να νιώσω τέτοιο συναίσθημα. Σιγουριάς και ασφάλειας. Δεν ξέρω, με τα από 5 λεπτά το παράτησα και ει μαι σίγουρη πως δεν φταίει το αλσχάϊμερ. Ει ναι νωρίς για τέτοιες ασθένειες ακόμη.
Η δουλειά παρέμεινε στους ίδιους ρυθμούς της, ακόμα και αυτή αρνείται αυτή την περίοδο αλλαγές Επαναπαύθηκε και αυτή στην ηρεμία και την άπνοια των καιρών που διανύουμε. Μια συνεχής επανάληψη των ίδιων πραγμάτων. Μόνο ο Λέτο πήγε να δημιουργήσει μια μπόρα, αλλά ακόμα και εκεί βρέθηκε λύση. Είναι αυτό που έλεγα για τον Μάρτιο. Από τη μία σε ταξιδεύει με τα πρώτα χρώματα της Άνοιξης, και από την άλλη σε βάζει σε σκέψεις κάτι τέτοιες μέρες όπως η σημερινή στις οποίες το μυαλό σου γεμίζει ερωτήματα στα οποία δεν μπορείς να απαντήσεις, άλλωστε πάντα όλα δεν είναι στο χέρι σου.
Πήρα το αμάξι και περιπλανήθηκα λίγο. Ετοιμάζομαι να το δώσω και ακόμα και αυτό νοιώθω ότι λυπάται μαζί με μένα που δεν έχω να του δώσω μια απάντηση. Ωστόσο είναι πάντα εκεί να με ταξιδέψει όπου του ζητήσω και μάλιστα χωρίς να βγάλει κουβέντα. Παρκάρω στην άκρη του γκρεμού, ο ήλιος ξεπρόβαλε με τα από μια άκρως βροχερή μέρα. "Τι ανωμαλία αυτός ο καιρός" μονολογώ. Κατεβαίνω χαμηλά και αρχίζω να περπατάω δίπλα στη Θάλασσα, ρουφάω όσο περισσότερο καθαρό αέρα μπορώ, με μανία. Λες και κάποιος ξαφνικά θα κατεβάσει το διακόπτη και πρέπει να πάρω όση "καθαρότητα" μπορώ. "Όλα τα λεφτά της γης για τη σκέψη σας". Του χαμογελάω και συνεχίζω να περπατάω. "Να συνεχίσετε να χαμογελάτε, κάνετε τους γύρω σας ευτυχισμένους" Θα προσπαθήσω, αλλά δεν με βοηθάνε πάντα για να το πράξω", απαντώ και γυρίζω μια και καλή το κεφάλι μου από την άλλη πλευρά της αμμουδιάς Είδες τελικά δεν είναι όλοι τόσο απόμακροι, τόσο κλειστοί και μυστήριοι. Μου χει λείψει λίγο η τρέλα και ο αυθορμητισμός. Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να θέλει να πει και να μοιραστεί πράγματα και δεν το κάνει. "Μπα σε καλό σου, που είναι το νεύρο που κρύβεις, το πήρε το ρέμα?(Ο υπόλοιπος στίχος από το τραγούδι δεν μου ταιριάζει καθόλου).
Στο τέρμα της παραλίας ένας σκύλος παλεύει με ένα κόκκαλο, μια κοπέλα φωνάζει κλαίγοντας στον φίλο της και εγώ νοιώθω τις πρώτες στάλες τις βροχής στο πρόσωπο μου, σήμα κατατεθέν ότι πρέπει να πάρω του δρόμο του γυρισμού, πριν γίνω "παπί". Μαύρισε ο ουρανός και πάλι, η μέρα δεν έχει κέφια καθόλου και παρασύρει και εμάς μαζί της σε ένα χορό αμφισβήτησης των πάντων.
Γυρίζω στη "Γκόλφω", ο παράξενος ταξιδιώτης συνεχίζει να μου χαμογελάει από μακρυά Δεν έχω ώρα για τέτοια σκέφτομαι, στο μπαμπρίζ όμως ένα κολλημένο χαρτί με ζωγραφισμένη μια γελαστή φα τσούλα,και ένα μήνυμα, έρχεται να με αποστομώσει. "Ήταν το πρώτο πράγμα που με έκανε να χαμογελάσω σήμερα" του φώναξα και μπήκα στο αυτοκίνητο, ξεκινώντας για το δρόμο της επιστροφής. Πιάνω το τηλέφωνο στα χέρια μου.."Έλα, για εκείνη τη βόλτα που λέγαμε, να με υπολογίζεις" Καιρός να θυμηθώ λίγο τα παλία. Τώρα που το σκέφτομαι λίγα πράγματα άλλαξαν από τότε. Στους "τίτλους" μείναμε, καιρός να προχωρήσουμε στις πράξεις..Καλό Σαββατόβραδο, τα σέβη μου.

Happy μου birthday!

Πάει καιρός απο τότε που γεννήθηκα για να σε βασανίζω όπως είπες πρόσφατα! Πάει καιρός από τότε που έπαιρνα τα τακούνια σου και κυκλοφορούσα στο μπαλκόνι σαν κοκέτα. Τότε ήμουν μόλις 3ων χρονών! Στο πρώτο χρόνο της ζωής μου είχα φροντίσει να σας φωνάζω με τον δικό μου τρόπο (μα, μπα), να καταλαβαίνω τα πάντα, να περπατάω και να μην έχετε κλείσει μάτι από το πολύ κούνημα του καροτσιού και της κούνιας και να θέλω σοκολάτα (καταστροφή)! Στα 2 μου χρόνια είχα φροντίσει να μιλάω κανονικά, να γκρινιάζω, να πειράζω τους πάντες και να θέλω να πηγαίνω βόλτα με όποιον τύχαινε να έρθει στο σπίτι(οι τάσεις φυγής που λέγαμε ήταν από τότε).Στο τρίτο έτος η κατάσταση νομίζω είχε απλά ξεφύγει.. Τσιμπούσα τον αδερφό μου γιατί μου την έδινε που μπήκε στην οικογένεια χωρίς να με ρωτήσουν αν θέλω, δεν τον άφηνα σε ησυχία, τον έδερνα κιολας καθώς μόνο εγω είμαι το αφεντικό στο σπίτι και ετοιμαζόμουν για την πρώτη επαφή με το νηπιαγωγείο! Ε από τα τέσσερα και μετά άρχισα να γκομενίζω κιόλας! Αχ αυτόν τον Χρήστο με τα μπλε μάτια ακόμα τον θυμάμαι! Έπαιζα κουκλοθέατρο στο νηπιαγωγείο μόνο για να του τραβάω την προσοχή, και δώστου το χαμόγελο του Γκάρφιλντ η Μαρίνα..!
Απο τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Διδάχτηκα, γέλασα , πόνεσα, έκλαψα, έπεσα, σηκώθηκα, ταξίδεψα. Ξέρεις κάτι, είμαι ακριβώς ο ίδιος άνθρωπος! Δεν άλλαξε τίποτα! Ο αδερφός μου εξακολουθεί να με εκνευρίζει, η μαμά εξακολουθεί να παραπονιέται που βγήκα τόσο ανεξάρτητη, οι φίλοι γκρινιάζουν που δεν προλαβαίνω να τους βλέπω και εγώ πάντα είμαι εκεί να θυμίζω σε όλους πως τα χρόνια περνούν οι άνθρωποι δεν αλλάζουν οι αναμνήσεις μας συντροφεύουν, καλές ή κακές και αυτό που μας μένει είναι οι στιγμές και οι εικόνες. Και έχω πολλές..

Από όλους σας, φίλους και γνωστούς, ανθρώπους δικούς μου, συνεργάτες, περαστικούς, παιδιά της " καλοκαιρινής παραλιακής", κόντρες στο ξέφωτο με ολόγιομο φεγγάρι, ταξίδια τελευταίας στιγμής,επανάσταση κάτα πράσινων παικτών μέσω μακό, γέλια και πολλά ακόμη που δεν χωρούν μεσα σε μια αράδα.. Τα κρατώ φυλαγμένα στη ψυχή μου και στο μυαλό μου!
Και σήμερα..28! Χωρίς φανφάρες. Ναι, μεγαλώνω το ξέρω! Όπως έλεγε και η μελαχρινή: "θα ερθει και η ώρα σου, και μετα να δω τι θα λές"! Και ναι ήρθε. 2 χρόνια πριν τα "άντα" αλλά μεταξύ μας δεν μου καίγεται καρφί!
Δεν θα πω τη γνωστή πιπίλα, "σημασία έχει το πόσο νοιώθεις", θα πω πως, σημασία έχει το πως ζεις! Γιατί αν ζεις, τότε μπορείς και να νοιώθεις πραγματικά! Και εγώ ζω με τέτοιο τρόπο που να μου να μου αρέσει η ιδέα! Και επειδή η ζωή από μόνη της είναι μια ιδέα σκοπεύω να συνεχίσω να ζω έτσι ακριβώς όπως άρχισα! Άλλωστε πλέον έχω δικά μου τακούνια, αν και η μαμα βρήκε άλλους λόγους να γκρινιάζει, πηγαίνω βόλτες μόνη μου χωρίς να περιμένω κάποιον να έρθει στο σπίτι, και ο αδερφός μου παρ' ότι εξακολουθεί να με ζαλίζει, ξέρω πως κατα βάθος έχει και αυτός τον δικό του τρόπο σκέψης ο οποίος είναι παντελώς διαφορετικός από τον δικό μου, αλλά τι να τον κάνω? Αμπαλιστάν με μπέρμπερι, παρακαλώ!

Για όλα αυτά και ακόμη περισσότερα που θα ζήσουμε όλοι παρέα, ένα μεγάλο ευχαριστώ. Σε αυτούς που αγαπώ και μ' αγαπούν, στους εχθρούς μου, που με έμαθαν να προσέχω περισσότερο και να σκέφτομαι διπλά, σε αυτούς που πέρασαν και δεν ακούμπησαν, στους φίλους που με κάνουν να γελάω μέσα απο την ψυχή μου, σε αυτούς που με εμπνέουν και συνεχίζω να ονειρεύομαι και σε αυτούς που χωρίς να απαιτούν και να γκρινιάζουν βρίσκονται πάντα εδω με τον «δικό» τους τρόπο χαμογελαστοί με μια ανοιχτή αγκαλιά! Έχετε όλοι μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου! Να με χαίρεστε.. Τα σέβη μου!


ΥΓ.. Για σένα «μικρή με το καπέλο» που θα σχολιάσεις, να ξέρεις ότι 28=2Χ14 και 36=2Χ18!Ούτε το γυμνάσιο δεν έχω τελειώσει ακόμη, και εσυ να ετοιμάζεσαι για πανελλήνιες!Πουρόγρια..Χρόνια σου πολλά, και να θυμάσαι πως οτι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό!Σ'αγαπάω πολυ και ας σε ξέρω ελάχιστα!Πολλές φορές δεν χρειάζονται αποδείξεις για να δέσεις με εναν άνθρωπο και να τον εκτιμήσεις! Αρκεί μια κουβέντα, και εγώ τις δικές σου τις θυμάμαι ακόμα!Και για τους περίεργους..δίκροκα ακόμα δεν κατάφερα να κάνω!Επιφυλάσομαι!3-2-1 φούυυυυυυυυυυυυυυυ!

Το ποτήρι είναι μισογεμάτο..

Τις δευτέρες πάντα τις μισούσα, ήταν αρχή της εβδομάδας, αρχή για το σχολείο, αρχή στην δουλεία, όλα από την αρχή γενικώς. Για να αποφύγω την αρνητική της αύρα το έβλεπα αλλιώς το θέμα, εβδομάδα είναι θα περάσει, έλεγα! Άλλες φορές κυλούσε τόσο αργά που ήταν πιο αργή και από την καθυστέρηση και άλλες σαν νερό, το οποίο απολαμβάνεις με μεγάλη ευχαρίστηση μετα απο 2 ώρες "χτυπήματος" στο γυμναστήριο.
Σήμερα ξύπνησα με περίεργη διάθεση, μουντή! Aρνητική ενέργεια και όρεξη μηδέν. "Ωραία λεω, καλά ξεκινήσαμε, και είναι ακόμα Δευτέρα". Είχα αρκετό καιρό να ξεστομίσω τη συγκεκριμένη έκφραση, και αυτό με προβλημάτισε. Σηκώθηκα έστω και δύσκολα, καθώς μάτι και σώμα(δεν είναι απο πυλό, ενημερωτικά) αρνιόντουσαν επίμονα να με υπακούσουν. Σύρθηκα λοιπόν να ετοιμάσω εναν καφέ, μπας και ανατρέψω την κατάσταση! Τελείωσε ο εσπρέσο? Α.. το σύμπαν συνωμοτεί σήμερα! Όχι, δεν θα περάσει το δικό σου!
Νές, νές!οκ, κανένα πρόβλημα! Ανοίγω την tv, πέφτω πάνω στα ζώδια στον ANT1. " Δεν θα ήθελα να είμαι ιχθύς αυτήν την εβδομάδα", ακούω τη Λίτσα να λέει.." Ααααα δεν θα με τρελάνετε εσείς σήμερα, δεν μπορεί κάτι θα βρεθεί να μου φτιάξει τη διάθεση. Εξακολουθώ να ελπίζω σε κάτι θετικό!
Χτυπάει το τηλέφωνο, αυτό μου έλειπε τώρα! Πρέπει να πάς για τα χαρτιά φωνάζει η μαμά.. Χριστέ μου, έλεος! Μα βαλτοί είστε όλοι? Σήμερα κιόλας? Συγκρατούμαι.. Τελικά έχω υπομονή που ούτε εγω δεν ξέρω που την είχα αποθηκευμένη! Με εκπλήσσω ώρες ώρες!
Ωραία, και τώρα τι? Αράζω στο κρεβάτι.. Η ώρα είναι 9.30, δίπλα στο κομοδίνο το μάτι μου πέφτει σε μια φωτογραφία. Απέραντο γαλάζιο και 4 άνθρωποι σε μια παραλία έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια. Χαμογέλασα, και ταξίδεψα. Πάνε και 7 χρόνια! Ωραίες στιγμές. Πέρασε ο καιρός σαν νεράκι τρέχει. Ούτε κατάλαβα πότε φτάσαμε εδώ. Άλλαξαν πολλά, και θα αλλάξουν ακόμη περισσότερα. Και τότε έψαχνα, και ακόμη ψάχνω. Διέξοδο, χρόνο, στιγμές, αλήθειες! Δεν ξέρω αν με ενδιαφέρει τόσο η ανακάλυψη ή το ταξίδι σε αυτή την αναζήτηση. Νομίζω πως διαρκώς αναζητώ κάτι, που δεν θα μοιάζει με τίποτα απ’ όσα βλέπω τριγύρω. Τότε ήμασταν ελεύθεροι, δεν μας ένοιαζε τίποτα, μόνο να περνάμε καλά. Πλέον μαζευτήκαμε κάπως, άλλαξαν οι συνήθειες η καθημερινότητα, οι άνθρωποι που ήταν τριγύρω σου. "Άλλαξες και εσύ ,φίλη. Μην το αρνείσαι", φωνάζει ο άλλος μου εαυτός. "Δεν το αρνούμαι. Ορισμένες φορές νομίζω πως αντικρίζω άλλον άνθρωπο απέναντι. Βλέπεις η "πείρα" όπως όλοι μας θέλουμε να ονομάζουμε τα λάθη μας, σε αλλάζει. Σε κάνει πιο σκληρό, πιο προσεχτικό, πιο καχύποπτο, πιο.. πιο!
Παρ'ολα αυτά κατάφερα να διατηρήσω ανέπαφη την ψυχή μου. Για την δική σου δεν ξέρω, ψάξτο λίγο, όχι μέσα στα καλώδια γιατί είσαι και αφηρημένος"
Απλώνω το χέρι μου και παίρνω την φωτογραφία στα χέρια μου. Πόσο ανέμελες μέρες..! Ρωτάω τον εαυτό μου, "αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω το χρόνο θα το έκανες"? Μπα..
Κάθε ηλικία έχει τα καλά και τα κακά της. Τότε ήταν διαφορετικές οι μαλακίες από τις τωρινές. Πιο αθώες! Οι τωρινές είναι μαλακίες μέν αλλά συνειδητοποιημένες οι περισσότερες. Τα παραμύθια που άκουγες τότε ήταν διαφορετικά απο αυτά που σου πουλάνε στις μέρες μας. Τότε είχες μια αλάνα να κάτσεις στο παγκάκι να τα πείς με σένα, με την κολλητή σου με όποιον σου έκανε κέφι.. Τώρα άντε και βρίσκεις, που θα παρκάρεις, θα μπορεί ο εαυτός σου ή θα είναι κουρασμένος? Ο κολλητός μπορεί ή δουλεύει?
Πετάχτηκα πάνω, πετώντας στο πάτωμα το πάπλωμα, κίνηση η οποία εξοργίζει την μαμά, αλλά δεν με απασχολεί ιδιαίτερα! Πήγα την κούπα του καφέ στο νεροχύτη, και φρόντισα να βάλω την φωτογραφία στη θέση της. Την ώρα που πήγα να κλείσω το κινητό, βλέπω τον αριθμό του ζεύγους απέναντι, "κερνάμε εσπρέσο, σε περιμένουμε και σου έχουμε και μια έκπληξη"! "Τελικά.. πρέπει να βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο 'φίλη'" μονολογώ.. Καλή μας εβδομάδα!

O μικρός λευκός πλανήτης της "τσιπούρας"

Κόλυμπαμε, κόλυμπάμε.. Το έλεγε η αγαπημένη μου Ντόρις στο Νέμο. Νομίζω οτι μας ταιριάζει απόλυτα..
Αφού κολυμπήσεις, πεις τα δικά σου και εσυ σαν και αυτήν, ξεχάσεις τα άλλα μισά που θές να εκφράσεις και κάνεις την παρέα με τις τσιπούρες να ξεκαρδιστεί στα γέλια, αποφασίζεις έτσι στα ξαφνικά, γιατί σου ήρθε πάνω στη τρέλα σου να σηκωθείς να φύγεις. Πλήττεις ρε αδερφέ τώρα, άλλωστε δεν είσαι και για χόρταση! Και αύριο μέρα ηλιόλουστη είναι, θα τα ξαναπείτε με την τσίπουρο-παρέα κάπου στα ανοιχτά της Βουλιαγμένης! Αναχωρείς κουνάς νευρικά την ουρά, καθώς φημίζεσαι για το πόσο νευρόσπαστο είσαι και βγάζοντας τα γνωστά φτερά που μόνο εσυ μπορείς να έχεις, πετάς για το γνωστό μικρό λευκό πλανήτη! Κάθεσαι στο γνωστό καναπέ, αναπαυτικά δεν νομίζω γιατί εντός ο λίγου πάλι θα σηκωθείς οποτε μην σπαταλάς και τσαμπα ενέργεια για να βολευτείς! Και απο εκεί, παρατηρείς.. Βλέπεις την αδικία, τον πόνο, την θλίψη. Την φτώχεια, τους δήθεν, τους ματσωμένους, τους ψεύτες. Και δακρύζεις. Γιατί ο κόσμος χάλασε τόσο? Εσυ στο κεφάλι σου τα βλέπεις ολα ρομαντικά! Η αλήθεια όμως δεν ήταν ποτέ ρομαντική, το ίδιο και η πραγματικότητα. Είναι σκληρές και άδικες. Και αυτό σε ενοχλεί! Πολύ όμως!

Θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, θες να βλέπεις τους πάντες να γελούν, μα σιγά σιγά με τα χρόνια έχεις καταλάβει οτι αυτό δεν είναι στο "χέρι σου". Αυτό σε χαλάει.
Παρατηρείς πιο βαθιά, βλέπεις χωρισμούς κλαμένους ανθρώπους. Γιατί έχουν γίνει ολα τόσο περίπλοκα άραγε? Γιατί οι άνθρωποι κολυμπούν σε βαθιά νερά διαλέγοντας άλλους ωκεανούς. Η περιέργεια έχει και αρνητικά σημεία φωνάζει η διπλανή τσιπούρα που διάβασε την, μόνιμα ανοιχτό βιβλίο, σκέψη σου. Άτιμη περιέργεια, ψιθυρίζεις.
Στο διπλανό κόκκινο πλανήτη έχει στηθεί ένα πάρτι. Σίγουρα η παρέα της τσιπουροπούλας έχει κέφια πάλι. Δεν είναι ανάδρομος ο Ερμής ευτυχώς. Γέλια, χαρές μουσική, χορός, ανέκδοτα για "ροφούς" ακούγονται μέχρι τον λευκό πλανήτη. Η μικρή τσιπούρα αναρωτιέται: Μήπως να πάω, να δοκιμάσω λίγο την τρέλα της στιγμής? Δεν της πήρε πάνω απο 1 δευτερόλεπτο να αποφασίσει.. Τα φτερά άνοιξαν και ετοιμάζονται για νέες περιπέτειες. Μπορεί το χρώμα του πλανήτη να μην της αρέσει καθόλου, μπορεί εκεί να βρει "ψάρια" που δεν τα γουστάρει, μπορεί να έχουν ελληνική βραδιά που την βαριέται απίστευτα, μπορεί να έχουν γαύρο για δείπνο, αλλά θα το ρισκάρει. Ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου ξημερώσει.. Τα πελαγίσια σέβη μου!


ΥΓ. Ακόμη αναρωτιέστε τι είναι αυτός ο λευκός πλανήτης? Οι "τσιπούρες" θα καταλάβουν αμέσως! Οι υπόλοιποι ανήκετε στην γή ή τον αέρα! Καλό και αυτό, αλλά θα πάρω το κολύμπι! Φτιάχνει μεταξύ άλλων και κορμί!Ακούς πατριώτη?

Γυναίκα..

Ημέρα της γυναίκας σήμερα. Βασικά από την τηλεόραση το είδα, για να πω την μαύρη μου αλήθεια. Έχω χάσει λίγο τις μέρες. Χρόνια πολλά.. Αλλά απο την άλλη σκέφτηκα και το εξής: Δηλαδή τι ακριβώς πρέπει να γιορτάσω σήμερα? Οτι είμαι γυναίκα? Αυτό δηλαδή είναι θέμα για εορτασμού, ή αφορμή για έξοδο? Δηλαδή αν θέλω να βγω με τις φίλες μου έξω πρέπει να περιμένω την 8η Μαρτίου? Μπα..Σκέφτομαι: Εμείς εδώ, στις ανεπτυγμένες ευρωπαϊκά χώρες ζούμε ανεξάρτητα. Δουλεύουμε ψηφίζουμε, ζούμε! Απο την άλλη υπάρχουν και κάποιες άλλες χώρες όπου η γυναίκα δεν έχει απολύτως καμία υπόσταση και απλά θεωρείται "μέσο" αναπαραγωγής και τίποτα παραπάνω! Αυτό σαφώς και δεν το δέχομαι και για αυτό ναι, οφείλω να γιορτάσω!
Το 1910 στην Κοπεγχάγη καθιερώθηκε η συγκεκριμένη ημέρα, ως παγκόσμια μέρα της γυναίκας. Από τότε γιορτάζεται κάθε χρόνο σε όλο τον πλανήτη, ακόμα και σε χώρες - περιοχές όπου το γυναικείο φύλλο ζει υπό καταπίεση, χωρίς να έχει κανένα απολύτως δικαίωμα.
Μεταξύ μας η γυναίκα είναι περίεργο όν, μοναδικό! Ζει για τον άνδρα και παράλληλα προσπαθεί να είναι ανεξάρτητη από αυτόν. Αρνείται την καταπίεση και διώχνει την προσφορά. Ζητάει το δύσκολο και πετάει το εύκολο. Δεν δέχομαι την ισότητα των δυο φύλλων για την οποία πολλές κοπιάζουν. Εξακολουθώ να πιστεύω πως ο άνδρας επιβάλλεται να είναι ένα σκαλί πάνω από την γυναίκα όχι γιατί είναι άνδρας, και "πρέπει" αλλά γιατι επιβάλλεται να είναι ο αρχηγός, ο κυνηγός το κάτι παραπάνω που θα αγκαλιάσει το "αδύναμο" φύλλο, δίνοντας του σιγουριά και ασφάλεια. Οι ρόλοι μοιραστηκαν στο πολύ μακρινο παρελθόν. Οι καιροί το ξέρω αλλάζουν, οι άνθρωποι δεν θα το έλεγα , αλλά πάντα κατ' εμε η γυναίκα θα παίζει τον δικό της μοναδικό ρόλο σε όποια κοινωνία και αν ανήκει και με όποια ταμπέλα της έχουν κρεμάσει. Είτε είναι μάνα, αδερφή, σύντροφος, επιχειρηματίας, φεμινίστρια, εργαζόμενη, νοικοκυρά. Κάθε μια απο αυτές έχει ανάγκες , θέλω , συναισθήματα τα οποία χρειάζεται να μοιράζεται. Να δίνει και να της δίνουν. Οπότε σίγουρα χρειάζεται τον άνδρα να την συμπληρώνει.

Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα γυναικών που δηλώνουν οτι ζουν πολύ καλύτερα χωρίς τους άνδρες, και ακόμα περισσότερα που εξαρτώνται από αυτούς. Καθένας ακολουθεί τον δικό του τρόπο σκέψης και ακολουθεί τον δρόμο που τον βολεύει περισσότερο ή που τον καλύπτει περισσότερο.
Κάποια στιγμή ήρθε ενα e-mail, το οποίο δεν σταματούσε να μου υπενθυμίζει πόσα πράγματα καλείται να κάνει μια μητέρα. Στην αρχή μου φάνηκε αστείο, εν συνεχεία ομως κατάλαβα πόσο ρεαλιστικό ήταν. Και είναι πολλά! Αλλά αυτός δεν είναι και ο ρόλος της? Οι γυναίκες γεννιόμαστε με το μητρικό φίλτρο μέσα μας, αναζητάμε μόνες μας την φροντίδα και την προστασία κάτι που ο άνδρας το έχει σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Εκείνος θέλει μόνιμη φροντίδα! Παιδί είναι και αυτός. Αρα λειτουργείς ανάλογα!
Δεν ξέρω τι θα κάνω σήμερα, βασικά το κεφάλι μου κοντεύει να σπάσει. Μπορεί να αγκαλιάσω ένα "παιδί", μπορεί να κουρνιάσω στη γωνιά μου διαβάζοντας κάτι που θα με ταξιδέψει. Το καλό είναι οτι μετράω αντίστροφα για την άδεια. Αυτή είναι η μόνη την οποία θα γιορτάσω! Χρόνια πολλά σε όλες, όπως την εκφράζουν την κάθε μια! Τα σέβη μου

Γεροντο - έρωτες..

Απο παλιά, (οχι την εποχή της Χούντας, ηρέμησε) ο Μάρτης ήταν ο αγαπημένος μου μήνας. Κάτι τα γενέθλια, κάτι η Άνοιξη την οποία ακολουθεί το καλοκαίρι, διακοπές, τρέλες και θαλασσα! Αλλά πολύ θάλασσα όμως! Μούλιασμα!
Ετσι μπήκε ο αγαπημένος μου μήνας προάγγελος ηλιόλουστων ημερών, την πρώτη απο τις οποίες έζησα χθές. Άλλος άνθρωπος, άλλη διάθεση με γραμμένα τα πάντα στα παλιά μου υποδήματα! Ακόμα και τους γεροντο - έρωτες που εύστοχα σχολίασες. Γιατί ζούν τελικά ανάμεσα μας.. Κυριολεκτικά στην διπλανή πόρτα..
Και όταν λέω γεροντο - έρωτες αναφέρομαι στους γνωστούς , ξέρεις μωρέ. Η κρίσιμη ηλικία από 45 - 55 όπου ο άνδρας αναζητά "φρέσκο οξυγόνο" γιατί το δικό του αρχίζει να σώνεται. Και αρχίζει να βγαίνει εκει έξω ψάχνοντας τις χαμένες εμπειρίες της νιότης τις οποίες δεν πρόλαβε να ζήσει.
Δυο τα τινα: Η τις ζεί απλά και επιστρέφει στο σπίτι, ή τις ζεί ολοκληρωτικά και γαμιέται - με το παρντόν - το σύμπαν ολόκληρο. Και όταν λέω "γαμιέται" εννοώ διαλύει το σπίτι, την οικογένεια έχει χεσμένα τα παιδια, και φεύγει με την γκόμενα να ζήσει καρδούλες κυνηγητό στην άμμο, γλειφιτζούρι απο τον πλανόδιο, και σέξ μέχρι τελικής πτώσης το οποίο προφανώς είχε ξεχάσει πως είναι καθώς η κυρα Δέσποινα έφτασε τα 90 κιλά και δεν μπορεί τα αεροπλανικα πλέον. Ασε που έχει να σιδερώσει να πλύνει να μαζέψει να καθαρίσει και μετα, "είναι πολυ κουρασμένη". Τα παραδείγματα που κουβαλάω στο κεφάλι μου είναι αρκετά. Κάποια απο αυτά με εξέπληξαν, κάποια με εκνεύρισαν αφάνταστα, και κάποια άλλα με άφησαν παγερά αδιάφορη.
Δεν έχω φτάσει σε αυτή την ηλικία για να μπορώ να μπω στην ψυχολογία ενός άνδρα, κάτι το οποίο ούτως ή άλλως είναι και δύσκολο. Ούτε έχω παντρευτεί ποτέ για να έχω μια εμπεριστατωμένη άποψη για το τι μπορεί να σε οδηγήσει να διαλύσεις την οικογένεια σου για κάτι άλλο. Το να δένεις το γαϊδαρο σου, μετα το στεφάνι κατ' εμέ είναι οτι χειρότερο. Τίποτε δεν θεωρείται δυστυχώς ή ευτυχώς δεδομένο σε αυτή τη ζωή. Και όταν το θεωρήσεις νομίζω οτι αργά ή γρήγορα θα χάσεις το τρένο. Θα σε αφήσει στην στάση να ψάχνεις απεγνωσμένα να εξηγήσεις το γιατι. Γιατι εκείνος σε έκανε "μπουκαμβίλια"(φωτο). Και σαφώς για κάθε γυναίκα φταιει ο άνδρας, και το αντίστροφο. Νομίζω οτι σε τέτοιες ιστορίες το φταίξιμο είναι απο κοινού. Άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο, δεν θα κολλήσουμε στο πόσο παραπάνω ζύγιζε το φταίξιμο του καθένα. Λύση δεν ξέρω αν υπάρχει, από την στιγμή που χάσεις το τρένο. Οκ, θα τρέξεις να το προλάβεις στην επόμενη στάση, αλλά το θέμα είναι, η θέση σου θα σε περιμένει ή θα την έχει πάρει άλλος, καθώς ήταν κενη..? Δικαιολογημένα δηλαδή..
Καταλήγω στο εξής, και παράλληλα ρωτάω: Γιατί πρέπει να φτάσει στο κέρατο ένας άνδρας για να καταλάβει η σύντροφος του οτι έχει αρχίσει να είναι ελλειπής στις υποχρεώσεις της? Γιατί πρέπει να δένουμε το γάιδαρο μας μετά απο μια μεγάλη σχέση ή ακόμα και έναν γάμο νομίζοντας οτι αυτό που έχουμε δίπλα μας, αρκείται πλέον στα βασικά? Που πήγε η φαντασία μας των πρώτων ετών? Άραγε αναρωτιόμαστε ποτέ τι μπορεί να οδήγησε έναν άνθρωπο που είναι δίπλα μας να στραφεί αλλού για να βρει την τρυφερότητα που του λείπει, την γυναίκα, την ερωμένη?
Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι που το έχουν στο αίμα τους. Αυτές οι περιπτώσεις δεν αλλάζουν ποτέ, και μοιραία δεν στεριώνουν και πουθενά. Ελεύθερα πνεύματα που λεει και μια φίλη. Μακριά απο αυτόν.. Ακόμα και αυτοί οι άνθρωποι νομίζω πως ακόμα ψάχνουν το τι, το ξέρουν καλύτερα απο μας. Απλά δεν το βρίσκουν, και πιθανότατα να μην το βρουν ποτέ γιατί απλά δεν το θέλουν πραγματικά. Δεν γεννηθήκαμε όλοι για οικογένεια - σπίτι - και "τάξης και ηθική" που λεει και ο "Δήμαρχος". Άλλοι προσπάθησαν δεν πέτυχαν και προχώρησαν, άλλοι δε το έκαναν επειδή "πρέπει" και επειδή αυτό ειναι το σωστό με αποτέλεσμα να πνίγονται και να ψάχνουν διεξόδους ή "εξοκοινοβουλευτικές εμπειρίες", όπως το χαρακτηρίζει ενας φίλος. Αλλοι δεν το προσπάθησαν καθόλου, αυτό δεν σημαίνει οτι είναι και ανώριμοι όμως. Αντιθέτως κατ' εμε είναι ρεαλιστές, και αναφέρομαι και στις γυναίκες. Κάποτε μια θεία μου μου είπε το εξής όταν την ρώτησα, γιατί δεν παντρεύτηκες ποτέ ή γιατί δεν έκανες ένα παιδί: "Δεν μπορούσα να μοιράζομαι τον εαυτό μου με κανέναν, και αν έκανα παιδί, έπρεπε να ζούσα γ'αυτο και μόνο". Τότε σοκαρίστηκα. Τώρα μπορώ να καταλάβω τι εννοούσε. Ήταν κάτι που δεν μπορείς να κατανοήσεις εύκολα όταν η οικογένεια σου σε μεγαλώνει με συγκεκριμένες αντιλήψεις και θέλει να οδεύσεις προς τον δρόμο που ορίζει το "σωστό".
Στις συγκεκριμένες ιστορίες που μου ήρθαν στο μυαλό, κάποιες είχαν θετική έκβαση, κάποιες είναι ακόμη ανοιχτές και κάποιες μόλις ξεκίνησαν.. Ας αναρωτηθεί ο καθένας που έσφαλε, και ας προσπαθήσει όσο μπορεί να καλύψει το χαμένο έδαφος αν αυτό είναι ακόμη εφικτό. Γιατί η εύκολη λύση όπως είπες και εσυ είναι να τα ρίχνουμε στους άλλους. Η δύσκολη είναι να τα πούμε με τον εαυτό μας.. ειλικρινά όμως! Τα σέβη μου...

Ανασφάλεια ή άρνηση?

Σάββατο βράδυ. Μόλις τελείωσα απο έναν εξαιρετικό απο άποψη παρέας- καφέ. Γέλασα αρκετά, όχι οτι ήμουν άκεφη αλλά οταν είσαι γύρω απο θετικούς ανθρώπους πάντα η ενέργεια σου εκτοξεύεται. Στο δρόμο για την "ευτυχία" χτυπάει το κινητό. Η μελαχρινή έχει τις κλειστές της. "Πάλι μόνη μου" γράφει. Γενική επιστράτευση ενέργειας προκειμένου να ανεβάσουμε την άκρως πεσμένη μελαχρινή, δεν χρειαζόταν. Δυο κουβέντες αληθινές αρκούσαν.
"Βγές για σένα, για να γουστάρεις εσυ. Μάθε να μην εξαρτάσαι απο κανένα προκειμένου να περνάς καλά και χαμογελάς" μιλώντας καθαρά για φιλικές σχέσεις. "Ξέρεις πόσες φορές το έχω κάνει και πέρασα αληθινά?"
Η περίεργη διάθεση της φαινόταν απο τον καφέ. Λιγομίλητη για την κοπέλα που ξέρω τόσα χρόνια. Πιεσμένη απο πολλά, αλλά πάντα εκεί για όλους. Προδομένη απο "λέξεις" σιχτιρίζει που ακούει και δεν την ακούν. Εικόνες βουβές απο το παρελθόν της τρυπούν ενίοτε το μυαλό, και δεν την αφήνουν σε ησυχία. Και μέσα σε όλα ο έρωτας που "ψάχνει" μέσα σε ανθρώπους που δεν μπορούν να νοήσουν το μέγεθος της ευαισθησίας του συγκεκριμένου ανθρώπου. Πολλά λάθη συσσωρευμένα, για να μπορείς να βρείς την ισορροπία σου. Δεν είσαι μόνη, ποτέ δεν ήσουν. Την μοναξιά την διαλέγουμε μόνοι μας, και δεν θα βρείς πολλούς να βάζουν σε ισχύ τέτοιο σχέδιο. Δεν αντέχεται αφενός και αφετέρου δεν γεννήθηκε κανείς που να θέλει να πορεύεται μόνος του, πόσο μάλλον εσυ που έχεις να προσφέρεις να μοιραστείς να μιλήσεις και αγαπήσεις και δεν στο "επιτρέπουν".
Νομίζω οτι δεν είναι καθαρά θέμα εμφάνισης, να ξέρεις. Ίσως ένα ρολάκι κομπάρσου να παίζει, εκεί έχεις δίκιο. Επίσης νομίζω πως στην ουσία κανείς δεν σε καταλαβαίνει, γιατί πιθανόν ποτέ να μην μπήκε στη διαδικασία να το κάνει. Θεωρείσαι "δεδομένη" στο έχω ξανα τονίσει. Οχι με την κακή την έννοια, αλλά με εκείνη που φωνάζει, είμαι πάντα εδω πρόθυμη και έτοιμη να δώσω ότι έχω και δεν έχω. Είτε σε φιλικές σχέσεις είτε σε προσωπικές. Κάτσε και σκέψου, όπως σου ξανα ανέφερα, σε κάθε σχέση παίρνεις και ένα μάθημα. Οποιαδήποτε σχέση είναι αυτή. Σκοπός του μαθήματος είναι να σε διδάξει. Όπως και στο σχολείο. Μαθαίνεις και στο τέλος εξετάζεσαι. Αν ήσουν καλός μαθητής και ακροατής, θα περάσεις. Αλλιώς θα ξαναπεράσεις μια βόλτα το Σεπτέμβρη.. Στη δική σου περίπτωση δίνεις το παρών κάθε χρόνο , στην ίδια τάξη, με διαφορετικό "τμήμα" βέβαια, αλλά πάντα με τα ίδια αποτελέσματα. Άρα: Η αποφασίζεις να ακούσεις.. ή συνεχίζεις να διδάσκεσαι τα ίδια πράγματα με κλειστά αυτιά και με τα ίδια πάντα αποτελέσματα!
Να θυμάσαι πως μόνη σου δεν είσαι και ούτε ήσουν ποτέ. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκει έξω που σ' αγαπούν και που θα σε αγαπούν ακόμα και αν δουν έναν διαφορετικό άνθρωπο στη συμπεριφορά του. Αλλαγμένο. Αυτόν που θα ανοίξει τον κάδο των σκουπιδιών και θα πετάξει το δικό του "κουτί" που θα τον απαλλάξει απο το παρελθόν, την ανασφάλεια και τα γιατι που ξέρω καλά οτι ακόμα σε βασανίζουν.
Με προβλημάτισες χθές. Και νομίζω οτι είναι καιρός να προβληματιστείς και εσυ. Οχι για το τι έγινε, αλλά για το τι φταίει και το τι κάνουμε απο δώ και πέρα. Κοίταξε τη φωτογραφία του γάμου, με το κεραμυδι φουστάνι, και κοίταξε με τώρα 2 χρόνια μετα. Μέτρα διαφορές! Νομίζω οτι είναι καιρός να αρχίσεις να δουλεύεις την επόμενη πιο λαμπερή σου φωτογραφία.. Είμαι πάντα εδω, χωρίς να κρίνω. Καθένας κρατάει τη ζωή στα χέρια του αρκεί να τα έχει «γυμνάσει» σωστά.. Τα σέβη μου


ΥΓ. Μοναξια= έλλειψη παρουσίας του ανθρώπου(ων) που μπορεί(ουν) να γεμίσει(ουν) τη ζωή σου. Νομίζω οτι αυτό φταίει για πολλά απο οσα νοιώθεις.Και νομίζω οτι διορθώνεται.. 1 Μαρτίου σήμερα και οι "πεταλούδες" βρίσκονται παντού, και πολυ περισσότερο στο στομάχι μου. Η Ανοιξη μπήκε για τα καλά, ο ήλιος δίνει το δικό του ρεσιτάλ γεμίζοντας φως τις καρδιές όλων και εμένα έχει αρχίσει να μου μυρίζει καλοκαίρι! Άνοιξε καλά τα μάτια σου!Καλό μας μήνα!