Η βουβαμάρα και το ξανθό κορίτσι "κουλούρι"...

Δεν είναι και το καλύτερο πράγμα στον πλανήτη να δουλεύεις, Μ. Σάββατο. Άδεια γραφεία, ελάχιστος ο κόσμος και εσύ ψάχνεις να πεις με έναν άνθρωπο μια κουβέντα για να περάσουν οι ώρες. Δεν γκρινιάζω, ήταν συνειδητή η επιλογή μου να δουλέψω. Κυρίως για συναισθηματικούς λόγους. Ανώμαλο πλάσμα παιδί μου. Από τη μία λέω θα έχω την ησυχία μου και από την άλλη ψάχνω βαβούρα. Τι να πω, μέχρι και εγώ απηυδήσει με μένα. Φαντάσου οι υπόλοιποι. Το καλό της ησυχίας στον εργασιακό χώρο τέτοιες μέρες είναι ότι δεν σε πρήζουν με ηλίθιες μικροδουλειές. Τα πράγματα που έχεις να κάνεις είναι πολύ συγκεκριμένα. Το κακό της υπόθεσης είναι ότι η ώρα δεν περνάει με τίποτα, και εσύ σκέφτεσαι, σκέφτεσαι, σκέφτεσαι, σε σημείο που θα έλεγε και ο Πλουμίδης, "σιγά θα το κάψεις, φυσάτε όλοι μαζί παιδιά" . Αηδίες...
Η μέρα ξεκίνησε "γλυκά - νηστίσιμα", συνέχισε με την βαφτιστήρα μου, που μου έχει πάρει τα μυαλά και αποτελεί μεχρι στιγμής την νούμερο ένα προτεραιότητα μου( σας το είπα και το μεσημέρι. Δικό μου δεν το βλέπω να κάνω, οπότε εκεί θα πέσει όλο το βάρος. Γ' αυτό μην σου μπαίνουν ιδέες για γάμους και πανηγύρια, κουμπάρε - τρελέ - γαυρόπουλέ ). Ε, επί της ευκαιρίας ο Νικόλας φρόντισε να με ξεσηκώσει και κατηφορίσαμε προς VIVE MAR, λόγω απίστευτης λιακάδας!
Το ρολόι χτύπησε 4 και ήταν η ώρα για να κατηφορίσω προς Φάληρο! Θέε, καλύτερα να με έσφαζες! Δεν μπορούσα με τίποτα να αφήσω την λιακάδα για να κλειστώ στο ορυχείο! Και όμως το έκανα! Κοιτάς δεξιά ένας κάμερα μαν, αριστερά ένας ηχολήπτης! Νέκρα! Οπότε "Πλού" μην αναρωτιέσαι γιατί σε παίρνω τις πιο ξεκάρφωτες ώρες για να σου πω τα δικά μου! Ας όψεται η ανάγκη του "sharing" που έγραψα και στο στάτους μου στο Facebook!
Στο ενδιάμεσο της καμμένης σκέψης (γιατί σε ξέρω έτσι θα πεις) τσουπ χτυπάει και το τηλέφωνο, μια συναδελφική φωνή από τα πολύυυυ παλιά, να σου θυμίσει ότι έρχονται και εκλογές.. αθλητικές! Βρε,βρε πως αλλάζουν οι καιροί...Γιατί ρόδα είναι η ριμάδα και γυρίζει και τις περισσότερες φορές χωρίς να το επιδιώξεις! Μιλώντας για την δική μου περίπτωση τουλάχιστον!
Αυτό το Πάσχα θα ήθελα να ήταν διαφορετικό. Να μην θυμάμαι, να μην σκέφτομαι, να μην χτυπούν τηλέφωνα, να μην βλέπω την μητέρα μου δακρυσμένη, να ζω "εσένα" περισσότερο και τους άσχετους λιγότερο, να μην ξανα νοιώσω προδοσία, να ήμουν κάπου μακρυά, να δω άλλες εικόνες, να κάνω μια καινούργια αρχή σε όλα. Όμως ξέρω ότι δεν γίνεται να πραγματοποιηθούν όλα. Και όσο και αν θυμώνω που θυμάμαι ακόμη την "σούπα της μαμάς" μετά την Ανάσταση, τον άγριο σκύλο στο αποδεκατισμένο πλέον σπίτι και τον ατελείωτο κήπο με τα χιλιάδες δέντρα που χανόσουν στις μυρωδιές τους, ξέρω ότι το μέλλον μου είναι αλλού πια. Οι εικόνες ξεθώριασαν και ανήκουν όχι απλά στο παρελθόν, αλλά ούτε και στην πραγματικότητα. Η ξανθιά του "φούρνου" στη γωνία, φανερώθηκε και μαζί και ο ρόλος της σε μια γυναικεία φιλία - παρωδία η οποία θα έσπαγε ταμεία. Οκ, ναι το ομολογώ έχω ένα θέμα με τις επιλογές μου γενικώς. Αλλά έτσι γουστάρω!Τι να κάνουμε! Γιατί εγώ, κορίτσι μου ρόλους δεν παίζω! Μάσκες δεν φοράω, ψέμματα δεν μπορώ να πω! Μπορώ όμως να σε "διαβάσω καλά" κ' ας ήμουν μαθήτρια της παράδοσης. Κ' ας παρουσιαζες 2 χρόνια τώρα κάτι άλλο απο αυτό που πραγματικά ήσουν. Μάθε λοιπόν , ότι εγώ "ζηλεύω" μόνο αυτούς που έχουν πράγματα που μου λείπουν. Όπως πχ η υπομονή. Και αυτό δεν θεωρείται τόσο ζήλια, όσο θαυμασμός. Στα υπόλοιπα η ζήλια, μου είναι αδιάφορη. Τα περισσότερα είναι παροδικά, και είναι ανώφελο να σπαταλάω ενέργεια και δάκρυα. Στη δική σου περίπτωση...είναι απλά για γέλια και για κλάματα! Απέδειξες αυτό που ίδια φοβόσουν, ότι είσαι ξανθιά και στο μυαλό! Ξέρεις, ξεθωριασμένο ξανθό. Δήθεν φρεσκοβαμμένο,αλλά τόσο άρρωστο! Δεν πειράζει, στα 22 του ένας άνθρωπος δεν "οφείλει" να είναι ώριμος, ούτε έξυπνος!
Πάντα μετά από μια μπόρα έρχεται η ηρεμία. Ένα ουράνιο τόξο γεμάτο έντονα χρώματα, τα οποία λατρεύω. Βάλτε λίγο χρώμα στη ζωή σας, όλα θα φαίνονται πολύ πιο έντονα...Σωστά?Τα σέβη μου!


ΥΓ Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο κορίτσι - κουλούρι, που απέδειξε πόσο μικρόψυχοι και πόσο "λίγοι" είναι ορισμένοι άνθρωποι πάνω στη γη. Εγώ τουλάχιστον θέλω να πιστεύω ότι είμαι στα χνάρια της ευτυχίας...Εσύ δεν θα την αγγίξεις ποτέ!

Καλό Πάσχα!

Άντε και καταφέραμε και "κλείσαμε". Ακόμη μια Πέμπτη των παθών, αποτελεί παρελθόν! Γλέντια, λέμε! Έχω βαρεθεί να ακούω καλό Πάσχα σήμερα! Στο καλό βρε παιδιά, να περάσετε καλά, αλλά εμείς θα μείνουμε Αθήνα να φυλάμε την πόλη. Γιατί πρέπει να μας το θυμίζετε ε???
Άλλοι με τις σούβλες αγκαλιά, άλλοι με τις τσάντες, στο δρόμο επικρατεί χάος. Στο κρεοπωλείο της γειτονιάς μου δε, το αδιαχώρητο! Τσακώνονταν για το ποιος θα προλάβει το πιο ζουμπουρλούδικο αρνί, ποιος το πιο αλανιάρικο κατσίκι( για τους έχοντες οικονομικές δυσχέρειες) και υπόλοιποι το έριξαν στις μπριζόλες γιατί πως να το κάνουμε δεν είμαστε όλοι φαν του αρνιού! (σωστός!)
Η ουρά έξω από το κρεοπωλείο έφτανε δεν ξέρω και εγώ τα πόσα μέτρα! Καλά, μεταξύ μας δεν το έκανα αυτό για κανένα λόγο, πόσο μάλλον για να προμηθευτώ, αρνί ή κατσίκι που το σιχαίνομαι! Αλλά ρε παιδί μου το έχουμε στο αίμα μας. Της τελευταίας στιγμής όλοι! Δεν διανοούμαι αύριο και μεθαύριο τι πρόκειται να γίνει! Του κουτρούλη ο γάμος! Η χαρά του κρεοπώλη, το δράμα του αρνιού, και η κηδεία του κατσικιού! Ε ρε γλέντι!
Εγώ πάλι και με μια σαλάτα βολεύομαι, άσε που θα ναι και του cattering, καθώς την Κυριακή θα βρίσκομαι στο εξωτικό Φάληρο! Για πολύ, όχι. Όσο χρειάζεται όμως για να αποφύγω τις ώρες εντατικού καταβροχθίσματος αρνιού και υπερβολικής κατανάλωσης αυγών! Στις 18:00 που θα φύγω θα είμαι ήσυχη! Θα κοιμάστε όλοι σαν πουλάκια! Οπότε, πάει και ο φετινός Πάσχας! Νext!
Εύχομαι, να περάσετε όλοι σας όσο καλύτερα γίνεται. Να μην φάτε σαν να είναι η τελευταία φορά που βλέπετε φαγητό στο τραπέζι (ψάξτε το θερμιδομετρητή στη λέξη αρνί, μπας και σας εμποδίσει), να γελάσετε μέσα από την ψυχή σας και να νιώσετε και πάλι παιδιά, μαζί με τα παιδιά σας! Και το σημαντικότερο απ' ολα προσοχή στο δρόμο και με ρέγουλα το ποτό!! Καλό Πάσχα σε όλους!


ΥΓ Εμένα ο νονός μου δεν μου έφερε αυγό! Του τη φυλάω!

Εκεί που οι άλλοι σταματάνε...

Από δω πάω, τοίχος, από εκεί πάω ντουβάρι, μπροστά προχωράω τίποτα. Πίσω δε γυρίζω για κανένα λόγο! Τι στο καλό, παντού βρώμα? Και κατά τ' άλλα εγώ αύριο θα βγάλω από πάνω μου τις υποτιθέμενες αμαρτίες ενός χρόνου!χαχα, γελάω. Ειλικρινά γελάω!

"Να με κρίνεις όταν οι μπόρες θα χτυπάνε, δύσκολες ώρες όταν θα ναι, όταν σηκώνονται βουνά. Να με συγκρίνεις εκεί που άλλοι σταματάνε, που παραπάνω δεν τολμάνε και μένουν πίσω μακρυά", λέει ο Γιάννης. Παρότι κλάψας, ομολογώ ήταν ο καλύτερος στίχος που έχω ακούσει, καιρό τώρα. Τι και αν τον πρώτο άκουσα από το "τηλέφωνο", μου έμεινε. Από τότε όποτε ακούω το συγκεκριμένο τραγούδι αναρωτιέμαι πόσοι ακολουθούν την συμβουλή του. Πόσοι συγκρίνουν τον άνθρωπο τους στα δύσκολα, πόσοι από εμάς δεν τολμάμε παραπάνω και μένουμε πίσω μακρυά να αναρωτιόμαστε τι "θα" μπορούσε να γίνει εάν, εφόσον, κτλ κτλ.

Σκατά, τίποτα και πολλά. Μικρή σημασία έχει. Αυτό θα με φάει εμένα , αυτό το δεν πειράζει, μικρή σημασία έχει, δε γαμιέται. Έχω χάσει το λογαριασμό πόσες φορές το χω πει, τα τελευταία χρόνια. Στέρεψε η δύναμή μου από τη μια, δυνάμωσε το πείσμα μου από την άλλη προσπαθώντας πάντα τι? Να βρίσκομαι πάντα εκεί. Στα πράγματα τα απλά! Φαντάσου στα σύνθετα...Αν στα απλά χωλαίνουμε στα δύσκολα ας τα μαζέψουμε καλύτερα.

Κοιτάζω γύρω μου. Μια απίστευτη ηρεμία απ'ολους, με μικρές εξαιρέσεις. Στην ίδια απάθεια βρίσκομαι και εγώ Μα απάθεια όμως. Το τηλέφωνο από το πρωί δεν λέει να σταματήσει να χτυπάει. Λες και μυρίζονται ότι κάτι συμβαίνει. Κυρίως οι δικοί μου άνθρωποι. Άλλωστε είναι οι μόνοι που ξέρουν πότε πρέπει να πάρουν χωρίς να χρειάζεται να το κάνω εγώ. Μαγικό και σπάνιο!

Δεν ξέρω αν αύριο έχει νόημα να πάω. Το σκέφτομαι από το πρωί. Να σταθώ στην ουρά μέσα στους αμαρτωλούς που ζητούν συγχώρεση. Γιατί? Για να "καθαρίσω" από αμαρτίες που ποτέ δεν έκανα. Για λάθη που ήταν αυθόρμητα και μου θύμισαν ότι είμαι ζωντανός οργανισμός?

Το ξέρω, φίλη τι θα πεις."Πότε σκοπεύεις να μάθεις από αυτά"? "Χμ μικρή είμαι ακόμα...σε αντίθεση με σένα"!!χαχα.We all are travellers dear. With, a destination.. Τα σέβη μου εκεί έξω.

ΥΓ: Ι want (ed) (?) to make you happy! Μeans?

Ο άγιος Πάσχας!

Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου σε αυτό το επάγγελμα (καλά δεν είμαι και 50 ετών) πάντα το Πάσχα δούλευα. Σφάζονταν όλοι, ποιος θα ναι ο τυχερός που θα καθίσει έστω αυτές τις λίγες ημέρες προκειμένου να σουβλίσει τον οβελία με δόξα και τιμή, να παραβρεθεί στην ιερή προετοιμασία του κοκορετσίου, αφού πρώτα βέβαια μετά την Ανάσταση είχε κατεβάσει τη μισή κατσαρόλα με τη μαγειρίτσα , είχε φάει και καμιά πεντάρα αυγά και στα καπάκια, είχε πάει για κλάμπινγκ μέχρι τελικής πτώσεως!
Γελούσα γιατί πάντα ήμουν εκτός από τους καυγάδες και τις παρεξηγήσεις του στυλ "μα, εσύ εκατσες πέρυσι, φέτος θα δουλέψεις" ή "γιατί να μην καθίσω και εγώ", "θέλω την τάδε μέρα" κτλ κλτ). Εγώ δούλευα τις ώρες που άλλοι απολάμβαναν τον καφέ τους, που έτρωγαν εν χορό όλα εκείνα για τα οποία είχαν σηκωθεί απο της 6 το πρωί και έπειτα κοιμόντουσαν μέχρι αργά το βράδυ, για να βρυκολακιάσουν στη συνέχεια μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Θυμάμαι πάντα τον πατέρα μου να γκρινιάζει γιατί ποτέ δεν τους ακολουθούσα εκτός Αθηνών αυτές τις μέρες έχοντας πάντα την διακαιολογία της δουλειάς και έτσι δεν έδινα ποτέ το παρών στην γιορτή του. Τους φίλους επίσης να λένε, "έλεος πια με την περίπτωση σου", και τον εκάστοτε σύντροφο να γκρινιάζει λέγοντας την γνωστή ατάκα πιπίλα "γιατί δεν μπορούμε να φύγουμε και εμείς όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι." (ποιος είναι φυσιολογικός εσυ?...καλό ανέκδοτο!)
Σταθερή στις απόψεις μου και εξηγώντας μια φορά( γιατί η επανάληψη κατ' εμέ είναι χάσιμο χρόνου ή προσπέραση απο το ακροατήριο ) ότι είναι αδύνατο να μην δουλέψω, περνούσαν τα χρόνια αναίμακτα εκτός από μικρές εξαιρέσεις (σούπα από το δίπλα σπίτι και γκρίνια μαζί=καταστροφή!)
Το φετινό Πάσχα μπορεί να μην άλλαξα απόψεις, άλλαξα όμως ψυχολογία . Μπορεί ο πατέρας μου να μην είναι πλέον εδώ και αυτό να είναι το δεύτερο Πάσχα που γιορτάζω χωρίς εκείνον "συνειδητά" ωστόσο από την περασμένη Παρασκευή το κλίμα είχε μια διαφορετικότητα. Σκυφτά κεφάλια, και πολλές απορίες για τις οποίες όσες φορές και αν ρωτήθηκα δεν είχα να δώσω απαντήσεις, πράγμα που με στεναχώρησε. Και τι να σου απαντήσω σε αυτό το ερώτημα? Δεν ξέρω ούτε εγώ η ίδια το γιατί.
Η ψησταριά παραμένει εκεί, τα κάρβουνα ακριβώς δίπλα, το τραπέζι δεν άλλαξε θέση το ίδιο και οι πλαστικές καρέκλες. Όλα είναι ίδια και όμως ,διαφορετικά. Λίγο πριν την Ανάσταση δεν θα ακούσω το γνωστό σου "τελείωνε, τσοκόντα", ούτε θα σε ασπαστώ τη μια από 2 φορές το χρόνο που το έκανα. Γιατί φέτος όλα είναι τελείως διαφορετικά. Και το κατάλαβα ακόμη και εγώ που όπως έλεγες "είμαι δυνατή".
Αυτό το Πάσχα, πάλι δεν θα είμαι εκεί γύρω, πάλι θα "δουλεύω", με σκόρπιες σκέψεις ψάχνοντας μια απάντηση, την οποία είμαι σίγουρη ότι δεν θα βρω όχι μόνο φέτος αλλά όσα χρόνια και αν περάσουν. Τουλάχιστον ηχούν στα αυτιά μου ακόμη οι λέξεις: "Προχώρα", μην σε ξανά δω να κλαις, μπορείς, πρόσεχε". Αυτές με κρατούν και εμένα όρθια να αναζητώ το κάτι με τον οποίο θα μοιραστώ αναμνήσεις, στιγμές και εκείνο το "χαρτί" το οποίο κρατώ ακόμη (γνωστή μαζώχτρα η Μαρίνα). Τελικά μου στοίχισε πολύ και η απουσία αλλά πολύ περισσότερο ο τρόπος.
Νομίζω πως κανένα Πάσχα πλέον δεν θα είναι το ίδιο, τουλάχιστον όμοιο με όσα περάσαμε παρέα. Ο χρόνος έλεγες γιατρεύει τα πάντα. Ακόμη ένα πάντα, όμως που δεν μπορώ να αποδεχτώ . Και δεν είμαι πνεύμα αντιλογίας, ούτε αντιδραστική. Είμαι ονειροπόλα και μαζώχτρα θετικών στιγμών. Γέμισε το κεφάλι μου αυτή την περίοδο!Καλό μας Πάσχα. Τα σέβη μου.

Σεληνιαστήκαμε!

Τον ρουφιάνο αγάπησαν πολλοί, τον ειλικρινή ουδείς. Άντε ελάχιστοι, μην είμαι και των άκρων.
Ομαδοποίηση, κάτι σαν "παρτούζα" ένα πράγμα. Και κατά τα τ' άλλα άντε εσύ να πείσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας.
Είναι νόμος ότι σε όλους τους χώρους εργασίας πάντα υπάρχει μια μαύρη κουκκίδα που περιφέρεται άσκοπα - σκόπιμα τριγύρω. Που δίνει αυτά που θέλει και "κρατάει" αυτά που δεν θέλει να δώσει.
Μου τη δίνει το ρουφιανιλίκι, το πισώπλατο μαχαίρι επίσης και πολλά άλλα που ζούμε όλοι μας καθημερινά Όταν δε μπλέκεσαι εν αγνοία σου σε τέτοιους είδους παρεξηγήσεις και φταις και από πάνω, εκεί είναι που τρελαίνεσαι εντελώς. Η κοροϊδία δε μπροστά στη μούρη μου, αυτό και αν είναι απο τα χειρότερα μου! Παιδιά, hello, είμαι ξανθιά οκ αλλά είναι βαμμένα μην σας παραπλανεί!
"Αυτή η σελήνη φταίει για όλα" σχολίασε η "μελαχροινή" χθες στην έξοδο που πραγματοποιήσαμε μετά απο καιρό(ντροπή μας, στο είπα κ' ολας). Ρε ποια σελήνη, αυτά τα λέω του "κώλου τα 9μέρα εγώ". Από πότε φταίνε οι πλανήτες για τα χάλια μας? Εμείς οι ίδιοι τα σκατώνουμε, και μετά ψάχνουμε να ρίξουμε ευθύνες τριγύρω.
Το να είσαι καλόβολος, ευθύς και ντόμπρος όπως φαίνεται την σήμερον ημέρα είναι τεράστια μαλακία! Ρίξτο στη τρέλα, μπορεί να μην βγεις απόλυτα κερδισμένος, αλλά τουλάχιστον δεν θα είσαι χαμένος! Και δεν μου αρέσει να χάνω με τίποτα!(εε?? 1,2,3,4..)
Μετράω ελάχιστες ώρες ύπνου. Δεν με νοιάζει όμως, και δεν νυστάζω(συνεχίζεται η περίοδος αυπνίας!) Πέρασα τόσο καλά όσο χρειαζόμουν για να γεμίσω μπαταρίες και να ηρεμήσω μετά από μια δύσκολη από πολλές απόψεις ημέρα. Παρότι κόντεψα να πάθω ασφυξία σε κάποια φάση από τον πολύ κόσμο, πράγμα που σιχαίνομαι αλλά τουλάχιστον ξεχάστηκα, μύρισα καλοκαίρι, είδα κόσμο ανέμελο χωρίς έννοιες, άγχη και γκρίνιες! Μόνο τρυφερά χαμόγελα και ζεστούς ανθρώπους..Τελικά ο κόσμος διασκεδάζει με την ψυχή του, και εγώ με το μυαλό μου.
Η σημερινή μέρα μου τα χάλασε λίγο, αλλά με ένα "μαγικό ραβδί" όλα μπορούν να επανέλθουν στην τάξη! Αυτή την φορά, δεν "θα". Ένα θέλω αρκεί! Είχα ξεχάσει ότι υπάρχει σαν λέξη(ντροπή μου ξέρω, ξέρω)Λοιπόν ναι, θα κοιμηθώ!!!!!Καλό μας Σαββατοκύριακο εκεί έξω!Τα σέβη μου


ΥΓ: Μελαχροινή, τελικά σε αυτό που είπες φεύγοντας (5:00 ήταν?Ούτε θυμάμαι!) είχες απόλυτο δίκιο! Αλλά και σε όσα είπα μπαίνοντας, δεν έπεσα και πολύ εξω..! Τουλάχιστον βρήκαμε το τραπέζι! (ουυυυυυ του κακόμηρου το κροκοδειλάκι)Και μετά μου λες εμένα "λειψυδρία"..Μα κροκοδειλάκι..?

Μια στιγμή μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή!

Και εκεί που η Άση Μπίλιου, η Λίτσα Πατέρα και τα άλλα παιδιά, σε έχουν πρήξει στο "μην ελπίζεις, φιλε ιχθύ,δεν θα σου φέξει μέσα στο 2009 καθόλου", εκεί που όλοι λένε, είναι ανάδρομος, έρχεται έκλειψη (μάζεψε τα δόντια σου κτλ κτλ) τσούπ..Είδηση! Κέφια λέμε..Ποια Λίτσα μου λές και Πιπίτσα! Ρε γεννήσαμε λέμε! Ένα κορίτσαρο 3,5 κιλά(μωρή που το κουβάλαγες όλο αυτό?) Μαλλί έτοιμο για κοτσίδα, μαύρο(μοιραία θα μας βγεις εσύ), μάτι τσαχπίνικο, δάχτυλα μακρυά με νύχια μακρυά επίσης!(εε από κάπου πήρε το παιδί.τι να πω εγώ τώρα..) Και το καλύτερο..κίχ! Ούτε κλάμα ούτε τίποτα! Αυτά είναι παιδιά! Μόνο το μελλοντικό δικό μου(γκουχου γκουχου)θα βγει γκρινιάρικο! Μου την έχουν δώσει εμένα την ευχή-κατάρα! Γαύρο οργανωμένο για γαμπρό, και παιδί σαν και τα μούτρα μου! (φρίκη μου ρχεται μόνο που το ακούω, αν σκεφτώ τι είχα κάνει στη μάνα μου)
Και τσούπ, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, αλλάζει όλη η διαθεση σου! Ρε ποιά προβλήματα, ποιά συναισθηματικά μου λες, ποιά δουλειά, ποιος Παναθηναικός χωρις πρωτάθλημα τα ξέχασα όλα λέμε, μπροστά σε αυτό το θέαμα . Λίγο η αδυναμία που έχω και στους 2 γονείς, λίγο ο συναισθηματικός μου κόσμος, εε δεν ήθελα και πολύ να με πάρουν τα ζουμιά..
Ωρα 08.00. Το τηλέφωνο χτυπάει στην άκρη της γραμμής ο Νικόλας, χεσμένος από την χαρά του..
"Ξύπνα βαζέλα, γεννάμε!"
"Τιιι?Γεννάμε?
"Γεννάμε μωρή κουμπάραααααααα"
Έρχομαι, ανάθεμα τον Ολυμπιακό σου ρε, έρχομαι"

Μιάμιση ώρα αργότερα ήμουν στο "Ελενα" Δεν είχε γεννήσει ακόμη..Η αναμονή κακό πράγμα, το χω ξαναπεί. Άσε που δεν είμαι καθόλου Fan! Πέρα δώθε όλοι μας, με αποκορύφωμα το Νικόλα που είχε καπνίσει και ένα πακέτο τσιγάρα για πλάκα!
Τελικά, κατά της 14:00, ο γιατρός Κρητίκαρος , μπερμπάντης βγήκε κορδοτός..Για περάστε λέμε για την κοράκλα..!
Συγκίνηση..Αυτό μόνο. Έπιασα τον εαυτό μου να λυγίζει, στη θέα αυτού του πλάσματος. Όταν δε το κράτησα στην αγκαλιά μου , άλλη αίσθηση.. "Πάρτο, είναι πολύ εύθραυστο" φώναξα στη μαία, 2 λεπτά αργότερα, και ξέσπασαν όλοι σε γέλια!
Σε τέτοιες στιγμές και ο πιο σκληρός άνθρωπος λυγίζει. Είδα τον άτρωτο και μπρουτάλ, Νικόλα να κλαίει εμένα σε άλλο κόσμο τους τριγύρω να χαμογελούν δακρύζοντας. Πολύ αντιφατικό, αλλά τόσο μοναδικό!
Με την Ναυσικά γνωριζόμαστε από 5 χρονών. Όταν την έφερε από το χέρι η μητέρα της να καθίσει στη διπλανή καρέκλα από τη δική μου, στην Α' Δημοτικού. Αυτό ήταν. Από τότε αχώριστες. Τι και αν φτάσαμε 28 χρονών, τι και αν αυτή άνοιξε καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή της, για μένα θα ναι πάντα η Ναυσικά που ξέρω. Μια απόλυτα οργανωτική κοπέλα σε σημείο που θα σου σπάσει τα νεύρα, ένας χαμογελαστός άνθρωπος γεμάτος ενέργεια, πάντα ειλικρινής απέναντι σου και σκληρή όταν βλέπει ότi κάποιος πάει να πειράξει τους ανθρώπους που αγαπάει, λάτρης της μόδας (μα είναι δυνατόν να παρατήρησες το μπουφάν μου μετά τον τοκετό?έλεος..) και πάνω απ' ολα πιστή φίλη, με όλη την έννοια της λέξης. Δεν θυμάμαι να μην ήταν ποτέ "εκεί" όταν την χρειάστηκα. Στα δύσκολα στα εύκολα, στα απλά, στα καθημερινά. Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ, ξέρεις εσύ πολύ καλά το λόγο. Ευχαριστώ που πάντα μαζεύεις το μυαλό μου όταν σκορπάει άσκοπα, όταν λυγίζει το εγώ μου, όταν δεν βλέπω τόσο καθαρά όσο εσύ! Άλλωστε και αυτό είναι φιλία..Να βλέπεις αυτό που δεν μπορώ να δω εγώ καθαρά..Ίσως αν ήμουν λιγότερο ξεροκέφαλη να είχα αποφύγει πολλά..Το δούλεψα όμως το θέμα..!
Το όνομα δεν με ενδιαφέρει και μεταξύ μας κανένα δεν ενδιαφέρει..Αυτό που μου αρκεί είναι που το έζησα από τόσο κοντά και ήμουν εκεί για σένα, όχι γιατί έπρεπε αλλά γιατί το ήθελα! Μακάρι η ζωή της να είναι γεμάτη από "θέλω" από ανθισμένες ημέρες γεμάτες χρώμα..Το γκρίζο δεν ταιριάζει σε κανένα μας.. Σας αγαπάω πολύ, και αυτή η αγάπη είναι αληθινή!Να μας ζήσει!


ΥΓ: Το ότι το παιδί δεν θα γίνει βαζελάκι δεν με τσιγκλάει τόσο, όσο το γεγονός ότι δεν βγήκε ψάρι σαν την τρελή τη νονά του! Με λίγη προσπάθεια όμως όλα αλλάζουν, αν όχι στα χαρτιά σίγουρα στο χαρακτήρα! Άστο επάνω μου..!

Ακόμα και απο ψηλά μην ξεχνάς να χαμογελάς!

Ωραία ξεκίνησε αυτή η εβδομάδα.. Φονικός σεισμός στην γείτονα Ιταλία, πολλά θύματα, εικόνες βιβλικής καταστροφής, άνθρωποι άστεγοι βλέμμα χαμένο, ένας Έλληνας φοιτητής νεκρός, εκατοντάδες ακόμη αγνοούνται. Τι να πεις Κάτι τέτοιες ώρες καλύτερα να σωπαίνεις. Καλύτερα οι κάμερες να κλείνονται μέσα στα κανάλια, και να αφήνουν τους ανθρώπους να πενθούν, χωρίς να να γίνονται τσιμπούρια. Δεν βοηθάει πουθενά αυτό Το πρωί, πριν μαθευτεί το τραγικό γεγονός για τον άτυχο φοιτητή έβλεπα την μητέρα του στη τηλεόραση να φωνάζει στον γιο της να κάνει υπομονή, να δώσει ένα σημάδι ζωής. Έβλεπα την λαχτάρα στα μάτια της να τον σφίξει στην αγκαλιά της, σκεπασμένη με μια κουβέρτα. Άγρυπνη. Αλλά τι σημασία έχει ο ύπνος τέτοιες ώρες. Συγκλονίστηκα. Μπορεί να μην είμαι μητέρα, για να νιώσω όπως εκείνη, να μπω στην ψυχολογία της. Μπαίνω όμως στη θέση της μητέρας της δικής μου και σκέφτομαι πως μπορεί να είχε λειτουργήσει. Θυμάμαι το βλέμμα της όταν έμαθε για τον πατέρα μου και πως στάθηκε δίπλα του πριν μας αφήσει. Είμαι άνθρωπος όμως, και όσο και αν δεν φαίνεται και δεν το δείχνω, υπερευαίσθητος. Δάκρυσα το πρωί, στεναχωρήθηκα, είναι και οι μέρες τελευταία που μου χουν πέσει και όλα μαζί Τι να πρώτο σκεφτώ, και από που να αρχίσω να λύνω. Περίοδος, ότι να ναι. Κάθομαι και αναρωτιέμαι πολλές φορές πως τα καταφέρνω πάντα, και τα προβλήματα όλων με έναν μαγικό ανεξήγητο τρόπο, τα κάνω δικά μου. Και τα λεγε η Έλντα ένα φεγγάρι.."Βγάλε και τίποτα από την πλάτη..Θα καμπουριάσεις.."Τότε άκουγα, προσεχτικά.. Αλλά ως συνήθως οι καιροί αλλάζουν και μετά τα δυο χρόνια, της είπα ξαφνικά."Καιρός να πετάξω μόνη μου. Νομίζω δεν χρειάζομαι να σε ακούω άλλο" Και το έκανα. Από τότε πάει κοντά ένας χρόνος. Είδα πολλές αλλαγές στον χαρακτήρα μου, στο τρόπο που βλέπω τα πράγματα εκεί έξω, αλλά όσο και να το τόνιζα στον εαυτό μου, την υπερβολική ευαισθησία μου, δεν κατάφερε να την μετριάσω. Παραμένω ένας ρομαντικός άνθρωπος του οποίου το μυαλό δεν κατάφερε ποτέ κανείς να προσεγγίσει με τον τρόπο που θα ήθελα εγώ. Μπορεί και να μην τους ένοιαζε, μπορεί και να μην τους άφησα γιατί δεν άξιζε τον κόπο. Δεν έχω καταλήξει ακόμα. Ποτέ μην λες ποτέ λένε, Ι still have faith. Χαίρομαι όμως που υπάρχουν ακόμη άνθρωποι εκεί έξω που προσπαθούν να αλλάξουν αυτό το μπουρδελόκοσμο που ζούμε. Άνθρωποι που ξέρουν να σέβονται, που υπολογίζουν . Με συγκίνησε η Σοφία, όταν μου ζήτησε να πάω να μιλήσω στα παιδιά του σχολείου για το περιβάλλον.. Ποιος εγώ σκέφτηκα τότε? Και όμως, εκείνη ξέρει, τι είμαι εγώ, εγώ μπορεί όχι ακόμη 100%. Κοκκίνισα και μόνο που σκέφτηκα ότι πρέπει να αναπτύξω τις σκέψεις μου προς τα έξω.. Τελικά το αποτέλεσμα ήταν πιο αυθόρμητο από ποτέ! Πάνε χρόνια που τελείωσα το λύκειο, πάνε χρόνια που θυμάμαι την κόρη της ένα κοριτσάκι μια σταλιά και τώρα μαθαίνω ότι ετοιμάζει προτάσεις για την βουλή των εφήβων. Τα χρόνια πέρασαν, αλλά όταν ξέρεις ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι εκεί έξω, χαίρεσαι που τους βρήκες στο δρόμο σου. Που σε δίδαξαν πέντε σωστά πράγματα, και μαζί με τους γονείς σου, βγήκε ένα αποτέλεσμα, αν όχι απόλυτα λογικό, τουλάχιστον ανθρώπινο! Η Σοφία για μένα, είναι από τους ανθρώπους μου με βοήθησαν να αγαπήσω το γράψιμο, να αγαπήσω την λογοτεχνία, και να έχω λόγο να είμαι "ακόμη" στο σχολείο μιας και τα υπόλοιπα μαθήματα δεν μου άρεσαν καθόλου! Δεν είναι τυχαίο πως ήταν πάντα εκεί για όλους.. Ακόμη και στη πενταήμερη..θυμάσαι??Ακόμα περιμένει να σιδερώσω το πουκάμισο ο άμπαλος!Ξέρεις εσύ..χαχα(ωραίες αναμνήσεις, ευχαριστώ!) Μέσα στα χαλάσματα, πάντα ξεπροβάλει ένα λουλούδι, ένα φυλλαράκι. Μια ελπίδα. Και η μυρωδιά του είναι πάντα μαγική, διαφορετική! Καλή μας εβδομάδα! Τα σέβη μου..