Ευχαριστώ, δεν θα πάρω.

Στους κατά τ' άλλα ηλιόλουστους καιρούς που διανύουμε και περιμένοντας το φετινό καλοκαίρι το οποίο μπορεί να ναι πιο δύσκολο από τα προηγούμενα, ωστόσο έχει πάντα μια γερή δόση αισιοδοξίας, όλοι περιμένουμε να ρθει η διαφορά. Αυτή που θα μας ξυπνήσει όλους από το λήθαργο, εργασιακό και μη. Να αποβάλλουμε τις όποιες αναστολές έχουμε και φοβίες και να κοιτάξουμε προς απέναντι , στον ορίζοντα προσπαθώντας να ανακαλύψουμε ένα καλύτερο αύριο για εμάς , τους δικούς μας ανθρώπους αλλά και γενικότερα για την κοινωνία.

Μετά τα γεγονότα του Σαββάτου στο κύπελλο Ελλάδος όλοι μας και κυρίως οι οπαδοί της ΑΕΚ - προς τιμήν τους - καταλάβαμε πως στη σαπίλα την οποία ζούμε ποδοσφαιρικά δεν υπάρχει επιστροφή. Η μόνιμη λέξη που ακούγεται μετά από τέτοια γεγονότα, είναι,  σύσκεψη. Προέδρων, αντιπροέδρων, στελεχών της κυβέρνησης και ένα σωρό γλαστρών του αθλητικού και όχι μόνο  στερεώματος της χώρας. Είδατε ποτέ κανένα αποτέλεσμα? Όχι. 30 έφτασα και μετά από κάθε τέτοια εχθροπραξία, ψάχνουμε όλοι μας του υπαίτιους της κατάντιας. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους οπαδούς της ΑΕΚ.
Ανάλογες πράξεις έγιναν και από οπαδούς του Παναθηναϊκού αλλά και του Ολυμπιακού. Εντός χόρτο αλλά και εκτός. Μέσα σε "σπίτια" και έξω από αυτά. Γιατί? Για το γινάτι του " θα πάθεις ότι έκανες εις διπλούν" Κάψτους! Και  να φανταστείτε είμαστε λίγες μόνο ημέρες πριν την επέτειο για το ολοκαύτωμα της Μαρφίν με τους 3 νεκρούς. Ακόμα ακούγετε  στα αυτιά μου η έκφραση της νεαρής δεσποινίδος να φωνάζει "ΚΑΨΤΕ ΤΟΥΣ". Κατά τα άλλα είμαστε άνθρωποι. Τι είδους, συγχωρέστε με δεν έχω καταλάβει ακόμα.
Και μου μιλάει η μητέρα μου για οικογένεια και παιδιά. Σε τι κόσμο να φέρεις ένα παιδί? Σε αυτόν πάντως ευχαριστώ δεν θα πάρω. Προτιμώ να μην καταστραφεί ακόμα μια ψυχή εκεί έξω. Ίσως γιατί εγώ ενδιαφέρομαι, ζω, βλέπω, παρατηρώ και αισθάνομαι. Όταν μάθουν όλοι την πραγματική έννοια αυτών των λέξεων τότε όλα θα γίνουν πολύ καλύτερα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους πολιτικούς. Τα φίλαθλα σέβη μου.

We're back!

Είναι όμορφη η εξοχή δεν λέω. Με έμαθε ο πατέρας μου να την αγαπώ. Βουνό, περπάτημα, πολλά λουλούδια τριγύρω και αναζήτηση του "κάτι το διαφορετικό" να τραβήξει το μάτι μου προκειμένου να το φυλάξω στην φωτογραφική μηχανή μου και μαζί και την μνήμη μου.
Στο χωριό της Ρεούλας τα πράγματα κύλισαν όπως αρμόζει στην λέξη. Χωριό. Πουλάκια, καφές στην 8,30 το πρωί (δεν μπορούσες να κοιμηθεις και περισσότερο) μπόλικο γέλιο και παιχνίδι με τα 2 μωρά που συντρόφευαν την παρέα και πολύ χαμόγελο από την μητέρα μου, με μια και μόνο διακοπή. Κάτι ήταν και αυτό. Η αρχή...
Ομολογώ ότι αρνί και κατσίκι το αποφεύγω και το ίδιο έκανα και φέτος παρά τις έντονες πιέσεις του στυλ "είναι εξαιρετικό χάνεις"! Εγώ είμαι σταθερή αξία. Τρώω μετά την νηστεία ΜΟΝΟ ότι μου έχει λείψει πραγματικά! Δηλαδή, μια σοκολάτα! :) Ξέρω, συμφέρω. Το ακούω συχνά!
Οι διακοπές του Πάσχα τελείωσαν, αν και φέτος περιείχαν πολλές εκπλήξεις, κυρίως τηλεφωνικές από ανθρώπους που δεν περίμενα. Τουλάχιστον κάποιοι διαθέτουν ακόμη φιλότιμο. Όπως και να χει, το φετινό Πάσχα ήταν όντως; διαφορετικό. Δεν είχε κλάματα, όπως πέρυσι, κανέναν σενάριο του "τι μπορεί να έφταιξε", γιατί" και ένα σωρό άλλα ερωτήματα που με ταλάνιζαν την περσινή  περίοδο. Μήπως τελικά έφτασε η ώρα? Θα δούμε. Εσύ πάντως έστω και μυνηματικά ήσουν δίπλα μου και σ' ευχαριστώ! Και του χρόνου ακόμα καλύτερα! Τα σέβη μου!

Καλό μας Πάσχα!

Υπό παλιές συνθήκες (που λέει και μια ψυχή) κανονικά η αντίστροφη μέτρηση για τις μέρες του Πάσχα μου ήταν παντελώς αδιάφορες. Γενικά το Πάσχα ως περίοδος, δηλαδή. Αυγά - τσουρέκια (μας τα κάνουν κιόλας) κόσμος τρέχει πανικόβλητος δεξιά αριστερά να προλάβει να μαζέψει τα αμάζευτα προτού αναχωρήσει για την ιδιαίτερη πατρίδα. Μπλιάχ.
Έχω τουλάχιστον μια 8ετία να πω ότι ευχαριστήθηκα Πάσχα. Γιορτές σούβλισμα, γέλιο, καλή παρέα κτλ. Τα τελευταία 3 χρόνια δε, παρά ήταν αφόρητο λόγω πένθους και κατά πολύ παραπάνω αδιάφορο. Οπότε η διέξοδος της δουλειάς ήταν ότι καλύτερο για να γλυτώσεις αφενός μεν από το όλο αρνητικό κλίμα του "λείπει αυτός που γιορτάζει" και αφετέρου γλίτωνες και τα περιττά λίπη στα οποία οι περισσότεροι πέφτουμε με τα μούτρα ιδιαίτερα μετά από 40 μέρες νηστεία.
Φέτος τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μπορεί να μην έχω κοντά μου τον δικό μου άνθρωπο θα έχω όμως φιγούρες χαρούμενες. Και ναι, είναι γεγονός, έχω άδεια το Πάσχα!
Μπορεί να περάσαμε από 1000 κύματα όλοι μας τόσα χρόνια, ωστόσο είναι η πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό που νοιώθω πως θέλω να το ζήσω στο έπακρο! Κ' ας έχει Γερμανικό πρωτάθλημα...Υπόσχομαι να μην ανοίξω ούτε το Live!!!:) :)
Εύχομαι σε όλους μέσα από την καρδιά μου να περάσετε ζαχαρένια! Να ξεκουραστείτε , να χαλαρώσετε, να γεμίσετε τις άδειες μπαταρίες σας, και να επιστρέψετε πιο γελαστοί από ποτέ. Εγώ θα βρίσκομαι λίγο έξω από την Μεγαλόπολη! Τα Πασχαλινά σέβη μου!


ΥΓ: Χρόνια πολλά και στους δυο σας...
ΥΓ2: Ότι γράφετε δεν διορθώνεται όπως και τα λάθη που κάνουμε...Είναι αυθόρμητα. Τις περισσότερες φορές τουλάχιστον...

Καταλαβαίνω...

Πρόσφατα έπεσα πάνω σε ένα ρητό που με έκανε να αναρωτηθώ πόσοι από εμάς μπαίνουμε στην διαδικασία να ασχολούμαστε με το νόημα του.
"Το παρελθόν δεν χρειάζεται να το ξεχάσεις ή να το συγχωρέσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι να το καταλάβεις..."
Κατανοώ, καταλαβαίνω, βγάζω νόημα, συνειδητοποιώ. Πολλά συνώνυμα, ένα το νόημα. Η παραδοχή, ή το "αλσχάιμερ", ή και ακόμα η συγχώρεση πολλές φορές δεν αφήνουν το πρόβλημα να οδηγηθεί σε λύση. Όταν μιλάμε για πρόβλημα. Για σχέσεις δηλαδή, που έληξαν άδοξα, απρόοπτα, βίαια, απότομα και εξακολουθείς να τις "διατηρείς" στο κεφάλι σου.

Ποιος δεν έχει περάσει από αυτή την διαδικασία, σχεδόν όλοι μας. Να διατηρούμε ζωντανή στο μυαλό μας δηλαδή  μια ουτοπική εικόνα από μια σχέση που ουσιαστικά έχει ρίξει μαύρη πέτρα πίσω της, απλά δεν μας έχει ενημερώσει γ' αυτή την εξέλιξη. Άλλες πάλι φορές δεν έχουμε ενημερώσει εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας για το αποτέλεσμα. Άρνηση νομίζω λέγεται. Συνειδητή ή όχι.

Κάποια στιγμή μια πρώην πλέον φίλη, είχε πει κάτι πολύ σοφό. "Έναν άνθρωπο καταλαβαίνεις ότι τον έχεις ξεπεράσει, όταν πλέον φέρνεις στο μυαλό σου μόνο τις ευτυχισμένες μέρες και στιγμές και καμία άσχημη". Ναι, ομολογώ πως είχε πολύ δίκιο.

Το να "θάψεις" εικόνες μέσα σου ακούγεται τόσο δύσκολο όσο και είναι. Το να ξεχάσεις είναι άσχημο, γιατί έχεις ζήσει , ακόμα και στα δύσκολα. Όταν κολυμπούσες στα σκατά νομίζοντας πως όλα ήταν εξαιρετικά ενώ ουσιαστικά ζούσες στο δικό σου ψέμα. Εκεί που νόμιζες ότι σ' αγαπούσαν , αλλά τελικά αγαπούσες μόνος-η σου. Πολύ μόνος-η σου. Και ως γνωστόν, όπως πολύ σωστά μου υπενθύμισε πρόσφατα ο καλός μου, η μοναξιά είναι ο μεγαλύτερος φόβος όλων.

Το να καταλάβεις το παρελθόν σου, θέλει χρόνο, τρόπο και όχι κόπο. Όταν κάνεις την αυτοκριτική σου και δεις τα δικά σου λάθη, τότε ίσως καταφέρεις να κατανοήσεις και του άλλου. Να βρεις το θάρρος δηλαδή να σταθείς απέναντι στον καθρέφτη σου και να αναλάβεις και τις δικές σου ευθύνες. Γιατί it takes two to tango...

Γιατί η κάθαρση πρέπει να ξεκινάει πρώτα από εσένα και έπειτα από τον διπλανό σου. Σκοπός είναι να γίνεις πρώτα εσύ σωστός άνθρωπος και μετά να δώσεις και στον δίπλα να καταλάβει πως μπορεί να το καταφέρει. Αν θέλει...

Κάπως έτσι συμφιλιώνεσαι σιγά σιγά με την ιδέα. Αποδέχεσαι, χαμογελάς και θυμάσαι μόνο όμορφες μέρες και εικόνες. Και όλο αυτό απλά γίνεται ένα μέρος της ζωής σου που θα σε συντροφεύει όπου και αν βρεθείς, όπου και αν είσαι. Γιατί η ζωή είναι τόσο όμορφη που δεν αξίζει ούτε το παραμικρό δάκρυ...Τα σέβη μου.

ΥΓ: Εξαιρετικά αφιερωμένο στην μελαχρινή που με ενέπνευσε να το γράψω. Μην ανησυχείς, όπως σου είπα έχω περάσει πολύ χειρότερα...Μπόρα είναι θα περάσει...

ΥΓ2 Σε σένα όσο και στην μητέρα σου που ξέρω ότι περνάτε δύσκολες στιγμές,  η σκέψη μου είναι μαζί σας. Όλα θα πάνε καλά!

Memories

2 χρόνια τώρα  γράφω συνέχεια για το πόσο εκνευριστικό είναι να εμφανίζεται το παρελθόν μπροστά σου εκεί που δεν το περιμένεις. Εκεί που έχεις στρώσει (όσο μπορείς) την ζωή σου, εκεί που έχεις καταχωνιάσει σε παλιά κουτιά άσχημες στιγμές και εικόνες.
Μέχρι σήμερα έλεγα ότι το facebook ενώνει ανθρώπους όταν δεν μπορείς να τους έχεις δίπλα σου. Φίλους, γνωστούς κτλ. Υπάρχει πάντα και η πιθανότητα να σε βρούν άνθρωποι που δεν περίμενες ποτέ ότι θα το κάνουν.
Όταν εισέβαλες στην παρέα ήμουν πολύ παιδί ακόμα. Και υπερβολικά αθώα για να μπορώ να δω καθαρά. Σε δέχτηκαν όλοι οι φίλοι με ανοιχτές αγκαλιές παρότι ήσουν ένα εντελώς καινούργιο πρόσωπο σε μια παρέα με πολύ ιδιόρρυθμους ανθρώπους. Όπως μπήκες εξαφανίστηκες ένα βράδυ της 17ης Ιουλίου. Ένας καυγάς με τον "άπιστο" ήταν καθαρά η αφορμή μιας εξαφάνισης που ποτέ δεν κατάλαβε κανείς. Αφορμή, όπως ακρι΄βως το γράφω. Εκ των υστέρων κατάλαβα πολλά. Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να κρύψουν με μεγάλη ευκολία αυτό που θέλουν να πουν και να εκφράσουν ένα σωρό αηδίες προκειμένου να δικαιολογήσουν την πράξη τους. Λυπάμαι, δεν μπορώ να συμμετέχω σε αυτή την γελοιότητα, όπως και δεν συμμετείχα. Αποσύρθηκα ήρεμη. Χρόνια αργότερα κατάλαβα πως ήταν ότι καλύτερο μπορούσα να είχα κάνει. Με επιβεβαίωσες περίτρανα.
"Όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος, αρκεί να μην επαναλαμβάνεται", μου έγραψες και αναρωτήθηκα εσυ έχεις μετρήσει πόσα έχεις κάνει?
Η φράση αυτή με οδήγησε σε πολλές εικόνες, παλιές ή μη και σε ανθρώπους που ενώ άλλο ήθελαν να πουν άλλο έλεγαν, άλλο έκαναν και στο τέλος σε τρέλαναν. Το να μην μπορείς να εκφραστείς δεν είναι κακό, αντιθέτως. Με τον κατάλληλο χειρισμό ακόμα και οι πιο κλειστοί άνθρωποι έχουν κάτι  να σου πουν. Από το τίποτα είναι μια πρόοδος.
Θα σε ακούσω, το υποσχέθηκα και δεν είμαι θεός να κρίνω ανθρώπους. Μπορώ να ακούσω, έχω αυτό το χάρισμα που εσύ δεν καταδέχτηκες κάποτε. Δεν μπορώ όμως να ξεχάσω μια κουβέντα σου, η οποία μου μεταφέρθηκε μετά από μια πολύ άσχημη στιγμή της ζωής μου. Και γ' αυτό το λόγο θέλω εξηγήσεις. Τα υπόλοιπα το είπες και μόνη σου, περσινά ξινά σταφύλια!
Ο Απρίλιος με βρίσκει πιο γελαστή , πιο αισιόδοξη , πιο γεμάτη. Δεν το κατάφερα απαραίτητα μόνη μου, το ομολογώ. Έβαλες και "εσύ" το χεράκι σου σε αυτό και σε ευχαριστώ. Όπως σου είπα δεν έχω προλάβει να δώσω τίποτα ακόμη, όρεξη να έχεις να δέχεσαι...Παράλληλα για εμένα έγινε επίσημη έναρξη του αγαπημένου μου καλοκαιριού. Το πρώτο μου daiquiri είναι γεγονός! Τα σέβη μου!  

ΥΓ: Το παρελθόν το σέβομαι, το αποδέχομαι δεν το αρνούμαι. Το παρόν το ζω και το μέλλον το ονειρευομαι.

Gravity

Βαρύτητα =  Στη φυσική , βαρύτητα ονομάζεται η ιδιότητα των υλικών σωμάτων να έλκουν άλλα υλικά σώματα. Τα ελκόμενα σώματα κινούνται με επιταχυνόμενη κίνηση προς το έλκων σώμα. Οι έλξεις είναι αμοιβαίες.

Η βαρύτητα στη γη έλκει τα υλικά σώματα και προκαλεί την πτώση τους στην επιφάνειά της όταν αφεθούν ελεύθερα. Επιπροσθέτως, η βαρύτητα είναι η αιτία της ύπαρξης της γης, του ήλιου και των άλλων αστρικών σωμάτων. Χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε ζωή, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα. Η βαρύτητα είναι επίσης υπεύθυνη για την τροχιά της γης και των υπόλοιπων πλανητών γύρω από τον ήλιο , την τροχιά της σελήνης γύρω από τη γη τον σχηματισμό παλιρροιών και άλλα φυσικά φαινόμενα που παρατηρούμε.

Είπα να το ξεκινήσω λίγο επιστημονικά το θέμα, για τους γνώστες του είδους. Ποτέ μου δεν αγάπησα τα μαθηματικά την φυσική ή την χημεία, αλλά μιλάμε για εμένα τώρα. Μάλλον αναγούλα μου έφερναν. Ήμουν πάντα παιδί της σ(Σ)οφίας, και μεταφορικά και κυριολεκτικά μιλώντας. Να ναι καλά η γυναίκα μας έδειξε το σωστό δρόμο να βαδίσουμε, πράγμα που το κάνει ακόμα με τεράστιο ζήλο στις γενιές που ακολούθησαν την δική μας.

Το τραγούδι των coldplay τράβηξε την προσοχή μου για πολλούς λόγους. Αφενός για την φωnή του εκπληκτικού Chris Martin, αφετέρου για την υπέροχη μελωδία που την ντύνει και βέβαια για τον τόσο ταξιδιάρικο στίχο. 

It's been a long time coming,
Such a long, long time.
And I can't stop running,
Such a long, long time.
Can you hear my heart beating?
Can you hear that sound?
Cause I can't help thinking
And I won't stop now

And then I looked up at the sun and I could see
Oh, the way that gravity pulls on you and me,
And then I looked up at the sky and saw the sun,
And the way that gravity pushes on everyone,
On everyone...

Βαρύτητα , λοιπόν. Έλξη, προσμονή, ανάγκη , κτλ κλτ. Το ένα νομίζω φέρνει αυθόρμητα το άλλο, όταν πρόκειται για 2 ανθρώπους. Τον-την  βλέπεις απέναντι σου, έτσι ξαφνικά και χωρίς να χρειάζεσαι πολλές διευκρινήσεις απλά ξέρεις ότι αυτός ο άνθρωπος σου ταιριάζει. Σε ελκύει, σε τραβάει, για έναν ανεξήγητο λόγο, ο οποίος δεν σε πολύ ενδιαφέρει κιόλας. Εσύ κινείσαι προς τον στόχο σου. Χωρίς σχέδιο, χωρίς λύση στην εξίσωση, θεωρώντας δεδομένο ότι θα καταφέρεις να ξεπεράσεις τα όποια λάθος αποτελέσματα στις πράξεις του "κομπιούτερ" σου. Γλυκό συναίσθημα, το οποίο ακολουθεί μια ακόμα πιο γλυκιά προσμονή , όταν πλέον το μυαλό σου "κουμπώνει" με του - της απέναντι. Εκεί παίρνει θέση η προσμονή για την επόμενη φορά που θα τον-την δεις μπροστά σου.

Γενικά η λέξη βαρύτητα από όπου και αν την πιάσεις ή την χρησιμοποιήσεις έχει μια δόση αλήθειας. Από την έλξη μέχρι την λέξη που θα ξεστομίσεις. Το βάρος της ερμηνείας μια πρότασης έως το αυθόρμητο την πράξης.

Δεν ξέρω αν τέτοιου είδους αυθόρμητες κινήσεις έχουν πάντα θετικά αποτελέσματα. Ζούμε σε καιρούς που τον ρομαντισμό όσο και αν τον αγαπάμε μας εγκαταλείπει κάθε μέρα και περισσότερο. Την θέση του στη ζωή μας παίρνει ο ρεαλισμός. Όσο και αν δεν μας αρέσει (καθόλου για την ακρίβεια) αυτό αποτυπώνεται καθημερινά όλο και περισσότερο. Πάρα ταύτα καλό θα είναι να διατηρούμε το αυθόρμητο του χαρακτήρα μας. Κ'οταν η "βαρύτητα" χτυπήσει την πόρτα μας να ρισκάρουμε και λίγο τη βολή μας, Ποτέ δεν ξέρεις πόσο δυνατή και αποτελεσματική είναι η έλξη. Άλλωστε όπως έλεγε και ο Βιργίλιος και μου έμαθε καλά ο "σοφός" : "η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς"! Τα "βαρύτατα" σέβη μου.

ΥΓ: Ευχαριστώ όλους που με τίμησαν στα γενέθλιά μου. Ακόμα και εκείνους που δεν το έκαναν. Για εμένα θα έχουν πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Με μερικούς μάλιστα μας δένουν πολλά περισσότερα από μια φιλία. Κάποιοι κύκλοι κλείνουν και κάποιοι ανοίγουν έτσι ξαφνικά. Κ' ας πέρασαν 5 ολόκληρα χρόνια. Όπως σου τόνισα, "κάποιοι άνθρωποι δεν παύουν ποτέ να είναι αληθινοί"

30 χρόνια επιτυχίες...

Βασικά η αρχική σκέψη για το "moto" των 30 ετών ήταν "30 χρόνια μαλακίες", αλλά δεν νομίζω ότι κολλάει στη δική μου περίπτωση και πολύ.Εύστοχα λοιπόν ο Σπυράκος τόνισε, ότι οι επιτυχίες σε σχέση με τις μαλακίες μου τα 30 τελευταία χρόνια είναι περισσότερες. Οπότε και το αποδέχτηκα με μεγάλη χαρά και ανακούφιση ταυτόχρονα.
Από τα σχολικά χρόνια και την πρώτη δεκαετία, στη δεύτερη με τις σπουδές και τις ατελείωτες ώρες δουλειάς. Από τις πολύ άσχημες στιγμές που συνάντησα στο διάβα, στις ηλιόλουστες μέρες του Μάρτη το 2011. Του δικού μου μήνα. Αυτός που πέρυσι φρόντισε να με αδειάσει, φέτος τον βλέπω πιο ζωηρό . Από το χιόνι σε ένα υπέρλαμπρο ήλιο, τόσο εκεί έξω όσο και στην ψυχή μου.
Λίγες ώρες πριν την δύση του αριθμού 2 μπροστά από τον αριθμό της ηλικίας μου, δεν έχω να παρατηρήσω πολλά. Αυτό που πριν λίγα χρόνια ακουγόταν καταστροφικό, πλέον φαίνεται πολύ πιο ώριμο και σταθερό. Πολύ πιο χαμογελαστό και ελεύθερο. Αποτελεσματικό και συνειδητοποιημένο. Όχι δεν φταίει κανένα μαγικό ραβδί, ούτε έχει επέλθει καμία συγκλονιστική αλλαγή στη ζωή μου. Απλά έμαθα να ακούω περισσότερο και να μιλάω λιγότερο.
Η Μαρία ευχόταν σήμερα να ήταν στα 25 της χρόνια με τα μυαλά των 33 που διαθέτει σήμερα. Λάθος της λέω. Και η τρέλα των 25 έχει και αυτή την γλύκα της. Αν δεν τα έκανες τότε, θα σου έβγαιναν αργότερα. Θα σουν στερημένη από στιγμές και μπόλικη δόση εφηβικών βλακειών τις οποίες έχουμε κάνει όλοι μας.
Οι εφηβικές βλακείες μετατράπηκαν σε ατελείωτες συζητήσεις που πολλές φορές ξεπερνούν και το φυσιολογικό. Ένας καφές πολλές φορές μπορεί και να μετατραπεί σε κατάθεση ψυχής, έτσι απλά. Χωρίς κανένα αλκοόλ που σου λύνει τα χείλη. Άπλα γιατι σε εμπνέουν να το κάνεις. Αθώα, ήρεμα, τρυφερά, αληθινά.
Νοιώθω απίστευτα τυχερή  που γνώρισα όλους αυτούς τους ανθρώπους στην δεύτερη δεκαετία της ζωής μου. Ακόμα και οι  πιο άσχημες εμπειρίες και εικόνες, βοήθησαν να γίνω όλο αυτό για το οποίο με εκτιμούν όλοι σήμερα. Έδωσα και πήρα, μίλησα και μου μίλησαν, είδα και έζησα , αγάπησα και αγαπήθηκα, ίσως όχι όπως ήθελα αλλά και πάλι μου αρκεί. 
Τον μόνο άνθρωπο που έχω πραγματικά ανάγκη να στολίζει με την φωνή και την παρουσία του την ζωή μου, δεν μπορώ να τον φέρω πίσω. Και αυτή είναι η μόνη μελανή σκέψη στις ζωηρές και πολύχρωμες σκέψεις μου.
Οι άνθρωποι που είχα και εξακολουθώ να έχω δίπλα μου φροντίζουν καθημερινά να μου υπενθυμίζουν πόσο τυχερή είμαι που μπορώ να χρησιμοποιώ την λέξη αισθάνομαι και να το εννοώ. Τελικά δεν θέλει κόπο...θέλει τρόπο! Να με χαίρεστε...! Τα 30άχρονα σέβη μου!


ΥΓ: Μέσα σε 8 ώρες μπορεί να είπα πολλά, αλλά μπορεί και τίποτα. Σου έχω εμπιστοσύνη για το συμπέρασμα!