Αρκετά μουντή και μελαγχολική μέρα.Εξω βρέχει ασταμάτητα, και παρότι σε κρατά κλεισμένη στο σπίτι,η ατμόσφαιρα έχει μια διαφορετική αύρα. Μια δόση αισιοδοξίας. Μ'αρεσει η βροχή, με ταξιδεύει.Βλέποντας το νερό να αγκαλιάζει οτι βρεί στο πέρασμα του, ανθρώπους που τρέχουν πανικόβλητοι στο δρόμο με πολυχρωμες ομπρέλες,παιδάκια με σκουφιά κασκόλ,γενικά μια ακρως χειμερινή εικόνα ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Χαζεύοντας απο το μπαλκόνι τις χοντρές στάλες τις βροχής, ακούγοντας τον ήχο στα κάγκελα του σπιτιου, το μυαλό μου φεύγει τελείως. Αδειάζει απο σκέψεις. Τα μάτια παρατηρούν, ρουφούν μυρωδιά βροχής, και κρατούν εικόνες απο ότι τους προξενησει το ενδιαφέρον.
Μια τέτοια εικόνα, που αποτύπωσα στο μυαλό μου σήμερα, ήταν οταν ενα αυτοκίνητο κοντοστάθηκε δίπλα μου σε ενα φανάρι στο δρόμο της επιστροφής μου, στο σπίτι."Για εθνική απο δω πως θα βγούμε?Πάμε Αράχωβα για σκί, φώναξαν εν χορό οι υπόλοιποι στο αυτοκίνητο,και άρχισαν να τσιρίζουν απο χαρα..Γέλασα, γιατι είδα τη λαχτάρα ζωγραφισμένη στα μάτια τους να φύγουν απο την ανία που τους έδερνε. Και μιλάμε για ενα ταξίδι, αρκετά κοντινο. Αλλα θα μου πείς η απόσταση κάνει το ταξίδι?Οχι. Η σκέψη και μόνο οτι θα ζήσεις κάτι διαφορετικο, σε βάζει στη μπρίζα πρίν καλα καλα ξεκινήσεις. Οταν φτάσεις δε, ε εκέι ξεφεύγεις παντελώς.
Τελευταίο ταξίδι - αστραπή που ακομα θυμάμαι έντονα, ήταν προπερσυ τις γιορτές. Ταξίδι-οτι ναναι που λέω και εγω. Θυμάμαι το προηγούμενο βράδυ της αναχώρησης ήμουν σε κάτι γενέθλια, οποτε επέστρεψα σπίτι,περασμένες 5, με το ραντεβού για να φύγουμε το "γκρούπ τρέλας" να είναι στις 6 το πρωί. Κανένα πρόβλημα..Αν και άυπνη, πήρα το καφεδάκι μου, έφτιαξα πρόχειρα ενα σάκο με τα απαραίτητα, και αναχώρησα για το σημείο συνάντησης..Παρότι άυπνη η λαχτάρα ήταν μεγάλη για να φύγω.Αυτο με κρατούσε και ζωντανή! Μετα απο περίπου τρείς ώρες, βρισκόμουν στον Παρνασσό. Ακομα γελάω με τις τούμπες στο χιονοδρομικο. Ακομα θυμάμαι τα πειράγματα μεταξύ της παρεάς για το ποιος θα καταφέρει να μείνει όρθιος με τα πέδιλα. Ακομα θυμάμαι τον άμοιρο το δάσκαλο του σκί, να προσπαθεί να ξεμπλέξει το πέδιλο μου απο τα προστατευτικα δυχτάκια, και την παρεα μου απο πίσω να γελάει πονηρά νομίζοντας οτι έπεσα επίτηδες μπροστά του!Εεε εντάξει μπορεί και να το κανα επίτηδες τώρα που το σκέφτομαι..
Εκείνο το ταξίδι,κράτησε ελάχιστα..Μείναμε μόλις μια ημέρα,και την επόμενη το πρωί,αναχωρήσαμε για Αθήνα. Είμασταν όμως όλοι χορτάτοι. Ειχαμε γελάσει,είχαμε περπατήσει όσο δεν περπατάμε μια ολοκληρη εβδομάδα στην Αθήνα, ίσως και μήνα, είχαμε φορτώσει μπαταρίες. Ειμασταν άλλοι άνθρωποι ρε παιδί μου!
Λατρεύω τα ταξίδια,ειδικά τα απρόσμενα, αυτα που δεν έχουν κανένα απολύτως πρόγραμμα. Αυτα που ξεκινάς χύμα, χωρίς σχέδια, τα οποία σου βγαίνουν στη πορεία. Ωραιο και το πρόγραμμα δε λέω, αλλά καμια φορά το αυθόρμητο είναι πολύ καλύτερο. Δεν ξέρω πιο θα είναι το επόμενο μου ταξίδι αστραπή. Το μόνο που ξέρω είναι οτι έχω αρχίσει να στερεύω απο εικόνες, και νομίζω οτι είναι ώρα να αρχίσω να ζώ λίγο και το..εκει έξω. Τα σέβη μου

Μαζί μου ασχολείσαι..πόσο βλάκας είσαι!

Δε φημίζομαι για την ηρεμία μου, αυτό οι εκ των "έσω" το ξέρουν καλά! Επίσης δεν έχω καθόλου καλή σχέση με το δήθεν και αυτούς που το πρεσβεύουν. Γιατί να είσαι ξερόλας, το καταλαβαίνω, είναι στη φύση σου ρε παιδί μου, αλλά να είσαι μαλακοντρομποκαραγκιοζόβλακας και να πουλάς τον εαυτό σου για "παιδί" με IQ, που αγγίζει του Αϊνστάιν, εε αυτό είναι απο τ'αγγραφα!
Θα μου πείς τι λες τώρα ρε κορίτσι μου, που ζείς? Οκ ναι, ζώ στην Αθήνα. Ζω στο δικό μου σύννεφο προφανώς, και ναι ρε, εκεί θα μείνω! Δεν αλλάζω στέγη γιατί η βλακεία ορισμένων έχει πάρει την ανιούσα, και καλπάζει με αμείωτη ένταση!
Σκέφτομαι πολλές φορές αν μπορεί να μετρηθεί το μέγεθος της βλακείας, αλλά δυστυχώς συνειδητοποιώ πως δεν υπάρχει όριο στη συγκεκριμένη πάθηση, και φυσικά δεν υπάρχει γιατρειά! Δυο πράγματα είναι ατελείωτα, είπε ο Αϊνστάιν: το σύμπαν και η βλακεία του ανθρώπου, όμως για το σύμπαν δεν είμαι ακόμα σίγουρος. Και νομίζω πως είχε απόλυτο δίκιο. Η βλακεία, μπορεί να μην μετριέται, αλλά ευτυχώς αναγνωρίζεται, τουλάχιστον από κάποιους που έχουν ανοιχτά τα μάτια τους. Άρα εκεί κάπως σώζεις τον εαυτό σου!
Αναρωτιέμαι πραγματικά αν ποτέ θα υπάρξει μια πιστική ερμηνεία του όρου βλάκας. Ο ιστορικός Κάρλο Τσιπόλα είπε οτι: βλάκας είναι αυτός που προκαλεί ζημιά σε κάποιον άλλο αλλά παράλληλα δεν πετυχαίνει κάποιο πλεονέκτημα για τον εαυτό του ή ακόμα και υφίσταται ζημιά και ο ίδιος. Και ναι, μπορεί να ζημιώνεται και ο ίδιος, γιατί νομίζοντας ότι πέτυχε το στόχο του, ζημιώνοντας κάποιον άλλο, στην ουσία δεν είχε κανένα προσωπικό όφελος σαν άνθρωπος, παρέμεινε βλάκας όπως πρίν.
Ένας τέτοιου είδους άνθρωπος μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικός. Γιατί τη κακία π.χ μπορείς να την ελέγξεις, να αντιδράσεις, τη βλακεία όμως? Δεν μπορείς! Δε ξέρεις μέχρι που μπορεί να φτάσει ένας τέτοιος άνθρωπος, τι σενάριο έχει πλάσει το βλακώδες κεφάλι του.
Και θα μου πείς, μύγα σε τσίμπησε βραδιάτικα? Όχι τόσο τρελή δεν είμαι, έχω και εγω τους λόγους μου. Να αλλάξω ανθρώπους δεν το κάνω, δε μου αρέσει άλλωστε. Καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Να αντιδράσω όμως ναι, ακόμα και στη βλακεία, ίσως καταφέρω τουλάχιστον να έχω την ηρεμία μου..Χωρίς σέβη..

Επισκέψεις απο το χθές.

Και εκεί που οι πόρτες με το χθές έχουν κλείσει,τουλάχιστον στο μυαλό σου τις έχεις κλείσει εσύ ο ίδιος, ω σαν το φαντομά το κινητό σου χτυπάει.Μήνυμα,τηλέφωνο κάτι απ'όλα αυτα θα ταράξει την ηρεμία σου,και θα φέρει αναμνήσεις απο το χθές που χες αποφασίσει να πετάξεις στα σκουπίδια,γιατι δε γουστάρεις ρε αδερφε.Έκλεισες τους λογαριασμούς σου.
Εχω ξανα αναφέρει, το κοιτάμε μπροστά,και το πρεσβεύω μέχρι εκεί που δε πάει,το θέμα είναι ποσο έτοιμος είναι ένας άνθρωπος για να φτάσει σε σημείο να το αποδεχτεί,έπειτα να το εκφράσει,και εν συνεχεία, να το πράξει. Βρίσκομαι αναμεσα σε ανθρώπους καθημερινά,καθένας έχει το δικό του τρόπο λειτουργίας, αντίδρασης, σκέψης και πράξης.Όλοι πέρασαν απο το ίδιο στάδιο. Κάποιοι "σκάλωσαν",κάποιοι σκόνταψαν και σηκώθηκαν,καποιοι απλά προσπέρασαν. Όλοι αισθάνθηκαν όμως.
Απο τότε που ανακαλύφθηκε η κινητή τηλεφωνία,είσαι εκτεθημένος παντού.Αναπάσα ώρα και στιγμή αυτός που θέλει να σε βρεί,θα σε βρεί. Αν πάλι το έχεις κλειστό,ή γκόμενα-γκόμενος,θα εκνευριστεί, η μάνα σου θα ανυσηχήσει,και οι φίλοι σου απλα,θα αρχίσουν τη γκρίνια οτι έχεις εξαφανιστεί σε τέτοιο σημείο που κλείνεις και τα τηλέφωνα!Και μέσα σε όλα άνθρωποι που άφησες πίσω, μπορούν οτι ώρα τους καπνίσει να εισβάλουν και πάλι μέσα στη ζωή σου, έτσι σε δουλειά να βρισκόμαστε! Εκείνοι οκ,ναι το κάνουν,το θέμα είναι τι κάνεις εσύ. Κατα πόσο την λέξη παρελθόν την εννοείς,ή εξακολουθείς να την συγχέεις με το παρών,ή ακόμα καλύτερα επιτρέπεις να σου διαλύει το τωρα? Κάποτε,κάποιος μου είπε εύστοχα όπως παρατήρησα μέσα το χρόνο, οτι ακόμα και το μίσος, η λύπη, η εκδίκηση,είναι συναισθήματα,άρα ακομα κουβαλάς συναισθήματα για το παρελθόν, ενώ ζείς το παρών. Ναι και είχε δίκιο.
Ενα μήνυμα απο το χθές σε άλλους θα έφερνε χαρά,σε άλλους θυμό,σε άλλους περιέργεια.Εμένα με άφησα παγερά αδιάφορη,αναίσθητη.Νομίζω πως είναι η καλύτερη απόδειξη οτι "πλήρωσα" τους λογαριασμούς μου και με το παραπάνω,και πήγα σε καινούργιο "πακέτο". Άγνωστο για τις υπηρεσίες και τις λειτουργίες που μπορεί να προσφέρει, αλλά καινούργιο. Οταν φτάνεις σε σημείο, να μην απορείς,να μην αγχώνεσαι να μην αισθάνεσαι,είναι η καλύτερη απόδειξη για σένα οτι άλλαξες σελίδα. Δεν είναι εύκολο,το ξέρω.Άλλωστε τα πάντα χρειάζονται προσπάθεια, κυρίως απο σένα, μαζί με εσένα!Δεν ήμουν ποτε της αποψης αλλαξε τηλέφωνο,για να μην σε βρίσκουν οι ανεπιθύμητοι. Δεν κρύβομαι ποτέ στη ζωή μου. Θέλω τα πάντα να τα αντιμετωπίζω καταματα. Λίγο μαζοχιστικό αυτο, να λειτουργείς σαν "Αγγλος" σε τέτοιου είδους ραντεβού, αλλα το μετα ειναι αυτο που σε αποζημιώνει. Η ωμή αλήθεια,είναι αυτη που τελικά κερδίζει. Δεν την αποδέχονται πολλοί, το ξέρω. Στην ουσία φοβούνται ,καθένας για τους δικούς του λόγους. Στη σκέψη όμως να ζώ κάτι,ουτοπικά γιατι αρνούμαι να αποδεχτώ την αλλαγή μου έρχεται να ξεράσω-λαϊκιστή. Χίλιες φορές το κουβαδάκι μου και σε άλλη παραλία, παρά εγώ και το κουβαδάκι μου "μόνοι μας"στην ίδια μονότονη παραλία, χωρίς κανένα χρώμα με μουντές ξεθωριασμένες εικόνες.
Εγω την μάχη με το παρελθόν την έδωσα, τις απορίες μου τις έλυσα μόνη μου, δεν φοβάμαι, έχω μάθει να επιβιώνω στα δύσκολα εστω και αν κάποιες φορες η δύναμη που δείχνω,δεν ανταποκρίνεται πάντα στη πραγματικότητα αυτού που αντέχω..Στην ατελείωτη ευθεία του δρόμου, βρήκα έξοδο διαφυγής. Γιατί απλά, ειναι πολύ πιο όμορφο το "τώρα", το "αύριο" απο το χθές!Σκέψου το..Τα σέβη μου.

Ραντεβού με το χρόνο

Όταν ήμουν μικρή, βιαζόμουν να μεγαλώσω. Οταν μπήκα στην εφηβεία βιαζόμουν να "φύγω", να αλλάξω παραστάσεις, να τελειώσω το σχολείο, να γνωρίσω τον έρωτα της ζωής μου. Μετα την ενηλικίωση βιαζόμουν να πετύχω στα σχέδια μου, να φτάσω τους στόχους μου.Μετα απλά βιαζόμουν,γιατι έτσι έμαθα.
Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου το "τρέχω" ήταν η λέξη που με χαρακτήριζε. Τρέχω να προλάβω τα dead lines, εμένα, τη τεχνολογία ,τα όνειρα μου έτσι ώστε να μην μείνουν ανεκπλήρωτα, τη ζωή την ίδια μέσα απο μια καθημερινότητα που απο τότε μέχρι και σήμερα είχε πάντα συγκεκριμένους στόχους, με τον εαυτό μου να τους κλοτσά, και να κάνει τα δικά του. Κάποτε με ρωτησαν στο πλαίσιο ενος χαζού τεστ, από αυτά που κυκλοφορούν ευρέως στο διαδίκτυο, ποιος ειναι ο αγαπημένος μου αριθμός. Το "ενα" απάντησα, και όταν μου ζητήθηκε το γιατί, χωρίς να το πολυσκεφτώ είπα: "Γιατι βαριέμαι να περιμένω το δύο". Ανυπόμονη σε όλο μου το μεγαλείο. Αν μπορούσα την δουλειά μου να την είχα τελειώσει απο χθές, θα ημουν πολυ ευτυχισμένη. Με τις όποιες συνέπειες μπορεί να έχει ενας τέτοιου είδους χαρακτήρας. Και έχει, αρκετές. Απλά εσυ δε μπορείς να τις διακρύνεις μέσα στο πανικό σου και την τελειομανία που σε πιάνει πολλές φορές προκειμένου όλα να είναι σε μια σειρά.
Ο καιρός περνάει. Και περνάει γοργά χωρίς να το καταλαβαίνεις. Οι εποχές αλλάζουν σαν τις σελίδες ενός βιβλίου το οποίο τελείωσες σε χρόνο ρεκόρ. Τρέχουν τα πάντα με ταχύτητα φωτός, και εσύ είσαι απλός θεατής των γεγονότων. Ζεις μέσα στο χάος. Δεν παρατηρείς, απλά τρέχεις χωρίς ιδιαίτερο λόγο επειδη το ίδιο κάνουν και οι άλλοι. Είσαι μέρος της κοινωνίας βλέπεις. Βλέπεις το διπλανό σου, τον μιμείσαι που βουλιάζει στην ανία του και στα "πρέπει" της καθημερινότητας του. Εχει ξεχάσει να χαμογελάει, βαριέται αλλά δε τολμάει να το ξεστομίσει. Γιατί έτσι έμαθε να ζεί, έμαθε να υπολειτουργεί έμαθε να συμβιβάζεται. Δεν του αρέσει, αλλά δεν μπορεί να επαναστατήσει κιόλας. Οι υποχρεώσεις τρέχουν. Δεν είναι ώρα για επαναστάσεις, εχω να ξυπνήσω στις επτά αυριο..
Δε θα το παίξω "ξερόλας" ούτε και "επαναστάτης χωρίς αιτία". Δε μου έλειψε ποτέ σχεδόν τίποτα. Φρόντισαν καλά οι δικοί μου άνθρωποι γ' αυτο και τους ευχαριστώ. Ποτέ μου όμως δε μπορούσα να συμβιβαστώ με τα καθώς πρέπει, και τα δήθεν. Παλιά έκρινε η καρδιά, πλέον κρίνει το μυαλό, σε συνάρτηση με το συναίσθημα. Η Ελντα, είπε κάποτε πως η απόλυτη ισορροπία για εναν ανθρωπο, είναι όταν καταφέρνει να ισορροπεί τη λογική του με το συναίσθημα. Νομίζω πως είμαι κοντά. Με ξέρω, το συναίσθημα για μένα, έπαιζε και θα παίζει πάντα σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Μα πάνω και από αυτό για μένα, το σημαντικότερο ρόλο θα παίζει η αξιοπρέπεια μου και αυτό το διδάχτηκα, μέσα απο σημαντικούς ανθρώπους που θαύμασα. Πριν αρκετά χρόνια σε ηλικία 17 χρονών ταξίδεψα μόνη μου στο Λονδίνο για να παρακολουθήσω έναν αγώνα. Τότε δε θα μπορούσα ποτέ να διανοηθώ οτι θα μου επιτρεπόταν να το κάνω, σε τέτοια κιολας ηλικία, απο το σπίτι μου. Και όμως, την εμπιστοσύνη που μου έδειξαν τότε δε θα τη ξεχάσω ποτε στη ζωή μου. Ηταν οι κόποι μου,η επανάσταση μου και η σιγουριά που έβλεπαν στον ίδιο μου τον εαυτό. Και δεν τον μετάνιωσαν ποτε..
Πλέον οι ρυθμοί έπεσαν. Παρατηρώ απλά τις μέρες να κυλούν. Ζω με τέτοιο τρόπο που να μου αρέσει η ιδεά,που λέει και ο Ιrvin Yalom, στο εξαιρετικό αλλα περίεργο "Όταν Έκλαψε ο Νίτσε. Η τελειομανία μετριάστηκε, οι τάσεις για φυγή παραμένουν, τα ταξίδια βρίσκονται στο πίσω μέρος του μυαλού, ο έρωτας χτυπάει τη πόρτα, και εγώ θέλω σε όλα να είμαι εκει..Τα σέβη μου

"Φιλικές" κουβέντες..

Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι.. Κλισέ μεν, αλλά έχει και τη βάση του.Στο δημοτικό ξεκινάς με τους φίλους της τάξης σου. Στο γυμνάσιο, έχεις φίλους απο τη τάξη σου,αλλα και απο τις διπλανές.Στο λύκειο δέ, έχεις χεσμένη τη τάξη σου, ασχολείσαι με τον ξανθό γκόμενο του δίπλα τμήματος,και τους εξοσχολικούς και αναμένεις την πενταήμερη για να "μεγαλώσεις", απότομα, γιατί αυτό είναι trendy!. Ε μετά το σχολείο,στο πανεπιστημίο - σχολή, κρατάς 2-3 φίλους το πολύ απο τα θρανία της γειτονιάς,και πλέον στις εξόδους σου το παρών δίνουν, συμφοιτητές, προέδροι φοιτητικών παρατάξεων.Έχεις κάνει "κονέ" με πορτιέρηδες σε μπάρ, και pr απο νυχτερινά μαγαζια, γιατί αυτό επιτάσσει η ηλικία. Τωρα απο τα 26-27 και μετά, οι μισοί απο εμας έχουμε μείνει στην λογική του πανεπιστημίου, και οι υπόλοιποι, έχουν διαλέξει δυο -τρεις ανθρώπους να πορεύονται να συμβουλεύουν και να συμβουλεύονται,και οι άλλοι είναι παντελώς απών,οποτε δεν ξέρεις απολύτως τίποτα για τη πορεία τους.
Στο Δημοτικό, ομολογώ είχα 2-3 φίλες όλες κ'ολες. Στο γυμνάσιο νόμιζα οτι όλο το σχολείο ήταν φίλοι, στο λύκειο τα ίδια, μόνο που εκεί βλεφάριαζα και τον ψηλό απο το πάνω σχολείο, οπου φίλο τον ανέβαζα φίλο τον κατέβαζα. !Στη σχολή έπειτα γνώρισα ακομα περισσότερο κόσμο, οπότε ο κύκλος των "φίλων" έγινε τεράστιος.
Σε 1,5 περίπου μήνα, θα μπώ στα 28 έτη(τρομάρα μου).Αν με ρωτήσεις τώρα, τι απέγινε όλος εκείνος ο όχλος των φίλων, των κολλητών, θα βάλω τα γέλια!Τα χρόνια περνούν, αλλάζουν οι άνθρωποι, αλλάζουν οι προτεραιότητες. Ο φίλος της εφηβείας, έχει παντρευτεί – αρραβωνιαστεί - χαθεί -μετακομίσει, ή απλά δεν σε εκφράζει πλέον οπότε δικαίως πήρε την άγουσα για τα «αποδυτήρια». Η λέξη "φίλος" αντικαταστάθηκε σε γνωστός, και εσύ μεγαλώνοντας έχεις ήδη μπει στη διαδικασία, ξεσκαρταρίσματος. Κρατάς αυτό που σε εκφράζει, αυτον που θές εσύ να πορεύεσαι. Γυρνώντας το χρόνο πίσω σκέφτομαι,οτι απο το Δημοτικό, μια φίλία που είχα δυνατή την έχω ακόμα,οι υπόλοιπες σκορπίστηκαν μέσα στο χρόνο. Φαινεται δεν ήταν τόσο δυνατές όσο πίστευα. Με την συγκεκριμένη ,την οποία θα χαρακτηρίσω αδερφή μου, πλέον μας δένουν πολλά περισσότερα απο μια φιλία. Είχα τη χαρά να την παντρέψω πέρυσι,και να τη δώ τώρα να "φουσκώνει",όπου σε λίγο καιρό θα φέρει στο κόσμο,μια μικρή "μπουμπού",την οποία θα βαφτίσω.Και ναι,το χαίρομαι ιδιαίτερα που μετα απο τόσα χρόνια είναι πάντα εδω,δίπλα μου σε όλα.Στο γάμο της δάκρυσα. Εκλεινε ενας κύκλος τρέλλας και άνοιγε γ’αυτην ένας πολύ διαφορετικός. Και σε όλους τους κύκλους ήμουν και ήταν εκεί .Και χαίρομαι γ’αυτό. Τώρα το πόσες φορές άκουσα «και στα δικά σου», δε θα το σχολιάσω!
Το καλεντάρι των φίλων λοιπόν, όσο περνάει ο καιρός μικραίνει.Πλέον μετράει φίλους στα δάχτυλα των χεριών,και περισεύουν κιολας. Δε θα μπω στη διαδικασία να μιλήσω για φιλίες,που πίστεψα και προδόθηκα,με το χειρότερο τρόπο,ουτε για εκείνες που πέρασαν και δεν ακούμπησαν ποτέ, γιατί απλά ήταν υπερεκτιμημένες .Όλα ένα μαθημα είναι,αν είσαι τυχερός και βρίσκεσαι στη παράδοση και διαβάζεις, το μαθαίνεις απο νωρίς.. Αν έλειπες..θα χρειαστεί να το "δωσεις" χωρίς βοήθεια. Δε θα πω το" όλα για καλό γίνονται", γιατί και αυτό κλισέ μου ακούγεται, προκειμένου να ηρεμείς τον εαυτό σου απο τις ασχημες εικόνες του παρελθόντος, ή και του παρόντος. Θα πω πως χαίρομαι που στη ζωή μου υπήρξα έντιμη, ειλικρινής, σκληρή, αληθινή, και με θυμούνται ακόμα ετσι. Δε θα πω επίσης λυπάμαι για ορισμένες συμπεριφορές, γιατί ανήκουν στο παρελθόν, και εμένα μου αρέσει να κοιτάω το τώρα, το αύριο, το πάμε παρακάτω βρε αδερφε. Άλλωστε με τη κακία και την εκδίκηση δε βγήκε ποτε τίποτα καλό. Εκδικείσαι για να ικανοποιήσεις το εγώ σου. Αρνείσαι οτι έπεσες. Πολύ εγωιστικό, πολύ ξεπερασμένο.
Και πάλι θα σκοντάψω το ξέρω, γιατί έτσι είμαι εγώ. Αυτό που επίσης ξέρω όμως είναι οτι θα ξανασηκωθώ, ακόμα κ'αν χρειάζεται να έχω μαγκούρα για να περπατήσω. Γιατι?Για μ'αρέσει να μαθαίνω..Τα σέβη μου!



**Ευχαριστώ εσένα τρελή μελαχρινή υδροχόα , και εσένα παιδί «καρφί»,και εσένα ξανθιά κοντή σβούρα,που είστε πάντα εδω, που με ακούτε, που υπάρχετε χωρίς να περιμένετε!Όσο για το ζεύγος του Πειραιά,έρχεται και η δική σας ώρα..Απλά ενημερώστε με να κάνω τα κουμάντα μου..

Μπλά..μπλά..μπλά..

Καλά απο λόγια θα μου πείς μπουχτίσαμε όλοι.Εχω και έχετε ακούσει τα απίστευτα που ποτέ σαφώς δε μετουσιώθηκαν σε πράξεις,ή αν κάποια απο αυτά πλησίασαν στο να πάρουν σάρκα και οστά,αποδείχθηκαν στη συνέχεια μια φτηνή απομίμηση απο το πεζόδρομο της Ερμού. Δε μου αρέσουν τα λόγια,δε τα συμπάθησα ποτέ,αν και είμαι αρκετά ομιλητικός άνθρωπος. Η όποια εμπειρία μπορώ να πώ ότι έχω μέχρι στιγμής απέδειξε οτι οι πολλές κουβέντες κρύβουν παγίδες, όπως και οι πολλές εξηγήσεις.
Πρόσφατα βρέθηκα με μια παρέα φίλων, οπου η κουβέντα είχε επικεντρωθεί στο τι φούμαρα και μεταξωτές κορδέλες μπορεί να πουλήσει ένας άνδρας σε μια γυναίκα προκειμένου να τη "ρίξει". Σημειώνω πως στη παρέα υπήρχαν περισσότεροι άνδρες απ'ότι γυναικές.Η συζήτηση κατέληξε σε παρωδία, σε σημείο να μη μπορείς να κρατήσεις τη κοιλιά σου απο τα γέλια.
"Είσαι η ηλιαχτίδα στη μουντή ζωή μου, ήρθες και έφερες την άνοιξη στη ζωή μου, Μωρό μου είσαι ότι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί, μου δίνεις ανάσα να συνεχίσω να αναπνέω, αρχισα να ζώ απο τότε που σε γνώρισα, ξανθέ - μελαχρινέ-κοκκινόμαλε μου άγγελε,και προχωρησαν στα τετριμμένα ειμαι ερωτευμένος μαζί σου, μου λειψες (άλλο που χθές ήταν με τη Σούλα ανάσκελα)".Οι περισσότεροι απο τους παρευρισκομένους είχαν πουλήσει ένα "παπά" που λέω και εγω τουλάχιστον 5-6 φορές στη μέχρι τώρα ζωή τους, και ναι δε το είχαν μετανιώσει και καθόλου να σου πω. Άλλοι για εκδίκηση, άλλοι γιατί τους ήταν παντελώς αδιάφορη η γκόμενα και ηθελαν να παίξουν, άλλοι γιατί βρίσκονταν στη περίοδο του "είμαι στο κόσμο μου, και κάνω οτι μου γουστάρει"ή απλα στο κοσμο της μερέντα, "αλείφω" τη φέτα και τη τρώω. Μια στο τόσο όμως γιατί παχαίνει!
Εγω που τους ξέρω όλους απο τη καλή και την ανάποδη, μπορώ να τους χαρακτηρίσω καλα παιδια, αντικειμενικά. Είμαι όμως φίλη.Τους ζώ καθημερινά, ξέρω τις αναποδιές, τα καλα και τα κακά τους. Οπως επίσης ξέρω και τους «γολγοθάδες» που πέρασαν σε κάποια φάση της ζωής τους απο κάποια που τους "εκαψε" για τα καλά,και μετα ταξιδεύαμε όλο το team σε παραλίες προσπαθώντας να ανεβάσουμε το κέφι του εκάστοτε πληγωμένου κολλητού. Μεγάλωσαν, έμαθαν όμως,και μπήκαν και αυτοί με τη σειρά τους στη λίστα των "ωχου μωρε αδερφέ,και τι έγινε,μια ακόμα".Τωρα αν τους ρωτήσεις αν αυτό τους καλύπτει, όλοι τους θα σου απαντήσουν όχι..Απλά δεν έχουμε βρεί τη καταλληλη, οπότε κάτι πρέπει να κάνουμε και εμείς. Σαφώς είναι καλύτερα απο τη τουαλέτα!
Λόγια ακούς καθημερινα, στο σπίτι, στη δουλεια, στο δρόμο, απο διάφορες κατηγορίες ανθρώπων. Γνωστών σου ή όχι. Χιλιάδες λέξεις που άλλες φορές μπαίνουν απο το ένα αυτί και βγαίνουν απο το άλλο, και άλλες που τις συγκρατείς επειδη ταιριάζουν η φάση που βρίσκεσαι,ή μαλλον σε βολεύει να τις συγκρατείς, για να δικαιολογείς ..τα αδικαιολόγητα.
Τελικά μας αρέσει να ζούμε με πράξεις,ή με λόγια?Τι 'ναι αυτό που γεμίζει τον εγκέφαλο μας περισότερο και μας εκτοξεύει στα ουράνια, φτιάχνοντας μας τη μέρα? Κατ'εμε είναι ενα κράμα μεταξύ των δυο. Ωραία τα λόγια χρειάζονται και αυτα, αλλά χωρίς πράξεις εξαφανίζονται, σαν το εραστή της μιας νύχτας που όταν ξυπνήσεις την έχει "κάνει" και μετα τραβάς τα μαλλιά σου γιατι ίπιες δυο ποτηράκια παραπάνω το περασμένο βράδυ σ'εκείνο το τρισάθλιο μπαράκι. Αρκεί ομως αυτα που λές,να είναι και αυτά που νοιώθεις.Καθένας έχει τον τρόπο του θα μου πείτε, το ξέρω. Αλλωστε αν ήμασταν όλοι ίδιοι και λειτουργούσαμε το ίδιο,νομίζω πως θα ήταν πολύ κουραστικό!Ισως όλα αυτα υπάρχουν για να μας διδάσκουν να μας δυναμώνουν και να μπορούμε να αντέχουμε και να δεχόμαστε,οτι ναι μας κορόιδεψαν, χωρίς να χτυπιέσαι στο ξύλινο ή με πλακάκια πάτωμα, γεμίζοντας το με σωρό απο δάκρυα.
Κάποτε κάποιος μου είχε πεί το εξής.Στη ζωή σου θα περάσουν πολλοί άνθρωποι. Άλλοι θα έρθουν θα περάσουν απαρατήρητοι και θα φύγουν.Αλλοι θα έρθουν θα σου διδάξουν κάτι και θα φύγουν, και άλλοι θα έρθουν και θα μείνουν..Αν δε περάσεις τα δυο πρώτα στάδια δε μπορείς να φτάσεις στο τρίτο..Τα σέβη μου..

**Σήμερα πρόσθεσα ακόμη εναν άνθρωπο στη λίστα με τους "φευγάτους".Κ'οσο και αν με ενοχλεί που μια φιλία τελειωσε άσχημα,σηκώνω το κεφάλι ψηλά σκεπτόμενη οτι δε χρωστάω τίποτα και σε κανένα.Παρα μόνο στον εαυτό μου.Γ'ακόμη μια φορά η αλουμινένια μικρή - αλλα τόσο ψυχρή - πόρτα του Φαλήρου θα κλείσει και εγω θα βρεθώ εκεί που ξέρω πως δε υπάρχουν έννοιες,πρέπει,γιατί,και πώς.Σήμερα θα τα πουμε τα δυο μας χωρίς μπλά..μπλά..

Ιστορίες της Κυριακής..

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ιδιωτικό υπάλληλο, γιατί αλλιώς δε μπορώ να το χαρακτηρίσω, αν και δεν μοιάζω σχεδόν σε τίποτα με δαύτον, η Κυριακή ήταν ένα όνειρο απατηλό. Βλέπεις η δική μου δουλειά, έχει βάση του Σαββατοκύριακο, πράγμα που αμέσως ,αμέσως σε κάνει να ξεχνάς εκδρομές - Κυριακάτικες βόλτες για καφέ,ή χουχούλιασμα ωρών στο κρεβάτι που τόσο το χουμε ανάγκη, άλλο αν είμαστε νευρόσπαστα και δε βάζουμε κώλο κάτω!
Απο το 1999 και μετά, το "άδειο" απο δουλειά Σαββατοκύριακο έχω ξεχάσει πως είναι,ή πως μπορείς αν το περνάς. Μικρά διαλείμματα υπήρχαν δε λέω, γιατί δουλειά απο δουλειά διαφέρει, αλλά κατά βάση ήξερα πως Κυριακή μεσημεράκι το αργότερο, έπρεπε να βρίσκομαι σε κάποιο γραφείο. Αποτέλεσμα, οι Σαββατιάτικες κραιπάλες μετριάστηκαν, και η ώρα άφιξης στο σπίτι άλλαξε απο 6.00 το πρωί σε 3.00,γιατι "δε θα σηκώνομαι ρε παιδία αύριο". Όταν ξεκίνησα να εργάζομαι στο αθλητικό τμήμα, σαν "νέοπας" τότε, θυμάμαι να έχω σε ραδιοφωνικό σταθμό τα πρωινά δελτία του Σαββατοκύριακου.. Του τέστην, επτά το πρωί έπρεπε να βρίσκεσαι εκεί, μέχρι και της 14.00 το αργότερο. Τον πρώτο καιρό, είχα κλειστεί στο σπίτι,19 χρονών τότε παιδούλα, μην τυχόν και αργήσω στην εργασία μου την επόμενη μέρα!Ο χρόνος περνούσε, και εγώ είχα αρχίσει να τσακώνομαι με φίλους, γνωστούς κτλ, για το ότι έχω χαθεί από προσώπου γής.. Οκ ναι ξύπνησα έστω και αργά! Όντως δε γινόταν εφόρου ζωής να μένω κλεισμένη μέσα, γιατι έτσι πρέπει! Οπότε, ή που πήγαινα απ'ευθείας για δουλεια, με αποτέλεσμα μετά το πρώτο δελτίο, να κοιμάμαι για 30 περίπου λεπτά στον υπολογιστή, καθώς το καφενείο της γωνίας δεν είχε ανοίξει ακόμη και το μάτι επίσης, ή που θα σερνόμουν μέχρι να τελειώσει η βάρδια! Και τα χρόνια κύλησαν κάπως έτσι...
Ακομη και σήμερα,10 χρόνια μετα,η ιστορία παραμένει ίδια..Κάθε Κυριακή το γραφείο σε περιμένει να τα πείτε οι δύο σας,οι συνάδελφοι το ίδιο..στη γωνία για καζούρα, αν έχει χάσει η ομάδα σου, μόνο που οι αντοχές μειώθηκαν το ίδιο και η όρεξη. Τα ξενύχτια μετριάστηκαν κατά πολύ, το κρεβάτι σε βλέπει πολύ περισσότερο, τώρα αν είναι δικό σου ή άλλου, δεν έχει σημασία, αρκέι να νοιώθεις ασφάλεια, και να χαμογελάς φτιάχνοντας κατά κάποιο τρόπο τη διάθεση σου, για την επόμενη μέρα που θα ξημερώσει, και θα νοιώθεις ότι πετάς με τα φτερά της «πεταλούδας».
Πολλοί με ρωτούν, δεν κουράστηκες? Παλιά απαντούσα μονολεκτικά και με πιο σταθερή και σίγουρη φωνή από ποτέ, ΟΧΙ. Πλέον στην ίδια ερώτηση θα κομπιάσω λίγο, εε νά θα θελα και λίγο περισσότερο χρόνο για μένα, κανα Σαββατοκύριακο ξεκούρασης κλτ. Οπότε το απόλυτο όχι, μετατράπηκε σε πρόταση.. Αυτό που σίγουρα δεν αλλάζω όμως είναι η αγάπη μου για τη δουλειά μου,για την οποία κόπιασα πολύ τόσα χρόνια.Τσακώθηκα γ’αυτή, έκλαψα,νευριασα,φώναξα!Και αν ποτέ σταματήσω,είμαι σίγουρη πως θα μου λείψει..Ακόμα και αν αρχίζω να απολαμβάνω, τον ήλιο που τόσο λατρεύω,το μεσημεριανό καφε με τον δικό μου άνθρωπο ή με τους φίλους που τόσο αναζητώ πολλές φορές, την τρέλλα της φυγής σε άσχετο και απρογραμμάτιστο χρονικό διαστημα που τόσο με κάνει να νοιώθω ζωντανή,το μπαλκόνι μου με το βιβλίο αγκαλιά..Ξερω πολλούς που μισούν την Κυριακή."Ειναι η μέρα πρίν την Δευτέρα μου λένε"ή όπως εύστοχα είπε και ένας φίλος το σήμα έναρξης της "Αθλητικής Κυριακής" σε κάνει να νοιώθεις έντονα στο πετσί σου,ότι η Δευτέρα σου χτυπάει τη πόρτα πιο απειλητικά απο ποτέ,ακόμα και αν απο το πρωί αναμένεις σα τρελλός το ντέρμπι..Ανωμαλία,γιατι στην ουσία δεν έχεις καταλάβει απολύτως τίποτα απο τη μέρα που πέρασε,και ζείς απο την αρχή..το τέλος της.
Εγώ απλά την έχω αποδεχτεί ως έχει,με το σήμα της αθλητικής Κυριακής,με το άγχος του ξυπνήματος της Δευτέρας,με τα αρνητικά και τα θετικά της.Τελικά.. τραβάτε με κ'ας κλαίω! Τα Κυριακάτικα σέβη μου..