Χριστίνα...

Η Χριστίνα μπήκε στη ζωή μας σαν σκέψη εκεί γύρω στον Αύγουστο όταν η μαμά της ανακάλυψε ότι είναι ενός μηνός έγκυος, σύλληψη η οποία έγινε τη βραδιά της ονομαστικής εορτής μου. Είχαν κέφια τα παιδιά και καλά έκαναν. Μπορεί να μην ήταν στα σχέδια τους, αλλά ήταν δώρο ζωής για όλους μας.

Οι 9 περίεργοι μήνες πέρασαν, και η Χριστίνα άνοιξε τα μάτια της ένα μεσημέρι της 8ης Απριλίου Σαν χθες το φέρνω στη μνήμη μου. Συγκίνηση πολύ, αγκαλιές, φιλιά για ένα πλάσμα που ήρθε και συμπλήρωσε έναν όμορφο γάμο δυο ανθρώπων που κυριολεκτικά λατρεύω.

Ο Μιχάλης μου, έλεγε ότι μόλις μεγαλώσει λίγο τότε θα μπορείς να καταλάβεις πολύ περισσότερα πράγματα. Η πρώτη φορά που θα μιλήσει, η πρώτη φορά που θα ακούσεις το "νονά" στα αυτιά σου και θα σε κάνει να ξεχάσεις οτιδήποτε σε απασχολεί. Αυτή η μέρα έφτασε, ένα μήνα περίπου πριν, όπου ένα πολύ άσχημο προσωπικό συμβάν συπληρώθηκε με αυτή τη κουβέντα. Και ξαφνικά πιάνεις τον εαυτό σου να σταματά να σκέφτεται οτιδήποτε άλλο πέρα από αυτό το πλάσμα. Θέλεις να μην κλάψει ποτέ του, να μην πονέσει ποτέ του να μην την κοροϊδέψουν και να μην την πληγώσει κανένας. Μόνο να χαμογελάει. Πλέον τα θέλω μου έχουν ακόμη μια προσθήκη, αυτή της ομαλής ζωής της Χριστίνας.

Ξέρω ότι πρέπει να μάθει να ζει όπως όλοι. Να "πέσει" να κλάψει, να πληγωθεί για να μάθει και να ξανασηκωθεί όπως πράξαμε όλοι μας και πλέον φυλάμε όχι απλά τα ρούχα μας, αλλά ολόκληρη της "προίκα" της ζωής μας.

Τα παιδιά είναι πραγματική ευλογία. Μέσα από τα μάτια τους βλέπεις αλήθειες στις οποίες και η πιο σκληρή καρδιά ραγίζει. Και δεν αναφέρομαι μόνο στη Χριστίνα.

Ρώτησα την μητέρα μου χθες, γιατί ότι αγάπησα στη ζωή μου με εγκαταλείπει και μέσα από το θλιμμένο βλέμμα της άκουσα "μακάρι να είχα" μια απάντηση να σου δώσω". Και εκείνη το παιδί της έβλεπε στεναχωρημένο. Και εκείνη πονούσε όπως θα πονάω και εγώ αύριο μεθαύριο βλέποντας ήτε τη Χριστίνα ήτε το δικό μου παιδί, μελαγχολικό και προβληματισμένο Θέλεις πάντα να το βλέπεις να χαμογελά, να μην έχει έγνοιες και στενοχώριες όμως έτσι είναι ζωή. Έχει τα πάνω της και τα κάτω της. Έχει τα απρόσμενα έχει και τα δεδομένα της. Το θέμα είναι τι δέχεσαι και τι απλά αποδέχεσαι. Σε τι κολλάς και σε τι προχωράς. Αποφάσεις ζωής ή αποφάσεις στιγμής. Όλα έχουν τα ωραία τους.

Όλα αυτά θα πρέπει να τα ζήσει η Χριστίνα, της οποίας τα πρώτα γενέθλια θα γιορτάσουμε σε 6 μέρες, από σήμερα. Μακάρι στην ζωή της να βρει τις δικές της απαντήσεις χωρίς να χρειαστεί να περάσει από χίλια κύματα.

ΥΓ: Εξαιρετικά αφιερωμένο: Throught the eyes of a child - Reamonn

Sweet innocent child,

with your open eyes,

you´ve seen us foul,

we really are

And I know

that we will be tomorrow to their

how can held this glory day?

And I wish that this world will embrace you

from magic stars and mystery.

My open heart...

Why did we make it so hard

this life is so complicated until we see it

through the eyes of a child.

Why did we make it so hard,

this life is so complicated until we see it

through the eyes of a child

I know you,

I´ve seen your face before

you brought me to this open door

afraid to walk through

Please take my hand

And I know that they'll be tomorrow

to their how can held this glory day?

And I wish that this world will embrace you

from magic stars and mystery.

My open heart...

Why did we make it so hard,

this life is so complicated until we see it

through the eyes of a child.

Why did we make it so hard,

this life is so complicated until we see it

through the eyes of a child.

Πρωταπριλιά!

Πρωταπριλιά...Έχω πολλές εικόνες σχολικές κυρίως από τη συγκεκριμένη ψευτο-μέρα. Μαζευόμασταν όλοι στο πρώτο διάλειμμα και προσπαθούσαμε να σκαρφιστούμε πλάκες για τα υποψήφια θύματα που δεν ήταν άλλοι από τους καθηγητές. Μεταξύ μας, όχι τόσο για να γελάσουμε όσο για να γλυτώσουμε κάνα δεκάλεπτο μαθήματος - υποψηφίου τεστ κτλ. Στο τέλος αντί να γελάσουμε τις περισσότερες φορές, γράφαμε όντως τεστ, ή φεύγαμε με καμιά αποβολή!!!

Αυτή την κυρία Λαγού, ακόμη τη θυμάμαι. Εξαίρετος άνθρωπος, λεπτεπίλεπτος ανάμεσα σε "ούνους"!!! Δέκα άτομα γύρω της να χορεύουν τσιρίζοντας καλό μήνα , εκείνη στη μέση να προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη, "φωνάζοντας" τόσο διακριτικά προκειμένου να μην ακουστεί και έρθει ο διευθυντής! Τι να πεις... μεγάλη σχολή καθηγητών μαζί με τη Σοφία. Από τους λίγους ανθρώπους και οι δυο τους που θα θυμάμαι για μια Ζωή Μακάρι οι μισοί εκπαιδευτικοί να μπορούσαν να τους μοιάσουν!Τα πράγματα θα ήταν πολύ καλύτερα.

Με ρώτησαν αν είπα ψέμματα την σημερινή ημέρα. Είπα ένα, τόσο αθώο όσο πατάει η γάτα, το οποίο μεταξύ μας το ψιλοπίστευα κιόλας. Αγχώθηκα, ναι! Το τι δεν έχει σημασία. Σημασία έχει που ξέρω εγώ τις αλήθειες μου.

Αναρωτήθηκα χθες ανάμεσα σε χαρτιά και στίχους, πόσες αλήθειες ακούμε καθημερινά και πόσες από αυτές είναι ψεύτικες. Αναρωτήθηκα πόσα από αυτά που έχω ακούσει στη ζωή μου, εκείνοι που τα είπαν τα εννοούσαν Απάντηση δεν είχα και αυτό νομίζω λέει πολλά. Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από χιλιάδες λέξεις, υποσχέσεις. Χάνουμε όμως την ουσία, την πράξη.

Κάποτε είχα γράψει ότι ευχαριστώ τον θεό που πρόλαβα να μοιραστώ λέξεις με τον πατέρα μου. Ναι με την διαφορά ότι τις εννοούσα, και ότι με άκουγε μετά από πολλά χρόνια. Δεν μετανιώνω, όπως και δεν μετάνιωσα ποτέ μου για όσα μοιράστηκα και είπα, ασχέτως αν στη πορεία δεν βγήκαν ανταπόκριση. Λάθη σωστά, Γιάννη μου στο είπα και χθες, είναι δικά μας! Κάτι παίρνουμε και από τις δυο πλευρές!

Δεν μ' αρέσουν τα ψέμματα, καθόλου. Ίσως επειδή μικρή έλεγα πολλά όπως λέει η μάνα μου. Εγώ δεν το θυμάμαι. Ίσως επειδή έχω ακούσει και πολλά ούτε και σε αυτό είμαι απόλυτα σίγουρη όμως. Απλά δεν μου αρέσουν ρε παιδί μου. Προτιμώ τον ευθύ δρόμο, ο οποίος βέβαια μέχρι και σήμερα μόνο αρνητικές επιδράσεις έχει, αλλά δεν πειράζει. Εμείς να μαστέ καλά!!

Η Κυριακή του Πάσχα, θα είναι μια πολύ ιδιαίτερη μέρα για μένα. 2 αγαπημένοι άνθρωποι γιορτάζουν. Ο ένας βρίσκεται ψηλά ο άλλος, προσπαθεί να πατήσει στη γη. Με τον ένα μοιράζομαι πνευματικά αναμνήσεις, με τον άλλο προσδοκώ γαλήνιες μέρες . Να σας χαίρομαι, κ' ας είστε μακρυά!!

Καλό Πάσχα, σε όλους εύχομαι και να προσέχετε στο δρόμο. Εμείς θα φυλάμε την Αθήνα απο το πόστο μας!

Χημεία!

Χρόνια τώρα ακούω γι'αυτή τη ριμάδα τη λέξη Χημεία. Σαφώς και έχει σχέση με αυτή του σχολείου που πολλοί από εμάς συχαινόμασταν (μπλιαξ), αλλά πάνω απ όλα σχετίζεται με την χημεία που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι με τον εαυτό μας, και παράλληλα με τους γύρω μας, ή με τον άνθρωπό μας.

Τι είναι άραγε αυτή η λέξη που κάνει΄την τόσο μεγάλη διαφορά σε μια σχέση είτε είναι σε αρχικό στάδιο είτε έχει προχωρήσει στο επόμενο στάδιο το απαγορευμένο για το στόμα μου, εεεεεε, γάμος νομίζω λέγεται.?

Κάποτε ρώτησα ΄τον "σοφό" τι πρέπει να περιέχει τον 21ο αιώνα μια σχέση για να μπορεί να κρατηθεί. Σε όποιο στάδιο και αν βρίσκεται. Χημεία που απάντησε. Να μπορείτε να μοιράζεστε ίδιες σκέψεις,πράγματα, βιώματα και πάνω απ όλα τρέλα.
Την κράτησα την συμβουλή . Δεν μου φάνηκε και άκυρη να πω την αλήθεια μου και βάζοντας μπόλικη σάλτσα από τη φαντασία μου, έβγαλα τα δικά μου συμπεράσματα.

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΕΧΤΙΚΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΓΕΡΑΜΑΤΑ

Μισό κιλό τρέλα (σε καθημερινή βάση).

1/3 σταθερότητα (για τους τύπους τουλάχιστον).

1/3 παραμύθι (θες δεν θες θα το ακούσεις).

2/3 εμπειρία ( για να μπορείς να προσθέσεις την σταθερότητα και να λες και το παραμύθι).

1/3 σεξ (δώσεις παραπάνω ή λιγότερο,υπάρχει άφθονο παντού, οπότε μην ξοδεύεστε σε λούσα) .

2/3 γνώσεις μπάλας (αυτό κυρίως για το γυναικείο φύλλο, διότι χωρίς τις αυτονόητες γνώσεις, κινδυνεύεις να φας εύκολες δικαιολογίες, του τύπου παίζει τσάμπιονς Λίγκ η ομάδα μου απόψε θα βγω κτλ και η μέρα να ναι Παρασκευή!!!!)

3/3 γνώσεις μαγειρικής για να μην μπαίνεις μέσα οικονομικά, αλλά και να μην χρειάζεσαι να εξαρτάσαι από την μαμά - πεθερά κτλ.

2/3 πονηριά για να μην χρειάζεσαι να σε πιάνουν μαλάκα, οι μαλάκες οι ίδιοι...

3/3 Κατανόηση, σύνεση, ανεκτικότητα,χαμόγελο, εμπιστοσύνη και υποχωρητικότητα (δύσκολο παίδες ξέρω, αλλά απαραίτητο).

Πέρα από την πλάκα τώρα, οι σχέσεις έχουν δυσκολέψει πολύ. Οι περισσότεροι κουβαλούν τον προσωπικό τους Γολγοθά από τον οποίο όσο και αν το αρνούνται, τον αφήνουν να τους επηρεάζει Και είναι λογικό, μέχρι ένα σημείο πάντα. Το ασύδοτο έχουμε ξανά πει, δεν ωφέλησε ποτέ κανένα. Η Χημεία, μπορεί αφενός να φαίνεται δύσκολη να την πετύχεις, μπορείς ωστόσο να την προσπαθήσεις Με καλή θέληση τα πάντα γίνονται, ακόμη και τα πιο απίθανα! Τα, ένα μήνα πριν το καλοκαίρι, σέβη μου! .

ΥΓ1 Γιάννα, μήνας είναι θα περάσει! Έχουμε περάσει και πιο δύσκολες φάσεις. Το να κλεινόμαστε στον εαυτό μας, δεν ωφέλησε ποτέ.

ΥΓ2 Γιάννη ευχαριστώ για τις ατελείωτες συζητήσεις. Βοηθούν, αμφότερους!

ΥΓ3 Βάλε λίγη ποιότητα στη ζωή σου, και στο μυαλό σου! Θα σε βοηθήσει για τη συνέχεια!

ΥΓ4 Ευχαριστώ για τα λουλούδια. Αλλά χωρίς όνομα, καταλήγουν στο καλάθι των "αχρήστων".!

29 ε και?

Πριν δυο μέρες κουβέντιαζα διαδικτυακά με ένα συνάδελφο που μου θυμίζει πολύ εμένα, στην ηλικία που βρίσκεται τώρα.

Τα 29 πλησιάζουν απειλητικά του είπα.

Ε και, απάντησε?

Είναι 12 μήνες πριν τα 30

Ε και?...

Σε πολλές φάσεις τις ζωής μου έχω λειτουργήσει σαν παιδί, είμαι ακόμα άλλωστε, μην λέω βλακείες Άλλες πάλι ξεπέρασα κατά πολύ τον εαυτό μου σε ηλικία, όχι γιατί απαραίτητα το ήθελα, αλλά επειδή όφειλα.

Εδώ ήμασταν και τον περσινό Μάρτη, και πάλι τα λέγαμε, και θα τα λέμε για καιρό ακόμα. Το ΄"πνευματικό μας παιδί", στην οικογένεια της παραγωγής, ήθελε απλά να πει ότι όσοι Μάρτηδες και αν περάσουν σημασία έχει πάντα πόσους νιώθεις εσύ ζωντανούς μέσα στη ψυχή σου. Και πιστέψτε με, καθένας από αυτούς είχε και κάτι να μου δώσει. Σε αντίθεση με τον Φλεβάρη, που δηλώνω χρόνια τώρα πόσο σιχαμένος μήνας είναι. Δεν μου πάει ρε παιδί μου! Ενώ ο Μάρτης με τα πάνω του τα κάτω του τα απρόσμενα του...έχει την γοητεία του! Ακόμη κ' αν μου υπενθυμίζει στις 19, ότι μεγαλώνω κατά ένα χρόνο! Ε ΚΑΙ????

Φέτος είναι μακράν τα καλύτερα γενέθλια. Πιο χαλαρή από ποτέ και πιο δημιουργική επίσης. Παρέα με ανθρώπους που θέλω εγώ και γεμάτη θετική ενέργεια! Ένας λείπει μόνο από την παρέα. Δεν πειράζει, θα βλέπει από ψηλά.

28 χρόνια 11 μήνες και κάτι μέρες μετά, δεν θα κάνω απολογισμό. Δεν θέλω. Είμαι μικρή ακόμα για τέτοια. Έχουν και θέλουν να δουν πολλά ακόμα τα μπιρμπιλοτά μάτια μου!

Αυτό που μου εύχομαι ολόψυχα είναι να ακούω περισσότερα να πιστεύω λιγότερα και να κρατάω 5 καλάθια και όχι ένα!!!Να με χαίρεστε, εσείς που με έχετε εκεί, και εγώ που σας έχω πάντα εδώ!

Happy μου 29!

ΥΓ Ευχαριστώ εκ των προτέρων όλους για τις ευχές! Ανταποδίδω σε όλους και εύχομαι να τα βρείτε όλα μπροστά σας εις τριπλούν!

Ανάγκη, σαν παιδί!

Ο Μανώλης Φάμελλος είναι ιδιαίτερη φωνή, αυτό δεν χρειάζεται να το αναλύσουμε διεξοδικά. Οι γνώστες και οι λάτρεις του συγκεκριμένου είδους, μουσικής ξέρουν.

Χθες φρόντισαν να μου θυμίσουν τον χαρταετό, ένα εξαιρετικό τραγούδι, που σε ταξιδεύει, ακόμα κ' όταν και εσύ ο ίδιος, δεν θέλεις να κουνηθείς από την θέση σου. Έχει ένα μαγικό τρόπο ρε παιδί μου αυτή η μελωδία, αυτός ο στίχος.

Σε έχω ανάγκη σαν παιδί, τραγουδά. Ανάγκη, πόσο εύκολη λέξη και πόσο δύσκολη να την ξεστομίσεις. "Εχω ανάγκη να σε δω, έχω ανάγκη να σου μιλάω, σ'εχω ανάγκη σαν παιδί".

Πολλά τραγούδια γράφτηκαν πάνω στη συγκεκριμένη λέξη. Πολλοί άνθρωποι είχαν ανάγκη από κάτι ή κάποιον , ή αναγκάστηκαν να κάνουν κάτι.

Ο Μανώλης Φάμελος μοιράζεται συναισθήματα. Συνήθως την ανάγκη την συγχέουμε με το συναίσθημά

"Έχω ανάγκη από σένα, ανάγκη να αισθάνομαι ότι ζω". Ανάγκη ακόμα και αν είναι ψευδαίσθηση. Γιατί μπορεί να το αποζητάμε, χωρίς ωστόσο να υπάρχει κανένα αποτέλεσμα Οπότε παραμένει, απλά μια ανάγκη. Μάλλον του να εκφραζόμαστε!

Αυτό πιθανολογώ, ότι θέλει να πει και ο καλλιτέχνης μέσα από το τραγούδι. Το φανερώνουν και οι στίχοι από μόνοι τους.

"έλα ας περπατήσουμε

μακριά απ' το θόρυβο

τις πληγές να κλείσουμε

έχουμε όλο τον καιρό

Εκείνος έχει το θάρρος της έκφρασης, έχει το θάρρος του να μιλήσει για τα συναισθήματα του, να ζητήσει, να γκρεμίσει τα τοίχοι και τους εγωισμούς και αφήσει την καρδιά του να μιλήσει και όχι την λογική του. Το έχει ανάγκη, σαν παιδί. Πόσοι απο εσάς και μπορείτε και θέλετε να το κάνετε? Να εκφραστείτε ελεύθερα, χωρίς εγωισμούς?

Πολλές φορές η λογική δεν μας αφήνει να δούμε τι πραγματικά θέλουμε. Άλλες πάλι φορές το συναίσθημα δεν μας αφήνει να δούμε λογικά! Είναι αντιφατικό,ομολογώ Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Παιδιά, δεν είναι κακό, να μάθουμε να μοιραζόμαστε με λόγια όσα νοιώθουμε. Αρκεί να μην το κάνουμε πιπίλα, σε ότι βρεθεί μπροστά μας, μόνο και μόνο λόγω έλλειψης, ανωριμότητας και ανασφάλειας, γιατί πάντα υπάρχουν και τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων. Όπως παντού υπάρχουν εξαιρέσεις στους κανόνες. Άλλο αν οι κανόνες, δεν μας αρέσουν καθόλου!

Οι ανάγκες μου χρόνια τώρα περιορίζονται σε απλά πράγματα. Έχω ανάγκη από μένα, από μια αλήθεια, και από ζωή. Εμμένω στο τραγούδι που έγραψα στον πατέρα μου, κάποτε. Ο στίχος το έλεγε καθαρά "η μοναδική αλήθεια στη ζωή μου είσαι εσύ". Προφανώς του το επέτρεψα . Το είχα ανάγκη, σαν παιδί... Τα Ανοιξιάτικα σέβη μου!

ΥΓ: Εξαιρετικά αφιερωμένο στα "αναπάντεχα της ζωής", που μας κάνουν να χαμογελάμε με αισιοδοξία...

ΥΓ2: Κοριτσάκι, η θάλασσα, δεν είναι φουρτουνιασμένη πια, δες το και από αυτή την πλευρά. Εγώ είμαι πάντα εδω, κυρίως για τα δύσκολα! Στα εύκολα μπορείς και μόνη σου!

Eίναι να γελάει κανείς!

Καλά είναι να γελάει κανείς, με πολλά από αυτά που χουν δει τα μάτια μου και έχουν ακούσει τα αυτιά μου το τελευταίο διάστημα Για την ακρίβεια είναι να ξεκαρδίζεσαι Τουλάχιστον μας φτιάχνουν ακόμη καλύτερο "βιογραφικό". Μαθαίνουμε δηλαδή πως είναι να είσαι κομπλεξικός και κολλημένος με τη "μπάλα", πως είναι να χεις ψυχολογικά καθώς επίσης πόσα κόμπλεξ μπορεί να κουβαλάνε όσοι ζουν σε καθεστώς στρατιωτικό.
Κυκλοφορούν τελευταία δεκάδες βίντεο με διάφορες παρουσιάστριες στην Γερμανία, είτε από κρατικό κανάλι της χώρας, είτε από ιδιωτικά οι οποίες το παίζω και άσσο του 1,20 ότι δεν τις ξέρει ούτε η μάνα τους. Οι εν λόγο κυρίες χλευάζουν την Ελλάδα, σαν χώρα, τους Έλληνες καθώς επίσης και την ιστορία.
Και αναρωτιέμαι εγώ, σαν ξανθιά ρε παιδί μου. Πόσες φορές εχουν επισκευτεί την Ελλάδα οι εν λόγο λαλίστατες 2μετρες? Πάνω από δυο φορές τουλάχιστον θα απαντήσω. Πόσες από αυτές δεν γνώρισαν έστω και 1 Ελληνα και γκομένισαν ασύστολα? ΟΛΕΣ, θα απαντήσω. Πόσες από αυτές δεν ζήλεψαν τη ζωή εδώ, και δεν ευχήθηκαν να ζούσαν στις συνθήκες που τώρα χλευάζουν?ΟΛΕΣ , θα ξανα μανα - απαντήσω.
Αναρωτήθηκαν, οτι αν "πιάσει στα χέρια του" κανας Ελληνάρας κάποιες από αυτές πόσο καιρό θα κάνουν να ξανα-κάτσουν φυσιολογικά? Ή μήπως τελικά αυτό προσδοκούν?
Οι κυρίες άραγε ξέρουν οτι το μεταπολεμικό χρέος της χώρας τους αγγίζει τα 80 δις?Μάλλον όχι Να βγαίνουν όμως στα κανάλια και να λένε οτι για να καταλάβουμε τι προσφέρουν οι Έλληνες, πρέπει να πάμε στην αρχαιότητα όπου οι Ελληνες μας έμαθαν τη στάση "πίσω πόρτα", ξέρουν.
Σιχάθηκα τη Ζωή μου, ειλικρινά μολις είδα ένα βίντεο που μου προώθησε facebook-φίλος. Τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω πολλά για τους κομπλεξικούς ανθρώπους. Αυτούς που εχουν μάθει να ζουν με το δηθεναριό της στρατιωτικής τους ζωής, και μόλις βγουν από το "καβούκι" τους ξεσπούν σε ακατονόμαστες πράξεις. Μήπως τελικά γνωρίσατε την Ελληνική φιλοξενεία κυρία μου και φροντίσατε να το μεταφέρετε και στο γυαλί? ΝΤΡΟΠΉ ΣΑΣ!
Ποτέ δεν είπα ότι είμαστε αθώοι. Όλοι μας κουβαλάμε τις αμαρτίες, μικρές και μεγάλες. Κομπλεξικοί ομως δεν είμαστε, πολλοί απο εμάς. Κολλημένοι επίσης δεν είμαστε πολλοί απο εμάς. Ξεκολλήστε και εσείς λίγο το μυαλό σας. Σταματήστε να δείχνετε τόσο έντονα την ζήλια σας. ΓΙΑΤΙ ΕΛΛΑΔΑ,ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΤΕ ΠΟΤΕ!!!!!!!!
Τα ελεύθερα,γιατί περίεργα την είδα που λέει και ο Σταμάτης,σέβη μου!

Tης οικονομίας το...βίντεο!

Καλά ότι η Ελλάδα ήταν η χώρα του ότι να ναι, είναι γνωστό. Μεγάλωσα με αυτό. Το έζησα η ίδια. Και ξαφνικά ένα ωραιότατο ηλιόλουστο μεσημέρι του αγαπημένου μου μήνα, ανακοινώνονται μέτρα προκειμένου η ελληνική οικονομία να ανακάμψει από τη μία, ε νω από την άλλη κυκλοφορεί βίντεο "κάμψης" γνωστής , πως να την χαρακτηρίσω δεν ξέρω, αλήθεια σας λέω.
Από την μια μάζεμα, από την άλλη ''άπλωμα"! Τραγέλαφος, παίδες. Τα τσοντο σάιτ είχαν μαζικό ντου για πόσες ώρες, γιατί ο κόσμος ασχολιόταν με τα μπούτια της κυρίας, και οχι μόνο... Σερφάροντας έπεσα σε σχόλια ανθρώπων , όπου παραληρούσαν του τύπου "ρε παιδιά, το link δώστε", "που θα το βρούμε ρε αδέρφια κτλ κλτ. Μιλάμε για κατάντια.
Μιλάμε οτι εδώ ο κόσμος καίγεται και η κοινωνία...χτενίζεται! Κορυφαίο σχόλιο της σημερινής ημέρας ενός συναδέλφου: "όχι πολλές πολλές χειραψίες σήμερα" Νομίζω οτι τα λέει όλα...Η μαλακία πήγε σύννεφο!
Κατά τα άλλα η τσέπη αρχίζει να αδειάζει επικίνδυνα. Και ουδείς από τους "μεγάλους" βλέπω να αγχώνεται ιδιαίτερα, για το πως η τάξη των 700 ευρώ θα τα βγάλει πέρα. Για το πως θα πληρωθούν φώτα νερά, τηλέφωνα. Για το πως ο άνθρωπος που του φεύγει ο κω%^ος όλο το χρόνο να δουλεύει , θα πάει διακοπές΄. Και δεν μιλάμε για πολυτέλειες, τα απλά καθημερινά. Ύπνο - φαγητό - μπάνιο. Η διασκέδαση θα θεωρείται πολυτέλεια. Αν και μεταξύ μας ο Ελληνάρας προτιμά να ξοδέψει όλο του το μισθό στα μπουζούκια, και την άλλη μέρα να δανείζεται, παρά να μείνει σπίτι του. Τώρα χωρίς μισθό τι θα κάνει? Την λουλουδού?Αυτό το δήθεν μας ρε παιδί μου θα μας φάει. Και η λέξη δεν είναι καθόλου τυχαία...
Θυμάμαι ατάκες και γελάω:"Υπάρχουν λεφτά".
Που είναι ρε παιδιά τα λεφτα???Δωστε και απο δω τίποτα!
Αναρωτιέμαι η φόλα βγήκε απο την βουλή. Τόσα χρόνια κοροϊδία και εμείς τα μεγαλύτερα κορόιδα!
Τα 1,5 εκατ.ευρώ σέβη μου...