Βρες με στο facebook...

Καλή η αποκριά δεν λέω. Πέρασε και αυτή. Μετά απο πολλά χρόνια μασκαρευτήκαμε κιόλας και το ρίξαμε λίγο έξω. Η αληθεια είναι πως είχαμε σκουριάσει πολύ το τελευταίο δίμηνο. Μια οι αναποδιές μια τα απρόοπτα, το σπίτι είχε γίνει η καθημερινότητα μας. Αλλά, ποτέ δεν είναι  αργά να ξυπνάς απο το λίθαργο.

Ελπίζω να περάσατε όλοι σας όσο καλύτερα μπρορούσατε, να βάλατε στην άκρη - οπως όλοι μας - τις σκουτούρες και τις  αναποδιές και διασκαδάσατε με την ψυχή σας. Οι τυχεροί της υπόθεσης αν φύγατε απο το χάος της Αθήνας, ομολογώ πως σας ζηλεύω πολύ!

Εγώ ακόμα και σήμερα, Καθαρά Δευτέρα εργαζόμαι πυρετοδώς! Όπως είχε και πει και μια λατρεμένη ψυχή, η εργασιοθεραπεία βοηθάει να ξεφεύγεις λίγο από τα υπόλοιπα αναποδα της ζωής. Έλα όμως που όταν πέφτει το σκοτάδι, όλα γυρίζουν και πάλι στο μυαλό σου. Είναι αναπόφευχθο αλλά τις περισσότερες φορές ακρως ευχάριστο να φέρνεις στο μυαλό όμορφες εικόνες. 

Το θέμα μου ωστόσο δεν είναι η εργασιοθεραπεία, σίγουρα. Σε μια από τις εξόδους της εβδομάδας που πέρασε ο τύπος απο το διπλανό τραπέζι, πλησιαζει το "κορίτσι του ανέμου", η οποία παρεπιπτόντως είχε ντυθεί μπουγάδα!

"Σε βλέπω τόση ώρα, σε κοιτάω σε κοιτάω αλλά εσυ τίιιποτα."

"Ε, να εδω με την παρέα μου χαζολογάμε, δεν το πρόσεξα"

Αποφάσισα να έρθω να σου μιλήσω. Το όνομα μου είναι... για να μην σου δίνω τηλέφωνα τώρα γιατί είναι βαρετό, βρες με αν θες στο facebook"...

Χαμογελώντας το "κορίτσι του ανέμου" το μοιράζεται στην παρέα.Γέλασα και κατσούφιασα ταυτόχρονα...Αραγε πόσο της μοδας είναι τελευταία η προσωπική επαφή των ανθρώπων να έχει περιοριστεί στο facebook αντί είτε για το τηλέφωνο είτε απο κοντά? Και αν είναι τόσο, πειράζει που εγω δεν θέλω να είμαι της μόδας? 

 Το "ανεμοκόριτσο" , συμφώνησε, οι υπόλοιποι της παρέας, το βρήκαν φυσιολογικό, για να έρθει και πάλι η απορια της Μαρίνας να κάνει την εμφάνιση της..."Καλά ρε παιδιά, θα με τρελλάνετε. Δηλαδή πρίν 6 χρόνια που δεν υπήρχε αυτο το ρημάδι δεν σας άρεσε που είχατε πιο προσωπική επαφή με τον άλλο?

Άλλο τότε..., απάντησαν.

Δηλαδή πόσο μπορεί να αλλάξει μέσα σε μια 5ετία, ο τρόπος προσέγγισης σε έναν άνθρωπο, απο το φεις του φεις στον ηλεκτρονικό υπολογιστή? Πολύ, παρατηρώ. Ανασφάλεια, βαρεμάρα, συνήθεια? Τι απ' όλα είναι τελικά και βάζει τους ανθρώπους σε διαδικασία ηλεκτρονικής ομιλίας?

Φυσικά έχω και εγω φέιμπουκ, και μάλιστα πολύ πριν γίνει ευρέως γνωστό στην Ελλάδα (ναναι καλά ο Βασίλης). Φυσικά και εχω γνωρίσει ανθρώπους απο εκει μέσα, αφήνοντας τους μάλιστα να εισβάλλουν και στην  καθημερινότητα μου. Ναι, είναι ένας τρόπος επικοινωνίας, δεν λέω, αλλά όχι ο μόνος τρόπος. Νομίζω τίποτα δεν συγκρίνεται με ένα ηλιοβασίλεμα, μια κουπα ζεστό καφέ και αφθονη κουβέντα ενω παρατηρείς τον άλλο να μοιράζεται μαζί σου στιγμές. Ο ήχος από το δυνατό γέλιο, η στιγμή που σου δίνει ενα γλυκό χαμόγελο, η αμηχανία της πιο προσωπικής απαντησης σε ένα ερώτημα.  Ναι, υπάρχουν  και αυτές  οι  εικόνες. Μηπως τις έχετε ξεχάσει? Τα σέβη μου...

ΥΓ: Τελικά στις απόκριες ντυνομαστε ότι έχουμε αποθημένο? Τροφή για σκέψη! Καλή σαρακοστή!

Be my varietine!

Οι βραδινές βάρδιες δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου! Γιακ! Είσαι μόνος σου, στα σκοτάδια της αίθουσας και η ριμαδο ώρα δεν περνάει με τίποτα!!!!! Που θα πάει θα περάσει και αυτή η μέρα και θα αλωνίσουμε και πάλι, ελέω διπλού ρεπό!

Αντίστροφη μέτρηση για το ντέρμπι, ένας Θεός ξέρει με τι διάθεση θα μας βρει μετά της 9 το Σαββατόβραδο, αλλά ομολογώ μια θετική αύρα την έχω για την έκβαση του αποτελέσματος. Όχι δεν έχω πίστη, θετική αύρα έχω! Εχει τεράστια διαφορά! (γκουχου γκουχου)

Τα περί Βαριεντίνου δεν τα σχολιάζω, έχω κάνει εκτενή ανάλυση σε παλαιότερο τεύχος! Η χαρά του εμποράκου που δεν ξεπούλησε εμπόρευμα! Όταν είσαι ερωτευμένος... γιορτάζεις κάθε δευτερόλεπτο της ημέρας. Δεν χρειάζεσαι επετείους! Εγώ πάλι που δεν είμαι ερωτευμένη, φρόντισα να δω το χιλιοαγαπημενο "Forrest Gump" και να ρίξω έναν ύπνο τεράστιου βεληνεκούς! Είμαι εκτός κλίματος ρε, το ξέρω, αλλά το γουστάρω! Γιατί ώς γνωστόν, κανείς δεν με παρεξηγεί καθότι δεν "καταλαβαίνω"! (είναι must τον τελευταίο χρόνο)

Και επειδή στο υποσχέθηκα εσένα εκεί στα πολύ Νότια (μετά Γλυφάδος μεριά) η επόμενη ταινία είναι όλη δική σου! Γιατί οι υποσχέσεις δίνονται  για να τηρούνται, όπως και οι "λέξεις" λέγονται για να εννοούνται. Όχι απαραίτητα βέβαια από όλους!

ΥΓ: Προσπάθησε λίγο παραπάνω. Νομίζω οτι μπορείς... Έρχεται η Άνοιξη όπου νάναι, πλησιαζουν και τα γενεθλια μου! Οπότε, ελπίζω να πάρω το πιο ωραίο δώρο που είχα ποτέ μου! ;) Τα σέβη μου!

Μετανιώνω άρα μαθαίνω?

Η λέξη και μόνο μετανιώνω, μου προκαλεί από μόνη της μια αναγούλα. Μετανιώνω, δηλαδή αυτό που ήθελα να κάνω, ή ακόμα και έκανα αυθόρμητα ήταν τόσο λάθος η κατάληξη του που με φέρνει σε σημείο να αμφιβάλλω για τον ίδιο μου τον εαυτό.

Σε πρόσφατη κουβέντα που είχα, ο Σπύρος μου τόνισε πως οι άνθρωποι πρέπει να μετανιώνουν για τα λάθη τους γιατί έτσι δεν τα επαναλαμβάνουν. Ναι καλά, είπα. Πόσες φορές έχω ακούσει και εγώ προσωπικά και όλοι μας, μετανιωμένους ανθρώπους για τα λάθη τους τα οποία σε πολύ κοντινό διάστημα έχουν επαναλάβει χωρίς να θυμούνται ΚΑΝ, την τελευταία φορά στην οποία ήρθαν αντιμέτωποι με αυτά.

Την τελευταία φορά στην οποία ορκίστηκαν, έκλαψαν, ξεστόμισαν την λέξη έχω μετανιώσει.
Λίγοι κατ' εμέ μετανιώνουν ειλικρινά για κάποιες συμπεριφορές αρνητικές ή μη στη  ζωή τους. Και αυτό γιατί έχουν κατανοήσει το "λάθος" τους, έχουν βρει σε μεγάλο βαθμό την πηγή του προβλήματος που τους δημιουργεί αρνητική συμπεριφορά και εν συνεχεία αρνητικά αποτελέσματα στην προσωπική τους ζωή αλλά και γενικά στην καθημερινότητά τους.

Όταν ρωτήθηκα για το τι έχω μετανιώσει στη ζωή μου, λίγο πριν αποχαιρετήσω το νούμερο 2 όταν θα με ρωτάνε την ηλικία μου σε ένα μήνα,  ήξερα κατευθείαν την απάντηση στο ερώτημα.
"Μια φορά πριν κάμποσα χρόνια, που δεν υπήρξα ειλικρινής. Όχι προς στον άλλο, καθαρά στον εαυτό μου. " Ευτυχώς για μένα ήταν πιο αποφασιστικός ο άλλος και με βοήθησε πολύ να ξεδιαλύνω το εγωιστικό τοπίο μέσα μου και να δω τα πράγματα πιο καθαρά. Αυτό τότε, ναι θα ήταν ένα μεγάλο λάθος, ένα λάθος ζωής το οποίο ευτυχώς δεν πλήρωσα ακριβά. Είχα πάνω μου, και πλήρωσα "μετρητοίς".

Από τότε, ορκίστηκα να μην μετανιώσω ποτέ στη ζωή μου για οτιδήποτε. Και δεν είναι εγωιστικό, αυτό που λέω. Ήθελα απλά να στηρίζω τις όποιες επιλογές έκανα η ίδια , γιατί μεταξύ μας κανείς δεν σε πιέζει να κάνεις κάτι, χωρίς μετά να καταλήγω στα πατώματα παρέα με κοψωφλέβικα τραγούδια. Όχι πως δεν το έκανα μέχρι σήμερα, φυσικά και το έκανα Και σε απλό αλλά ακραίο βαθμό. Μέσα μου όμως ήξερα πως ευθύνομαι εξολοκλήρου για το αρνητικό της έκβασης της υπόθεσης , καθώς ηταν θέμα άστοχης επιλογής δικής μου.  Δεν τις μετάνιωσα ποτέ, όμως ακόμα και εκείνες που δεν είχαν την κατάληξη που επιθυμούσα - ευχόμουν και πιθανότατα να εύχομαι και στο μέλλον. Ήταν όλες δικές μου!

Φυσικά και υπάρχουν πολλοί άνθρωποι οι οποίοι κάνουν το ένα λάθος πίσω από το άλλο, για τα οποία δεν τους καίγεται καρφί για το αποτέλεσμα ή τις συνέπειες και προτιμούν να ζουν στα άκρα. Κ' αυτοί μέρος του παιχνιδιού είναι.

Εντέλει συνειδητοποιώ η λέξη μετανιώνω, όπως και το "πρέπει" είναι εντελώς υποκειμενικές λέξεις. Αν θες τις χρησιμοποιείς, αν πάλι δεν θες απλά τις ακούς να ηχούν στα αυτιά σου...

Σαββατόβραδο, μετά από μια έντονη μέρα και η ηρεμία του σπιτιού παρέα  με τα καλά νέα της μεγαλειώδους νίκης της Γιουνάιτεντ επί της μισητής Σίτι, μου φτιάχνουν την στάσιμη διάθεση. Αν συνοδευτεί και με νίκη του Παναθηναϊκού επί της ΑΕΚ, αύριο με βλέπω στα καλύτερά μου! Τώρα πως συνδέονται όλα αυτά? Το δικό μου το κεφάλι κάνει περίεργους συνειρμούς... Τα σέβη μου!

Stay the night...!

Υπάρχουν τραγούδια που και στην πιο κατσουφιασμένη μέρα της ζωής σου, μπορούν και μόνο με τον ήχο να σου αλλάξουν 180 μοίρες τη διάθεση. Χαρούμενες νότες, γαλήνια μουσική, όμορφες εικόνες, και ήχο από κύμα. Όλα αυτά μαζεμένα σε ένα τραγούδι, από τον κατά πολλούς γλυκανάλατο, James Blunt. Stay the night, το οποίο μας α΄ρσει, έτσι χωρίς ιδιαίτερο λόγο, χωρίς να θέλουμε απαραίτητα κάποιον δίπλα μας την βραδιά που θάρθει.

Αυτός ο άνθρωπος καταφέρνει πάντα να με εκπλήσσει. Μετά το "Carry you home" που ακούστηκε στον υπολογιστή μου εκατομμύρια φορές και άλλες τόσες στο αυτοκίνητο, και το "Goodbye my lover" που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου για διαφορετικούς λόγους, και σε διαφορετικές εποχές κατάφερε για ακόμη μια φορά, να με κάνει να ταξιδέψω, αυτή τη φορά πιο χαρούμενα!Keep guitaring my friend!

Μετά από μια ιατρική "φροντίδα "που με κράτησε σπίτι για 3 μέρες, σιγά σιγά αναρρώνω, βλέπω πολυ πιο αισιόδοξα τα πράγματα (καλά τα λες ρε Άρη μου).

Υπάρχουν μέρες που εικόνες ξεπηδούν ανάμεσα από κείμενα, πλάνα, και ένα σωρό δουλειές που προκύπτουν, ωστόσο αν και έχει περάσει ένα σεβαστό (και μεγάλο) διάστημα καταφέρνεις και εσύ να με εκπλήσσεις, αρνητικά πάντα. Την θετική σου πλευρά την αναζητώ, μάταια. Δε βαριέσαι , όλα έγιναν για κάποιο λόγο και όλα δεν γίνονται πάλι για τον ίδιο. Κατανοώ, ασπάζομαι, προχωράω, ζω, σκέφτομαι, υπάρχω. Και κυρίως χαμογελάω!

So I'll stay the night...Τα σέβη μου! 

Αφιερωμένο....

Καρακάξα εστί..

Επειδή πρόσφατα με χαρακτήρισαν καρακάξα , είπα να το διακωμωδήσω το θέμα όσο και αν ακούγεται πεζό. Μετά από εκτενή έρευνα κατέληξα ότι τελικά δεν είναι τόσο χάλια όσο νόμιζα.

Προς γνώσιν λοιπόν: Η καρακάξα (επιστημονικό όνομα Pica pica) είναι ξηροβατικό πτηνό, ενδημικό στην Ευρώπη, την Ασία και τη Βορειοδυτική Αφρική, της οικογένειας των κορακοειδών και είναι ένα από τα πολλά πουλιά που χαρακτηρίζονται ως κίσσες. Έχει μήκος 44 με 46 εκατοστά, από το οποίο στα ενήλικα το μισό είναι η ουρά και άνοιγμα πτερών 52 με 62 εκατοστά. Ο λαιμός, το κεφάλι, και το στήθος είναι μαύρα με ίχνη μεταλλικού μπλε και μοβ. Οι άκρες των φτερών και τα φτερά στον ώμο έχουν καθαρό λευκό χρώμα και τα φτερά έχουν μαύρο χρώμα με πράσινες και βιολετί αποχρώσεις. Η ουρά είναι μαύρη με μπρονζέ πράσινες αποχρώσεις και άλλα ιριδίζοντα χρώματα. Τα πόδια και το ράμφος είναι μαύρα.

Η καρακάξα μπορεί να φάει και ζωικής προέλευσης τροφές όπως αυγά, νεοσσούς και έντομα, αλλά και φυτικής προέλευσης, δηλαδή είναι ένα παμφάγο πτηνό. Είναι μονογαμικό πουλί και τα ζευγάρια μένουν στην περιοχή τους όλο το χρόνο. Η αναπαραγωγή λαμβάνει χώρα την άνοιξη, όποτε και συγκεντρώνεται μεγάλος αριθμός από καρακάξες. Κατασκευάζουν τις σφαιρικές φωλιές τους ψηλά πάνω σε δέντρα στερεωμένες σε κάποιο κεντρικό κλαδί. Γεννάει 5 με 8 σχετικά μικρά αυγά που έχουν κατά κύριο λόγο μπλε-πράσινο χρώμα με πολλές κοντινές καφέ και γκρι πιτσιλιές.

**Κρατάω το παμφάγο όν, το μονογαμικό πουλί, και ότι τα αυγά μου διαθέτουν και πράσινο χρώμα (ζήτω ο Παναθηναϊκός).

Πέρα από το τραγελαφικό του θέματος, πολλές φορές οι συνθήκες σε φέρνουν σε τέτοιο σημείο που αναγκάζεσαι να κ΄κλείσεις το στόμα σου και να μην μπεις σε ένα κυκεώνα βωμολοχιών Προτιμάς να κρατάς ψηλά το κεφάλι και να θυμάσαι κάποια καλά στοιχεία όσα, μπορείς δηλαδή να διατηρήσεις ζωντανά στην μνήμη σου. Τα σέβη μου...

2010 ήταν και πάει...

Να πάει, να πάει και να μη ματα - ξαναγυρίσει ούτε δαύτο!!! Και γκρίνιαζα για το 2009,πολύ καλύτερο ήταν τελικά, από το 2010, αλλά και πάλι κάθε χρόνο πάλι ξουτ ξουτ θα λέω στον περασμένο. Δεν βαριέσαι, συνήθεια κατάντησε και αυτό.

Τι σου έμεινε από το 2010, με ρώτησε μια φίλη μου την περασμένη εβδομάδα, και σκιάχτηκα που δεν είχα μια γρήγορη απάντηση να δώσω. Τι διάολο, τόσο απαθής χρονιά ήταν , δεν μπορεί.

Και όμως μου έμειναν αρκετά, άσχημα και καλά, ήταν όλα τους δικά μου!!

2) Η δουλειά έγινε πολύ πιο ήρεμη σε σχέση με την περσινή σεζόν και μαζί και τα νεύρα όλων (άσχετο εάν αυτό το πληρώσαμε όλοι μας με μια υπογραφή τέλος Δεκεμβρίου)

3)Ήρθε στο κόσμο η δεύτερη βαφτιστήρα μου, η "Λιλίκα" όπως χαϊδευτικά την λέμε, και σκόρπισε χαρά σε όλους μας!

4) "Ένας" έφυγε, "ένας" ήρθε που όμως δεν κατάφερε να μείνει, όσο και αν προσπάθησαν και οι 2 πλευρές. Έτσι είναι η ζωή τελικά.

5) Ένα πράσινο πρωτάθλημα ρε παιδιά επιτέλους, είναι γεγονός... Για τα όσα ακολούθησαν έπειτα δεν θα κάτσω να ασχοληθώ γιατί θα χαλάσει η ήδη χαλασμένη διάθεση μου! Βάλτε μυαλό...ο Παναθηναϊκός δεν είναι μαγαζάκι ούτε παιχνίδι να το παίζεις και να το αφήνεις στη γωνία!

6) Ένα τατουάζ κοσμεί επιτέλους τα πλευρά μου, εκεί όπου αναμεσα στο αγαπημένο μου, λουλούδι, θα βρεις τα μονογράμματα του Πατέρα μου και της μητέρας μου... Α ρε Βασίλη, αν δεν με πιεζες, ακόμα θα το αποφάσιζα, κ'ας με χαλβάδιαζε για ώρα ο απέναντι, κ'ασ με δούλευες που ήμουν ημίγυμνη από τη μέση και πάνω και ενω με τσάκιζε η άλλη, εσύ γέλασες λέγοντας: τριφύλλι ήθελες...ας πρόσεχες!

7) Παντρεψα τη μπουμου - Αλεξάνδα και ηρέμησα και έμαθα πως τον δικό της δρόμο θα ακολουθήσουν και 2-3 αγαπημένοι φίλοι ακόμα!! Αντε με το καλό!!!

Όλα αυτά και πολλά ακόμα ήταν μέρος του 2010, κάποια από αυτά θα με ταλαιπωρούν και το 2011, αλλά το έχω αποδεχτεί. Ορισμένοι άνθρωποι, είναι τόσο ευχάριστοι, ακόμα και όταν σε παιδεύουν!Καλή χρονιά να έχουμε, και κάτω τα χέρια από τα κυριακάτικα μου!!! Τα σέβη μου!


ΥΓ: Για τυχόν παρεξηγήσεις, το "ένας έφυγε ένας ήρθε" αναφέρεται καθαρά στην τύχη μου, και σε καμία περίπτωση σε χαρακτηρισμό ανθρώπων. Αν και κάποτε, όπως έχω ξανα αναφέρει στο παρελθόν, στην ζωη του ανθρώπου θα μπουν και θα βγουν πολλοί άνθρωποι, θα δώσουν και θα πάρουν, ένας όμως θα καταφέρει να μείνει. Αυτό που μένει- μετράει είναι οι όμορφες αναμνήσεις, αν δεν καταφέρουν να στις σκοτώσουν και αυτές.
Και γ' αυτή την τύχη ευθήνομαι, αποκλειστικά και μόνο εγώ.

After christmas "spirit"

Άγιος Βασίλης ήταν και πέρασε. Tα δώρα που ζητήσαμε μπορεί να μην ήταν εφικτό να τα πάρουμε, αλλά οι οικογενειακές στιγμές ήταν στο φόρτε τους. Κ' ας έλειπες εσύ από την παρέα. Σε συζητήσαμε όμως, όπως κάθε χρόνο. Γελάσαμε με τις γκάφες σου, τις ατάκες σου, τα θα σου και γενικά μπορεί να έλειπες ουσιαστικά ήσουν εκεί όμως πνευματικά.
Δεν μου ήταν αρκετό ομολογώ. Πάντα τέτοιες μέρες με κάνουν μελαγχολική, η απουσία σου, είναι πάντα εμφανής παντού και σε όλους μας.
Η μαμά πάντα χαμογελάει στημένα , εμείς γελάμε δυνατά, και πονάμε βουβά. Και όμως μέσα μου ξέρω ότι είσαι κάπου τριγύρω.
Πινελιά στην μελαγχολική μέρα, η επίσκεψη στη Χριστινούλα, την βαφτιστήρα μου, που εκτός του ότι είχε την γιορτή της, είχε και όλα της τα ξαδέρφια σε απαρτία. Ένας μίνι, παιδικός σταθμός στα πόδια της παρουσία και του Άγιου Βασίλη!! Το χαμόγελο της και μόνο δίνει κουράγιο σε όλους εμάς που γκρινιάζουμε πολλές φορές χωρίς ουσία, και που στεναχωριόμαστε για τόσο ασήμαντα πράγματα.


Τα ξεχνάς όλα, έτσι. Η αλήθειες πάντα μέσα από τα μάτια των παιδιών, είναι πιο
αθώες, πιο γλυκιές. Ηρεμούν και την πιο πέτρινη καρδιά. Throught the eyes of a child everything is much better...
Περιμένοντας να τελειώσει η Boxing day στην Αγγλία, μπας και τελειώσει επιτέλους και η δουλειά μου στο Φάληρο, αναπολώ όμορφες στιγμές και προσμένω ακόμη πιο όμορφες μέρες. Για όλους μας, μικρούς και μεγάλους. Μικρά αλλά και μεγάλα παιδιά...!Τα σέβη μου...