Κάθε "λιμάνι" και καημός.

Το έλεγα από καιρό."Είσαι ανάποδο , πλάσμα κορίτσι μου". Κολλάς εκεί που δεν πρέπει, ξεκολλάς από εκεί που πρέπει, έχεις μαυρίλες όταν όλοι είναι μέσα στην τρελή χαρά, και χοροπηδάς σαν κατσίκι όταν το 90%του πλανήτη έχει κατεβάσει ρολά λόγω κακής διάθεσης! Τι να πει κανείς για την περίπτωση σου, σηκώνει τα χέρια ψηλά!
Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι ο έχων θετική ενέργεια - καλή διάθεση βοηθά τους υπόλοιπους οι οποίοι νομίζουν ότι ήρθε το τέλος του κόσμου! Όχι ρε παιδιά, δεν ήρθε. Πιστέψτε με θα το είχα καταλάβει! Δεν θα μπορούσα να φάω τοστ!(ο μόνιμος πόνος μου)
Θα μπορούσα να απαριθμήσω αρκετούς λόγους οι οποίοι σήμερα θα μπορούσαν άνετα να μου ρίξουν την διάθεση. Άσχημος χθεσινός ύπνος, και παράλληλα τραγικό ξύπνημα, για αρχή. Τα υπόλοιπα δεν είναι άξια λόγου. Κάποιοι άνθρωποι σημαντικοί για μένα με είχαν ανάγκη. Πραγματική ανάγκη και όχι πλασματική. Αυτό από μόνο του ήταν ισχυρό κίνητρο για να χαμογελάσω πονηρά και συνάμα ανακουφισμένα μετά από αρκετό καιρό.
Στο δρόμο για την δουλειά τα πρώτα μαντάτα έφτασαν σε μορφή μηνύματος "Ωραία, λέω καλά πάμε, να δούμε η συνέχεια αν θα ναι ανάλογη" . Στην δουλειά, παραδόξως τα πράγματα ήταν ήρεμα και εξακολουθούν να είναι, χωρίς γκρίνιες! Λες και όλο το σύμπαν συνωμότησε, για να πιάσει η ευχή που έκανα πριν με πάρει ο Μορφέας αγκαλιά, ξημερώματα μετά από ένα αρκετά φορτισμένο βράδυ. Προφανώς κάτι ξέρει παραπάνω το "σύμπαν".
Η Μαρία, άνοιξε καινούργιο κεφάλαιο στη ζωή της, τελικά μια ημέρα νωρίτερα(όσο γρηγορότερα, τόσο καλύτερα) και η "Σβούρα" επιτέλους κατάλαβε ότι αυτό το άγιο παιδί που έχει δίπλα της, είναι καιρός να του δώσει την πρέπουσα σημασία! (Νωρίς το θυμήθηκες, άτιμη τοξοτίνα - πεισματάρα). Όσο για εμένα είχα να ασχοληθώ με την ευρωλίγκα( εε παιδιά, 5 αστέρια είναι αυτά, θα το αναφέρω για πολύ καιρό ακόμη)
Όλα λοιπόν πήραν τον δρόμο τους. Εκείνες νομίζω, βρήκαν το μονοπάτι που έψαχναν, το λιμάνι που αναζητούσαν καιρό. Πέρασαν πολλά δεν αντιλέγω, αλλά και στις 2 περιπτώσεις το αποτέλεσμα τους αποζημιώνει. Είναι πιο γεμάτες από εικόνες. Σκόνταψαν, έπεσαν , πόνεσαν, ένιωσαν, γέλασαν, έκλαψαν. Άρα, έζησαν! (Σβούρα θυμάσαι? Πως να ξεχαστεί, τέτοια έκφραση για αντίο...)
Δεν ξέρω αν όλα αυτά συνέβησαν όχι τυχαία, αυτή την περίοδο προκειμένου να μην σκέφτομαι. Μπορεί και να είναι συμπτώσεις. Επαναλαμβανόμενες, αλλά συμπτώσεις θα πω. Προς το παρών αφήνω την "ελληνική αστυνομία" να κάνει τη δουλειά της όπως ξέρει αυτή καλύτερα...(λέμε τώρα) ή τουλάχιστον να προσπαθήσει! Την Μαρία να ξεκινήσει να χτίζει από το μηδέν το δικό της παρόν και μέλλον, και την σβούρα να το "ζήσει" στον μέγιστο βαθμό. Όσο για μένα, θα είμαι κάπου τριγύρω! Έχω σχέδια...!Τα σέβη μου


ΥΓ: Σ'ευχαριστώ, όχι μόνο γιατι βοήθησες να καταλάβω αυτά που αρνιόμουν να δω, αλλά και γιατί μπόρεσα επιτέλους να παραμερήσω τον εγωισμό μου χωρίς να με πειράξει. Ακόμη και εγώ, μπορώ να αλλάξω τελικά.

A night to remember...

Είχα καιρό να περάσω τόσο καλά, ομολογώ. Η παρέα ήταν τόσο τρελή όσο χρειαζόταν, και η αυθόρμητη απόφαση για έξοδο με την Μαρία, κατέληξε σε ξενύχτι μέχρι πρωίας. Αυτά τα απρόσμενα ρε παιδί μου είναι ότι χρειάζεσαι για να ξεχνιέσαι από την καθημερινότητα. Τα μάτια μου είδαν πολλά χθες βράδυ, σε σημείο που η Μαρία μου έγνεψε με τον δικό της τρόπο να ηρεμήσω πριν πάθω κανένα πρόωρο εγκεφαλικό.
Την σέβομαι και την θαυμάζω. Θα στα πει σταράτα χωρίς μισόλογα "Έχω γίνει σαν άνδρας, πλέον", μονολογεί μετά την 4η γύρα βότκας με λεμόνι από τον ξανθό κούκλο του μπαρ που γλυκοιτάζει όλο το βράδυ. "Πονάω ακόμη, και δεν μπορώ να ξεχάσω. Γιατί τόση κακία"?
Τι μπορείς να συμβουλέψεις έναν άνθρωπο που χώρισε 4 μήνες μετά τον γάμο του?Τι μπορείς να πεις σε μια κοπέλα τόσο ευαίσθητη, που στο μπάτσελορ της, έμεινα κάγκελο όταν μου είπε, "παντρεύομαι έναν άνθρωπο που με βάζει για ύπνο και είναι πάντα εκεί"
Και τώρα σιωπή. Η Πέμπτη της "αλλαγής πλησιάζει απειλητικά .Έτσι το βλέπει αυτή στο κεφάλι της, θεωρώ. Λύτρωση κατ' εμέ. .
Αλλαγή πλεύσης, αλλαγή συμπεριφοράς. Εμπιστοσύνη υπό το μηδέν, αρνητισμός, τείχη παντού και συμπεριφορά που σίγουρα δεν αρμόζει στον γλυκό και συνάμα αγαθό παιδί που κρύβει μέσα της. Γιατί αυτό είσαι κατά βάθος και το ξέρεις. Ένα αγαθό παιδί, γεμάτο ενέργεια, μπόλικη δόση τρέλας , αγάπη για τους γύρω σου και ας τους ξέρεις ελάχιστα.
Η περίπτωση της Μαρίας δεν είναι μοναδική. Ένα έντονο ψυχολογικό σοκ με καταθλιπτικές τάσεις, πολλές φορές φτάνει το άτομο στο σημείο να λειτουργεί εντελώς αντίθετα από αυτό που πρεσβεύει. Καλή άμυνα και επίθεση είναι τα συστατικά της νίκης, λένε. Δεν ξέρω αν είναι το ίδιο αποτελεσματικό και στη ζωή.
Μετά το έκτο ποτό στη σειρά , η γλώσσα είχε λυθεί για τα καλά. Πολλά από αυτά που άκουγα με θύμωσαν και για κάποια άλλα το δάκρυ δικαίως θα ήταν δικαιολογημένο. Τα πε και ξαλάφρωσε. Λες και έβλεπες ένα παιδί που θέλει να το πιάσουν από το χέρι προκειμένου να το πάνε στην δική του ευτυχία. Την παιδική χαρά.
Η "παιδική χαρά" της Μαρίας είναι στο κεφάλι της μέσα. Εκεί θα βρει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που μου έθεσε. Εκεί, καμία βοήθεια δεν χωράει. "Μίλα με σένα, μαζί με σένα όμως". 10 διαφορετικούς ανθρώπους να ρωτήσεις, το μόνο σίγουρο είναι ότι θα πάρεις δέκα διαφορετικές απαντήσεις. Οπότε μαζί με τις δικές σου σκέψεις, το κουβάρι μεγαλώνει. Αυτό που ειλικρινά πιστεύω είναι ότι πρέπει αρχικά να εμπιστευτείς εσένα. Έπειτα θα καταφέρεις να ακούς και τις σκέψεις των άλλων και να νοιώσεις πάλι από την αρχή.
Συγκινήθηκα αρκετά, χθες Είναι και η περίοδος περίεργη, ωστόσο καταφέραμε το "greek parody" να το μετατρέψουμε σε μια εξαιρετική βραδιά η οποία μας βρήκε 8 η ώρα το πρωί σπίτι να τρέχουμε πανικόβλητες προκειμένου να προλάβουμε το deadline της Χρύσας.
To έγραψα, άλλωστε και στο μήνυμα: Είχα καιρό να περάσω τόσο καλά, σ' ευχαριστώ". Η απάντηση ήταν κατατοπιστική...Τα σέβη μου



ΥΓ Η μέρα περιείχε και μωρό. Μεγάλωσε το σκατό! Αλλά, γμτ μοιάζει στον γαύρο τον πατέρα της!

Στον δρόμο για την κορυφή...

Δεν θα μπω στην διαδικασία να αναλύσω την κούραση που έχω τραβήξει τρεις μέρες τώρα, λόγω μπάσκετ. Η λέξη "άκοπα" ακούγεται στα αυτιά μου πολύ φτωχή. Τουλάχιστον η Αρμάδα του Βυσσινί έφτασε στον τελικό και σε λιγότερο από 2 ώρες θα δώσει την δική της μάχη για να φτάσει στον στόχο της, την κορυφή της Ευρώπης!
Γενικά το να αγγίξεις την κορυφή χρειάζεται προσπάθεια, πείσμα, ισχυρή θέληση και πάνω απ' όλα ανοιχτά αυτιά και μάτια. Γιατί στην κορυφή δεν χωράνε όλοι. Φτάνουν μόνο οι ικανοί, και δεν μιλάω μόνο για το αθλητικό κομμάτι. Από κάπου πρέπει να πιαστώ και εγώ και νομίζω ο Παναθηναϊκός είναι και θα ναι πάντα ένα καλό lead in για μια τέτοια λέξη.
Η τεράστια θέληση του Σπανούλη, η τρέλα του Γιατσικεβίτσιους, το αυθόρμητο του Πέκοβιτς και η εμπειρία του Ομπράντοβιτς, βοήθησαν να φτάσει ο Παναθηναϊκός στο σημείο να διεκδικεί με αξιώσεις τον πέμπτο τίτλο του πρωταθλητή Ευρώπης στο μπάσκετ.
Κρατάω τις λέξεις: Θέληση, τρέλα, αυθορμητισμός, εμπειρία Καθημερινές λέξεις που χρησιμοποιούμε στο λεξιλόγιο μας, αλλά σπάνια τις "φοράμε" στον εαυτό μας προκειμένου να αγγίξουμε το δικό μας pick. Αυτό της ευτυχίας. Γιατί η κορυφή, κρύβει πάντα και τις μεγαλύτερες συγκινήσεις. Όλοι την κυνηγούν, όλοι την βάζουν σαν στόχο αλλά ελάχιστοι καταφέρνουν να την αγγίξουν "πραγματικά" και όχι απλά στην φαντασία τους.
Ειλικρινά δεν ξέρω αν κατάφερα ποτέ μου να την αγγίξω. Και ακόμη πιο αυθόρμητα θα πω, ότι δεν ξέρω αν ποτέ μου τελικά κατάφερα να βρω έστω τον δρόμο που οδηγεί προς τα εκεί. Ενθουσιάζομαι με την σκέψη της διαδρομής αλλά πάντα στην πορεία κάτι απρόσμενο θα συμβεί και αλλάξει τα πλάνα μου, οπότε ξανά αρχίζω την αναζήτηση του μονοπατιού από το σημείο εκκίνησης. Απορώ δηλαδή, τόσες διαδρομές και ακόμα βρίσκομαι στα 53 κιλά!Τι στο καλό...Μήπως με χαρακτηρίζει τελικά η έκφραση που έλεγαν στο χωριό μου "αργά τα ζα" ή σαν γνήσια γλωσσοπλάστης που είμαι να το διαμορφώσω σε "αργά τα μυαλά από τα ζα"? Η ιστορία αδερφές μου, η ιστορία. (Τη Μόσχα δεν την αγγίζω σήμερα, για να μην χαλάσει το γούρι!)
Η γωνία του γραφείου, είναι πιο ζεστή από ποτέ. Πιο γνώριμη και πιο αναπαυτική. Δεν νομίζω ότι θα ήθελα να είμαι κάπου αλλού, σήμερα. Έξω ο ουρανός παίζει με τα νεύρα όλων όσων ήθελαν να απολαύσουν έναν καφέ παραλιακά, πριν ξεκινήσει ακόμη μια δύσκολη εργάσιμη εβδομάδα. Δεν πειράζει. Και στο σπίτι ο καφές είναι το ίδιο ζεστός, αρκεί να τον φτιάξεις με μεράκι και όχι επειδή επιβάλλεται. Εγώ απολαμβάνω ήδη τον δεύτερο, κ' ας μην έφτιαξα κανένα από τους δυο η ίδια. Σημασία έχει, ότι και στους δυο είχα την διάθεση να "ξυπνήσω".Τα σέβη μου.

Φωτιά στα "πατζάκια μας"

Σαν χθες μου φαίνεται... Το τηλέφωνο χτυπάει ξημερώματα παραμονής πρωτομαγιάς. Βρισκόμασταν στο εξοχικό. "Από το σπίτι βγαίνουν καπνοί. Κάτι συμβαίνει", φωνάζει το "ζέπελιν" στην μητέρα μου. Σε λιγότερο από μια ώρα βρισκόμασταν εκεί. Το σπίτι δυστυχώς είχε πάρει φωτιά. Η μητέρα μου να ουρλιάζει ο πατέρας μου να προσπαθεί να την ηρεμήσει και εμείς να κοιτάζουμε σαν χαμένοι τους "κόπους τους" να είναι γεμάτοι μαυρίλα.
Η πυροσβεστική απεφάνθη: Είχατε αφήσει την τηλεόραση στην πρίζα Προφανώς έγινε διακοπή και όταν επανήλθε το ρεύμα λόγω ενός σπινθήρα πήρε φωτιά το καλώδιο". Και αναρωτιέμαι, πόσοι από εσάς όταν φεύγετε από το σπίτι βγάζετε όλες τις ηλεκτρικές συσκευές από την πρίζα? Ελάχιστοι. Στην κατηγορία των πολλών, λοιπόν ήμασταν και εμείς.
Για καλή μας τύχη, η φωτιά είχε περιοριστεί στην κουζίνα, ωστόσο μέχρι και η τελευταία γωνία του 120 τετραγωνικών σπιτιού ήταν κατάμαυρη!Και ήταν λίγο πριν τις πανελλήνιες...
Τα βιβλία ήταν αδύνατον να τα καθαρίσεις, οι σημειώσεις μου ήταν για τα σκουπίδια, προσωπικά αντικείμενα και πολλά άλλα πράγματα που τα φύλαγα σαν κόρη οφθαλμού τα έβλεπα να πετιούνται στο καλάθι των αχρήστων μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα.
Το τι ακολούθησε δεν περιγράφεται. Ρούχα δεν υπήρχαν, ότι είχαμε πάρει μαζί μας στο εξοχικό τότε, για μια εκδρομή 2 ημερών. Στην ταράτσα στήθηκε ένα ατελείωτο παζάρι με το σόι να μοιράζει δεξιά και αριστερά ρούχα και έπιπλα τα οποία μπορούσαν να καθαριστούν, ενώ από την άλλη ένα φορτηγό μετέφερε τα άχρηστα αντικείμενα.
Θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθεται σε ένα πεζούλι και να αναρωτιέται, τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Ήμουν σε κατάσταση σοκ, το οποίο έκρυβα με τεράστια επιτυχία για να μην φρικάρουν και οι δικοί μου, ακόμη περισσότερο. Για τον επόμενο 1 μήνα ζούσα φιλοξενούμενη. Όλα ξεκίνησαν από την αρχή. Βιβλία, σημειώσεις, ρούχα, ψυχολογία. Δεν μου ειχε ξανασυμβεί, δεν ήξερα πως μπορώ να το αντιμετωπίσω.
Τελικά 1,5 μήνα αργότερα όλα ήταν πάλι στη φυσιολογική τους θέση, όσο γινόταν δηλαδή.(πόρτες έλειπαν όπως και κάποια έπιπλα). Ευτυχώς οι μάστορες αποδείχτηκαν σπαθί στις υποσχέσεις τους απέναντι στους γονείς μου και μέσα σε πολύ λίγο, είχα επιστρέψει και πάλι στην καθημερινότητα.
Την συγκεκριμένες 2 μέρες δεν θα τις ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου. Στοίχησαν ένα χωρισμό σε έναν πολύ δικό μου άνθρωπο , ο οποίος μετά από 20 χρόνια δεσμού κατάλαβε μέσω αυτού του συμβάντος πόσο λάθος ήταν όλα αυτά τα χρόνια. Και όχι άδικα κατά την γνώμη μου. Από την άλλη έμαθα να συμβιώνω και με άλλους ανθρώπους πέραν των δεδομένων τριών της οικογένειας μου πράγμα που μου συνέβαινε για πρώτη φορά και αποδείχτηκε αρκετά δύσκολο. Τέλος καλό όλα καλά λένε. Το θετικό της υπόθεσης ήταν ότι απέκτησα καινούργιο δωμάτιο. Το αρνητικό κατά τον πατέρα μου, ότι δεν πέρασα στο Πανεπιστήμιο. Τότε δεν με χάλασε. Αν με ρωτήσεις τώρα μπορεί και να το έχω μετανοιώσει. Σημασία έχει ότι έκανα εκείνο που ήθελα. Και χαμένη νομίζω οτι δεν βγήκα...Θέλω να πιστεύω!Τα σέβη μου!


ΥΓ: Αυτό που με πόνεσε περισσότερο ήταν που δεν βρήκα ποτέ εκείνη την ημέρα ένα χάρτινο κουτί που για μένα ήταν πολύ σημαντικό. Ακόμη περισσότερο όμως με πόνεσε που είδα δικούς μου ανθρώπους να κλαίνε. Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσο σκληρή και αν με κάνει ο περίγυρος ποτέ δεν θα αντέχω στην θέα ανθρώπου να κλαίει. Κλαίει μαζί και η δική μου η ψυχή...

"Εμπειρία, πως να το κάνουμε"

Τελευταία μαζί με την αλλαγή του καιρού, άλλαξε και η διάθεση πολλών. Προσωπικά άρχισα να βγαίνω περισσότερο, δεν με κρατάει το σπίτι πλέον. Καλοκαιρινό Mood δεν το λένε? Ε , μάλλον έτσι θα το λένε για να δικαιολογήσουμε το γεγονός ότι άπαντες κοιμόμαστε όρθιοι το πρωί στις δουλείες μας. Και ως γνωστόν όπου απρόσμενη χαρά η Μαρίνα παρούσα, την ανωμαλία μου μέσα!
Θα ταν 2 μέρες πριν θαρρώ! Έτσι από το πουθενά κανονίστηκε ποτό - σφαίρα όπως το ονομάζουμε, με την μελαχρινή και το τεκνό της οικογένειας "Κοάλα". Και το γεγονός ότι η μελαχρινή αποφάσισε να βγει μεσοβδόμαδα, θα μπορούσε κάλλιστα να μπει και ως πρωτοσέλιδο σε εφημερίδα!
Προηγήθηκε διάλογος "ότι να ναι" αλλά τελικά υπερίσχυσε η ανάγκη να ικανοποιήσει την "περιέργεια" της... Ήταν καλό κίνητρο ομολογώ.Ε? Μ' έβαλε σε μπελάδες αλλά ας όψεται η Αφροδίτη που βολτάρει στους ιχθύς! Την άτιμη δεν παλουκώνεται πουθενά αλλού,γιαί σε μένα?
Βολτάραμε λοιπόν μετά από καιρό εκεί στο γνωστό μαγαζί της Ιπποκράτους που λόγω της Ντίνας η οποία εργάζεται έγινε από τον Χειμώνα στέκι.
Η μέρα ήταν που ήταν κουλή έγινε ακόμη περισσότερο στη συνέχεια με τον κόσμο που αντικρίσαμε, αλλά δε βαριέσαι. "Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα"...
Η Ρίτα στον γνώριμο καναπέ - γωνία(δεν θα στον πάρουμε ρε κοπελιά) και ο Ακης να προσπαθεί μάταια να βρει κάτι που να του εξάψει το ενδιαφέρον τριγύρω! Εγώ, τι να πω και εγώ το άμοιρο! Κιχ δεν έβγαλα!Ε Ρίτα?
Σε τέτοιες εξόδους συνήθως οι συζητήσεις που αρχίζεις είναι παρωδία. Ετσι μιας και στην παρέα είχαμε έναν μικρότερο από εμάς, είπαμε να αναλύσουμε την ψυχοσύνθεση των 20.
"Οι τριαντάρες είναι για μένα! Ξέρουν τι θέλουν. Μιλάμε για γυναίκες, και όχι κοριτσάκια της δικής μου ηλικίας, Δεν συνεννοείσαι ρε παιδί μου πως να στο πω", πάσχιζε να μας εξηγήσει το κοαλάκι junior. Ρε το κοαλάκι, μεγάλωσε κ' αυτό. Ακόμα με τα παντελονάκια το θυμάμαι, και με μια μπάλα ποδοσφαίρου στα χέρια!Και τώρα ακούς αυτά και από τη μια λες"Ρε που φτάσαμε" και από την άλλη "Κοπελιά μεγάλωσες και εσύ".Γαμώ τον ριμαδοχρόνο!
Το γεγονός ότι άνδρες μικρότερης ηλικίας προτιμούν γυναίκες κατά πολύ μεγαλύτερες του, δεν είναι ένα πράγμα που πρώτο άκουσα, από τον Άκη. Οι φίλοι του αδερφού μου το σχολίαζαν συνέχεια, αλλά και γενικά δεν είναι κάτι που με ξαφνιάζει. Με την ίδια ευκολία μια γυναίκα διαλέγει να ακολουθεί έναν άνδρα πολύ μεγαλύτερο της από το να αλώνετε σε παιδιάστικες αντιδράσεις συνομήλικων της. Εμπειρία, μου έλεγαν οι φίλοι του αδερφού μου. Εκεί δεν υπάρχουν συναισθήματα. Μόνο σαρκική επιθυμία. Πάντως κάποιος λόγος θα υπάρχει. Και δεν είναι μόνο ένας. Καθένας έχει να σου περιγράψει και μια ιστορία. Άλλοι το έκαναν καθαρά για το σεξ, άλλοι για εκμετάλευση, άλλοι για ζεστασιά
Ξέρω αρκετά ζευγάρια με μεγάλες διαφορές ηλικίας. Άλλους παντρεμένους , άλλους απλά σε μια σχέση. Άνδρες, γυναίκες. Κάποιοι, όντως ναι πήγαν καθαρά ωμά για το σεξ, κάποιοι ερωτεύτηκαν, τόλμησαν να προχωρήσουν παρακάτω. Σε άλλους βγήκε, σε κάποιους όχι, και κάποιοι άλλοι το παλεύουν ακόμη. Σημασία το έχω ξαναπεί δεν έχει τόσο ο προορισμός όσο το ταξίδι. Ερωτηματικά θα υπάρχουν πάντα,. Αυτά δεν κοιτούν ηλικίες.
"Ο έρωτας χρόνια δεν κοιτά", λέει μια παροιμία, και εγώ λέω πως γενικά ο έρωτας δεν κοιτάει μπροστά του. Δεν λειτουργεί το μυαλό και δεν υπάρχουν πρέπει. Τον ζεις με τρέλα, στα άκρα χωρίς περιορισμούς. Σημασία έχει να νιώθεις γεμάτος και ολοκληρωμένος! Και το "κοαλάκι", ήταν ολοκληρωμένο! Άλλωστε αυτό μας ενδιαφέρει! Είναι ψαράκι και το αγαπάμε!
Πρόσφατα αλίεψα από το νετ την εξής έκφραση μια κοπέλας: "Εμένα ότι μου αρέσει είναι ή ακριβό ή παράνομο ή παχαίνει. Άρα κρατάω τον παράνομο έρωτα!". Γέλασα αρκετά γιατί είμαι σίγουρη οτι δεν είναι η μόνη που το βλέπει έτσι. Εμένα άραγε τι μου αρέσει?Ίσως και εγω ακόμη να μην ξέρω. Ή μήπως ξέρω...?Τα σέβη μου!

ΥΓ Κοαλάκι μου γλυκό, μεγαλώνεις και μαζί σου και εμείς, οι μεγάλες αδερφές. Φρόντισε να παραμείνεις ανθρώπινος , γελαστός με λιγότερο στοίχημα! Αυτό μπορεί να μην παχαίνει, αλλά αδυνατίζει την τσέπη! Μελαχρινή, για Πύργο πάω καλά..?!

Ενα απόγευμα του Οκτώβρη.

Ήταν κάπου στα μέσα Οκτωβρίου του 1999. Μια τυπική ημέρα βάρδιας στη δουλειά Τότε εργαζόμουν σε ραδιοφωνικό σταθμό. Βαρβάτη δουλειά με ευθύνες να έχεις επ' ωμού την δημοσιογραφική επιμέλεια του κεντρικού μαγκαζίνο. Να μην σου ξεφύγει καμία σοβαρή είδηση, από τους ρεπόρτερ και μετά να πρέπει να συντάξεις δελτίο για να το εκφωνήσεις λίγο πριν το ρολόϊ χτυπήσει 21:00.
Τότε είχαν πρώτο μπει οι υπολογιστές στα γραφεία. Για word κανένας λόγος, ούτε θυμάμαι πως λεγόταν τότε το πρόγραμμα στο οποίο γράφαμε. Στίκάκι επίσης ούτε για αστείο. Οι γνωστες Verbatim δισκέτες έκαναν τέλεια τη δουλειά τους, κ' ας κολλούσαν καμιά φορά Κ' ας ήθελες να εκτυπώσεις και κολλούσε συνέχεια το σύστημα ολόκληρο. Ωραία χρόνια όμως, είχαμε ένας τον άλλο και όλοι μαζί στηρίζαμε τον παραγωγό που είχε την επιμέλεια του μαγκαζίνο. Το αποτέλεσμα μπορεί πάντα να μην ήταν τέλειο αλλά μπορείς να το χαρακτηρίσεις ικανοποιητικό! Εφόσον τελείωσε το δελτίο και δεν είχες κανένα τηλέφωνο παρέμβαση στη συνέχεια, ξεφυσούσες με ανακούφιση!
Εκείνη την ημέρα θα έφερναν καινούργιο κόσμο στην σύνταξη να βοηθήσει τους παλιούς στις βρωμοδουλείες. Καθόμουν στην γνώριμη γωνία από την δεξιά πλευρά της αίθουσας, όταν άνοιξε η πόρτα και μπήκαν μέσα 3 άνθρωποι. " Να σας γνωρίσω τους καινούργιους σας συνεργάτες. Από εδώ ο ...,ο... και από δω ο Γιάννης. Θα σας βοηθήσουν στη σύνταξη ειδήσεων και ότι άλλο χρειάζεστε". Μια ματιά αρκούσε για να κολλήσει όλο το εσωτερικό μου σύστημα. Από αυτά τα κολλήματα που ξέρεις καλά , ότι όταν έρθουν δύσκολα φεύγουν.
Έτσι και έγινε. Ο Γιάννης αποδείχτηκε ένας από τους πιο αληθινούς ανθρώπους που γνώρισα στη ζωή μου. Τον ταλαιπώρησα πολύ. Τον έδιωξα τον ξαναβρήκα, τον ξανά έδιωξα μέχρι που τον έχασα τελείως. Και τότε νομίζω ότι συνειδητοποίησα το μεγαλύτερο λάθος στη ζωή μου. Είχα καταφέρει μόνη μου να διώξω ότι με λάτρεψε περισσότερο και ότι καλύτερο είχα βρει μέχρι στιγμής στη ζωή μου. Ήταν πλέον αργά, όμως για δάκρυα. Προσπάθησα, αλλά αν το γυαλί ραγίσει, είναι γνωστό πως δεν ξανά κολλάει Ειδικά για μια ιστορία σαν τη δική μας η οποία τράβηξε πάνω από 2 χρόνια με πολλές γκρίνιες και αρκετές διακοπές.
Ο Γιάννης ήταν ο πρώτος έρωτας της ζωής μου. Μπορεί να έφυγε από την σύνταξη και από την ζωή μου, μπορεί να έχουν περάσει πάνω από 6 χρόνια να άλλαξε επαγγελματικό προσανατολισμό, να τον έχασα τελείως όμως ποτέ δεν έπαψα έστω και από απόσταση να τον ευγνωμονώ για όσα με δίδαξε άθελα του. Να σέβομαι, να ακούω, να κάνω υπομονή και να αγαπώ χωρίς να περιμένω πάντα.
- αν και το αναζητώ - να πάρω ότι απαραίτητα δίνω. Και μην το πάρεις προσωπικά..
Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια τον είδα μια φορά εντελώς τυχαία στη Γλυφάδα. Δεν τον αναζήτησα ποτέ. Δεν μου αρέσει να ψαχουλεύω το παρελθόν. Είναι ανώφελο. Ωστόσο αντίκρισα έναν άλλο άνθρωπο. Άνδρας πλέον και όχι το "παιδί" που γνώρισα. Ένα παιδί όμως που είχε το μυαλό ενήλικα που ήξερε να φέρεται, να χαμογελάει αληθινά , να αγαπάει, να σέβεται και να εκτιμά. Πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να αποβάλλω από μέσα μου την εικόνα του και να προχωρήσω παρακάτω. Το έκανα όμως όπως άλλωστε γίνεται πάντα. Κοιτάς μπροστά.
Δεν μετανιώνω, ήμουν πολύ μικρή τότε για να μπορώ να κρίνω τι είναι το καλύτερο για εμένα. Ήμουν σε άλλο κόσμο τότε , εντελώς διαφορετικό από αυτόν που βλέπω τώρα στα 28 μου χρόνια. Δεν τον ξέχασα όμως ποτέ Και είναι ο μόνος που κατάφερε να με κάνει να τον εκτιμήσω αφάνταστα και να τον θαυμάζω Αυτό τελικά είναι όλο το θέμα στις επιλογές μου. Ο θαυμασμός. Ότι λιγότερο στα μάτια μου το απορρίπτω. Κόλλημα από τον πατέρα μου υποθέτω, δεν μπορώ να δικαιολογήσω αλλιώς.
Γ' αυτό που πραγματικά μετανιώνω είναι που δεν τον γνώρισα σε ηλικία που είχα το μυαλό μέσα στο κεφάλι μου και όχι έξω από αυτό. Αλλά αυτό δεν ήταν στο χέρι μου. Κρατάω τις συμβουλές του και την εικόνα με το λευκό κουστούμι εκείνο το απόγευμα, χρώμα που λατρεύω. Θα χαρώ αφάνταστα να μάθω κάποια στιγμή ότι είναι πραγματικά ευτυχισμένος. Γιατί είναι από τους λίγους ανθρώπους που πραγματικά αξίζει να δίνεις ευτυχία. Τα σέβη μου.

Η βουβαμάρα και το ξανθό κορίτσι "κουλούρι"...

Δεν είναι και το καλύτερο πράγμα στον πλανήτη να δουλεύεις, Μ. Σάββατο. Άδεια γραφεία, ελάχιστος ο κόσμος και εσύ ψάχνεις να πεις με έναν άνθρωπο μια κουβέντα για να περάσουν οι ώρες. Δεν γκρινιάζω, ήταν συνειδητή η επιλογή μου να δουλέψω. Κυρίως για συναισθηματικούς λόγους. Ανώμαλο πλάσμα παιδί μου. Από τη μία λέω θα έχω την ησυχία μου και από την άλλη ψάχνω βαβούρα. Τι να πω, μέχρι και εγώ απηυδήσει με μένα. Φαντάσου οι υπόλοιποι. Το καλό της ησυχίας στον εργασιακό χώρο τέτοιες μέρες είναι ότι δεν σε πρήζουν με ηλίθιες μικροδουλειές. Τα πράγματα που έχεις να κάνεις είναι πολύ συγκεκριμένα. Το κακό της υπόθεσης είναι ότι η ώρα δεν περνάει με τίποτα, και εσύ σκέφτεσαι, σκέφτεσαι, σκέφτεσαι, σε σημείο που θα έλεγε και ο Πλουμίδης, "σιγά θα το κάψεις, φυσάτε όλοι μαζί παιδιά" . Αηδίες...
Η μέρα ξεκίνησε "γλυκά - νηστίσιμα", συνέχισε με την βαφτιστήρα μου, που μου έχει πάρει τα μυαλά και αποτελεί μεχρι στιγμής την νούμερο ένα προτεραιότητα μου( σας το είπα και το μεσημέρι. Δικό μου δεν το βλέπω να κάνω, οπότε εκεί θα πέσει όλο το βάρος. Γ' αυτό μην σου μπαίνουν ιδέες για γάμους και πανηγύρια, κουμπάρε - τρελέ - γαυρόπουλέ ). Ε, επί της ευκαιρίας ο Νικόλας φρόντισε να με ξεσηκώσει και κατηφορίσαμε προς VIVE MAR, λόγω απίστευτης λιακάδας!
Το ρολόι χτύπησε 4 και ήταν η ώρα για να κατηφορίσω προς Φάληρο! Θέε, καλύτερα να με έσφαζες! Δεν μπορούσα με τίποτα να αφήσω την λιακάδα για να κλειστώ στο ορυχείο! Και όμως το έκανα! Κοιτάς δεξιά ένας κάμερα μαν, αριστερά ένας ηχολήπτης! Νέκρα! Οπότε "Πλού" μην αναρωτιέσαι γιατί σε παίρνω τις πιο ξεκάρφωτες ώρες για να σου πω τα δικά μου! Ας όψεται η ανάγκη του "sharing" που έγραψα και στο στάτους μου στο Facebook!
Στο ενδιάμεσο της καμμένης σκέψης (γιατί σε ξέρω έτσι θα πεις) τσουπ χτυπάει και το τηλέφωνο, μια συναδελφική φωνή από τα πολύυυυ παλιά, να σου θυμίσει ότι έρχονται και εκλογές.. αθλητικές! Βρε,βρε πως αλλάζουν οι καιροί...Γιατί ρόδα είναι η ριμάδα και γυρίζει και τις περισσότερες φορές χωρίς να το επιδιώξεις! Μιλώντας για την δική μου περίπτωση τουλάχιστον!
Αυτό το Πάσχα θα ήθελα να ήταν διαφορετικό. Να μην θυμάμαι, να μην σκέφτομαι, να μην χτυπούν τηλέφωνα, να μην βλέπω την μητέρα μου δακρυσμένη, να ζω "εσένα" περισσότερο και τους άσχετους λιγότερο, να μην ξανα νοιώσω προδοσία, να ήμουν κάπου μακρυά, να δω άλλες εικόνες, να κάνω μια καινούργια αρχή σε όλα. Όμως ξέρω ότι δεν γίνεται να πραγματοποιηθούν όλα. Και όσο και αν θυμώνω που θυμάμαι ακόμη την "σούπα της μαμάς" μετά την Ανάσταση, τον άγριο σκύλο στο αποδεκατισμένο πλέον σπίτι και τον ατελείωτο κήπο με τα χιλιάδες δέντρα που χανόσουν στις μυρωδιές τους, ξέρω ότι το μέλλον μου είναι αλλού πια. Οι εικόνες ξεθώριασαν και ανήκουν όχι απλά στο παρελθόν, αλλά ούτε και στην πραγματικότητα. Η ξανθιά του "φούρνου" στη γωνία, φανερώθηκε και μαζί και ο ρόλος της σε μια γυναικεία φιλία - παρωδία η οποία θα έσπαγε ταμεία. Οκ, ναι το ομολογώ έχω ένα θέμα με τις επιλογές μου γενικώς. Αλλά έτσι γουστάρω!Τι να κάνουμε! Γιατί εγώ, κορίτσι μου ρόλους δεν παίζω! Μάσκες δεν φοράω, ψέμματα δεν μπορώ να πω! Μπορώ όμως να σε "διαβάσω καλά" κ' ας ήμουν μαθήτρια της παράδοσης. Κ' ας παρουσιαζες 2 χρόνια τώρα κάτι άλλο απο αυτό που πραγματικά ήσουν. Μάθε λοιπόν , ότι εγώ "ζηλεύω" μόνο αυτούς που έχουν πράγματα που μου λείπουν. Όπως πχ η υπομονή. Και αυτό δεν θεωρείται τόσο ζήλια, όσο θαυμασμός. Στα υπόλοιπα η ζήλια, μου είναι αδιάφορη. Τα περισσότερα είναι παροδικά, και είναι ανώφελο να σπαταλάω ενέργεια και δάκρυα. Στη δική σου περίπτωση...είναι απλά για γέλια και για κλάματα! Απέδειξες αυτό που ίδια φοβόσουν, ότι είσαι ξανθιά και στο μυαλό! Ξέρεις, ξεθωριασμένο ξανθό. Δήθεν φρεσκοβαμμένο,αλλά τόσο άρρωστο! Δεν πειράζει, στα 22 του ένας άνθρωπος δεν "οφείλει" να είναι ώριμος, ούτε έξυπνος!
Πάντα μετά από μια μπόρα έρχεται η ηρεμία. Ένα ουράνιο τόξο γεμάτο έντονα χρώματα, τα οποία λατρεύω. Βάλτε λίγο χρώμα στη ζωή σας, όλα θα φαίνονται πολύ πιο έντονα...Σωστά?Τα σέβη μου!


ΥΓ Ένα μεγάλο ευχαριστώ στο κορίτσι - κουλούρι, που απέδειξε πόσο μικρόψυχοι και πόσο "λίγοι" είναι ορισμένοι άνθρωποι πάνω στη γη. Εγώ τουλάχιστον θέλω να πιστεύω ότι είμαι στα χνάρια της ευτυχίας...Εσύ δεν θα την αγγίξεις ποτέ!